Płyn fizjologiczny wieloelektrolitowy izotoniczny Baxter

1000 ml roztworu zawiera 5,75 g chlorku sodu, 0,38 g chlorku potasu, 0,264 g chlorku wapnia (dwuwodnego), 0,2 g chlorku magnezu (sześciowodnego), 4,62 g octanu sodu (trójwodnego), 0,9 g cytrynianu sodu (dwuwodnego). Stężenie jonów: 141,5 mmol/l sodu, 5,1 mmol/l potasu, 1,8 mmol/l wapnia, 0,985 mmol/l magnezu, 33,95 mmol/l octanów, 3,6 mmol/l cytrynianów, 109,05 mmol/l chloru. Osmolarność wynosi 301 mOsmol/l. pH:5,5-7,5.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Płyn fizjologiczny wieloelektrolitowy izotoniczny Baxter worek 500 ml, roztw. do inf. 6,18zł 2017-10-31

Działanie

Izotoniczny roztwór o składzie jonowym zbliżonym do składu osocza krwi. Zawiera sole sodu, potasu, wapnia i magnezu. Podany dożylnie w zaburzeniach równowagi wodno-elektrolitowej (w przypadku dobrej czynności nerek) uzupełnia niedobór składników mineralnych i wody. Krótkotrwale zwiększa objętość osocza. Podobnie jak inne roztwory zawierające elektrolity, roztwór utrzymuje się krótko w układzie naczyniowym. Po 30-60 minutach woda wraz z elektrolitami przenikają przez ściany naczyń krwionośnych.

Dawkowanie

Dożylnie we wlewie kroplowym. Dawkowanie, szybkość i czas podawania są ustalane indywidualnie i zależą od wielu czynników, w tym zapotrzebowania na płyny, stężenia elektrolitów w osoczu, wieku, masy ciała, stanu klinicznego pacjenta oraz stosowanego równocześnie leczenia, a także klinicznej odpowiedzi pacjenta na leczenie oraz wyników laboratoryjnych badań diagnostycznych. Zazwyczaj podaje się 1000 ml/dobę (maksymalna dawka wynosi 40 ml/kg mc./ dobę). W stanach znacznego odwodnienia 3000-4000 ml/dobę. Nie przekraczać szybkości infuzji 10 ml/min.

Wskazania

Odwodnienie w wyniku niedostatecznej doustnej podaży płynów. Utrata płynów i elektrolitów na skutek obfitych wymiotów i biegunek. Utrata płynów ustrojowych przez przetoki jelitowe lub żółciowe. Planowe nawadnianie w okresie okołooperacyjnym.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Niewydolność nerek ze skąpomoczem lub bezmoczem. Przewodnienie. Obrzęk płuc. Kwasica metaboliczna. Zbyt wysokie stężenie jednego z jonów zawartych w preparacie. Jednoczesne podanie ceftriaksonu i preparatu jest przeciwwskazane u noworodków (≤28 dnia życia).

Środki ostrożności

Roztwór nie jest wskazany do stosowania w leczeniu zasadowicy hipochloremicznej-hipokaliemicznej i należy go stosować z ostrożnością u pacjentów z zasadowicą hipochloremiczno-hipokaliemiczną (np. spowodowaną długotrwałymi wymiotami, zwężeniem odźwiernika, długotrwałym odsysaniem przez sondę nosowo-żołądkową). Chociaż stężenie potasu w preparacie jest podobne do stężenia w osoczu, jest ono niewystarczające do osiągnięcia odpowiedniego stężenia w przypadku ciężkiego niedoboru potasu, w związku z tym, nie należy stosować tego preparatu do korygowania ciężkiego niedoboru potasu. Roztwór nie jest wskazany w leczeniu podstawowym ciężkiej kwasicy metabolicznej. Podczas stosowania innych preparatów zawierających elektrolity zgłaszano występowanie reakcji nadwrażliwości/reakcji na infuzję, w tym reakcji anafilaktoidalnych. Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy przedmiotowe lub podmiotowe reakcji nadwrażliwości, należy natychmiast przerwać infuzję. W zależności od objawów klinicznych, należy zastosować odpowiednie postępowanie lecznicze. W zależności od objętości i szybkości infuzji, dożylne podanie preparatu może powodować przeciążenie płynami i(lub) przedawkowanie składników prowadzące do przewodnienia/hiperwolemii i na przykład stanów zastoinowych, w tym obrzęku płuc; klinicznie istotne zaburzenia elektrolitowe i zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej. Ryzyko wystąpienia stanów związanych z rozcieńczeniem jest odwrotnie proporcjonalne do stężenia elektrolitów w preparacie. Ryzyko przeciążenia składnikami preparatu prowadzące do stanów zastoinowych jest wprost proporcjonalne do stężenia elektrolitów w roztworze. Ocena kliniczna i okresowe badania laboratoryjne mogą być konieczne do kontroli zmian równowagi płynów, stężenia elektrolitów i równowagi kwasowo-zasadowej w trakcie długotrwałego leczenia pozajelitowego lub w przypadku, gdy stan pacjenta lub szybkość podawania uzasadniają taką ocenę. Roztwór należy podawać ze szczególną ostrożnością pacjentom z zasadowicą lub ryzykiem zasadowicy, podany w zbyt dużej ilości może powodować zasadowicę metaboliczną. Należy zachować ostrożność w przypadku pacjentów z hiperwolemią. Roztwór  należy podawać ze szczególną ostrożnością pacjentom w stanach powodujących zatrzymywanie sodu, przeciążenie płynami i obrzęki, np. u pacjentów z pierwotnym lub wtórnym hiperaldosteronizmem (powiązanym np. z nadciśnieniem, zastoinową niewydolnością serca, zwężeniem tętnicy nerkowej lub marskością nerek) lub w stanie przedrzucawkowym. Roztwory zawierające magnez należy stosować z ostrożnością u pacjentów: w stanach predysponujących do hipermagnezemii, w tym z ciężkim zaburzeniem czynności nerek lub leczonych magnezem np. z powodu rzucawki; z miastenią. Roztwory zawierające wapń należy stosować z ostrożnością u pacjentów: w stanach predysponujących do hiperkalcemii, np. u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami  czynności nerek i ziarnicą, powiązaną ze zwiększoną syntezą kalcytriolu, jak sarkoidoza; z kamieniami wapniowymi w nerkach lub obecnością takich kamieni potwierdzoną w wywiadzie. U pacjentów z hiperkalciurią lub kamicą nerkową należy monitorować wydalanie wapnia z moczem. Roztwór nie jest wskazany w leczeniu hipomagnezemii i hipokalcemii. Płyn należy podawać ze szczególną ostrożnością pacjentom w stanach predysponujących do hiperkaliemii (jak ciężka niewydolność nerek lub niedoczynność kory nadnerczy, ostre odwodnienie, ciężki uraz tkanek lub poparzenia) oraz u pacjentów z chorobami serca. Należy stosować ze szczególną ostrożnością u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek. U tych pacjentów podanie preparatu może prowadzić do zatrzymania sodu i (lub) potasu lub magnezu. Kontrola kliniczna zależy od stanu klinicznego pacjenta i powinna obejmować określenie równowagi wodno-elektrolitowej (stężenia elektrolitów, hematokryt) oraz ilości moczu wydalanego przez pacjenta.  Ze względu na ryzyko tworzenia skrzepów wynikające z zawartości wapnia, roztwór nie może być dodawany do krwi konserwowanej cytrynianami ani podawany jednocześnie przez ten sam zestaw do podawania. Nie przeprowadzono odpowiednich kontrolowanych badań klinicznych w celu ustalenia bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i młodzieży. Przy wyborze roztworu do infuzji, objętości i szybkości infuzji dla pacjentów w podeszłym wieku należy wziąć pod uwagę, że w tej grupie częściej występują choroby serca, nerek, wątroby lub równocześnie stosowane są inne leki.

Niepożądane działanie

Częstość nieznana: reakcje anafilaktoidalne, pokrzywka, hiperkaliemia, tachykardia, kołatanie serca, niedociśnienie tętnicze, przekrwienie, duszność, świst krtaniowy, piloerekcja (gęsia skórka), zimne poty, ból w miejscu podania, uczucie pieczenia, ból w klatce piersiowej, uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej, osłabienie, złe samopoczucie, obrzęk obwodowy, gorączka, dreszcze, zaczerwienienie, zwiększenie liczby oddechów.

Ciąża i laktacja

Brak danych dotyczących stosowania w okresie ciąży i laktacji. Przed zastosowaniem preparatu należy rozważyć potencjalne ryzyko i korzyść w każdym indywidualnym przypadku.

Interakcje

Ze względu na zawartość wielu substancji mineralnych, nie należy stosować tego roztworu do rozcieńczania innych leków. Jednoczesne podawanie ceftriaksonu i preparatu jest przeciwwskazane u noworodków (≤ 28 dnia życia), nawet jeśli są używane osobne linie infuzyjne (ze względu na ryzyko zagrażającego życiu wytrącania osadów soli wapniowych ceftriaksonu w krwiobiegu noworodka) . U pacjentów w wieku > 28 dnia życia (włączając dorosłych), nie wolno podawać ceftriaksonu jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń przez tę samą linię do podawania (np. poprzez łącznik typu Y). Zaleca się ostrożność podczas podawania roztworu pacjentom leczonym lekami, które mogą powodować zwiększenie ryzyka zatrzymania sodu i wody, jak kortykosteroidy; pacjentom leczonym lekami, których wydalanie przez nerki zależy od pH. W związku z działaniem alkalizującym (powstawanie wodorowęglanu), roztwór może wpływać na wydalanie takich leków. Klirens nerkowy leków o odczynie kwaśnym jak salicylany, barbiturany i lit może być zwiększony. Klirens nerkowy leków o odczynie zasadowym jak sympatykomimetyki (np. efedryna, pseudoefedryna), chinidyna lub siarczan dekstroamfetaminy (deksamfetaminy) może być zmniejszony. Ze względu na zawartość potasu płyn należy podawać z ostrożnością u pacjentów leczonych lekami które mogą powodować hiperkaliemię lub zwiększać ryzyko hiperkaliemii, takimi jak leki moczopędne oszczędzające potas (amiloryd, spironolakton, triamteren), inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE), antagoniści receptora angiotensyny II lub leki immunosupresyjne, jak takrolimus i cyklosporyna. Podanie roztworów zawierających wapń może nasilać działanie glikozydów naparstnicy i powodować ciężkie lub zakończone zgonem zaburzenia rytmu serca. W związku z tym, należy zachować ostrożność podając większe objętości lub ze zwiększoną szybkością u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy. Zaleca się ostrożność podczas podawania roztworu pacjentom leczonym diuretykami tiazydowymi lub witaminą D, ponieważ m zwiększyć ryzyko hiperkalcemii. Ze względu na zawartość wapnia, nie należy podawać płynu jednocześnie z preparatami  zawierającymi fosforany, węglany, roztwory aminokwasów, ani z emulsjami tłuszczowymi

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1000 ml roztworu zawiera 5,75 g chlorku sodu, 0,38 g chlorku potasu, 0,264 g chlorku wapnia (dwuwodnego), 0,2 g chlorku magnezu (sześciowodnego), 4,62 g octanu sodu (trójwodnego), 0,9 g cytrynianu sodu (dwuwodnego). Stężenie jonów: 141,5 mmol/l sodu, 5,1 mmol/l potasu, 1,8 mmol/l wapnia, 0,985 mmol/l magnezu, 33,95 mmol/l octanów, 3,6 mmol/l cytrynianów, 109,05 mmol/l chloru. Osmolarność wynosi 301 mOsmol/l. pH:5,5-7,5.

1 ml roztworu do infuzji zawiera: 6,429 mg chlorku sodu, 0,298 mg chlorku potasu, 0,147 mg dwuwodnego chlorku wapnia, 0,203 mg sześciowodnego chlorku magnezu, 4,082 mg trójwodnego octanu sodu, 11,0 mg jednowodnej glukozy (równowartość 10,0 mg glukozy), co odpowiada 140 mmol/l Na+, 4 mmol/l K+, 1 mmol/l Ca2+,  1 mmol/l Mg2+, 118 mmol/l Cl–, 30 mmol/l jonów octanowych, 55,5 mmol/l glukozy.

1000 ml roztworu do infuzji zawiera 6,8 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,2 g sześciowodnego chlorku magnezu, 0,37 g dwuwodnego chlorku wapnia, 3,27 g trójwodnego octanu sodu, 0,67 g kwasu L-jabłkowego; stężenia elektrolitów - 145 mmol/l sodu, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l magnezu, 2,5 mmol/l wapnia, 127 mmol/l chloru, 24 mmol/l octanu, 5 mmol/l jabłczanu. Osmolarność teoretyczna: 309 mOsmol/l. pH 5,1-5,9

Roztwór 2 mmol/l. Skład (na 1000 ml): komora duża A: 0,343 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,136 g sześciowodnego chlorku magnezu, 7,52 g chlorku sodu, 0,199 g chlorku potasu, 1,47 g glukozy jednowodnej; komora mała B: 13,4 g wodorowęglanu sodu. Końcowy roztwór po zmieszaniu (na 1000 ml): 0,257 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,102 g sześciowodnego chlorku magnezu, 6,12 g chlorku sodu, 0,149 g chlorku potasu, 1 g glukozy bezwodnej, 2,94 g wodorowęglanu sodu. Skład jonowy końcowego roztworu (na 1000 ml): 1,75 mmol wapnia, 0,5 mmol magnezu, 140 mmol sodu, 2 mmol potasu, 111,3 mmol chlorków, 5,55 mmol glukozy bezwodnej, 35 mmol wodorowęglanów. Osmolarność teoretyczna 296 mOsm/l. pH: 7,0-7,5. Roztwór 4 mmol/l. Skład (na 1000 ml): komora duża A: 0,343 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,136 g sześciowodnego chlorku magnezu, 7,52 g chlorku sodu, 0,398 g chlorku potasu, 1,47 g glukozy jednowodnej; komora mała B: 13,4 g wodorowęglanu sodu. Końcowy roztwór po zmieszaniu (na 1000 ml): 0,257 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,102 g sześciowodnego chlorku magnezu, 6,12 g chlorku sodu, 0,298 g chlorku potasu, 1 g glukozy bezwodnej, 2,94 g wodorowęglanu sodu. Skład jonowy końcowego roztworu (na 1000 ml): 1,75 mmol wapnia, 0,5 mmol magnezu, 140 mmol sodu, 4 mmol potasu, 113,3 mmol chlorków, 5,55 mmol glukozy bezwodnej, 35 mmol wodorowęglanów. Osmolarność teoretyczna 300 mOsm/l. pH: 7,0-7,5.

1 l roztworu zawiera: 6,02 g chlorku sodu, 0,30 g chlorku potasu, 0,201 g dwuwodnego chlorku wapnia, 3,67 g trójwodnego octanu sodu. Stężenie jonów: 129,97 mmol/l Na+, 4,02 mmol/l K+, 1,37 mmol/l Ca2+, 26,96 mmol/l CH3COO-, 109,77 mmol/l Cl-.

Roztwór zawierający 2 mmol/l potasu. Mniejsza komora (555 ml). Roztwór elektrolitów zawiera: 2,34 g chlorku sodu, 0,74 g chlorku potasu, 1,10 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,51 g sześciowodnego chlorku magnezu, 5,49 g glukozy jednowodnej (co odpowiada 5,0 g glukozy bezwodnej). Większa komora (4445 ml). Roztwór wodorowęglanu zawiera: 27,47 g chlorku sodu, 15,96 g wodorowęglanu sodu. 1000 ml gotowego (po zmieszaniu) do użycia roztworu do hemofiltracji zawiera: 140 mmol/l Na+, 2,0 mmol/l K+, 1,5 mmol/l Ca2+, 0,5 mmol/l Mg2+, 111 mmol/l Cl-, 35,0 mmol/l HCO3-, 5,6 mmol/l (co odp. 1,0 g) glukozy bezwodnej. Roztwór zawierający 4 mmol/l potasu. Mniejsza komora (555 ml). Roztwór elektrolitów zawiera: 2,34 g chlorku sodu, 1,49 g chlorku potasu, 1,10 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,51 g sześciowodnego chlorku magnezu, 5,49 g glukozy jednowodnej (co odpowiada 5,0 g glukozy bezwodnej). Większa komora (4445 ml). Roztwór wodorowęglanu zawiera: 27,47 g chlorku sodu, 15,96 g wodorowęglanu sodu. 1000 ml gotowego (po zmieszaniu) do użycia roztworu do hemofiltracji zawiera: 140 mmol/l Na+, 4,0 mmol/l K+, 1,5 mmol/l Ca2+, 0,5 mmol/l Mg2+, 113 mmol/l Cl-, 35,0 mmol/l HCO3-, 5,6 mmol/l (co odp. 1,0 g) glukozy bezwodnej.

1000 ml roztworu zawiera 5,55 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,37 g chlorku wapnia (dwuwodnego), 0,2 g chlorku magnezu (sześciowodnego), 5,05 g mleczanu sodu. Stężenie jonów: 140 mmol/l sodowych, 4 mmol/l potasowych, 2,5 mmol/l wapniowych, 1 mmol/l magnezowych, 106 mmol/l chlorkowych, 45 mmol/l mleczanowych. Teoretyczna osmolarność roztworu wynosi 299mOsm/l, pH 4,5-7,5.

Skład (na 1000 ml): komora duża A: 0,343 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,136 g sześciowodnego chlorku magnezu, 7,52 g chlorku sodu; komora mała B: 13,4 g wodorowęglanu sodu. Końcowy roztwór po zmieszaniu (na 1000 ml): 0,257 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,102 g sześciowodnego chlorku magnezu, 6,12 g chlorku sodu, 2,94 g wodorowęglanu sodu. Skład jonowy końcowego roztworu (na 1000 ml): 1,75 mmol wapnia, 0,5 mmol magnezu, 140 mmol sodu, 109,3 mmol chlorków, 35 mmol wodorowęglanów. Osmolarność teoretyczna 287 mOsm/l. pH: 7,0-7,5.

500 ml roztworu do infuzji zawiera: 2,32 g trójwodnego octanu sodu, 3,01 g chlorku sodu, 0,15 g chlorku potasu i 0,15 g sześciowodnego chlorku magnezu. 1000 ml roztworu do infuzji zawiera: 4,63 g trójwodnego octanu sodu, 6,02 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu i 0,3 g sześciowodnego chlorku magnezu. Elektrolity: Na+ - 137,0 mmol/l, K+ - 4,0 mmol/l, Mg++ - 1,5 mmol/l, Cl- - 110,0 mmol/l, CH3COO- - 34,0 mmol/l.

Roztwór nie zawierający potasu. Mniejsza komora (555 ml). Roztwór elektrolitów zawiera: 2,34 g chlorku sodu, 1,10 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,51 g sześciowodnego chlorku magnezu, 5,49 g glukozy jednowodnej (co odpowiada 5,0 g glukozy bezwodnej). Większa komora (4445 ml). Roztwór wodorowęglanu zawiera: 27,47 g chlorku sodu, 15,96 g wodorowęglanu sodu. 1000 ml gotowego (po zmieszaniu) do użycia roztworu do hemofiltracji zawiera: 140 mmol/l Na+, 1,5 mmol/l Ca2+, 0,5 mmol/l Mg2+, 109 mmol/l Cl-, 35,0 mmol/l HCO3-, 5,6 mmol/l (co odp. 1,0 g) glukozy bezwodnej.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 1 mg lub 4 mg acenokumarolu. Tabletki zawierają laktozę.

1 ml roztworu zawiera 200 mg mannitolu. Osmolarność roztworu wynosi 1098 mOsm/l.

1 tabl. powl. zawiera 75 mg klopidogrelu w postaci wodorosiarczanu. Preparat zawiera laktozę i lecytynę.

1 ml roztworu 20% zawiera 200 mg glukozy.

500 ml roztworu zawiera: 2,775 g chlorku sodu, ok. 1,635 g trójwodnego octanu sodu, 0,15 g chlorku potasu, ok. 0,075 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,1 g sześciowodnego chlorek magnezu oraz 20 g żelatyny (w postaci żelatyny zmodyfikowanej płynnej). Osmolarność teoretyczna: 284 mOsmol/l. pH 7,4±0,3. Stężenie elektrolitów: 151 mmol/l sodu, 103 mmol/l chlorków, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l wapnia, 1 mmol/l magnezu, 24 mmol/l octanów.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg chlorowodorku tyklopidyny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. dojelitowa zawiera 75 mg lub 150 mg kwasu acetylosalicylowego.

100 ml emulsji zawiera 20 g mieszaniny oczyszczonych olejów: z oliwek (ok. 80%) i sojowego (ok. 20%); w tym 4 g (20%) niezbędnych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Wartość energetyczna: 8,36 MJ/l (2000 kcal/l), osmolarność: 270 mOsm/l, pH 7-8.

1000 ml roztworu do infuzji zawiera 6,8 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,2 g sześciowodnego chlorku magnezu, 0,37 g dwuwodnego chlorku wapnia, 3,27 g trójwodnego octanu sodu, 0,67 g kwasu L-jabłkowego; stężenia elektrolitów - 145 mmol/l sodu, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l magnezu, 2,5 mmol/l wapnia, 127 mmol/l chloru, 24 mmol/l octanu, 5 mmol/l jabłczanu. Osmolarność teoretyczna: 309 mOsmol/l. pH 5,1-5,9

1 tabl. do żucia zawiera 100 mg żelaza w postaci kompleksu wodorotlenku żelaza (III) z polimaltozą; tabletki zawierają aspartam. 5 ml syropu zawiera 50 mg żelaza w postaci kompleksu wodorotlenku żelaza (III) z polimaltozą; syrop zawiera sacharozę, sorbitol, parahydroksybenzoesan metylu i propylu oraz etanol (<100 mg/30 ml).

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Osocze: czym jest i jaką pełni funkcję? Kiedy podajemy osocze? Osocze: czym jest i jaką pełni funkcję? Kiedy podajemy ...

Osocze to płynna, niekomórkowa część krwi, która stanowi w przybliżeniu ok. 55% jej całkowitej objętości. Zawieszone w osoczu składniki komórkowe tworzą pozostałe ...

więcej

Kiła sercowo-naczyniowa Kiła sercowo-naczyniowa

Kiła sercowo-naczyniowa to kiła późna, którą można stwierdzić dopiero po 10-30 latach od zakażenia. Zwykle rozpoznaje się ją u osób około 50. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.