Prestilol

1 tabl. powl. zawiera połączenie fumaranu bisoprololu oraz peryndoprylu z argininą, odpowiednio: 5 mg+5 mg lub 5 mg+10 mg lub 10 mg+5 mg lub 10 mg+10 mg.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Prestilol 30 szt., tabl. powl. 47,50zł 2017-10-31

Działanie

Preparat o synergicznym działaniu dwóch substancji czynnych. Bisoprolol jest wysoce wybiórczym lekiem blokującym adrenergiczne receptory β1, pozbawionym wewnętrznego działania agonistycznego i znaczącego działania stabilizującego błony komórkowe. Wykazuje jedynie niewielkie powinowactwo do receptorów β2 mięśni gładkich oskrzeli i naczyń krwionośnych oraz do receptorów β2 związanych z regulacją metabolizmu. Peryndopryl jest inhibitorem ACE (enzymu katalizującego przemianę angiotensyny I do wazopresyjnej angiotensyny II, jak również rozpad bradykininy). Zahamowanie aktywności ACE powoduje zmniejszenie stężenia angiotensyny II we krwi, co prowadzi do zwiększenia aktywności reninowej osocza (poprzez zahamowanie ujemnego sprzężenia zwrotnego regulującego wydzielanie reniny) oraz do zmniejszenia wydzielania aldosteronu. Zahamowanie aktywności ACE powoduje także zwiększenie aktywności krążących oraz miejscowych układów kalikreiny-kininy (i przez to także aktywację układu prostaglandyn). Możliwe jest, że ten mechanizm uczestniczy w obniżaniu ciśnienia tętniczego oraz jest częściowo odpowiedzialny za określone działania niepożądane (np. kaszel). Dostępność biologiczna bisoprololu po podaniu doustnym wynosi ok. 90%. Bisoprolol wiąże się z białkami osocza w ok. 30%. W 50% jest metabolizowany w wątrobie do nieczynnych metabolitów, wydalanych przez nerki; pozostałe 50% jest wydalane przez nerki w postaci niezmienionej. T0,5 we krwi wynosi 10-12 h. Po podaniu doustnym peryndopryl wchłania się szybko, osiągając Cmax w ciągu 1 h. Peryndopryl jest prolekiem - 27% podanej dawki peryndoprylu, znajdującej się w krążeniu, to czynny metabolit - peryndoprylat. Peryndoprylat osiąga Cmax w ciągu 3-4 h. Pokarm zmniejsza przemianę w peryndoprylat, a więc dostępność biologiczną. Peryndoprylat wiąże się z białkami osocza w ok. 20%. Peryndoprylat jest wydalany z moczem; T0,5 w końcowej fazie eliminacji jego wolnej frakcji wynosi około 17 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: 1 tabl. raz na dobę. W przypadku pacjentów ustabilizowanych za pomocą dawek mniejszych niż w 1 tabl. powl., można zastosować 1/2 tabl. powl. w przypadku, gdy tabletka jest podzielna. Stan pacjentów należy ustabilizować za pomocą bisoprololu i peryndoprylu, stosowanych w dawkach na tym samie poziomie przez przynajmniej 4 tyg. Lek złożony nie jest odpowiedni do rozpoczynania terapii. Jeśli jest wymagana zmiana dawkowania, należy jej dokonać za pomocą poszczególnych składników leku złożonego. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek dawkę leku należy ustalić zależnie od klirensu kreatyniny (CCr). U pacjentów z CCr ≥60 ml/min można zastosować dawkę fumaranu bisoprololu/peryndoprylu z argininą: 5 mg+5 mg lub 2,5 mg+5 mg lub 10 mg+5 mg; u pacjentów z 30Sposób podania. Lek należy przyjmować w pojedynczej dawce raz na dobę, rano, przed posiłkiem. Tabl. powl. 5 mg+5 mg oraz tabl. powl. 5 mg+10 mg można podzielić na 2 równe dawki. Tabletek 10 mg+5 mg oraz 10 mg+10 mg nie należy dzielić.

Wskazania

Tabl. powl. 5 mg+5 mg i 10 mg+5 mg. Terapia zastępcza w leczeniu nadciśnienia tętniczego i (lub) stabilnej choroby wieńcowej (u pacjentów z zawałem serca w wywiadzie i (lub) rewaskularyzacją), i (lub) stabilnej przewlekłej niewydolności serca ze zmniejszoną czynnością skurczową lewej komory u dorosłych pacjentów odpowiednio kontrolowanych za pomocą bisoprololu i peryndoprylu, jednocześnie podawanych w tych samych dawkach. Tabl. powl. 5 mg+10 mg i 10 mg+10 mg. Terapia zastępcza, w leczeniu nadciśnienia tętniczego i (lub) stabilnej choroby wieńcowej (u pacjentów z zawałem serca w wywiadzie i (lub) rewaskularyzacją) u dorosłych pacjentów odpowiednio kontrolowanych za pomocą bisoprololu i peryndoprylu, jednocześnie podawanych w tych samych dawkach.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na bisoprolol, peryndopryl, inne inhibitory ACE lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie związany z uprzednim leczeniem inhibitorem ACE. Wrodzony lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. Ostra niewydolność serca lub epizody dekompensacji niewydolności serca wymagające stosowania dożylnej terapii inotropowej. Wstrząs kardiogenny. Blok przedsionkowo-komorowy II lub IIIst. (bez stosowania stymulatora serca). Zespół chorego węzła zatokowego. Blok zatokowo-przedsionkowy. Objawowa bradykardia. Objawowe niedociśnienie tętnicze. Ciężka astma oskrzelowa lub ciężka przewlekła choroba obturacyjna płuc. Ciężkie postaci choroby zarostowej tętnic obwodowych lub zespołu Raynauda. Nieleczony guz chromochłonny nadnerczy. Kwasica metaboliczna. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (GFR2). II i III trymestr ciąży.

Środki ostrożności

Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów zwiększonym ryzykiem wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego w następstwie leczenia inhibitorem ACE (rozpoczynanie leczenia jak i ustalanie dawki powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarską) - dotyczy to pacjentów: odwodnionych, z niedoborami elektrolitowymi (w wyniku leczenia moczopędnego, dializ, ograniczenia ilości soli w diecie, biegunki lub wymiotów); z ciężkim nadciśnieniem tętniczym reninozależnym; z objawową niewydolnością serca (zwłaszcza ciężką) ze współistniejącymi zaburzeniami czynności nerek lub bez; z zaburzeniami czynności nerek. Podobne zalecenia powinny być zastosowane u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą naczyń mózgowych, u których znaczne obniżenie ciśnienia krwi może doprowadzić do zawału mięśnia sercowego lub incydentu naczyniowo-mózgowego. Jeżeli wystąpi niedociśnienie, pacjenta należy ułożyć w pozycji na plecach i w razie konieczności podać we wlewie dożylnym roztwór soli fizjologicznej. Przemijające niedociśnienie nie jest przeciwwskazaniem do podawania następnych dawek leku, które zwykle można podać bez trudności, gdy zwiększy się ciśnienie tętnicze, po zwiększeniu objętości płynów. Jeśli niedociśnienie w trakcie leczenia stanie się objawowe, konieczne może być zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia. Ponieważ stosowanie leków moczopędnych może przyczynić się do występowania niedociśnienia, może być konieczne zmniejszenie dawki i (lub) zaprzestanie terapii lekami moczopędnymi. Należy również zachować ostrożność u pacjentów poddawanych dużym zabiegom chirurgicznym lub w czasie znieczulenia ogólnego lekami powodującymi niedociśnienie (peryndopryl może blokować tworzenie angiotensyny II wtórnie do kompensacyjnego uwalniania reniny) - leczenie peryndoprylem należy przerwać na 1 dzień przed planowanym zabiegiem chirurgicznym (hipotonię można wyrównać poprzez zwiększenie objętości wewnątrznaczyniowej). Zgodnie z obecnymi zaleceniami leczenia β-adrenolitykami nie powinno się przerywać w przypadku operacji chirurgicznej, gdyż leki β-adrenolityczne zmniejszają ryzyko powstania arytmii i niedokrwienia mięśnia sercowego podczas wprowadzania do znieczulenia, intubacji i w okresie pooperacyjnym (należy poinformować anestezjologa o stosowaniu bisoprololu). Jeśli jest konieczne odstawienie β-adrenolityku przed zabiegiem chirurgicznym, należy tego dokonać stopniowo i zakończyć ok. 48 h przed planowanym znieczuleniem. Tak jak w przypadku innych inhibitorów ACE, należy zachować ostrożność podczas podawania peryndoprylu pacjentom ze zwężeniem zastawki mitralnej lub zawężeniem drogi odpływu z lewej komory (jak w przypadku zwężenia zastawki aortalnej lub w kardiomiopatii przerostowej). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek w trakcie leczenia należy monitorować stężenie potasu i kreatyniny we krwi. U pacjentów z objawową niewydolnością serca, wystąpienie niedociśnienia tętniczego po rozpoczęciu leczenia inhibitorami ACE może powodować dalsze zaburzenie czynności nerek; może wystąpić ostra niewydolność nerek (zazwyczaj odwracalna). U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy doprowadzającej krew do jedynej nerki, leczonych inhibitorem ACE obserwowano zwiększenie stężenie mocznika i kreatyniny w surowicy (zmiany te były na ogół przemijające po odstawieniu leku); dotyczy to szczególnie pacjentów z niewydolnością nerek. W sytuacji, kiedy równocześnie występuje nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek; u takich pacjentów leczenie należy rozpoczynać pod ścisłą kontrolą lekarską, od małych dawek, ostrożnie je zwiększając. Leczenie moczopędne może być czynnikiem predysponującym do wystąpienia tych stanów. Może być konieczne zmniejszenie dawki i (lub) przerwanie leczenia lekiem moczopędnym i (lub) peryndoprylem. Nie ma dostępnych danych dotyczących stosowania peryndoprylu u pacjentów, którym niedawno przeszczepiono nerkę. Ze względu na ryzyko niedociśnienia, omdleń, hiperkaliemii i zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), nie zaleca się stosowania podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron - RAA (np. poprzez łączne stosowanie inhibitora ACE z antagonistą receptora angiotensyny II lub aliskirenem); jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, łącznie z monitorowaniem czynności nerek, stężenia elektrolitów oraz ciśnienia krwi. Nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II u pacjentów z nefropatią cukrzycową. Zachować ostrożność u pacjentów ryzykiem wystąpienia hiperkaliemii: z niewydolnością nerek, w wieku >70 lat, z cukrzycą, odwodnionych, z ostrą niewydolnością serca, kwasicą metaboliczną, a także u osób przyjmujących sole potasu, diuretyki oszczędzające potas i inne substancje zwiększające stężenie potasu we krwi (zwykle nie zaleca się stosowania z lekami powodującymi hiperkaliemię; w przypadku konieczności jednoczesnego stosowania tych leków należy ściśle kontrolować stężenie potasu we krwi). Szczególną ostrożność zachować u pacjentów kolagenozą naczyń, stosujących leki immunosupresyjne, przyjmujących allopurynol lub prokainamid lub u pacjentów, u których współistnieją te czynniki, w szczególności współistnienia upośledzenia czynności nerek (ryzyko wystąpienia neutropenii) - zaleca się okresowe kontrolowanie liczby leukocytów, a pacjenci powinni być poinformowani o konieczności zgłaszania wszelkich oznak zakażenia, tj. ból gardła, gorączka. Inhibitory ACE mogą być mniej skuteczne w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej, niż u pacjentów innych ras. Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras. Przebyty obrzęk naczynioruchowy o innej etiologii (niezwiązany z przyjmowaniem inhibitorów ACE) potencjalnie zwiększa ryzyko wystąpienia tej reakcji po zastosowaniu leków z tej grupy. W razie wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, głośni i (lub) krtani, leczenie należy natychmiast przerwać, a pacjenta pozostawić pod obserwacją (z wdrożeniem odpowiedniego leczenia, w razie potrzeby), aż do całkowitego ustąpienia objawów. Obrzęk naczynioruchowy jelit powinien być uwzględniany w diagnostyce różnicowej bólów brzucha u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. Reakcje rzekomoanafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE i poddawanych jednocześnie dializie z zastosowaniem błon wysokoprzepływowych (należy zastosować inny rodzaj błon lub lek przeciwnadciśnieniowy z innej grupy), podczas aferezy LDL z siarczanem dekstranu (należy przerwać leczenie inhibitorem ACE przed każdą aferezą) lub u pacjentów poddawanych terapii odczulającej jadem owadów błonkoskrzydłych (należy czasowo odstawić inhibitor ACE). Także bisoprolol może zwiększać wrażliwości na alergeny i nasilać ciężkość reakcji anafilaktycznych, a leczenie adrenaliną może nie zawsze przynosić oczekiwany skutek terapeutyczny. W razie wystąpienia kaszlu, należy rozważyć etiologię jatrogenną. W przypadku wystąpienia żółtaczki lub znacznego zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych należy przerwać stosowanie peryndoprylu i zastosować odpowiednie leczenie. Ostrożnie stosować u pacjentów: ze skłonnością do skurczu oskrzeli, np. astmą oskrzelową i chorobami obturacyjnymi dróg oskrzelowych (należy jednocześnie stosować leki rozszerzające oskrzela; może być konieczne zwiększenie dawki β2-adrenomimetyków u pacjentów z astmą); z cukrzycą ze znacznymi wahaniami stężenia glukozy we krwi (bisoprolol może maskować objawy hipoglikemii); stosujących ścisłą głodówkę; z blokiem przedsionkowo-komorowym Ist. (ze względu na ujemne działanie dromotropowe bisoprololu); z dławicą Prinzmetala (β-adrenolityki mogą zwiększać liczbę oraz czas trwania napadów bólu dławicowego; stosowanie selektywnych β1-adrenolityków jest możliwe w łagodnych postaciach choroby, pod warunkiem, że są podane z lekami rozkurczającymi naczynia); z chorobą zarostową tętnic obwodowych (może dojść do nasilenia objawów, zwłaszcza na początku leczenia); z nadczynnością tarczycy (bisoprolol może maskować objawy tyreotoksykozy); z guzem chromochłonnym nadnerczy (bisoprolol można stosować tylko po uprzednim zablokowaniu receptorów α). U pacjentów chorych na łuszczycę lub z łuszczycą w wywiadzie β-adrenolityki można stosować jedynie po dokładnym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka. Brak doświadczenia klinicznego ze stosowaniem bisoprololu u pacjentów z niewydolnością serca, u których występują jednocześnie następujące choroby i stany: cukrzyca insulinozależna (typu I); ciężkie zaburzenia czynności nerek; ciężkie zaburzenia czynności wątroby; kardiomiopatia restrykcyjna; wrodzona wada serca; hemodynamicznie istotna wada zastawek; zawał mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 mies. Leczenia bisoprololem nie wolno przerywać nagle, zwłaszcza u pacjentów z chorobą wieńcową, z wyjątkiem uzasadnionej konieczności. Szybkie przerwanie leczenia może prowadzić do przejściowego nasilenia choroby serca. Jeżeli konieczne jest przerwanie leczenia preparatem, dawkowanie należy zmniejszać stopniowo, za pomocą poszczególnych składników, najlepiej w ciągu dwóch tygodni, w tym samym czasie, w razie konieczności, rozpoczynając leczenie zastępcze. Jeśli, podczas leczenia, częstość akcji serca w spoczynku zmniejszy się <50-55 uderzeń/min i u pacjenta występują objawy związane z bradykardią, należy zmniejszyć dawkę leku za pomocą poszczególnych składników, stosując odpowiednią dawkę bisoprololu.

Niepożądane działanie

Bisoprolol. Bardzo często: bradykardia. Często: ból głowy i zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (zwykle łagodne i często przemijają w ciągu 1-2 tyg.), nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie tętnicze i objawy związane z niedociśnieniem, uczucie zimna lub drętwienia w kończynach, ból brzucha, zaparcie, biegunka, nudności, wymioty, osłabienie, zmęczenie. Niezbyt często: zaburzenie snu, depresja, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, niedociśnienie ortostatyczne, skurcz oskrzeli, bolesne skurcze mięśni, osłabienie mięśni. Rzadko: zapalenie błony śluzowej nosa, koszmary senne, omamy, omdlenie, zmniejszone wydzielanie łez (należy wziąć pod uwagę, jeśli pacjent używa soczewek), zaburzenia słuchu, cytolityczne lub cholestatyczne zapalenie wątroby, reakcje nadwrażliwości (świąd, zaczerwienienie skóry, wysypka), zaburzenia potencji, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia triglicerydów. Bardzo rzadko: zapalenie spojówek, łysienie, łuszczyca lub nasilenie łuszczycy, wysypka łuszczycopodobna. Peryndopryl. Często: ból głowy i zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (zwykle łagodne i często przemijają w ciągu 1-2 tyg.), zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zaburzenie smaku, parestezje, zaburzenie widzenia, szumy uszne, niedociśnienie tętnicze i objawy związane z niedociśnieniem, kaszel, duszność, ból brzucha, zaparcie, biegunka, nudności, wymioty, niestrawność, wysypka, świąd, bolesne skurcze mięśni, osłabienie. Niezbyt często; eozynofilia, hipoglikemia, hiperkaliemia (ustępująca po przerwaniu leczenia), hiponatremia, zmiany nastroju, zaburzenie snu, senność, omdlenie, kołatanie serca, tachykardia, zapalenie naczyń krwionośnych, skurcz oskrzeli, suchość błony śluzowej jamy ustnej, obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, głośni i (lub) krtani, pokrzywka, reakcje nadwrażliwości na światło, pemfigoid, nadmierna potliwość, ból stawów, ból mięśni, niewydolność nerek, zaburzenie erekcji, ból w klatce piersiowej, złe samopoczucie, obrzęki obwodowe, gorączka, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, upadki. Rzadko: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenie bilirubiny we krwi. Bardzo rzadko: zapalenie błony śluzowej nosa, agranulocytoza, pancytopenia, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna u pacjentów z wrodzonym niedoborem G-6PDH, splątanie, arytmia, dławica piersiowa, zawał serca (prawdopodobnie wtórny do nasilonego niedociśnienia u pacjentów z grupy dużego ryzyka), udar (prawdopodobnie wtórny do nasilonego niedociśnienia u pacjentów z grupy dużego ryzyka), eozynofilowe zapalenie płuc, zapalenie trzustki, cytolityczne lub cholestatyczne zapalenie wątroby, rumień wielopostaciowy, ostra niewydolność nerek, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i zmniejszenie wartości hematokrytu.

Ciąża i laktacja

W I trymestrze ciąży nie zaleca się stosowania preparatu. Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży. Bisoprolol może wywierać szkodliwe działanie na przebieg ciąży i rozwój płodu lub noworodka (zmniejszenie przepływu łożyskowego, co może powodować opóźnienie wzrostu płodu, obumarcie płodu, poronienie lub przedwczesny poród; u płodu i noworodka mogą wystąpić także działania niepożądane, m.in. hipoglikemia i bradykardia). Jeżeli leczenie β-adrenolitykiem jest konieczne, należy zastosować leki o selektywnym działaniu na receptory β1. Bisoprololu nie wolno stosować w ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. Jeśli leczenie bisoprololem jest niezbędne, należy kontrolować maciczno-łożyskowy przepływ krwi oraz wzrost płodu. Noworodek powinien być pod ścisłą kontrolą. Nie można wykluczyć nieznacznego zwiększenia ryzyka działania teratogennego po ekspozycji na inhibitory ACE podczas I trymestru ciąży. Peryndopryl stosowany w II i III trymestrze ciąży działa toksycznie na rozwój płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia) - w przypadku, gdy ekspozycja na lek miała miejsce od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania USG czaszki i nerek płodu; dzieci, których matki przyjmowały lek podczas ciąży powinny być poddane dokładnej obserwacji w kierunku niedociśnienia. Nie zaleca się stosowania leku złożonego w okresie karmienia piersią.

Uwagi

Lek nie ma bezpośredniego wpływu na sprawność psychomotoryczną, jednak podczas leczenia mogą wystąpić reakcje związane ze zmniejszeniem ciśnienia tętniczego (zwłaszcza na początku leczenia lub po zmianie dawki), które mogą zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów oraz obsługiwania maszyn.

Interakcje

Interakcje związane z peryndoprylem. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), np. poprzez zastosowanie peryndoprylu z antagonistą angiotensyny II lub aliskirenem zwiększa częstość występowania niedociśnienia, hiperkaliemii, zaburzeń czynności nerek oraz chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych. Stosowanie peryndoprylu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub z zaburzeniem czynności nerek (GFR 2). Peryndoprylu oraz antagonistów receptora angiotensyny II nie należy stosować jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową. Także u innych pacjentów podwójna blokada układu RAA nie jest zalecana, a jeżeli takie skojarzenie leków jest konieczne, leczenie powinno odbywać się pod nadzorem specjalisty łącznie z dokładnym monitorowaniem czynności nerek, stężenia elektrolitów oraz ciśnienia krwi. Nie zaleca się stosowania peryndoprylu w skojarzeniu z następującymi lekami: leki moczopędne oszczędzające potas (m.in. triamteren, amiloryd), preparaty potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas oraz leki zwiększające stężenie potasu, takie jak heparyny, cyklosporyna, takrolimus, trimetoprym (ryzyko hiperkaliemii) - jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy kontrolować stężenie potasu we krwi; estramustyna (ryzyko zwiększonej częstości wystąpienia działań niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy); lit (zwiększenie stężenia litu we krwi, nasilenie jego toksyczność) - jeżeli jednoczesne stosowanie jest konieczne należy kontrolować stężenie litu we krwi. Zachować szczególną ostrożność stosując peryndopryl z następującymi lekami: leki przeciwcukrzycowe, jak insulina lub doustne leki hipoglikemizujące (nasilenie działania hipoglikemizującego z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii, szczególnie podczas pierwszych tygodni leczenia oraz u pacjentów z niewydolnością nerek); NLPZ, w tym z kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych (osłabienie hipotensyjnego działania inhibitora ACE, ponadto zwiększa się ryzyko hiperkaliemii oraz niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym) - pacjenta należy nawodnić oraz kontrolować czynność nerek po rozpoczęciu leczenia, w trakcie oraz po jego zakończeniu; inne leki przeciwnadciśnieniowe, leki rozszerzające naczynia krwionośne, jak nitrogliceryna i inne azotany lub inne leki, które mogą obniżać ciśnienie tętnicze, jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenotiazyny, pewne leki znieczulające, leki przeciwpsychotyczne (ryzyko niedociśnienia); sympatykomimetyki (osłabienie działania hipotensyjnego inhibitorów ACE); baklofen (nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego) - należy monitorować ciśnienie tętnicze i w razie konieczności dostosować dawkowanie leku przeciwnadciśnieniowego; leki moczopędne nieoszczędzające potasu (ryzyko niedociśnienia) - ryzyko wystąpienia hipotonii można zmniejszyć poprzez przerwanie leczenia lekami moczopędnymi, zwiększenie objętości płynów lub zwiększenie podaży soli przed rozpoczęciem leczenia oraz przez zastosowanie małych, stopniowo zwiększanych dawek peryndoprylu (w nadciśnieniu tętniczym zaleca się przerwać stosowanie leku moczopędnego przed rozpoczęciem podawania inhibitora ACE, a następnie można ponownie wprowadzić lek moczopędny nieoszczędzający potasu, albo leczenie inhibitorem ACE musi być rozpoczęte od małej dawki, która będzie zwiększana; w zastoinowej niewydolności serca leczonej lekami moczopędnymi stosowanie inhibitora ACE należy rozpocząć od bardzo małej dawki, po możliwym zmniejszeniu dawki leku moczopędnego nieoszczędzającego potasu; we wszystkich przypadkach, podczas pierwszych tyg. leczenia inhibitorem ACE, należy monitorować czynność nerek, tj. stężenia kreatyniny); leki moczopędne oszczędzające potas, jak eplerenon, spironolakton, stosowane u pacjentów z niewydolnością serca II-IV wg NYHA, z frakcją wyrzutową lewej komory Interakcje związane z bisoprololem. Nie zaleca się stosowania bisoprololu z następującymi lekami: ośrodkowo działające leki przeciwnadciśnieniowe, np. klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna (możliwe zmniejszenie ośrodkowej impulsacji współczulnej, zmniejszenie częstości akcji serca, zmniejszenie pojemności minutowej serca, rozszerzenie naczyń; nagłe przerwanie leczenia skojarzonego, zwłaszcza przed odstawieniem β-adrenolityków, może zwiększać ryzyko powstania "nadciśnienia z odbicia"); leki przeciwarytmiczne klasy I, np. chinidyna, dyzopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon (możliwe wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego i nasilenie ujemnego działania inotropowego); antagoniści kanału wapniowego typu werapamil i w mniejszym stopniu typu diltiazem (ujemny wpływ na kurczliwość i przewodzenie przedsionkowo-komorowe, dożylne podanie werapamilu u pacjentów leczonych β-adrenolitykiem może prowadzić do głębokiego niedociśnienia i bloku przedsionkowo-komorowego). Ostrożnie stosować z następującymi lekami: antagoniści wapnia z grupy dihydropirydyny, np. felodypina i amlodypina (zwiększenie ryzyka niedociśnienia, a u pacjentów z niewydolnością serca - ryzyko dalszego pogorszenia czynności skurczowej komór); leki przeciwarytmiczne klasy III, np. amiodaron (możliwe wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego); leki parasympatykomimetyczne (możliwe wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego i zwiększenie ryzyka bradykardii); glikozydy nasercowe (wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego i zwolnienie częstości pracy serca); β-adrenolityki stosowane miejscowo, np. krople do oczu stosowane w jaskrze (możliwe nasilenie ogólnoustrojowego działania bisoprololu); insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe (nasilenia działania hipoglikemizującego, β-blokery mogą maskować objawy hipoglikemii); NLPZ (osłabienie hipotensyjnego działania bisoprololu); inne leki przeciwnadciśnieniowe, leki rozszerzające naczynia krwionośne, np. azotany lub inne leki, które mogą obniżać ciśnienie tętnicze, jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenotiazyny (ryzyko niedociśnienia); leki stosowane w znieczuleniu (osłabienie odruchowej tachykardii i zwiększenie ryzyka niedociśnienia); β-sympatykomimetyki, np. izoprenalina, dobutamina (wzajemne osłabienie działania tych leków i bisoprololu); leki sympatykomimetyczne pobudzające zarówno receptory α i β, np. noradrenalina, adrenalina (zwężenie naczyń, co wywołuje zwiększenie ciśnienia i nasilenie objawów chromania przestankowego, uznaje się, że takie interakcje są bardziej prawdopodobne w przypadku niewybiórczych β-adrenolityków). Jednoczesne stosowanie leków wymagające rozważenia: meflochina (ryzyko bradykardii); inhibitory MAO, z wyjątkiem inhibitorów MAO-B (nasilenie działania hipotensyjnego, ryzyko przełomu nadciśnieniowego).

Preparat zawiera substancje Bisoprolol fumarate, Perindopril arginine.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera połączenie fumaranu bisoprololu oraz peryndoprylu z argininą, odpowiednio: 5 mg+5 mg lub 5 mg+10 mg lub 10 mg+5 mg lub 10 mg+10 mg.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg peryndoprylu z argininą i 1,25 mg indapamidu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 10 mg peryndoprylu z argininą i 2,5 mg indapamidu. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg peryndoprylu z argininą i 1,25 mg indapamidu. Lek zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera atorwastatynę, peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, odpowiednio: 20 mg+5 mg+5 mg lub 20 mg+10 mg+5 mg lub 40 mg+10 mg+10 mg. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 2,5 mg peryndoprylu z argininą i 0,625 mg indapamidu. Lek zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera połączenie fumaranu bisoprololu i amlodypiny (w postaci bezylanu), odpowiednio: 5 mg+5 mg; 5 mg+10 mg; 10 mg+5 mg; 10 mg+10 mg.

1 tabl. zawiera 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

100 g preparatu zawiera: 50 g nalewki z ziela konwalii mianowanej, 25 g nalewki z kwiatostanu głogu i 25 g nalewki z korzenia kozłka lekarskiego. Preparat zawiera etanol.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę

HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę lub małopłytkowość poheparynowa, to jeden z niepożądanych skutków ubocznych, który jest charakterystycznych dla tego leku przeciwkrzepliwego. ...

więcej

SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.