Prestozek Combi

1 tabl. zawiera 4 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą i 5 mg amlodypiny (co odpowiada 6,94 mg bezylanu amlodypiny); 4 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą i 10 mg amlodypiny (co odpowiada 13,87 mg bezylanu amlodypiny); 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą i 5 mg amlodypiny (co odpowiada 6,94 mg bezylanu amlodypiny) lub 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą i 10 mg amlodypiny (co odpowiada 13,87 mg bezylanu amlodypiny).

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Prestozek Combi 60 szt., tabl. 46,77zł 2017-10-31

Działanie

Preparat złożony zawierający inhibitory konwertazy angiotensyny i antagonistę wapnia. Peryndopryl jest inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę I do angiotensyny II. Zahamowanie aktywności ACE powoduje zmniejszenie stężenia angiotensyny II w osoczu, co prowadzi do zwiększenia aktywności reninowej osocza (poprzez zahamowanie ujemnego sprzężenia zwrotnego regulującego wydzielanie reniny) i zmniejszenia wydzielania aldosteronu. Peryndopryl zmniejsza obwodowy opór naczyniowy, co powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego, w konsekwencji zwiększenie przepływu obwodowego, bez wpływu na częstość pracy serca. Amlodypina hamuje napływ jonów wapnia do mięśni serca i naczyń. Mechanizm działania przeciwnadciśnieniowego wynika z bezpośredniego działania zwiotczającego mięśnie gładkie naczyń. Amlodypina rozszerza tętniczki obwodowe, co zmniejsza całkowity opór obwodowy; odciążenie serca zmniejsza zużycie energii przez mięsień sercowy oraz zapotrzebowanie na tlen. Amlodypina prawdopodobnie rozszerza także główne tętnice wieńcowe oraz tętniczki wieńcowe; rozszerzenie naczyń zwiększa dopływ tlenu do mięśnia sercowego u pacjentów z napadem dławicy piersiowej typu Prinzemetala. Po podaniu doustnym peryndopryl wchłania się szybko z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi w ciągu 1 h. Peryndopryl jest prolekiem. 27% podanej dawki peryndoprylu wchłania się do krwioobiegu w postaci czynnego metabolitu - peryndoprylatu. Maksymalne stężenie peryndoprylatu we krwi jest osiągane w ciągu 3-4 h. Pokarm zmniejsza przemianę peryndoprylu w peryndoprylat i w związku z tym jego biodostępność. Peryndoprylat jest usuwany z moczem. Amlodypina po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 6-12 h od podania dawki. Końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 35-50 h dla dawkowania raz na dobę. Amlodypina jest w dużym stopniu metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. Około 60% podanej dawki ulega wydaleniu z moczem, 10% w postaci niezmienionej.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli.1 tabl. na dobę w dawce pojedynczej, przyjmowanej najlepiej rano, przed posiłkiem. Preparat złożony nie jest odpowiedni do leczenia początkowego. Jeśli konieczna jest zmiana dawki, należy ją modyfikować poprzez zmianę dawki poszczególnych składników leku. Nie należy stosować u pacjentów z klirensem kreatyniny < 60 ml/min; zalecane jest oddzielne dostosowanie dawki poszczególnych składników; zmiany stężenia amlodypiny nie korelują ze stopniem zaburzenia czynności nerek. Nie ustalono schematu dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, dlatego należy zachować ostrożność stosując lek w tej grupie pacjentów.

Wskazania

Leczenie zastępcze samoistnego nadciśnienia tętniczego i (lub) stabilnej choroby wieńcowej, u pacjentów, u których uzyskano kontrolę stosując jednocześnie peryndopryl i amlodypinę, w takich samych dawkach.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na peryndopryl (lub jakikolwiek inny inhibitor ACE), amlodypinę (lub pochodne dihydropirydyny) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie, związany z wcześniejszym leczeniem inhibitorami ACE. Dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. II i III trymestr ciąży. Ciężkie niedociśnienie tętnicze. Wstrząs, w tym wstrząs kardiogenny. Zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. zwężenie zastawki aorty dużego stopnia). Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po przebyciu ostrego zawału mięśnia sercowego. Stosowanie preparatu jednocześnie z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub z zaburzeniami czynności nerek (GFR 2).

Środki ostrożności

W przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego preparat należy natychmiast odstawić, a pacjenta poddać obserwacji, aż do całkowitego ustąpienia objawów. Pacjenci z obrzękiem naczynioruchowym, niezwiązanym z inhibitorami ACE w wywiadzie mogą należeć do grupy dużego ryzyka wystąpienia obrzęku podczas przyjmowania inhibitorów ACE. Może wystąpić obrzęk naczynioruchowy jelit (rzadko), co należy uwzględnić w diagnostyce różnicowej bólów brzucha u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. Preparat należy odstawić przed LDL-aferezą z zastosowaniem siarczanu dekstranu lub przed rozpoczęciem leczenia odczulającego ze względu na ryzyko wystąpienia zagrażających życiu reakcji rzekomoanafilaktycznych. Peryndopryl należy stosować bardzo ostrożnie u pacjentów z kolagenozami, leczonych lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem, albo jeżeli współistnieją te czynniki ryzyka, szczególnie w przypadku istniejących wcześniej zaburzeń czynności nerek. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) - w związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu. Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Objawowe niedociśnienie tętnicze występuje częściej u pacjentów z niedoborem płynów w wyniku leczenia moczopędnego, stosujących dietę z ograniczeniem soli, poddawanych dializoterapii, u których wystąpiła biegunka lub wymioty, a także u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem reninozależnym; a także u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą naczyniową mózgu, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować wystąpienie zawału mięśnia sercowego lub incydentu naczyniowo-mózgowego. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego należy kontrolować ciśnienie tętnicze, czynność nerek i stężenie potasu we krwi. Należy zachować ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki dwudzielnej oraz ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory serca, np. w wyniku zwężenia zastawki aorty lub kardiomiopatii przerostowej, a także u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby lub niewydolnością serca (u pacjentów z niewydolnością serca klasy III i IV wg NYHA o etiologii niezwiązanej z niedokrwieniem, stosowanie amlodypiny wiązało się ze zwiększoną częstością obrzęku płuc). U niektórych pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej nerki, leczonych inhibitorami ACE, zaobserwowano zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy, zwykle odwracalne po zaprzestaniu terapii; jest to szczególnie prawdopodobne u pacjentów z niewydolnością nerek. Jeśli występuje również nadciśnienie naczyniowo-nerkowe istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek. U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których wcześniej nie występowała choroba naczyniowo-nerkowa, nastąpiło, zwykle niewielkiego stopnia i przemijające, zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy, szczególnie podczas jednoczesnego stosowania peryndoprylu i leku moczopędnego. Jest to bardziej prawdopodobne u pacjentów z istniejącymi wcześniej zaburzeniami czynności nerek. Pacjenci, u których wystąpiła żółtaczka lub u których doszło do znaczącego zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych powinni natychmiast przerwać stosowanie inhibitorów ACE (ryzyko piorunującej martwicy wątroby). Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras. Peryndopryl może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej. Podczas diagnostyki różnicowej kaszlu należy brać pod uwagę kaszel wywołany stosowaniem inhibitorów ACE. Leczenie preparatem należy przerwać 1 dzień przed planowanym zabiegiem chirurgicznym. Podczas leczenia może rozwinąć się hiperkaliemia (mogąca powodować poważne zaburzenia rymu serca, czasami zakończone zgonem), jej czynnikami rozwoju są: niewydolność nerek, pogorszenie czynności nerek, wiek (>70 r.ż), cukrzyca, współistniejące zaburzenia, w szczególności odwodnienie, ostra dekompensacja niewydolności serca, kwasica metaboliczna oraz jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub amiloryd), suplementów potasu lub substytutów soli zawierających potas, w szczególności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Jeśli zastosowanie któregokolwiek z wyżej wymienionych preparatów jest konieczne, należy zachować ostrożność oraz regularnie oznaczać stężenie potasu w surowicy. Nie należy stosować u dzieci i młodzieży, ponieważ w tej grupie pacjentów nie ustalono skuteczności stosowania i tolerancji peryndoprylu, podawanego w monoterapii lub w skojarzeniu z amlodypiną.

Niepożądane działanie

Amlodypina. Często: senność, ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, parestezje; kołatanie serca; nagłe zaczerwienienie twarzy, bóle brzucha, nudności; obrzęk okolicy kostek; obrzęk; zmęczenie. Niezbyt często: bezsenność, zmiany nastroju, deperesja; zaburzenia smaku, drżenie mięśni, niedoczulica, parestezje, omdlenie; zaburzenia widzenia (w tym podwójne widzenie); szumy uszne; niedociśnienie tętnicze; duszność; zapalenie błony śluzowej nosa; wymioty, niestrawność, zmiana rytmu wypróżnień, suchość błony śluzowej żołądka, biegunka, zaparcie; łysienie, plamica, odbarwienie skóry, zwiększona potliwość, świąd, wysypka, osutka; ból stawów i mięśni, ból pleców, kurcze mięśni; zaburzenia oddawania moczu, oddawanie moczu w nocy, częstsze oddawanie moczu; impotencja, ginekomastia; ból w klatce piersiowej, astenia, ból, złe samopoczucie; zwiększenie/zmniejszenie masy ciała. Rzadko: splątanie. Bardzo rzadko: leukopenia, neutropenia, małopłytkowość; reakcje nadwrażliwości; hiperglikemia; hipertonia, neuropatia obwodowa; zawał mięśnia sercowego, prawdopodobnie wtórny do nadmiernego obniżenia ciśnienia u pacjentów z grupy dużego ryzyka, zaburzenia rytmu serca (w tym bradykardia, tachykardia komorowa i migotanie przedsionków); zapalenie naczyń krwionośnych; kaszel; rozrost dziąseł; zapalnie trzustki, zapalenie błony śluzowej żołądka; zapalnie wątroby, żółtaczka; zwiększenie enzymów wątrobowych (przeważnie związane z cholestazą), obrzęk Quincke'go; obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, głośni/krtani; rumień wielopostaciowy, pokrzywka, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, nadwrażliwość na światło. Peryndopryl. Często: ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego i błędnikowego, zaburzenia smaku, parestezje; zaburzenia widzenia; szumy uszne; niedociśnienie tętnicze; duszność, kaszel; bóle brzucha, nudności, wymioty, niestrawność, biegunka, zaparcie; świąd, wysypka, osutka; kurcze mięśni; astenia. Niezbyt często: reakcje nadwrażliwości, zmiany nastroju (w tym lęk); zaburzenia snu; skurcz oskrzeli; suchość błony śluzowej jamy ustnej; obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, głośni/krtani, nadmierne pocenie się, pokrzywka; zaburzenia czynności nerek; impotencja. Rzadko: zwiększenie stężenia bilirubiny w surowicy oraz zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Bardzo rzadko: leukopenia, neutropenia, agranulocytoza lub pancytopenia, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna u pacjentów z wrodzonym niedoborem G-6PDH; zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wartości hematokrytu; splątanie; dławica piersiowa; zawał mięśnia sercowego, prawdopodobnie wtórny do nadmiernego obniżenia ciśnienia u pacjentów z grupy dużego ryzyka, zaburzenia rytmu serca (w tym bradykardia, tachykardia komorowa i migotanie przedsionków); udar, prawdopodobnie wtórny do nadmiernego obniżenia ciśnienia u pacjentów z grupy dużego ryzyka, zapalenie błony śluzowej nosa; eozynofilowe zapalenie płuc; zapalenie trzustki; cytolityczne lub cholestatyczne zapalenie wątroby; rumień wielopostaciowy; ostra niewydolność nerek. Częstość nieznana: hipoglikemia, zapalenie naczyń krwionośnych; zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, hiperkaliemia. Zgłaszano pojedyncze przypadki wystąpienia zespołu pozapiramidowego podczas stosowania antagonistów wapnia. U niektórych pacjentów z grupy ryzyka rozwinęły się poważne zakażenia, w nielicznych przypadkach oporne na intensywną antybiotykoterapię.

Ciąża i laktacja

Stosowanie preparatu w I trymestrze ciąży nie jest zalecane (istnieje ryzyko działania teratogennego). Stosowanie w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Stosowanie peryndoprylu w II i III trymestrze ciąży jest czynnikiem uszkadzającym płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksycznym dla noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia) - w przypadku narażenia na inhibitor ACE od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania usg czaszki i nerek płodu; dzieci, których matki przyjmowały lek podczas ciąży, powinny być poddane dokładnej obserwacji w kierunku niedociśnienia. W przypadku stwierdzenia ciąży, leczenie preparatem należy natychmiast przerwać i jeśli jest to właściwe, rozpocząć terapię alternatywną. Stosowanie preparatu w okresie karmienia nie jest zalecane. W związku z tym należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy odstawić preparat, biorąc pod uwagę znaczenie leczenia dla matki.

Uwagi

U pacjentów, u których rozwinęły się ciężkie infekcje oporne na leczenie antybiotykami należy okresowo kontrolować liczbę białych krwinek. U pacjentów z niewydolnością nerek należy kontrolować stężenie potasu i kreatyniny. U pacjentów z cukrzycą leczonych doustnymi środkami przeciwcukrzycowymi lub insuliną należy uważnie kontrolować glikemię podczas pierwszego miesiąca podawania inhibitora ACE. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy regularnie oznaczać aktywność enzymów wątrobowych. U niektórych pacjentów preparat może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych (ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub zmęczenia).

Interakcje

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii - nie zaleca się jednoczesnego stosowania. Leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, triamteren, amiloryd), suplementy potasu lub substytuty soli kuchennej zawierające potas mogą powodować znaczące zwiększenie stężenia potasu we krwi - stosowanie peryndoprylu w skojarzeniu z tymi lekami nie jest zalecane, jeżeli jednoczesne stosowanie jest wskazane należy zachować ostrożność i często kontrolować stężenie potasu we krwi. Opisywano odwracalne zwiększenie stężenia litu we krwi i jego toksyczności podczas równoczesnego stosowania z inhibitorami ACE - nie zaleca się jednoczesnego podawania peryndoprylu z litem; jeśli takie połączenie jest konieczne należy uważnie kontrolować stężenie litu w surowicy. Jednoczesne stosowanie z estramustyną zwiększa częstość działań niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy. Stosowanie NLPZ może zmniejszać hipotensyjne działanie inhibitorów ACE i powodować pogorszenie czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek oraz zwiększenie stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi wcześniej zaburzeniami czynności nerek. Takie skojarzenie leków należy stosować ostrożnie, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Pacjentów należy odpowiednio nawodnić i kontrolować okresowo i w późniejszym okresie czynność nerek. Jednoczesne podawanie inhibitorów ACE i insuliny lub sulfonamidów o działaniu hipoglikemizującym może nasilać działanie hipoglikemizujące z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. U pacjentów przyjmujących leki moczopędne, a szczególnie pacjentów niedoborem objętości płynów lub soli, może występować nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi po rozpoczęciu leczenia inhibitorami ACE. Ryzyko niedociśnienia można zmniejszyć przerywając podawanie leku moczopędnego lub zwiększając ilość przyjmowanych płynów i soli przed rozpoczęciem leczenia z uzyciem małych, stopniowo zwiększanych dawek peryndoprylu. Sympatykomimetyki mogą osłabić przeciwnadciśnieniowe działanie inhibitorów ACE. U pacjentów leczonych złotem we wstrzyknięciach (aurotiojabłczan sodu) i jednocześnie przyjmujących inhibitory ACE, w tym peryndopryl, rzadko występowały reakcje podobne do objawów po podaniu azotynów (zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i niedociśnienie tętnicze). Równoczesne podanie amlodypiny i erytromycyny u młodych pacjentów oraz dlitiazemu u pacjentów w podeszłym wieku prowadziło do zwiększenia stężenia amlodypiny w osoczu odpowiednio o 22% i 50%. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amlodypiny i innych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir) (istnieje ryzyko wystąpienia zwiększonego stężenia amlodypiny we krwi). Należy zachować ostrożność podczas stosowania amlodypiny razem z induktorami CYP3A4 (ryfampicyną, zielem dziurawca, lekami przeciwpadaczkowymi, tj. karbamazepiną, fenobarbitalem, fenytoiną, fosfenytoiną, prymidonem). Podczas jednoczesnego stosowania z lekami β-adrenolitycznymi (bisoprololem, karwedylolem, metoprololem) istnieje ryzyko niedociśnienia i osłabienia czynności serca u pacjentów z niewydolnością serca utajoną lub niekontrolowaną. Lek β-adrenolityczny może redukować do minimum odruch współczulny w przypadku wzmożonej reakcji hemodynamicznej. W monoterapii amlodypina była bezpiecznie stosowana z tiazydowymi lekami moczopędnymi, β-adrenolitykami, inhibitorami ACE, długodziałającymi azotanamia, triazotanem glicerolu stosowanym podjęzykowo, digoksyną, warfaryną, atorwastatyną, syldenafilem, środkami zobojętniającymi kwas solny, cymetydyną, NLPZ, antybiotykami i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi. Jednoczesne podawanie z cymetydyną nie wpływa na farmakokinetykę amlodypiny. Skojarzone podawanie syldenafilu i amlodypiny powodowało, że każdy z tych leków wykazywał własne działanie obniżające ciśnienie tętnicze. Sok grejpfrutowy nie ma istotnego wpływu na farmakokinetykę amlodypiny. Amlodypina nie wpływała na parametry farmakokinetyczne atrowastatyny, digoksynym warfaryny, cyklosporyny. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania amlodypiny i baklofenu, ze względu na nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego; konieczne jest monitorowanie ciśnienia tętniczego i czynności nerek oraz jeśli to konieczne dostosowanie dawki leku przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne podawanie leków przeciwnadciśnieniowych, rozszerzających naczynia krwionośne, triazotanu glicerolu i innych azotanów oraz amifostyny może nasilić działanie przeciwnadciśnieniowe, ponadto leki α-adrenolityczne (prazosyna, alfuzosyna, doksazosyna, tamsulozyna, terazosyna) i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne mogą dodatkowo zwiększać ryzyko niedociśnienia ortostatycznego. Kortykosteroidy, tetrakozyd osłabiają działanie przeciwnadciśnieniowe (przez zatrzymywanie soli i wody).

Preparat zawiera substancje Amlodipine, Perindopril erbumine.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 4 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (co odpowiada 3,34 mg peryndoprylu) i 5 mg amlodypiny (w postaci bezylanu); 4 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (co odpowiada 3,34 mg peryndoprylu) i 10 mg amlodypiny (w postaci bezylanu); 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (co odpowiada 6,68 mg peryndoprylu) i 5 mg amlodypiny (w postaci bezylanu) lub 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (co odpowiada 6,68 mg peryndoprylu) i 10 mg amlodypiny (w postaci bezylanu).

1 tabl. zawiera 4 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą, 5 mg amlodypiny (w postaci bezylanu) i 1,25 mg indapamidu; 4 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą, 10 mg amlodypiny (w postaci bezylanu) i 1,25 mg indapamidu; 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą, 5 mg amlodypiny (w postaci bezylanu) i 2,5 mg indapamidu lub 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą, 10 mg amlodypiny (w postaci bezylanu) i 2,5 mg indapamidu.

1 tabl. zawiera 4 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą i 5 mg amlodypiny (co odpowiada 6,94 mg bezylanu amlodypiny); 4 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą i 10 mg amlodypiny (co odpowiada 13,87 mg bezylanu amlodypiny); 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą i 5 mg amlodypiny (co odpowiada 6,94 mg bezylanu amlodypiny) lub 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą i 10 mg amlodypiny (co odpowiada 13,87 mg bezylanu amlodypiny).

1 tabl. powl. zawiera 5 mg amlodypiny (w postaci benzenosulfonianu amlodypiny), 160 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 10 mg amlodypiny (w postaci benzenosulfonianu amlodypiny), 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 8 mg cyleksetylu kandesartanu i 5 mg amlodypiny (w postaci bezylanu) lub 16 mg cyleksetylu kandesartanu i 10 mg amlodypiny (w postaci bezylanu). Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg amlodypiny w postaci bezylanu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg peryndoprylu z argininą, 1,25 mg indapamidu oraz 5 mg amlodypiny (w postaci bezylanu); 5 mg peryndoprylu z argininą, 1,25 mg indapamidu oraz 10 mg amlodypiny (w postaci bezylanu); 10 mg peryndoprylu z argininą, 2,5 mg indapamidu oraz 5 mg amlodypiny (w postaci bezylanu); 10 mg peryndoprylu z argininą, 2,5 mg indapamidu oraz 10 mg amlodypiny (w postaci bezylanu).

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg amlodypiny w postaci bezylanu (benzenosulfonianu).

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

100 g preparatu zawiera: 50 g nalewki z ziela konwalii mianowanej, 25 g nalewki z kwiatostanu głogu i 25 g nalewki z korzenia kozłka lekarskiego. Preparat zawiera etanol.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.