Perjeta

1 fiolka koncentratu (14 ml) zawiera 420 mg pertuzumabu o stężeniu 30 mg/ml. Po rozcieńczeniu 1 ml roztworu zawiera ok. 3,02 mg pertuzumabu w przypadku dawki początkowej oraz ok. 1,59 mg pertuzumabu w przypadku dawki podtrzymującej.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Perjeta 1 fiolka, konc. do sporz. roztw. do inf. 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwnowotworowy. Pertuzumab jest rekombinowanym, humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym, które jest dokładnie nacelowane na domenę zewnątrzkomórkową dimeryzacji (subdomena II) białka receptora ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu typu 2 (HER2), dzięki czemu blokuje zależną od ligandu heterodimeryzację HER2 z innymi członkami rodziny HER, w tym EGFR, HER3 i HER4. W rezultacie pertuzumab hamuje sygnalizację wewnątrzkomórkową inicjowaną przez ligand za pomocą dwóch głównych szlaków sygnałowych: kinazy aktywowanej mitogenami (MAP) i kinazy 3 fosfoinozytolowej (PI3K). Hamowanie tych szlaków sygnałowych może powodować odpowiednio zatrzymanie wzrostu komórek i apoptozę. Ponadto pertuzumab pośredniczy w cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC). Chociaż pertuzumab sam powoduje hamowanie proliferacji ludzkich komórek nowotworowych, stosowanie go w skojarzeniu z trastuzumabem istotnie zwiększa aktywność przeciwnowotworową w modelach ksenoprzeszczepu z nadmierną ekspresją HER2. Pertuzumab wykazuje liniową farmakokinetykę w zalecanym zakresie dawki. Mediana T0,5 wynosi 18 dni. Przeciwciała są usuwane głównie w wyniku rozpadu.

Dawkowanie

Leczenie powinno być rozpoczynane tylko pod nadzorem lekarza mającego doświadczenie w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Lek powinien być podawany przez personel medyczny przygotowany do wdrożenia odpowiedniego postępowania na wypadek reakcji anafilaktycznej oraz w warunkach umożliwiających natychmiastowy dostęp do urządzeń do resuscytacji. Lek może być stosowany tylko u pacjentów z HER2-dodatnim statusem guza, określonym jako wynik 3+ w przypadku metody immunohistochemicznej (IHC) i (lub) wskaźnik ≥2,0 w przypadku hybrydyzacji in situ (ISH), oznaczonym za pomocą zwalidowanego testu. Aby zapewnić otrzymanie dokładnych i odtwarzalnych wyników testu należy go przeprowadzić w specjalistycznym laboratorium, które zapewnia walidację stosowanych metod analitycznych. Dożylnie. Dorośli. Zalecana początkowa dawka nasycająca wynosi 840 mg podawana w 60-minutowym wlewie dożylnym, po którym co 3 tyg. podaje się dawkę podtrzymującą 420 mg przez 30-60 min. Zalecana początkowa dawka nasycająca trastuzumabu podawanego razem z pertuzumabem wynosi 8 mg/kg mc., podawana w formie wlewu dożylnego, po którym co 3 tyg. podawana jest dawka podtrzymująca 6 mg/kg mc. Zalecana początkowa dawka docetakselu podawanego razem z pertuzumabem wynosi 75 mg/m2 pc., podawana następnie co 3 tyg. Dawkę docetakselu można zwiększyć do 100 mg/m2 pc. w kolejnych cyklach, jeśli dawka początkowa była dobrze tolerowana (dawki docetakselu nie należy zwiększać w przypadku stosowania w skojarzeniu z karboplatyną, trastuzumabem i pertuzumabem). Leki należy podawać sekwencyjnie i nie mieszać w tym samym worku infuzyjnym. Pertuzumab i trastuzumab można podawać w dowolnej kolejności. Gdy pacjent otrzymuje docetaksel, powinien on być podawany po pertuzumabie i trastuzumabie. Każdorazowo po wykonaniu wlewu pertuzumabu i przed rozpoczęciem wlewu trastuzumabu lub docetakselu zalecane jest obserwowanie pacjentów przez 30-60 min. Rak piersi z przerzutami. Pacjenci powinni być leczeni pertuzumabem i trastuzumabem do wystąpienia progresji choroby lub niepoddającej się leczeniu toksyczności. Leczenie neoadjuwantowe (przedoperacyjne) raka piersi. Pertuzumab powinien być podawany przez 3–6 cykli w skojarzeniu ze stosowanym w terapii neoadjuwantowej trastuzumabem i chemioterapią jako część schematu leczenia wczesnego raka piersi. Po operacji pacjenci powinni być leczeni w leczeniu adjuwantowym trastuzumabem do ukończenia 1 roku terapii. Opóźnienie podania lub pominięcie dawki. Jeśli przerwa między dwoma kolejnymi wlewami jest krótsza niż 6 tyg., należy jak najszybciej podać dawkę 420 mg pertuzumabu niezależnie od następnej planowej dawki. Jeśli przerwa między dwoma kolejnymi wlewami wynosi ≥6 tyg., należy podać ponownie początkową dawkę nasycającą 840 mg pertuzumabu w 60-minutowym wlewie dożylnym, a następnie co 3 tyg. podawać dawkę podtrzymującą 420 mg przez 30-60 min. Zmiana dawki. Nie zaleca się zmniejszania dawek leku. Pacjenci mogą kontynuować terapię w okresie odwracalnego zahamowania czynności szpiku, wywołanego przez chemioterapię, jednak w tym czasie należy ich uważnie obserwować w celu wykrycia ewentualnych powikłań związanych z występowaniem neutropenii. Informacje o modyfikacjach dawek docetakselu i innych chemioterapii znajdują się w odpowiednich charakterystykach produktów leczniczych. Nie zaleca się zmniejszania dawek trastuzumabu. W przypadku przerwania terapii trastuzumabem należy przerwać stosowanie pertuzumabu. W przypadku przerwania terapii docetakselem leczenie pertuzumabem i trastuzumabem może być kontynuowane do wystąpienia progresji choroby lub niepoddającej się leczeniu toksyczności w schematach leczenia choroby przerzutowej. Zaburzenie czynności lewej komory. Należy odstawić pertuzumab i trastuzumab na co najmniej 3 tyg. w przypadku którejkolwiek z poniższych sytuacji: objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na występowanie zastoinowej niewydolności serca (w przypadku potwierdzenia objawowej niewydolności serca podawanie pertuzumabu należy przerwać); spadek LVEF do poziomu poniżej 40%; gdy wartość LVEF na poziomie 40-45% związana jest ze spadkiem o ≥10% poniżej wartości sprzed leczenia. Pertuzumab i trastuzumab można zacząć stosować ponownie, jeśli wartość LVEF wróciła do poziomu >45% lub poziomu 40-45% związanego ze spadkiem Reakcje na wlew.  Jeśli u pacjenta wystąpi reakcja na wlew, można spowolnić tempo wlewu lub przerwać wlew. Wlew można wznowić po ustąpieniu objawów. Ustąpienie objawów może przyspieszyć leczenie polegające na podaniu tlenu, agonistów receptorów β, leków antyhistaminowych, szybkim podaniu płynów oraz leków przeciwgorączkowych. Reakcje nadwrażliwości/anafilaksja. Wlew należy natychmiast przerwać, jeśli u pacjenta wystąpi reakcja stopnia 4. wg. NCI-CTCAE (anafilaksja), skurcz oskrzeli lub zespół ostrej niewydolności oddechowej. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów w wieku ≥65 lat oraz u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek. Nie ma zaleceń dotyczących stosowania leku u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek oraz z zaburzeniem czynności wątroby. Liczba danych dotyczących stosowania leku u pacjentów >75 lat jest bardzo ograniczona. Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności preparatu u dzieci i młodzieży Sposób podania. We wlewie dożylnym, lek nie powinien być podawany we wstrzyknięciu dożylnym lub w bolusie. W przypadku dawki początkowej zalecany czas wlewu wynosi 60 min. Jeśli pierwszy wlew był dobrze tolerowany, kolejne mogą być podawane przez 30-60 min.

Wskazania

Rak piersi z przerzutami: w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem u dorosłych pacjentów chorych na raka piersi HER2-dodatniego z przerzutami lub z nieresekcyjną wznową miejscową, którzy nie byli leczeni wcześniej za pomocą terapii przeciw-HER2 lub chemioterapii choroby przerzutowej. Leczenie neoadjuwantowe (przedoperacyjne) raka piersi: w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią w leczeniu neoadjuwantowym dorosłych pacjentów chorych na HER2-dodatniego raka piersi, miejscowo zaawansowanego, zapalnego lub we wczesnym stadium z wysokim ryzykiem nawrotu.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na pertuzumab lub którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

W celu poprawy identyfikowalności biologicznych preparatów, nazwa handlowa i numer serii leku stosowanego u pacjenta powinna zostać wyraźnie odnotowana (lub określona) w dokumentacji pacjenta. Zgłaszano przypadki zmniejszenia frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) po zastosowaniu leków blokujących aktywność HER2. U pacjentów, u których wcześniej stosowano antracykliny lub radioterapię klatki piersiowej ryzyko zmniejszenia LVEF może być większe. W rejestracyjnym badaniu u chorych na przerzutowego raka piersi stosowanie leku w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem nie wiązało się z częstszym występowaniem objawowego zaburzenia czynności skurczowej lewej komory (LVSD) lub zmniejszeniem LVEF w porównaniu ze stosowaniem placebo, trastuzumabu i docetakselu. W schematach leczenia neoadjuwantowego częstość występowania LVD była wyższa w grupach leczonych pertuzumabem niż w grupach, które go nie otrzymywały. Zwiększoną częstość występowania spadków LVEF obserwowano także u pacjentów leczonych pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem; u wszystkich pacjentów LVEF powrócił do poziomu ≥ 50%. Nie badano pertuzumabu u pacjentów, u których: wartość LVEF przed leczeniem była ≤50%; wcześniej występowała zastoinowa niewydolność serca (CHF); wartość LVEF uległa zmniejszeniu 360 mg/m2 doksorubicyny lub jej odpowiednik. Należy oceniać LVEF przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie leczenia (co 3 cykle w schematach leczenia choroby przerzutowej oraz co 2 cykle w schematach leczenia neoadiuwantowego), aby się upewnić, czy wartość LVEF mieści się w zakresie wartości prawidłowych danej instytucji. Jeśli wartość LVEF wynosi 2. Zaleca się ścisłą obserwację pacjenta w trakcie pierwszego wlewu i przez 60 min po pierwszym wlewie oraz w trakcie kolejnych wlewów i przez 30-60 min po kolejnych wlewach pertuzumabu. Jeśli wystąpi istotna reakcja na wlew, należy zmniejszyć szybkość podawania wlewu lub przerwać wlew i zastosować odpowiednie terapie. Należy oceniać stan pacjentów i uważnie kontrolować do całkowitego ustąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych. Należy rozważyć trwałe zaprzestanie podawania preparatu u pacjentów z ciężkimi reakcjami związanymi z wlewem. Ocena kliniczna powinna opierać się na ciężkości poprzednich reakcji i odpowiedzi na zastosowane leczenie działania niepożądanego. Pacjenci powinni być dokładnie obserwowani pod kątem reakcji nadwrażliwości. Leki stosowane w leczeniu takich reakcji, a także sprzęt ratunkowy, powinny być dostępne do natychmiastowego użycia. Stosowanie leku musi zostać na stałe przerwane w przypadku reakcji nadwrażliwości NCI-CTCAE w stopniu 4 (anafilaksji), skurczu oskrzeli lub zespołu ostrej niewydolności oddechowej. U pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia gorączki neutropenicznej, w porównaniu do pacjentów przyjmujących placebo, trastuzumab i docetaksel, zwłaszcza podczas pierwszych 3 cyklów leczenia. W przerzutowym raku piersi najmniejsze liczby neutrofilów były podobne u pacjentów przyjmujących pertuzumab i u pacjentów przyjmujących placebo. Większa częstość występowania gorączki neutropenicznej u pacjentów leczonych pertuzumabem wiązała się z częstszym występowaniem zapalenia błon śluzowych oraz biegunki. Nie zgłaszano przypadków gorączki neutropenicznej po przerwaniu terapii docetakselem.

Niepożądane działanie

Bardzo często: infekcja górnych dróg oddechowych, zapalenie nosogardła, gorączka neutropeniczna (w tym zakończona zgonem), neutropenia, leukopenia, anemia, nadwrażliwość/reakcja anafilaktyczna, reakcja związana z wlewem/zespół uwalniania cytokin, zmniejszenie apetytu, bezsenność, neuropatia obwodowa, bóle głowy, zaburzenia smaku, kaszel, biegunka, wymioty, zapalenie jamy ustnej, nudności, zaparcia, niestrawność, łysienie, wysypka, choroby paznokci, ból mięśni, ból stawów, zapalenie błon śluzowych, ból, obrzęk, gorączka, zmęczenie, astenia. Często: zapalenie wałów paznokciowych, neuropatia czuciowa obwodowa, zawroty głowy, zwiększone łzawienie, zaburzenie czynności lewej komory (w tym zastoinowa niewydolność serca), wysięk opłucnowy, duszność, świąd, suchość skóry, dreszcze. Niezbyt często: śródmiąższowa choroba płuc. Powyższe działania niepożądane obserwowano w badaniu, w którym pertuzumab był podawany w skojarzeniu z docetakselem i trastuzumabem u chorych na przerzutowego raka piersi oraz w neoadjuwantowych badaniach, w których pertuzumab podawano w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią u chorych na wczesne stadium raka piersi. W badaniu dotyczącym przerzutowego raka piersi, częstość dysfunkcji lewej komory (LVD) była wyższa w grupie otrzymującej placebo niż w grupie leczonej pertuzumabem (odpowiednio 8,6 % i 6,6 %). Częstość występowania objawów LVD była również niższa w grupie leczonej pertuzumabem. W neoadjuwantowym badaniu, w którym pacjenci otrzymywali 4 cykle pertuzumabu, częstość występowania LVD (w całym okresie terapii) była wyższa w grupie leczonej pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem (7,5%) wobec grupy leczonej trastuzumabem i docetakselem (1,9%). W grupie leczonej pertuzumabem i trastuzumabem wystąpił jeden przypadek objawowej postaci LVD. W neoadjuwantowym badaniu częstość występowania LVD (w całym okresie terapii) wyniosła 8,3% w grupie leczonej pertuzumabem z trastuzumabem i FEC (a następnie pertuzumabem z trastuzumabem i docetakselem), 9,3% w grupie leczonej pertuzumabem z trastuzumabem i docetakselem po FEC oraz 6,6% w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z TCH. Częstość występowania objawowego LVD (zastoinowej niewydolności serca) wyniosła 1,3% w grupie leczonej pertuzumabem z trastuzumabem i docetakselem po FEC (z wyłączeniem pacjentów, u których doszło do objawowego LVD podczas leczenia FEC przed rozpoczęciem stosowania skojarzenia pertuzumabu z trastuzumabem i docetakselem) oraz 1,3% w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z TCH. U żadnego pacjenta z grupy leczonej pertuzumabem z trastuzumabem i FEC, a następnie pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem nie rozwinęło się objawowe LVD. W badaniu dotyczącym przerzutowego raka piersi, ogólna częstość występowania zdarzeń związanych z nadwrażliwością/anafilaksją w całym okresie leczenia wyniosła 9,3% w grupie pacjentów otrzymujących placebo i 11,3% w grupie leczonej pertuzumabem; z których odpowiednio 2,5% i 2,0% było 3.-4. stopnia według NCI-CTCAE. W schematach neoadjuwantowych badań zdarzenia związane z nadwrażliwością były zgodne z obserwowanymi w powyższym badaniu. W neoadjuwantowym badaniu ogólna częstość występowania nadwrażliwości była najwyższa w grupie leczonej pertuzumabem i TCH (13,2%), z czego u 2,6% wystąpił stopień 3.–4. wg NCI-CTCAE wer. 3. W badaniu klinicznym u większości pacjentów z rakiem piersi z przerzutami w obu grupach terapeutycznych wystąpiło, co najmniej jedno zdarzenie dotyczące leukopenii (63,0% pacjentów leczonych pertuzumabem i 58,3% pacjentów w grupie otrzymującej placebo), z których większość była zdarzeniami dotyczącymi neutropenii. Gorączka neutropeniczna wystąpiła u 13,7% pacjentów leczonych pertuzumabem i u 7,6% pacjentów w grupie otrzymującej placebo. W obu grupach terapeutycznych odsetek pacjentów, u których wystąpiła gorączka neutropeniczna, był najwyższy w pierwszym cyklu leczenia, a później stopniowo się zmniejszał. Zwiększoną częstość występowania gorączki neutropenicznej w obu grupach leczniczych zaobserwowano wśród pacjentów pochodzących z Azji, w stosunku do pacjentów innych ras i pochodzących z innych obszarów geograficznych. W neoadjuwantowym badaniu gorączka neutropeniczna wystąpiła u 8,4% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w porównaniu do 7,5% pacjentów leczonych trastuzumabem i docetakselem. W neoadjuwantowym badaniu gorączka neutropeniczna wystąpiła u 17,1% pacjentów leczonych pertuzumabem + TCH oraz u 9,3% pacjentów leczonych pertuzumabem z trastuzumabem i docetakselem po FEC; częstość występowania gorączki neutropenicznej była wyższa u pacjentów, którzy otrzymali 6 cykli preparatu w porównaniu do pacjentów, którzy otrzymali 3 cykle, niezależnie od podawanej chemioterapii. Wyższa częstość występowania neutropenii i gorączki neutropenicznej była stwierdzana wśród pacjentów z Azji niż u innych pacjentów w obu badaniach neoadjuwantowych. W badaniu dotyczącym przerzutowego raka piersi częstość występowania neutropenii stopnia 3.–4. wg NCI-CTCAE wer. 3 była zrównoważona w obu grupach terapeutycznych (86,3% w grupie otrzymującej pertuzumab i 86,6% w grupie otrzymującej placebo, w tym odpowiednio 60,7% i 64,8% przypadków neutropenii stopnia 4.). W neoadjuwantowym badaniu częstość występowania neutropenii stopnia 3.–4. wg NCI-CTCAE wer. 3 wynosiła 74,5% u pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w porównaniu do 84,5% u pacjentów leczonych trastuzumabem i docetakselem, w tym odpowiednio 50,9% i 60,2% przypadków neutropenii 4. stopnia. W neoadjuwantowym badaniu częstość występowania neutropenii stopnia 3.–4. wg NCI-CTCAE wer. 3 wynosiła 85,3% u pacjentów leczonych pertuzumabem +TCH oraz 77,0% u pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem po FEC, w tym odpowiednio 66,7% i 59,5% przypadków neutropenii 4. stopnia.

Ciąża i laktacja

Lek nie jest zalecany do stosowania w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują antykoncepcji. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Ze względu na to, że ludzka IgG jest wydzielana z mlekiem ludzkim, a ryzyko wchłaniania jej i negatywnego wpływu na zdrowie niemowlęcia jest nieznane, należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią czy przerwać leczenie, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji podczas przyjmowania leku oraz przez 6 miesięcy od czasu przyjęcia jego ostatniej dawki.

Uwagi

Pacjentom, u których występują reakcje na wlew, należy odradzać prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn do czasu ustąpienia objawów. Informacja przygotowana na podst. ChPL z dn. 28.07.2015 r. Aktualna ChPL dostępna na stronie www.roche.pl.

Interakcje

Nie obserwowano interakcji farmakokinetycznych między pertuzumabem i trastuzumabem ani między pertuzumabem i docetakselem. Nie wykazano istnienia interakcji farmakokinetycznej między lekiem a lekami cytotoksycznymi, gemcytabiną, erlotynibem i kapecytabiną.

Preparat zawiera substancję Pertuzumab.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka koncentratu (14 ml) zawiera 420 mg pertuzumabu o stężeniu 30 mg/ml. Po rozcieńczeniu 1 ml roztworu zawiera ok. 3,02 mg pertuzumabu w przypadku dawki początkowej oraz ok. 1,59 mg pertuzumabu w przypadku dawki podtrzymującej.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.