Prazol®

1 kaps. dojelitowa, twarda zawiera 40 mg omeprazolu (oraz sacharozę).

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Prazol® 56 szt., kaps. dojelitowe, twarde 34,00zł 2017-10-31

Działanie

Inhibitor pompy protonowej (H+, K+ ATP-azy) w komórkach okładzinowych żołądka. Hamuje wydzielanie kwasu solnego, zarówno podstawowe jak i po stymulacji. Działanie omeprazolu nasila się stopniowo w miarę podawanie kolejnych dawek preparatu, stan stacjonarny ustala się po 4 dniach. Po podaniu doustnym omeprazol wchłania się szybko z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi w ciągu 1-2 h. Biodostępność po podaniu doustnym wynosi 40%, podanie wielokrotne raz na dobę powoduje zwiększenie biodostępności do ok. 60%. Wiąże się z białkami osocza w 97%. Jest całkowicie metabolizowany w wątrobie. Jest wydalany głównie z moczem (ok. 80% w postaci metabolitów), a tylko niewielka ilość wydalana jest z kałem. T0,5 wynosi <1 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Leczenie choroby wrzodowej dwunastnicy: zazwyczaj 20 mg raz na dobę przez 2 tyg. (w razie potrzeby leczenie należy kontynuować do 4 tyg.); jeśli dawka 20 mg jest nieskuteczna, zaleca się dawkę 40 mg raz na dobę przez 4 tyg. Zapobieganie nawrotom choroby wrzodowej dwunastnicy: u pacjentów z ujemnym wynikiem badania na obecność H. pylori oraz gdy eradykacja H. pylori nie jest możliwa zaleca się 20 mg raz na dobę (u niektórych pacjentów dawka wystarczająca to 10 mg), w razie konieczności dawkę można zwiększyć do 40 mg. Leczenie choroby wrzodowej żołądka: zazwyczaj 20 mg raz na dobę przez 4 tyg. (w razie konieczności leczenie należy kontynuować przez następne 4 tyg.); w chorobie wrzodowej opornej na leczenie zaleca się dawkę 40 mg raz na dobę przez 8 tyg. Zapobieganie nawrotom choroby wrzodowej żołądka: w przypadku choroby wrzodowej opornej na leczenie dawka wynosi 20 mg raz na dobę, w razie konieczności dawka może być zwiększona do 40 mg na dobę. Eradykacja zakażenia H. pylori u pacjentów z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy (należy uwzględnić indywidualną tolerancję leku przez pacjenta oraz kierować narodowymi, regionalnymi oraz lokalnymi wytycznymi dotyczącymi oporności): omeprazol 20 mg + klarytromycyna 500 mg + amoksycylina 1 g 2 razy na dobę przez tydzień; omeprazol 20 mg + klarytromycyna 250 mg (zamiennie 500 mg) + metronidazol 400 mg (lub 500 mg lub tynidazol 500 mg) 2 razy na dobę przez tydzień; omeprazol 40 mg raz na dobę z amoksycyliną 500 mg i z metronidazolem 400 mg (lub 500 mg lub tynidazol 500 mg) 3 razy na dobę przez tydzień. W każdym z powyższych schematów, jeżeli po zakończeniu leczenia u pacjenta utrzymuje się zakażenie H. pylori leczenie można powtórzyć. Leczenie choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy wywołanych stosowaniem NLPZ: 20 mg raz na dobę przez 4 tyg. (w razie konieczności leczenie należy kontynuować przez następne 4 tyg.). Zapobieganie chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy związanej ze stosowaniem NLPZ u pacjentów z grupy ryzyka (wiek >60 lat, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy w wywiadzie, krwawienie z przewodu pokarmowego w wywiadzie): 20 mg raz na dobę. Leczenie refluksowego zapalenia przełyku: zazwyczaj 20 mg raz na dobę przez 4 tyg. (w razie konieczności leczenie należy kontynuować przez następne 4 tyg.); w ciężkim zapaleniu przełyku 40 mg raz na dobę, całkowity powrót do zdrowia zwykle następuje w ciągu 8 tyg. Długotrwałe leczenie pacjentów po przebytym refluksowym zapaleniu przełyku: 10 mg raz na dobę (w razie konieczności dawkę można zwiększyć do 20-40 mg na dobę). Leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku: zazwyczaj 20 mg na dobę (możliwa jest reakcja pacjenta na dawkę 10 mg na dobę), jeżeli kontrola objawów nie została osiągnięta po 4 tyg. leczenia dawką 20 mg na dobę, zalecane jest przeprowadzenie dalszych badań diagnostycznych. Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona: dawkę należy ustalać indywidualnie, a leczenie kontynuować dopóki istnieją wskazania kliniczne, zalecana dawka początkowa wynosi 60 mg raz na dobę; u ponad 90% pacjentów z nasilonymi objawami, którzy słabo reagują na inne sposoby leczenia, skuteczne jest zwykle leczenie podtrzymujące dawką w zakresie 20-120 mg na dobę (dawki powyżej 80 mg na dobę należy podawać w 2 dawkach). Dzieci powyżej 1 roku i o mc. ≥10 kg. Leczenie refluksowego zapalenia przełyku. Leczenie objawowe zgagi i zarzucania kwaśnej treści żołądkowej w chorobie refluksowej przełyku: dzieci ≥1 rż. o mc. 10-20 kg: 10 mg raz na dobę, w razie konieczności dawkę można zwiększyć do 20 mg raz na dobę; dzieci ≥2 rż. o mc. >20 kg: 20 mg raz na dobę, w razie konieczności dawkę można zwiększyć do 40 mg raz na dobę. Czas leczenia: refluksowe zapalenie przełyku 4-8 tyg.; leczenie objawowe zgagi i zarzucania kwaśnej treści żołądkowej w chorobie refluksowej przełyku 2-4 tyg. (jeżeli nie uzyskano kontroli objawów po tym czasie, pacjent powinien zostać poddany dalszym badaniom diagnostycznym). Dzieci i młodzież powyżej 4 lat. Leczenie choroby wrzodowej dwunastnicy wywołanej przez H. pylori (przy wyborze odpowiedniej terapii skojarzonej należy kierować się narodowymi, regionalnymi oraz lokalnymi wytycznymi dotyczącymi oporności, czasu trwania leczenia (najczęściej 7 dni, niekiedy do 14 dni) oraz odpowiednim zastosowaniem leków przeciwbakteryjnych; leczenie powinno być prowadzone przez lekarza-specjalistę): dzieci o mc. 15-30 kg: omeprazol 10 mg + amoksycylina 25 mg/kg mc. + klarytromycyna 7,5 mg/kg mc. 2 razy na dobę przez tydzień; dzieci o mc. 31-40 kg: omeprazol 20 mg + amoksycylina 25 mg/kg mc. + klarytromycyna 7,5 mg/kg mc. 2 razy na dobę przez tydzień; dzieci o mc. >40 kg: omeprazol 20 mg + amoksycylina 1 g + klarytromycyna 500 mg 2 razy na dobę przez tydzień. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna zmiana dawkowania. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wystarczające może być stosowanie dawki dobowej wynoszącej 10-20 mg. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna zmiana dawkowania. Sposób podania. Zaleca się podawanie preparatu rano, najlepiej na czczo, popijając połową szklanki wodą. Kapsułkę należy połykać w całości, nie należy jej kruszyć przed połknięciem. Pacjenci z zaburzeniami połykania oraz dzieci, które są w stanie pić lub przełykać jedzenie w postaci półpłynnej: kapsułkę można otworzyć, a jej zawartość połknąć bezpośrednio, popijając 1/2 szklanki wody lub wsypać jej zawartość do lekko kwaśnego płynu, np. soku owocowego lub przecieru jabłkowego lub niegazowanej wody, delikatnie wymieszać i wypić (nie później niż w ciągu 30 min od przygotowania), popijając dodatkowo połową szklanki wody.

Wskazania

Dorośli. Leczenie choroby wrzodowej dwunastnicy. Zapobieganie nawrotom choroby wrzodowej dwunastnicy. Leczenie choroby wrzodowej żołądka. Zapobieganie nawrotom choroby wrzodowej żołądka. Eradykacja zakażenia Helicobacter pylori u pacjentów z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy w skojarzeniu z odpowiednimi antybiotykami. Leczenie choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy wywołanych stosowaniem NLPZ. Zapobieganie chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy wywołanej stosowaniem NLPZ u pacjentów w grupie ryzyka. Leczenie refluksowego zapalenia przełyku. Długotrwałe leczenie pacjentów po przebytym refluksowym zapaleniu przełyku. Leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku. Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona. Dzieci powyżej 1 roku i o mc. ≥10 kg. Leczenie refluksowego zapalenia przełyku. Leczenie objawowe zgagi i zarzucania kwaśnej treści żołądka w chorobie refluksowej przełyku. Dzieci i młodzież powyżej 4 lat. Leczenie choroby wrzodowej dwunastnicy spowodowanej przez Helicobacter pylori, w skojarzeniu z antybiotykami.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną, podstawione pochodne benzoimidazolu lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Nie stosować jednocześnie z nelfinawirem.

Środki ostrożności

U pacjentów z podejrzeniem lub rozpoznaniem choroby wrzodowej żołądka, jak również w przypadku jakichkolwiek niepokojących objawów (np. znacznej, niespodziewanej utraty masy ciała, nawracających wymiotów, zaburzeń połykania, krwawych wymiotów lub smolistych stolców), przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć chorobę nowotworową, gdyż leczenie omeprazolem może maskować objawy choroby i opóźniać jej rozpoznanie. Pacjenci długotrwale leczeni preparatem (zwłaszcza jeśli leczenie trwa dłużej niż rok) powinni pozostawać pod regularną kontrolą lekarską. U niektórych dzieci z chorobami przewlekłymi może być konieczne stosowanie leczenia długoterminowego, lecz nie jest ono zalecane. Leczenie omeprazolem może powodować nieznaczne zwiększenie ryzyka zakażeń przewodu pokarmowego takimi bakteriami, jak Salmonella spp. i Campylobacter spp. Omeprazol może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) na skutek hipo- lub achlorhydrii; należy to wziąć pod uwagę podczas długotrwałego leczenia pacjentów ze zmniejszonymi zapasami witaminy B12 lub czynnikami ryzyka sprzyjającymi zmniejszeniu jej wchłaniania. U pacjentów leczonych omeprazolem przez co najmniej 3 mies. (w większości przypadków przez rok) notowano ciężką hipomagnezemię; u pacjentów, u których przewiduje się długotrwałe leczenie lub którzy przyjmują inhibitory pompy protonowej jednocześnie z digoksyną bądź lekami powodującymi hipomagnezemię (np. lekami moczopędnymi), należy rozważyć oznaczenie stężenia magnezu przed rozpoczęciem leczenia omeprazolem, a następnie okresowo w trakcie leczenia. Inhibitory pompy protonowej, szczególnie stosowane w dużych dawkach oraz w długotrwałej terapii (> 1 roku), mogą nieznacznie zwiększać ryzyko występowania złamań kości biodrowej, kości nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób w podeszłym wieku lub u pacjentów z innymi rozpoznanymi czynnikami ryzyka. Inhibitory pompy protonowej mogą zwiększyć ogólne ryzyko złamań o 10-40%; pacjentom zagrożonym osteoporozą należy zapewnić opiekę zgodnie z aktualnymi wytycznymi klinicznymi, a także podawać odpowiednie ilości witaminy D i wapnia. Omeprazol, jako inhibitor CYP2C19, może wchodzić w interakcje z lekami metabolizowanymi przez ten izoenzym - należy zachować ostrożność. Należy unikać jednoczesnego podawania omeprazolu i klopidogrelu. Nie jest zalecane stosowanie omeprazolu z atazanawirem. Jeśli leczenie skojarzone atazanawirem i inhibitorem pompy protonowej jest konieczne zalecana jest dokładna kontrola kliniczna pacjenta w przypadku skojarzenia ze zwiększoną dawką atazanawir do 400 mg z rytonawirem w dawce 100 mg, nie należy stosować dawki większej niż 20 mg omeprazolu. Stosowanie inhibitorów pompy protonowej jest związane ze sporadycznym występowaniem podostrej postaci skórnej tocznia rumieniowatego (SCLE). Jeśli pojawią się zmiany skórne, zwłaszcza w miejscach narażonych na działanie promieni słonecznych, z jednoczesnym bólem stawów, pacjent powinien niezwłocznie poszukać pomocy medycznej, a lekarz powinien rozważyć możliwość odstawienia leku. Wystąpienie SCLE w wyniku wcześniejszego leczenia inhibitorem pompy protonowej może zwiększyć ryzyko SCLE w wyniku leczenia innymi inhibitorami pompy protonowej. Ze względu na zawartość sacharozy, leku nie należy stosować u pacjentów z rzadko występującymi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy.

Niepożądane działanie

Często: ból głowy, biegunka, zaparcie, ból brzucha, nudności, wymioty, wzdęcia, bóle pleców. Niezbyt często: bezsenność, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, parestezje, senność, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zapalenie skóry, świąd, wysypka, pokrzywka, złamania kości biodrowej, nadgarstka lub kręgosłupa, złe samopoczucie, obrzęki obwodowe. Rzadko: leukopenia, trombocytopenia, reakcje nadwrażliwości (np. gorączka, obrzęk naczynioruchowy i reakcja anafilaktyczna i (lub) wstrząs, hiponatremia, pobudzenie, splątanie, depresja, zaburzenia smaku, niewyraźne widzenie, skurcz oskrzeli, suchość lub zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, grzybica przewodu pokarmowego, zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez żółtaczki, łysienie, nadwrażliwość na światło, kurcze mięśni, ból stawów, ból kończyn, śródmiąższowe zapalenie nerek, zakażenia układu moczowego, częste oddawanie moczu, proteinuria, hematuria, glikozuria, bóle jąder, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, gorączka, zwiększona potliwość, zmęczenie. Bardzo rzadko: agranulocytoza, pancytopenia, agresja, omamy, niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z istniejącą wcześniej chorobą wątroby, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, ginekomastia. Częstość nieznana: hipomagnezemia, podostra postać skórna tocznia rumieniowatego. Profil działań niepożądanych u dzieci był na ogół taki sam jak u dorosłych, zarówno podczas leczenia krótkoterminowego jak i długoterminowego. Brak długoterminowych danych dotyczących wpływu omeprazolu na dojrzałość płciową i wzrost.

Ciąża i laktacja

Preparat może być stosowany w ciąży. Omeprazol przenika do mleka kobiet karmiących piersią, lecz przy stosowaniu dawek terapeutycznych jego wpływ na dziecko jest mało prawdopodobny.

Uwagi

Preparat najprawdopodobniej nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych. W przypadku wystąpienia zawrotów głowy lub nieostrego widzenia, nie należy prowadzić pojazdów i obsługiwać maszyn. Zwiększenie stężenia chromograniny A (CgA) może zakłócać badania wykrywające obecność guzów neuroendokrynnych. Aby tego uniknąć, należy przerwać leczenie lekiem na co najmniej 5 dni przed pomiarem stężenia CgA. Jeżeli po pomiarze wstępnym wartości stężenia CgA i gastryny nadal wykraczają poza zakres referencyjny, pomiary należy powtórzyć po 14 dniach od zaprzestania leczenia inhibitorami pompy protonowej

Interakcje

Zmniejszona kwaśność soku żołądkowego podczas leczenia omeprazolem może zwiększać lub zmniejszać wchłanianie substancji czynnych, których wchłanianie jest zależne od pH. Wchłanianie erlotynibu, pozakonazolu, ketokonazolu, itrakonazolu jest istotnie zmniejszone i z tego względu ich skuteczność kliniczna może być zaburzona - należy unikać jednoczesnego stosowania pozakonazolu oraz erlotynibu z omeprazolem. Obserwowano znaczące zmniejszenie stężenia atazanawiru i nelfinawiru podczas jednoczesnego stosowania omeprazolu. Jednoczesne stosowanie omeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane. Nie jest zalecane stosowanie omeprazolu z atazanawirem. Równoczesne stosowanie omeprazolu (w jednorazowej dawce dobowej 40 mg) i atanazawiru w dawce 300 mg z rytonawirem w dawce 100 mg, powodowało u zdrowych ochotników 75% redukcję wartości ekspozycji na atazanawir. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (w jednorazowej dawce dobowej 20 mg) oraz atanazawiru w dawce 400 mg z rytonawirem w dawce 100 mg u zdrowych ochotników powodowało obniżenie ekspozycji na atazanawir o około 30%, w porównaniu do stosowania atanazawiru w dawce 300 mg z rytonawirem w dawce 100 mg podawanych raz na dobę.  Jednoczesne stosowanie omeprazolu i digoksyny zwiększa biodostępność digoksyny; należy zachować ostrożność w przypadku stosowania omeprazolu w dużych dawkach u pacjentów w podeszłym wieku, należy kontrolować działanie digoksyny. W przypadku jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu stwierdzono obniżenie ekspozycji na czynny metabolit klopidogrelu, co znacznie zmniejszyło średnie zahamowanie agregacji płytek krwi. Omeprazol jest umiarkowanym inhibitorem CYP2C19, w związku z tym metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez ten izoenzym może być osłabiony (np. R-warfaryna i inni antagoniści witaminy K, cylostazol, diazepam i fenytoina). Zaleca się kontrolę stężenia fenytoiny w osoczu podczas pierwszych 2 tyg. od rozpoczęcia leczenia omeprazolem oraz w przypadku zmiany dawki fenytoiny, kontrola i dalsze dostosowywanie dawki powinny zostać przeprowadzone do zakończenia leczenia omeprazolem. Jednoczesne stosowanie omeprazolu i sakwinawiru (z rytonawirem) powoduje zwiększenie stężeń osoczowych sakwinawir do ok. 70% i jest dobrze tolerowane przez pacjentów z zakażeniem wirusem HIV. Opisywano zwiększenie stężenia takrolimusu we krwi podczas jego równoczesnego stosowania z omeprazolem - zaleca się dokładną kontrolę stężeń takrolimusu oraz czynności nerek (klirens kreatyniny), a dawkowanie takrolimusu powinno być dostosowywane zależnie od potrzeb. Omeprazol jest metabolizowany przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4. Inhibitory CYP2C19 i (lub) CYP3A4, takie jak klarytromycyna, worykonazol mogą zwiększać stężenie omeprazolu we krwi (worykonazol powodował ponad 2-krotne zwiększenie ekspozycji na działanie omeprazolu); ze względu na dobrą tolerancję omeprazolu w tak dużych dawkach, dostosowanie dawki nie jest wymagane; dostosowanie dawki leku należy rozważyć u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz w przypadku długotrwałego leczenia. Induktory CYP2C19 i (lub) CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele dziurawca mogą powodować zmniejszenie stężenia omeprazolu we krwi.

Preparat zawiera substancję Omeprazole.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 kaps. dojelitowa, twarda zawiera 20 mg omeprazolu. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka zawiera 42,6 omeprazolu sodowego, co odpowiada 40 mg omeprazolu. 1 ml roztworu do infuzji zawiera 0,426 mg omeprazolu sodowego, co odpowiada 0,4 mg omeprazolu.

1 kaps. dojelitowa, twarda zawiera 20 mg omeprazolu (oraz sacharozę).

1 kaps. dojelitowa, twarda zawiera 20 mg omeprazolu (oraz 102-116 mg sacharozy).

1 kaps. zawiera 20 mg omeprazolu (oraz 163 mg sacharozy i 8 mg laktozy).

1 kaps. dojelitowa, twarda zawiera 20 mg lub 40 mg omeprazolu. Kaps. zawierają laktozę.

1 kaps. dojelitowa zawiera 20 mg lub 40 mg omeprazolu. Preparat zawiera sacharozę i sód.

1 kapsułka dojelitowa, twarda zawiera 20 mg lub 40 mg omeprazolu. Preparat zawiera sacharozę oraz barwniki.

1 kaps. zawiera 20 mg omeprazolu. Preparat zawiera sacharozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp. (2 ml) zawiera 100 mg chlorowodorku tiaminy, 100 mg chlorowodorku pirydoksyny, 1 mg cyjanokobalaminy i 20 mg chlorowodorku lidokainy.

1 ml zawiera 100 j. (około 0,58 mg) laronidazy. 1 fiolka (5 ml) zawiera 500 j. laronidazy (oraz 1,29 mmol sodu).

1 kaps. zawiera 100 mg DL-metioniny, 50 mg L-cystyny, 50 mg pantotenianu wapnia, 1,5 mg witaminy B1, 10 mg witaminy B6, 20 mg kwasu p-aminobenzoesowego, 50 mg wyciągu z prosa, 50 mg wyciągu z kiełków pszenicy, 50 mg drożdży piwnych oraz składniki mineralne w postaci chelatów: 2 mg żelaza, 2 mg cynku i 0,5 mg miedzi.

1 tabl. drażowana zawiera 50 mg (Sylimarol 35 mg) lub 100 mg (Sylimarol 70 mg) wyciągu suchego z łuski ostropestu plamistego. Preparat zawiera benzoesan sodu, sacharozę. Ponadto Sylimarol 35 mg zawiera indygotynę E 132 i żółcień chinolinową E 104.

1 tabl. zawiera 52 mg jonów magnezowych w postaci 200 mg ciężkiego węglanu magnezu. Preparat zawiera sorbitol.

1 g roztw. zawiera 1,11 mg octanu deksametazonu i 50 mg tymolu.

1 ml (ok. 30 kropli) roztworu zawiera 15 000 j.m. cholecalcyferolu (1 kropla zawiera ok. 500 IU cholecalcyferolu). Preparat zawiera sacharozę i alkohol benzylowy.

1 kaps. zawiera 2x109 CFU bakterii kwasu mlekowego: Lactobacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052.

1 kaps. zawiera 70 mg sylimaryny. Preparat zawiera laktozę.

1 draż. zawiera 100 mg benfotiaminy i 100 mg chlorowodorku pirydoksyny. Preparat zawiera sacharozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Przepuklina udowa: przyczyny i objawy. Jak wygląda leczenie przepukliny udowej? Przepuklina udowa: przyczyny i objawy. Jak wygląda leczenie przepukliny ...

Przepuklina udowa to schorzenie diagnozowane głównie u kobiet, zwłaszcza tych, które już rodziły. Jeśli więc odczuwasz przewlekły dyskomfort w okolicy pachwiny, górnej ...

więcej

Zapalenie otrzewnej – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania po zapaleniu otrzewnej Zapalenie otrzewnej – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania po ...

Zapalenie otrzewnej to stan bezpośredniego zagrożenia życia. W związku z tym gdy pojawią się objawy zapalenia otrzewnej, nie należy podejmować prób samodzielnego ...

więcej

Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak leczyć przewlekłe zaparcia u dorosłych? Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak ...

Zaparcia nawykowe u dorosłych zazwyczaj są efektem błędów dietetycznych. Stosowanie ubogoresztkowej diety, która zawiera bardzo niewielkie ilości błonnika, powoduje osłabienie ruchów perystaltycznych ...

więcej

Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i dorosłych Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i ...

Przyczyny braku apetytu są różne. Zaburzenia łaknienia u dzieci często są efektem błędów żywieniowych rodziców, którym zdarza się zmuszać dzieci do jedzenia. ...

więcej

Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy? Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy?

Szkorbut, zwany chorobą żeglarzy , jest chorobą spowodowaną niedoborem witaminy C (kwasu askorbinowego). Szkorbut został opisany przez Hipokratesa (ok. 460 p.n.e. - ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.