Prezista

1 tabl. powl. zawiera 75 mg, 150 mg, 300 mg, 400 mg lub 600 mg darunawiru w postaci etanolanu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Prezista 60 szt., tabl. powl. 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwwirusowy - inhibitor proteazy HIV-1 (PI). Wybiórczo hamuje rozszczepienie zakodowanego w HIV kompleksu poliproteinowego Gag-Pol w komórkach zakażonych wirusem, zapobiegając w ten sposób tworzeniu się dojrzałych zakaźnych cząsteczek wirusa. Preparat jest stosowany w skojarzeniu z rytonawirem w małej dawce, który zwiększa parametry farmakokinetyczne darunawiru. Po podaniu doustnym darunawir jest szybko wchłaniany. Cmax w obecności małych dawek rytonawiru jest osiągane w ciągu 2,5-4 h. Bezwzględna biodostępność po doustnym podaniu jednorazowej dawki 600 mg samego darunawiru wynosi ok. 37% i zwiększa się do ok. 82% w obecności 100 mg rytonawiru stosowanego 2 razy na dobę. Całkowity potęgujący wpływ rytonawiru wywołuje około 14-krotny wzrost ogólnej ekspozycji na darunawir po doustnym podaniu jednorazowej dawki 600 mg w skojarzeniu z rytonawirem w dawce 100 mg dwa razy na dobę. Po podaniu na czczo względna biodostępność darunawiru w obecności małych dawek rytonawiru jest o 30% mniejsza w porównaniu z podaniem podczas posiłku. Rodzaj pokarmu nie wpływa na ekspozycję na darunawir. Darunawir w około 95% wiąże się z białkami osocza. Jest metabolizowany przez CYP3A4 i wydalany głównie z moczem. T0,5 w fazie końcowej darunawiru wynosi około 15 h przy skojarzonym stosowaniu z rytonawirem.

Dawkowanie

Leczenie powinien rozpoczynać lekarz doświadczony w terapii zakażeń wirusem HIV. Doustnie. Dorośli. Pacjenci, u których wcześniej nie stosowano terapii przeciwretrowirusowej: 800 mg raz na dobę z rytonawirem w dawce 100 mg raz na dobę. Pacjenci, u których wcześniej stosowano terapię przeciwretrowirusową: 600 mg 2 razy na dobę z rytonawirem w dawce 100 mg 2 razy na dobę. U dorosłych pacjentów poddawanych wcześniej terapii przeciwretrowirusowej, bez mutacji (DRV-RAM) towarzyszących oporności na darunawir oraz u których wiremia HIV-1 RNA wynosi 6/l, można zastosować darunawir w dawce 800 mg raz na dobę z rytonawirem w dawce 100 mg raz na dobę. Stosowanie tabl. w dawce 75 mg lub 150 mg, które z założenia są przeznaczone dla dzieci i młodzieży, u osób dorosłych prowadzi do zbytniego obciążenia dużą liczbą przyjmowanych tabl. Stosowanie wyżej wymienionych tabl. jest zalecane tylko w przypadku, gdy stosowanie preparatu w tabl. w dawce 300 mg lub 600 mg jest niemożliwe ze względu na trudność z ich połknięciem lub nadwrażliwością na specyficzne substancje barwiące. Dzieci i młodzież (w wieku od 6 do 17 lat i mc. ≥20 kg), u których stosowano wcześniej terapię przeciwretrowirusową: mc. ≥20 kg - Nie jest konieczna zmiana dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (A - B wg skali Child-Pugh).W przypadku, gdy od pominięcia dawki upłynęło nie więcej niż 6 h (a dla dawki 800/100 mg nie więcej niż 12 h), pacjent powinien przyjąć przepisaną dawkę tak szybko, jak to możliwe wraz z posiłkiem. Jeśli upłynęło więcej niż 6 h (a dla dawki 800/100 mg więcej niż 12 h), pacjent nie powinien przyjmować pominiętej dawki, a leczenie kontynuować wg dotychczasowego schematu.Preparat (wraz z rytonawirem) należy przyjmować podczas posiłku (lub w ciągu 30 min od ukończenia posiłku).

Wskazania

Leczenie pacjentów zakażonych ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV-1), w skojarzeniu z rytonawirem w małej dawce oraz innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Preparat być stosowany do tworzenia odpowiednich schematów dawkowania: w celu leczenia zakażeń wywołanych przez wirus HIV-1 u osób dorosłych, u których wcześniej nie stosowano terapii przeciwretrowirusowej; w celu leczenia zakażeń wywołanych przez wirus HIV-1 u stosujących wcześniej terapię przeciwretrowirusową dorosłych pacjentów, włączając w to leczonych wcześniej intensywnie lekami przeciwretrowirusowymi; w celu leczenia zakażeń wywołanych przez wirus HIV-1 u młodzieży i dzieci w wieku >6 lat i masie ciała ≥20 kg, w przypadku stosowania u nich wcześniejszej terapii przeciwretrowirusowej.Decydując się na rozpoczęcie leczenia darunawirem w skojarzeniu z rytonawirem w małej dawce, należy przede wszystkim uwzględnić leczenie stosowane w przeszłości u danego pacjenta oraz typy mutacji związane ze stosowaniem różnych leków. Wytycznych do zastosowania preparatu powinny dostarczyć wyniki badań genotypu i fenotypu (jeśli są dostępne), a także dotychczasowy przebieg leczenia.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby (C wg skali Child-Pugh). Jednoczesne podawanie ryfampicyny, lopinawiru z rytonawirem lub preparatów ziołowych zawierających dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum), ponieważ może to spowodować znaczne zmniejszenie stężenia darunawiru i w następstwie istotne osłabienie jego skuteczności klinicznej. Skojarzone stosowanie darunawiru z rytonawirem w małej dawce jest przeciwwskazane u pacjentów przyjmujących substancje czynne, których klirens jest wysoce zależny od CYP3A i których zwiększenie stężeń we krwi wiąże się z wystąpieniem ciężkich i (lub) zagrażających życiu zdarzeń niepożądanych - należą tu m.in.: leki antyarytmiczne (amiodaron, beprydyl, chinidyna, lidokaina podawana ogólnie), alfuzosyna, leki przeciwhistaminowe (astemizol, terfenadyna), pochodne alkaloidów sporyszu (np. dihydroergotamina, ergonowina, ergotamina i metylergonowina), leki prokinetyczne (cyzapryd), neuroleptyki (pimozyd, sertindol), leki uspokajające i nasenne (triazolam, midazolam podawany doustnie), syldenafil (gdy jest stosowany w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego), inhibitory reduktazy HMG-CoA (symwastatyna i lowastatyna).

Środki ostrożności

Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci <6 rż. lub mc. <20 kg. Ostrożnie stosować u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, zaburzeniami czynności wątroby w wywiadzie, czynnym WZW typu B lub C (jeżeli jednocześnie stosowane są leki przeciwwirusowe w leczeniu zakażenia wirusami HBV lub HCV, należy zapoznać się z ChPL odpowiedniego preparatu). U ww. pacjentów, a także u pacjentów, którzy mieli zwiększoną aktywność transaminaz przed rozpoczęciem leczenia darunawirem należy zwiększyć częstość monitorowania AspAT i AlAT, szczególnie w ciągu pierwszych miesięcy terapii. Należy przerwać lub zaprzestać leczenia preparatem, w przypadku wystąpienia nowych oznak lub pogorszenia się istniejących zaburzeń czynności wątroby. Należy zachować ostrożność u pacjentów z hemofilią; hiperglikemią/cukrzycą; w podeszłym wieku; ze stwierdzoną nadwrażliwością na sulfonamidy. Należy przerwać leczenie, jeśli u pacjenta wystąpią ciężkie zmiany skórne. Wysypka występowała częściej u pacjentów otrzymujących schematy zawierające darunawir z raltegrawirem. Pacjentów rozpoczynających złożoną terapię przeciwretrowirusową (CART) należy obserwować, zwłaszcza w pierwszych tygodniach lub miesiącach leczenia, pod kątem wystąpienia objawów zespołu reaktywacji immunologicznej. Pacjentów, zwłaszcza z zaawansowaną chorobą spowodowaną przez wirusa HIV i (lub) długotrwale stosujących CART należy monitorować pod kątem objawów takich jak: bóle stawów, sztywność, trudności w poruszaniu się, które mogą być objawami martwicy kości. Ze względu na ryzyko lipodystrofii, należy ocenić u pacjentów rozmieszczenie tkanki tłuszczowej, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, leczonych przeciwretrowirusowo długotrwale oraz z zaburzeniami metabolicznymi; zalecane jest oznaczanie na czczo stężenia glukozy i lipidów we krwi. Darunawir daje interakcje z wieloma lekami - zachować ostrożność w leczeniu skojarzonym. Tabletki 300, 400 i 600 mg zawierają żółcień pomarańczową FCF (E110), która może powodować wystąpienie reakcji alergicznej.

Niepożądane działanie

Bardzo często: biegunka. Często: lipodystrofia (w tym: przerost tkanki tłuszczowej, zwyrodnienie tłuszczowe, zanik tkanki tłuszczowej), hipertrójglicerydemia, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, bezsenność, ból głowy, neuropatia obwodowa, zawroty głowy, wymioty, nudności, ból brzucha, zwiększona aktywność amylazy we krwi, niestrawność, wzdęcia i oddawanie wiatrów, zwiększenie aktywności AlAT i AspAT, wysypka (w tym: grudkowa, grudkowo-plamista, plamista, rumieniowa i świądowa; występowanie wysypki częściej stwierdzano u pacjentów leczonych schematami zawierającymi darunawir z raltegrawirem, w porównaniu do schematów z darunawirem bez raltegrawiru lub z raltegrawirem bez darunawiru), świąd, astenia, zmęczenie. Niezbyt często: zakażenie wirusem opryszczki, trombocytopenia, neutropenia, niedokrwistość, zwiększenie liczby eozynofilów we krwi, leukopenia, zespół rekonstrukcji immunologicznej (reakcja zapalna na bezobjawowe lub śladowe patogeny oportunistyczne), reakcje nadwrażliwości, niedoczynność tarczycy, zwiększone stężenie tyreotropiny, cukrzyca, dna moczanowa, anoreksja, zmniejszenie apetytu, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała, hiperglikemia, insulinooporność, zmniejszone stężenie HDL, wzmożony apetyt, nadmierne pragnienie, zwiększona aktywność dehydrogenazy mleczanowej we krwi, depresja, stan splątania, dezorientacja, niepokój, zmiany nastroju, zaburzenia snu, sny patologiczne, koszmary senne, osłabiony popęd płciowy, niepokój ruchowy, omdlenia, drgawki, letarg, parestezje, niedoczulica, utrata smaku, zaburzenia smaku, zaburzenia koncentracji, zaburzenia pamięci, ospałość, zaburzenia rytmu aktywności dobowej, zaburzenia widzenia, przekrwienie spojówek, suchość oka, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, ostry zawał mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego, dławica piersiowa, wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG, bradykardia zatokowa, częstoskurcz, palpitacje, nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie skóry twarzy, duszność, kaszel, krwawienie z nosa, wyciek wodnisty z nosa, podrażnienie gardła, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, refluks żołądkowo-przełykowy, aftowe zapalenie jamy ustnej, zapalenie jamy ustnej, odruchy wymiotne (bez wymiotów), wymioty krwawe, suchość błony śluzowej, jamy ustnej, dyskomfort w jamie brzusznej, zaparcia, zwiększona aktywność lipazy we krwi, odbijanie, upośledzenie czucia w jamie ustnej, zapalenie czerwieni warg, suchość warg, język obłożony, zapalenie wątroby, cytolityczne zapalenie wątroby, stłuszczenie wątroby, powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności transaminaz, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi, zwiększenie aktywności gamma-GT, obrzęk naczynioruchowy, wysypka uogólniona, alergiczne zapalenie skóry, pokrzywka, zapalenie skóry, egzema, rumień, nadmierne pocenie się, nocne poty, łysienie, trądzik, łojotokowe zapalenie skóry, patologiczne zmiany skórne, skóra pergaminowata, suchość skóry, odkładanie się pigmentu w paznokciach, bóle mięśni, martwica kości, kurcze mięśni, osłabienie mięśni, sztywność mięśniowo-szkieletowa, zapalenie stawów, bóle stawów, sztywność stawów, bóle kończyn, osteoporoza, zwiększona aktywność fosfokinazy kreatynowej we krwi, ostra niewydolność nerek, niewydolność nerek, kamica nerkowa, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, zmniejszony klirens nerkowy kreatyniny, białkomocz, obecność bilirubiny w moczu, trudności w oddawaniu moczu, oddawanie moczu w nocy, częstomocz, zaburzenia erekcji, ginekomastia, gorączka, ból w klatce piersiowej, obrzęki obwodowe, złe samopoczucie, drgawki, zaburzenia czucia, uczucia gorąca, drażliwość, ból, suchość skóry. W przypadku stosowania inhibitorów proteazy, zwłaszcza w skojarzeniu z lekami z grupy NRTI, obserwowano zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (CPK), występowanie mialgii, zapalenia mięśni i rzadko rabdomiolizy. Rzadko: rumień wielopostaciowy, zespół Stevens-Johnson'a. Częstość nieznana: toksyczna nekroliza naskórka. Przypadki martwicy kości zgłaszano szczególnie u pacjentów z innymi powszechnie znanymi czynnikami ryzyka, zaawansowanym zakażeniem wirusem HIV lub długoterminową ekspozycją na leki stosowane w złożonej terapii przeciwretrowirusowej. Zgłaszano występowanie przypadków nasilonego samoistnego krwawienia u pacjentów z hemofilią otrzymujących leki przeciwretrowirusowe z grupy inhibitorów proteazy. U pacjentów ze współistniejącym wirusowym zapalenia wątroby typu B i (lub) C obserwowano większą częstość zwiększenia wyjściowej i wynikającej z leczenia aktywności aminotransferaz wątrobowych. Profil bezpieczeństwa darunawiru/rytonawiru (800 mg/100 mg raz na dobę) w terapii pacjentów wcześniej nieleczonych, był podobny do stwierdzonego u osób stosujących darunawir/rytonawir (600 mg/100 mg 2 razy na dobę), mających już za sobą doświadczenia związane z tą terapią; wyjątkiem były nudności, które stwierdzano częściej u osób wcześniej nieleczonych. Profil bezpieczeństwa stosowania preparatu u dzieci i młodzieży jest podobny do profilu bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych.

Ciąża i laktacja

Preparat w skojarzeniu z rytonawirem w małej dawce można stosować w ciąży wyłącznie w przypadku, gdy potencjalne korzyści przeważają nad możliwym ryzykiem dla płodu. Z powodu zarówno możliwości przeniesienia infekcji HIV, jak i możliwości wystąpienia działań niepożądanych u karmionych piersią dzieci, należy poinformować matki, aby nie karmiły piersią podczas stosowania preparatu.

Uwagi

Zalecana jest regularna ocena odpowiedzi wirologicznej; w przypadku braku lub utraty odpowiedzi wirologicznej należy wykonać badania oporności. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych jak zawroty głowy, nie należy prowadzić pojazdów i obsługiwać urządzeń mechanicznych.

Interakcje

Preparat jest stosowany wyłącznie w skojarzeniu z rytonawirem w małej dawce, jako lekiem, który zwiększa parametry farmakokinetyczne darunawiru. Zarówno darunawir, jak i rytonawir są inhibitorami CYP3A i mogą zwiększać stężenie leków metabolizowanych przez ten izoenzym. Dlatego skojarzone stosowanie darunawiru/rytonawiru jest przeciwwskazane u pacjentów przyjmujących preparaty, których klirens jest zależny od CYP3A i których zwiększenie stężeń we krwi wiąże się z wystąpieniem ciężkich i (lub) zagrażających życiu zdarzeń niepożądanych (wąski indeks terapeutyczny): amiodaron, beprydyl, chinidyna, lidokaina podawana ogólnie, astemizol, alfuzosyna, terfenadyna, syldenafil (gdy jest stosowany w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego), midazolam podawany doustnie, triazolam, cyzapryd, pimozyd, sertindol, symwastatyna, lowastatyna i alkaloidy sporyszu (np. ergotamina, dihydroergotamina, ergonowina i metylergonowina). Darunawir/rytonawir indukują CYP2C9 i 2C19 oraz hamują CYP2D6. Jednoczesne stosowanie darunawiru/rytonawiru i leków metabolizowanych głównie przez CYP2D6 (np.: flekainid, propafenon, metoprolol) może powodować zwiększenie ich stężenia. Stosowanie z lekami, które są głównie metabolizowane przez CYP2C9 (np. warfaryna) i CYP2C19 (np. metadon) może osłabić lub skrócić ich działanie terapeutyczne. Jednoczesne podanie darunawiru/rytonawiru i leków metabolizowanych głównie przez CYP2C8 (takich jak: paklitaksel, rozyglitazon, repaglinid) może powodować zmniejszenie ekspozycji układowej tych leków. Darunawir/rytonawir mogą być stosowane bez zmiany dawkowania z NRTI, takimi jak: abakawir, emtrycytabina, lamiwudyna, stawudyna, zydowudyna, dydanozyna (dydanozyna jest podawana na pusty żołądek, dlatego powinna być przyjmowana 1 h przed lub 2 h po zastosowaniu darunawiru/rytonawiru, które przyjmowane są podczas posiłku). Stosowanie z tenofowirem wymaga monitorowania czynności nerek, szczególności u pacjentów z chorobą nerek lub przyjmujących leki nefrotoksyczne. Stosowanie z NNRTI, jak newirapina, czy etrawiryna (w dawce 200 mg 2 razy na dobę) nie wymaga zmiany dawkowania. Skojarzone leczenie z efawirenzem wymaga klinicznego monitorowania o.u.n. pod kątem toksycznego wpływu efawirenzu, które związane jest ze zwiększoną ekspozycją na efawirenz. Poza tym skojarzenie efawirenzu z darunawirem/rytonawirem (800 mg/100 mg raz na dobę) może skutkować suboptymalnym stężeniem minimalnym Cmin darunawiru. - jeśli zaistnieje potrzeba zastosowania efawirenzu w darunawirem/rytonawirem, należy zastosować schemat darunawir/rytonawir 600 mg/100 mg 2 razy na dobę. Podawanie z atazanawirem nie wymaga zmiany dawkowania. W przypadku skojarzenia z indynawirem może być konieczna zmiana dawki indynawiru z 800 mg 2 razy na dobę na 600 mg 2 razy na dobę w przypadku pojawienia się objawów nietolerancji. Nie jest zalecane stosowanie z sakwinawirem. Przeciwwskazane jest stosowanie z lopinawirem podawanym z małymi dawkami rytonawiru. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania darunawiru/rytonawiru i pozostałych leków z grupy PI (np.: (fos)amprenawiru, nelfinawiru i tipranawiru) nie zostało ocenione u pacjentów z wirusem HIV - zgodnie z obecnie obowiązującymi wytycznymi, terapia podwójna z zastosowaniem inhibitorów proteazy ogólnie nie jest zalecana. W przypadku stosowania z marawirokiem, marawirok powinien być podawany w dawce 150 mg 2 razy na dobę. W przypadku stosowania z digoksyną, która ma wąski indeks terapeutyczny, zaleca się, aby w początkowym okresie digoksynę przepisywać w możliwie najmniejszej dawce; dawkowanie digoksyny należy ostrożnie zwiększać do uzyskania zadowalającego efektu terapeutycznego, przy jednoczesnej ocenie ogólnego stanu klinicznego pacjenta. Darunawir/rytonawir zwiększają stężenie klarytromycyny we krwi w wyniku hamowania CYP3A4 i prawdopodobnie przez hamowanie glikoproteiny P - zaleca się zachowanie ostrożności. Zaleca się monitorowanie INR podczas skojarzonego przyjmowania z warfaryną. Fenobarbital i fenytoina zmniejszą stężenie darunawiru we krwi i nie należy tych leków stosować jednocześnie z darunawirem/rytonawirem. Nie zaleca się zmiany dawkowania darunawiru/rytonawiru przyjmowanych z karnamazepiną, może zaistnieć natomiast konieczność zmniejszenia dawki karbamazepiny o 25-50% - należy obserwować pacjentów pod kątem potencjalnych działań niepożądanych związanych z podaniem karbamazepiny. Rytonawir może zmniejszać stężenie worykonazolu we krwi - nie zaleca się skojarzonego leczenia worykonazolem i darunawirem/rytonawirem. Ketokonazol i itrakonazol mogą zwiększać stężenie darunawiru we krwi, jednocześnie stężenia ketokonazolu i itrakonazolu mogą być zmniejszane przez darunawir/rytonawir - jeśli wymagane jest skojarzone stosowanie, to dobowa dawka ketokonazolu lub itrakonazolu nie powinna przekraczać 200 mg. Klotrymazol może zwiększać stężenie darunawiru - skojarzone stosowanie wymaga zachowania ostrożności. Darunawir/rytonawir mogą zwiększać ekspozycję na kolchicynę - u pacjentów z prawidłową czynnością nerek lub wątroby, jeśli konieczne jest leczenie skojarzone z kolchicyną, zaleca się zmniejszenie jej dawki (lub przerwanie stosowania kolchicyny jeśli to możliwe); pacjentom z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek nie należy podawać kolchicyny w skojarzeniu z darunawirem/rytonawirem. Ryfampicyna znacznie zmniejsza stężenie inhibitorów proteazy; próby zniwelowania obniżonej ekspozycji poprzez zwiększenie dawki PI stosowanych w skojarzeniu z rytonawirem w małych dawkach, powodowały zwiększoną częstość występowania reakcji ze strony wątroby - skojarzone stosowanie darunawiru/rytonawiru z ryfampicyną jest przeciwwskazane. Stosowanie z ryfabutyną wymaga zmniejszenia jej dawki o 75% (niezależnie od stosowanej dawki ryfabutyny), z jednoczesnym monitorowaniem działań niepożądanych ryfabutyny; należy rozważyć dalsze wydłużenie przerw w dawkowaniu ryfabutyny i/lub monitorowanie jej stężenia we krwi. Zmiana dawkowania darunawiru/rytonawiru stosowanego z ryfabutyną nie jest wymagana. Darunawir/rytonawir powodują znaczne zwiększenie stężenia midazolamu podawanego doustnie - jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane; w przypadku pozajelitowego podawania midazolamu należy zachować ostrożność; darunawir/rytonawir można przyjmować z midazolamem podawanym pozajelitowo tylko na oddziałach intensywnej terapii lub miejscach, które zapewniają monitorowanie kliniczne i odpowiednią opiekę w przypadku zatrzymania oddechu i/lub długotrwałego uspokojenia; może być konieczne dostosowanie dawki midazolamu, szczególnie gdy podawana jest więcej niż jedna dawka midazolamu. Darunawir/rytonawir mogą zwiększać stężenie we krwi antagonistów kanału wapniowego (np. felodypiny, nifedypiny, nikardypiny) - skojarzone stosowanie wymaga monitorowania działań niepożądanych antagonistów kanału wapniowego. Darunawir/rytonawir zwiększają stężenie we krwi flutikazonu i budenizonu (stosowanych ogólnoustrojowo, wziewnie, donosowo), co może powodować zespół Cushing'a i uszkodzenie nadnerczy - skojarzone przyjmowanie darunawiru/rytonawiru i glikokortykosteroidów nie jest zalecane, chyba że korzyści przewyższają ryzyko ogólnoustrojowego działania glikokortykosteroidów. Należy wziąć pod uwagę zmniejszenie dawki glikokortykosteroidu oraz dokładne monitorowanie jego działania miejscowego i ogólnoustrojowego lub zmianę glikokortykosteroidu na taki, który nie jest substratem dla CYP3A (np.: beklometazon). Deksametazon stosowany ogólnoustrojowo może zmniejszać stężenie darunawiru we krwi - skojarzone stosowanie wymaga zachowania ostrożności. Darunawir/rytonawir mogą zwiększać stężenie bozentan - w trakcie terapii skojarzonej należy monitorować tolerancję pacjenta na bozentan. Darunawir/rytonawir mogą zmniejszać skuteczność leków zawierających estrogeny - zaleca się stosowanie alternatywnych lub dodatkowych metod antykoncepcji; pacjentki stosujące HTZ powinny być monitorowane klinicznie pod kątem objawów niedoboru estrogenów. Nie należy jednocześnie stosować ziela dziurawca z preparatem, ze względu na zmniejszanie stężenia darunawiru/rytonawiru we krwi; indukujący wpływ dziurawca na działanie darunawiru i rytonawiru może utrzymywać się przez okres co najmniej 2 tyg. od dnia zaprzestania stosowania dziurawca. Darunawir/rytonawir mogą znacząco zwiększać stężenie we krwi lowastatyny i symwaststyny, co może spowodować miopatię, w tym rabdomiolizę - jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Jeśli wskazane jest jednoczesne stosowanie atorwastatyny i darunawiru/rytonawir, zaleca się rozpoczęcie leczenia atorwastatyną od dawki 10 mg raz na dobę; można następnie stopniowo zwiększać dawkę atorwastatyny, aż do uzyskania odpowiedzi klinicznej. Jeśli wskazane jest jednoczesne stosowanie prawastatyny lub rozuwastatyny i darunawiru/rytonawiru, zaleca się rozpoczęcie leczenia od najmniejszych dawek prawastatyny lub rozuwastatyny i stopniowe dostosowywanie dawki, aż do osiągnięcia pożądanego skutku klinicznego, przy jednoczesnym monitorowaniu bezpieczeństwa. Darunawir/rytonawir można stosować z antagonistami receptora H2 (np. ranitydyną) lub inhibitorami pompy protonowej (np. omeprazolem) bez zmiany dawkowania. Podczas jednoczesnego stosowania darunawiru/rytonawiru zwiększa się ekspozycja na cyklosporynę, takrolimus i syrolimus - jeżeli wskazane jest jednoczesne stosowanie, konieczne jest monitorowanie stężeń terapeutycznych leków immunosupresyjnych. Darunawir/rytonawir mogą zwiększać stężenie salmeterolu - jednoczesne stosowanie nie jest zalecane, z uwagi na ryzyko wystąpienia sercowo-naczyniowych zdarzeń niepożądanych salmeterolu (w tym: wydłużenia odstępu QT, kołatania serca i tachykardii zatokowej). Podawanie darunawiru/rytonawiru z metadonem nie wymaga dostosowania dawki dla metadonu; zwiększenie dawki metadonu może być konieczne w przypadku długotrwałej terapii skojarzonej, gdyż rytonawir nasila metabolizm metadonu. Może być konieczne dostosowanie dawki buprenorfiny podczas skojarzonego podawania z darunawirem/rytonawirem - zaleca się szczegółowe monitorowanie pacjentów pod kątem objawów zatrucia opioidami. Podczas jednoczesnego stosowania z inhibitorami PDE-5 (stosowanymi w leczeniu zaburzeń erekcji) należy zachować ostrożność - zaleca się, żeby dawka jednorazowa syldenafilu nie przekraczała 25 mg/48 h, dawka jednorazowa wardenafilu nie przekraczała 2,5 mg/72 h, a dawka jednorazowa tadalafilu nie przekraczała 10 mg/72 h. Skojarzone podawanie darunawiru/rytonaiwru z syldenafilem stosowanym w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego jest przeciwwskazane, gdyż nie ustalono bezpiecznej i skutecznej dawki syldenafilu w terapii skojarzonej w tym wskazaniu; istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z syldenafilem (w tym: zaburzeń widzenia, niedociśnienia, przedłużonej erekcji i omdlenia). Nie zaleca się także skojarzonego leczenia z tadanafolem w leczeniu nadciśnienia płucnego. Darunawir/rytonawir mogą zmniejszać stężenie leków z grypy SSRI (np. paroksetyny, sertraliny) - w przypadku jednoczesnego stosowania zaleca się dostosowywanie dawki leku z grupy SSRI w oparciu o kliniczną ocenę odpowiedzi na leki przeciwdepresyjne.

Preparat zawiera substancję Darunavir.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 75 mg, 150 mg, 300 mg, 400 mg lub 600 mg darunawiru w postaci etanolanu.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.