Pegasys®

1 amp.-strzyk. lub wstrzykiwacz (0,5 ml) zawiera 90 µg lub 135 µg lub 180 µg peginterferonu alfa-2a; lek zawiera alkohol benzylowy.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Pegasys® 1 wstrzykiwacz, roztw. do wstrz. 2017-10-31

Działanie

Pegylowana postać interferonu alfa-2a powstaje w wyniku sprzężenia cząsteczki interferonu alfa-2a z cząsteczką PEG (bis-monometoksyglikolu polietylenowego). Peginterferon alfa-2a wykazuje w warunkach in vitro działanie przeciwwirusowe i przeciwproliferacyjne typowe dla interferonu alfa-2a. U chorych na przewlekłe zapalenie wątroby typu C odpowiadających na leczenie peginterferonem alfa-2a w dawce 180 µg, do zmniejszenia miana HCV RNA dochodzi w 2 fazach: w pierwszej fazie miano zmniejsza się w ciągu 24-36 h od podania pierwszej dawki preparatu, w fazie drugiej (w kolejnych 4-16 tyg.) do zmniejszenia miana dochodzi u tych chorych, którzy ostatecznie osiągają trwałą odpowiedź wirusologiczną. Rybawiryna w leczeniu skojarzonym z peginterferonem alfa-2a lub interferonem alfa nie wywiera znaczącego wpływu na kinetykę wirusa w ciągu pierwszych 4-6 tyg. Po podaniu pojedynczej dawki 180 µg preparatu we wstrzyknięciu podskórnym lek był wykrywalny we krwi po 3-6 h. W ciągu 24 h stężenie leku we krwi osiągało około 80% wartości maksymalnej. Absorpcja leku jest przedłużona w czasie, a maksymalne stężenie we krwi osiągane jest po 72-96 h od podania. Całkowita biodostępność peginterferonu alfa-2a wynosi 84%, podobnie jak biodostępność interferonu alfa-2a. Metabolizm leku nie jest do końca opisany, badania na szczurach wskazują, że głównym narządem eliminującym znakowany radioaktywnie preparat są nerki. Po podaniu dożylnym, okres półtrwania peginterferonu alfa-2a wynosi 60-80 h, podczas gdy standardowego interferonu - 3-4 h. Okres półtrwania po podaniu podskórnym jest dłuższy i wynosi średnio 160 h (84-353 h). Okres półtrwania może odzwierciedlać nie tylko fazę eliminacji związku, ale także przedłużone wchłanianie preparatu.

Dawkowanie

Leczenie powinno być rozpoczynane wyłącznie przez lekarza mającego doświadczenie w leczeniu chorych na wirusowe zapalenie wątroby typu B lub C. Przed zastosowaniem terapii skojarzonej peginterferonem alfa-2a z rybawiryną należy zapoznać się również z ChPL dla rybawiryny. Monoterapia w leczeniu zapalenia wątroby typu C, powinna być brana pod uwagę wyłącznie w przypadku przeciwwskazań do zastosowania innych leków. Dorośli. Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B (z obecnością antygenu HBeAg jak i bez): zalecana dawka peginterferonu alfa-2a wynosi 180 µg raz w tygodniu przez 48 tyg. w postaci wstrzyknięcia podskórnego w okolicę brzucha lub uda. Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C - pacjenci wcześniej nieleczeni: zalecana dawka peginterferonu alfa-2a wynosi 180 µg raz w tygodniu w postaci wstrzyknięcia podskórnego w okolicę brzucha lub uda, w skojarzeniu z doustnie podaną rybawiryną lub w monoterapii. Rybawiryna powinna być przyjmowana w trakcie posiłków; zalecaną dawkę dobową rybawiryny należy przyjmować w 2 dawkach podzielonych (rano i wieczorem). Poniżej podano zalecaną dawkę dobową rybawiryny (zależy od masy ciała pacjenta) oraz czas leczenia skojarzonego (zależy od genotypu wirusa) - terapia dwulekowa preparatem Pegasys i rybawiryną. Genotyp 1 z wiremią przed leczeniem ≤800 000 j.m./ml i HCV RNA niewykrywalnym w 4. i 24. tyg. leczenia: pacjenci o mc. 800 000 j.m./ml i HCV RNA niewykrywalnym w 4. i 24. tyg.: pacjenci o mc. 800 000 j.m./ml z ujemnym HCV RNA w 4. tyg.: 800 mg, czas leczenia 24 tyg. U pacjentów zakażonych wirusem o genotypie 5 lub 6 - zalecane dawkowanie rybawiryny: 1000 mg (1200 mg) na dobę przez 48 tyg. Decyzję o długości leczenia należy podjąć na podstawie występowania dodatkowych czynników, takich jak stopień włóknienia i tolerancji leczenia skojarzonego. Zalecany czas leczenia peginterferonem alfa-2a w monoterapii wynosi 48 tyg. Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C - pacjenci uprzednio leczeni: zalecaną dawką peginterferonu alfa-2a w skojarzeniu z rybawiryną jest 180 µg podawane raz w tyg., w postaci wstrzyknięcia podskórnego. Dla pacjentów o mc. Współistniejące zakażenie HIV-HCV: zalecana dawka peginterferonu alfa-2a stosowanego w monoterapii lub w skojarzeniu z rybawiryną wynosi 180 µg 1 raz w tygodniu podskórnie przez okres 48 tyg. Dla pacjentów zarażonych wirusem HCV o genotypie 1 oraz mc. Modyfikacja dawki w przypadku działań niepożądanych. Jeżeli niezbędne jest zredukowanie dawki peginterferonu alfa-2a spowodowane przez średnio nasilone lub ciężkie działania niepożądane, zazwyczaj wystarczające jest jej początkowe zmniejszenie do 135 µg na tydzień. W niektórych przypadkach może być konieczna dalsza redukcja do dawki 90 µg lub 45 µg. Ponowne zwiększanie dawki lub powrót do dawki początkowej można rozważyć po zmniejszeniu się stopnia nasilenia działań niepożądanych. Zalecana modyfikacja dawkowania w przypadku wystąpienia toksyczności hematologicznej: bezwzględna liczba neutrofilów (ANC) 3 - zredukować dawkę peginterferonu do 135 µg lub 90 µg lub 45 µg, przy wartości 3 - przerwać leczenie peginterferonem do czasu, gdy wartość ANC osiągnie >1000/mm3 (leczenie można wówczas wznowić w początkowej dawce 90 µg i monitorować liczbę neutrofilów); liczba płytek krwi 3 - zredukować dawkę peginterferonu do 135 µg lub 90 µg lub 45 µg, przy wartości 3 - przerwać leczenie skojarzone; stężenie hemoglobiny (Hb) u pacjentów bez choroby układu sercowo-naczyniowego Zalecana modyfikacja dawkowania w przypadku wystąpienia hepatotoksyczności. U pacjentów z pwzw typu C często występują wahania nieprawidłowych wartości wyników badań czynności wątroby - jeżeli obserwowane jest stopniowe zwiększenie lub utrzymujące się w czasie zwiększenie aktywności AlAT, dawkę peginterferonu należy początkowo zredukować do 135 µg; jeśli pomimo redukcji dawki nadal postępuje zwiększenie aktywności AlAT lub jeżeli oprócz zwiększenia aktywności AlAT występuje także zwiększenie stężenia bilirubiny lub objawy niewyrównanej niewydolności wątroby, leczenie należy przerwać. U pacjentów z pwzw typu B nierzadko stwierdza się przejściowe zwiększenie aktywności AlAT, czasem do poziomu 10-krotnie przewyższającego GGN (górną granicę normy). Leczenia nie należy na ogół rozpoczynać, jeżeli aktywność AlAT przekracza 10 x GGN. Należy rozważyć kontynuowanie terapii z częstszą kontrolą czynności wątroby w momentach wzrostu aktywności AlAT. W razie obniżenia dawki peginterferonu lub przerwania stosowania tego leku leczenie można podjąć na nowo po powrocie prawidłowych wartości omawianego parametru. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności modyfikacji dawkowania peginterferonu alfa-2a. U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek leczenie należy rozpoczynać od dawki 135 µg; niezależnie od dawki początkowej oraz stopnia zaawansowania niewydolności nerek, należy ściśle monitorować stan pacjentów, a w przypadku wystąpienia działań niepożądanych należy odpowiednio zredukować dawkę. Wykazano bezpieczeństwo i skuteczność peginterferonu alfa-2a w przypadku stosowania u pacjentów z wyrównaną marskością wątroby (grupa A wg Child-Pugh); nie oceniano bezpieczeństwa i skuteczności peginterferonu alfa-2a u chorych z niewyrównaną marskością wątroby (grupa B lub C wg Child-Pugh lub chorzy z krwawieniami z żylaków przełyku). Dzieci i młodzież. Należy stosować peginterferon w amp.-strzyk, gdyż tylko ten rodzaj opakowania pozwala na odpowiednią modyfikację dawkowania. U pacjentów, u których leczenie jest rozpoczynane przed ukończeniem 18 rż., należy utrzymać dawki pediatryczne do końca terapii. Doświadczenie ze stosowaniem peginterferonu w leczeniu dzieci i młodzieży w wieku od 3 do 5 lat z zakażeniem HCV lub dzieci i młodzieży, u których wcześniejsze leczenie było nieodpowiednie, jest bardzo ograniczone. Brak danych dotyczących dzieci i młodzieży ze współistniejącym zakażeniem HCV-HIV lub z zaburzeniami czynności nerek. Dawka tygodniowa peginterferonu alfa-2a u dzieci i młodzieży w wieku 5-17 lat jest obliczana na podstawie powierzchni ciała (pc.) i wynosi: pc. 0,71-074 m2 - 65 µg/tydz.; pc. 075-1,08 m2 - 90 µg/tydz.; pc 1,09-1,51 m2 - 135 µg/tydz.; pc. >1,51 m2 - 180 µg/tydz. Peginterferon nie powinien być stosowany u dzieci pc. 2, gdyż nie ma dostępnych danych dla tej subpopulacji. Dawka dobowa rybawiryny obliczana jest w oparciu o masę ciała (mc.) i wynosi ok. 15 mg/kg mc./dobę, podawane w 2 dawkach podzielonych. Czas trwania leczenia peginterferonem w skojarzeniu z rybawiryną u dzieci i młodzieży z pwzw typu C zależy od genotypu wirusa. Pacjenci zakażeni genotypem 2 lub 3 powinni przyjmować lek przez 24 tyg., natomiast pacjenci zakażeni innymi genotypami powinny być leczeni przez 48 tyg. Pacjenci, u których po 24 tyg. leczenia HCV RNA jest wciąż wykrywalny powinni je przerwać, ponieważ osiągnięcie u nich trwałej odpowiedzi wirusologicznej w wyniku dalszego leczenia jest mało prawdopodobne. Modyfikacja dawki w przypadku działań niepożądanych. W przypadku wystąpienia objawów toksyczności, które mogą się wiązać z podawaniem peginterferonu i (lub) rybawiryny, można zmniejszyć dawkę jednego lub obu tych leków. Dodatkowo można odstawić rybawirynę lub leczenie skojarzone peginterferonem z rybawiryną. Rybawiryny nie należy nigdy stosować w monoterapii. O ile nie zaznaczono inaczej, w przypadku wszelkich innych objawów toksyczności należy postępować zgodnie z zaleceniami odnoszącymi się do dorosłych pacjentów. W zależności od rodzaju objawów toksyczności, zanim zostanie rozważone przerwanie podawania lub ostateczne odstawienie peginterferonu alfa-2a, można dokonać modyfikacji dawkowania leku o maksymalnie 3 poziomy, wg schematu: dawka początkowa peginterferonu 65 µg - redukcja o jeden poziom do 45 µg, o 2 poziomy do 30 µg, o 3 poziomy do 20 µg; dawka początkowa 90 µg - redukcja o jeden poziom do 65 µg, o 2 poziomy do 45 µg, o 3 poziomy do 20 µg; dawka początkowa 135 µg - redukcja o jeden poziom do 90 µg, o 2 poziomy do 65 µg, o 3 poziomy do 30 µg; dawka początkowa 180 µg - redukcja o jeden poziom do 135 µg, o 2 poziomy do 90 µg, o 3 poziomy do 45 µg. Zalecana modyfikacja dawkowania peginterferonu alfa-2a w przypadku wystąpienia toksyczności hematologicznej. Neutropenia 750-999/mm3: tygodnie 1-2 - natychmiastowa korekta dawkowania o 1 poziom; tygodnie 3-48 - bez modyfikacji. Neutropenia 500-749/mm3: tygodnie 1-2 - przerwać podawanie peginterferonu do uzyskania wyniku >750/mm3, następnie podjąć ponownie leczenie z korektą dawkowania o 1 poziom, oceniać co tydzień przez 3 kolejne tygodnie w celu sprawdzenia, czy bezwzględna liczba neutrofili wynosi >750/mm3; tygodnie 3-48 - natychmiastowa korekta dawkowania o 1 poziom. Neutropenia 250-499/mm3: tygodnie 1-2 - przerwać podawanie peginterferonu do uzyskania wyniku >750/mm3, następnie podjąć ponownie leczenie z korektą dawkowania o 2 poziomy; tygodnie 3-48 - przerwać podawanie peginterferonu do uzyskania wyniku >750/mm3, następnie podjąć ponownie leczenie z korektą dawkowania o 1 poziom. Neutropenia 3 lub neutropenia z gorączką - przerwać leczenie. Zalecana modyfikacja dawkowania peginterferonu alfa-2a w przypadku wystąpienia hepatotoksyczności. W przypadku długotrwałego lub narastającego zwiększenia aktywności AlAT do ≥5 i Sposób podawania: lek należy wstrzykiwać podskórnie w okolicę brzucha lub w udo. Podawanie w ramię powoduje obniżenie skuteczności dawki. Po odpowiednim przeszkoleniu, lek może być podawany przez pacjenta samodzielnie lub przez opiekuna.

Wskazania

Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B. Leczenie przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (pwzw B) z obecnością antygenu otoczki wirusa zapalenia wątroby typu B (ang-HBeAg) i bez, u dorosłych pacjentów ze skompensowaną chorobą wątroby, z oznakami replikacji wirusowej i z podwyższoną aktywnością AlAT lub z potwierdzonym histologicznie zapaleniem i (lub) włóknieniem wątroby. Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C. Dorośli. Preparat jest wskazany w połączeniu z innymi lekamii w leczeniu przewlekłego zapalenia wątroby typu C (CHC) u pacjentów z wyrównaną chorobą wątroby. Dzieci i młodzież w wieku lat 5 i powyżej. Preparat w skojarzeniu z rybawiryną wskazany jest w leczeniu dzieci w wieku 5 lat i starszych oraz młodzieży, chorych na przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C, wcześniej nieleczonych, i ze stwierdzonym HCV RNA. Podejmując decyzję o wdrożeniu leczenia skojarzonego u dzieci należy wziąć pod uwagę, że leczenie to może powodować zahamowanie wzrostu. Nie ma pewności, czy zahamowanie wzrostu jest odwracalne. Decyzję o rozpoczęciu leczenia należy podejmować w każdym przypadku indywidualnie.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną, interferony alfa lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Zapalenie wątroby o etiologii autoimmunologicznej. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby lub niewyrównana marskość wątroby. Wywiad obciążony ciężką chorobą serca, w tym niestabilną lub niedostatecznie kontrolowaną chorobą serca w okresie ostatnich 6 mies. Współistniejące zakażenie HIV-HCV i marskość wątroby lub zmiany ≥6 w skali Child-Pugh, chyba że zwiększenie stężenia bilirubiny pośredniej zostało wywołane wyłącznie przez takie leki jak atazanawir i indynawir. Leczenie skojarzone z telbiwudyną. Noworodki i dzieci <3 lat, ze względu na obecność w preparacie alkoholu benzylowego. Występujące obecnie lub stwierdzone w wywiadzie ciężkie zaburzenia psychiczne, szczególnie ciężka depresja, myśli samobójcze lub próby samobójcze - dotyczy dzieci i młodzieży.

Środki ostrożności

W przypadku planowania terapii skojarzonej peginterferonem alfa-2a z rybawiryną, należy zapoznać się również z ChPL dla rybawiryny. U pacjentów ze współistniejącym zakażeniem HCV i HIV należy zapoznać się także z ChPL dla leków przeciwwirusowych, które są stosowane jednocześnie z peginterferonem alfa-2a i (lub) rybawiryną. Ze względu na ryzyko wystąpienia zaburzeń psychicznych i o.u.n., pacjenci powinni być poddawani ścisłej obserwacji w tym kierunku. W przypadku stwierdzenia takich objawów, lekarz prowadzący powinien rozważyć potencjalny stopień ciężkości tych działań niepożądanych leku i ocenić wskazania do zastosowania odpowiednich środków leczniczych. Jeśli objawy psychiczne utrzymują się lub ulegają nasileniu lub też wystąpią myśli samobójcze, zaleca się przerwanie podawania preparatu, obserwację pacjenta i zapewnienie mu odpowiedniej pomocy psychiatrycznej. Jeśli leczenie preparatem u pacjenta chorującego obecnie lub w przeszłości na poważną chorobę psychiczną jest w opinii lekarza niezbędne, można je rozpocząć jedynie pod warunkiem zapewnienia pacjentowi odpowiedniej, zindywidualizowanej diagnostyki i terapii zaburzeń psychicznych. Stosowanie preparatu u dzieci i młodzieży z występującymi aktualnie lub w wywiadzie ciężkimi stanami psychicznymi jest przeciwwskazane. Pacjenci zakażeni wirusem HCV, u których współwystępują zaburzenia związane z używaniem substancji (alkohol, marihuana, etc) narażeni są podczas leczenia interferonem alfa na zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń psychicznych lub zaostrzenia już istniejących zaburzeń psychicznych. Jeśli leczenie interferonem alfa zostało uznane za konieczne u tych pacjentów, przed rozpoczęciem leczenia, współistniejące choroby psychiczne i potencjalne nadużywanie innych substancji, należy starannie ocenić i odpowiednio zabezpieczyć. Jeśli to konieczne, należy rozważyć wielodyscyplinarną opiekę nad pacjentem włącznie z opieką psychiatryczną lub opieką specjalisty ds. uzależnień w celu oceny, leczenia i obserwacji pacjenta. Pacjenci powinni być starannie monitorowani w trakcie leczenia, a nawet po zakończeniu leczenia. Wczesna interwencja jest zalecana w przypadku ponownego pojawienia się lub rozwoju zaburzeń psychicznych oraz używania powyższych substancji. W trakcie leczenia peginterferonem alfa-2a w skojarzeniu z rybawiryną, trwającego maksymalnie 48 tyg., u pacjentów w wieku 5-17 lat często obserwowano utratę masy ciała i zahamowanie wzrostu. Należy dokładnie rozważyć spodziewane korzyści z leczenia w świetle wyników dotyczących bezpieczeństwa zaobserwowanych w badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży indywidualnie w każdym przypadku. Ważne jest, aby wziąć pod uwagę, że leczenie skojarzone indukowało zahamowanie wzrostu w okresie terapii, a odwracalność tego zaburzenia nie jest pewna. Zagrożenie należy rozważyć w świetle cech choroby występującej u dziecka, takich jak: objawy progresji choroby (szczególnie włóknienie), choroby współistniejące, które mogą mieć niekorzystny wpływ na postęp choroby (takie jak równoczesne zakażenie wirusem HIV), a także czynniki prognostyczne odpowiedzi (genotyp HCV i miano wirusa). Jeśli jest to tylko możliwe, dziecko należy leczyć po zakończeniu okresu pokwitania, aby zmniejszyć ryzyko zahamowania wzrostu. Brak danych na temat długotrwałego wpływu na dojrzewanie płciowe. U wszystkich chorych przed rozpoczęciem leczenia preparatem zalecane jest wykonanie standardowych badań hematologicznych i biochemicznych. Poniższe wartości mogą być uważane za początkowe dla rozpoczęcia leczenia: liczba płytek krwi ≥90 000/mm3; bezwzględna liczba neutrofilów ≥1500/mm3; prawidłowo kontrolowana czynność tarczycy (TSH i T4). Badania hematologiczne należy powtarzać po 2 i 4 tyg., a badania biochemiczne - w 4. tyg. leczenia. Dodatkowe badania należy wykonywać okresowo w trakcie całej terapii. Należy zachować szczególną ostrożność przy podawaniu preparatu łącznie z innymi lekami mogącymi hamować czynność szpiku. Nie jest zalecane leczenie peginterferonem alfa-2a i rybawiryną w skojarzeniu z azatiopryną, z uwagi na występującą pancytopenię i mielotoksyczność obserwowaną podczas takiej terapii skojarzonej (interakcja pomiędzy rybawiryną i azatiopryną). Brak wystarczających badań dotyczących terapii skojarzonej peginterferonem alfa-2a z rybawiryną w przewlekłym zapaleniu wątroby typu C u pacjentów z niepowodzeniem wcześniejszej terapii, którzy przerwali poprzednią terapię z powodu działań niepożądanych ze strony układu krwiotwórczego - przed wdrożeniem ponownego leczenia należy rozważyć ryzyko i korzyści. Ze względu na ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności tarczycy, przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić stężenie TSH i T4. Leczenie można rozpocząć lub kontynuować wówczas, gdy możliwe jest utrzymanie stężenia TSH w zakresie wartości prawidłowych stosując odpowiednie leczenie farmakologiczne. W trakcie leczenia należy oznaczać stężenie TSH w przypadku wystąpienia objawów mogących sugerować zaburzenia czynności tarczycy. Podczas leczenia interferonem obserwowano przypadki hipoglikemii, hiperglikemii i cukrzycy. Jeżeli powyższe stany chorobowe nie są odpowiednio kontrolowane przez leki, nie należy rozpoczynać monoterapii peginterferonem alfa-2a lub skojarzonej terapii peginterferonem alfa-2a z rybawiryną. Pacjenci, u których te stany rozwiną się podczas leczenia i nie mogą być kontrolowane lekami, powinni odstawić peginterferon alfa-2a lub przerwać leczenie skojarzone peginterferonem alfa-2a z rybawiryną. Zaleca się, aby przed rozpoczęciem leczenia u chorych z rozpoznaną wcześniej chorobą serca wykonać badanie EKG. Należy czasowo lub całkowicie zaprzestać leczenia w przypadku pogorszenia się czynności układu krążenia. Wskazaniem do zmniejszenia dawki rybawiryny lub zaprzestania jej podawania chorym ze współistniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, może być także wystąpienie niedokrwistości. Przed rozpoczęciem leczenia należy rozważyć wykonanie biopsji wątroby; decyzję o wykonaniu biopsji należy podejmować w odniesieniu do aktualnie obowiązujących zaleceń. U pacjentów z prawidłową aktywnością AlAT progresja włóknienia przebiega wolniej niż u pacjentów z podwyższoną aktywnością AlAT. Dlatego należy przed podjęciem decyzji o leczeniu rozważyć inne kryteria np. genotyp wirusa, wiek pacjenta, obecność pozawątrobowych manifestacji objawów, ryzyko przeniesienia zakażenia itp. Leczenie należy przerwać u chorych, u których w trakcie terapii dojdzie do dekompensacji czynności wątroby. Leczenie należy przerwać, jeżeli zwiększenie aktywności AlAT ma charakter postępujący i klinicznie istotny pomimo redukcji dawki lub jeśli towarzyszy mu zwiększenie stężenia bilirubiny bezpośredniej. W przypadku wystąpienia poważnych, ostrych reakcji nadwrażliwości leczenie należy przerwać i natychmiast wdrożyć odpowiednie postępowanie. Przerwania terapii nie wymagają przemijające wysypki skórne. U chorych otrzymujących preparaty interferonu alfa obserwowano powstawanie antyprzeciwciał i zaburzeń autoimmunologicznych. Chorzy z predyspozycją do rozwoju zaburzeń autoimmunologicznych mogą należeć do grupy zwiększonego ryzyka. Chorzy z objawami charakterystycznymi dla zaburzeń autoimmunologicznych powinni zostać poddani dokładnej ocenie; w tej grupie chorych należy rozważyć powtórnie korzyści i ryzyko kontynuacji terapii interferonem. Należy przerwać terapię interferonem w przypadku podejrzenia choroby Vogt-Koyanagi-Harada (VKH) i rozważyć terapię kortykosteroidami. Gorączka może być związana z zespołem objawów grypopodobnych często zgłaszanym w przebiegu leczenia interferonem; należy wykluczyć inne przyczyny utrzymywania się gorączki, w szczególności ciężkie infekcje, zwłaszcza u chorych z neutropenią. W przypadku ciężkich zakażeń bakteryjnych, wirusowych lub grzybiczych, należy wdrożyć odpowiednie leczenie zakażenia i rozważyć zakończenie terapii interferonem alfa. Przed rozpoczęciem leczenia wszyscy chorzy powinni mieć wykonane badanie okulistyczne. Każdy chory zgłaszający osłabienie lub utratę wzroku musi mieć przeprowadzone właściwe i pełne badanie okulistyczne. W trakcie terapii preparatem chorzy ze stwierdzonymi wcześniej zaburzeniami wzroku (np. chorzy z retinopatią cukrzycową lub nadciśnieniową), powinni mieć wykonywane okresowo badanie okulistyczne. Leczenie preparatem powinno zostać przerwane w przypadkach nasilenia się lub wystąpienia nowych zaburzeń wzroku. Leczenie interferonem należy przerwać w przypadku utrzymujących się nacieków w tkance płucnej, nacieków o niejasnym pochodzeniu lub zaburzonej czynności płuc. Preparat należy stosować ostrożnie u chorych z łuszczycą; w przypadku wystąpienia lub nasilenia się objawów łuszczycy należy rozważyć przerwanie terapii. Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu z rybawiryną u pacjentów z przeszczepioną wątrobą i innymi narządami (istnieje ryzyko odrzucenia przeszczepionego narządu). U chorych ze współistniejącym zakażeniem HIV, u których stosuje się intensywne leczenie przeciwretrowirusowe (HAART), może wystąpić zwiększone ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej - należy zachować szczególną ostrożność dołączając preparat i rybawirynę do terapii HAART (patrz ChPL rybawiryny). Chorzy z zakażeniem HIV i zaawansowaną marskością wątroby, u których stosuje się jednocześnie HAART oraz rybawirynę w skojarzeniu z interferonem, w tym z peginterferonem alfa-2a, mają także zwiększone ryzyko rozwoju niewyrównanej niewydolności wątroby i zgonu. Do innych czynników, które mogą być związane z wystąpieniem większego ryzyka dekompensacji czynności wątroby u pacjentów zakażonych jednocześnie wirusem HCV i HIV, należą: zwiększone stężenie bilirubiny, zmniejszone stężenie hemoglobiny, zwiększona aktywność fosfatazy zasadowej lub zmniejszenie liczny płytek krwi oraz leczenie dydanozyną. U pacjentów leczonych preparatem i rybawiryną w skojarzeniu z zydowudyną występuje zwiększone ryzyko wystąpienia niedokrwistości - jednoczesne podanie rybawiryny oraz zydowudyny nie jest zalecane. Podczas leczenia pacjentów zakażonych HCV i HIV należy prowadzić ścisłą obserwację objawów podmiotowych i przedmiotowych dekompensacji czynności wątroby (w tym obrzęków, encefalopatii, krwawienia z żylaków przełyku, zaburzeń czynności syntetyzująch wątroby) - leczenie preparatem należy natychmiast przerwać u pacjentów z dekompensacją czynności wątroby. U pacjentów ze współistniejącym zakażeniem HIV-HCV dostępne są tylko ograniczone dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów z liczbą limfocytów CD4 <200 komórek/µl - należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z małą liczbą limfocytów CD4. Ze względu na obserwowane zaburzenia zębów i okołozębowe u pacjentów otrzymujących peginterferon alfa-2a w skojarzeniu z rybawiryną, zaleca się dokładne mycie zębów 2 razy dziennie i regularne kontrolowanie stanu uzębienia, a w przypadku wystąpienia wymiotów dokładne płukanie jamy ustnej.

Niepożądane działanie

Działania niepożądane zgłaszane podczas leczenia pacjentów z pwzw typu B lub C w monoterapii, podczas leczenia skojarzonego z rybawiryną u pacjentów z pwzw typu C oraz obserwowane po wprowadzeniu leku do obrotu. Bardzo często: anoreksja, depresja, niepokój, bezsenność, ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia koncentracji, duszność, kaszel, biegunka, nudności, ból brzucha, łysienie, zapalenie skóry, świąd skóry, suchość skóry, ból mięśni, ból stawów, gorączka, dreszcze, ból, osłabienie, zmęczenie, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, drażliwość. Często: zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zakażenie drożdżakowe jamy ustnej, opryszczka, zakażenia grzybicze, wirusowe i bakteryjne, małopłytkowość, niedokrwistość, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, agresja, zmiany nastroju, zaburzenia emocjonalne, nerwowość, zmniejszenie popędu płciowego, omdlenia, osłabienie, migrena, zaburzenia pamięci, niedoczulica, przeczulica dotykowa, parestezje, drżenie, zaburzenia smaku, koszmary nocne, senność, niewyraźne widzenie, ból oczu, zapalenie oczu, zeskórnienie spojówek, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, ból uszu, tachykardia, kołatanie serca, obrzęki obwodowe, nagłe zaczerwienienie, duszność wysiłkowa, krwawienie z nosa, zapalenie nosogardzieli, przekrwienie zatok, przekrwienie błony śluzowej nosa, nieżyt nosa, ból gardła, wymioty, niestrawność, utrudnione połykanie, owrzodzenie jamy ustnej, krwawienia z dziąseł, zapalenie języka, zapalenie jamy ustnej, wzdęcia z oddawaniem wiatrów, suchość błony śluzowej jamy ustnej, łuszczyca, pokrzywka, wyprysk, wysypka, wzmożone pocenie się, zmiany skórne, nadwrażliwość na światło, nocne poty, ból pleców, zapalenie stawów, osłabienie siły mięśniowej, ból kości, ból karku, bóle mięśniowo-szkieletowe, kurcze mięśni, impotencja, ból w klatce piersiowej, objawy grypopodobne, złe samopoczucie, letarg, uderzenia gorąca, wzmożone pragnienie, zmniejszenie masy ciała. Niezbyt często: zapalenie płuc, zakażenie skóry, nowotwór wątroby, sarkoidoza, zapalenie tarczycy, cukrzyca, odwodnienie, myśli samobójcze, omamy, neuropatia obwodowa, krwotok do siatkówki, utrata słuchu, nadciśnienie, sapanie, krwawienia z przewodu pokarmowego, zaburzenia czynności wątroby. Rzadko: zapalenie wsierdzia, zapalenie ucha zewnętrznego, pancytopenia, anafilaksja, toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów, cukrzycowa kwasica ketonowa, samobójstwa, zaburzenia psychotyczne, śpiączka, drgawki, porażenie nerwu twarzowego, neuropatia nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, zaburzenia naczyniowe siatkówki, retinopatia, owrzodzenie rogówki, zawał mięśnia sercowego, zastoinowa niewydolność serca, kardiomiopatia, dławica, zaburzenia rytmu, migotanie przedsionków, zapalenie osierdzia, częstoskurcz nadkomorowy, krwotok mózgowy, zapalenie naczyń, śródmiąższowe zapalenie płuc z zejściem śmiertelnym, zator tętnicy płucnej, wrzód trawienny, zapalenie trzustki, niewydolność wątroby, zapalenie dróg żółciowych, stłuszczenie wątroby, zapalenie mięśni, niewydolność nerek, przedawkowanie leku. Bardzo rzadko: niedokrwistość aplastyczna, samoistna lub zakrzepowa plamica małopłytkowa, utrata widzenia, toksyczna nekroliza naskórka, zespół Stevens-Johnsona, obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy. Częstość nieznana: posocznica, wybiórcza aplazja układu czerwonokrwinkowego, odrzucenie przeszczepu wątroby i nerek, choroba Vogt-Koyanagi-Harada, stan maniakalny, zaburzenia dwubiegunowe, myśli mordercze, niedokrwienie mózgu, surowicze odwarstwienie siatkówki, obwodowe niedokrwienie, niedokrwienne zapalenie jelit, rabdomioliza. Obserwowano zwiększenie aktywności AlAT (część pacjentów wymagała modyfikacji dawki lub odstawienia leku z powodu zwiększenia aktywności AlAT), zwiększenie stężenia bilirubiny, zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemię, hipokalcemię, hipofosfatemię), hiperglikemię, hipoglikemię i zwiększenie stężenia triglicerydów. Leczenie preparatem było związane ze zmniejszeniem wartości parametrów hematologicznych (leukopenia, neutropenia, limfopenia, trombocytopenia i zmniejszenie stężenia hemoglobiny), które zazwyczaj ulegały poprawie po modyfikacji dawki i powracały do wartości sprzed leczenia po 4-8 tyg. po zakończeniu terapii. Leczenie preparatem wiązało się z klinicznie istotnymi odchyleniami w wynikach badań czynności tarczycy, co wymagało podjęcia odpowiedniego leczenia. U 1-5 % chorych leczonych preparatem dochodziło do wytworzenia neutralizujących przeciwciał przeciwinterferonowych. Z wyjątkiem gorączki, częstość występowania większości reakcji niepożądanych była zauważalnie mniejsza u pacjentów z HBV leczonych preparatem w monoterapii w porównaniu do pacjentów z HCV leczonych preparatem w monoterapii. U pacjentów ze współistniejącym zakażeniem HIV-HCV, profil kliniczny działań niepożądanych preparatu stosowanego w monoterapii lub w skojarzeniu z rybawiryną, był podobny do obserwowanego u pacjentów z monoinfekcją HCV. U pacjentów ze współistniejącym zakażeniem HIV-HCV, w trakcie terapii skojarzonej z rybawiryną zgłaszano następujące działania niepożądane występujące z częstością ≥ 1% i 2%: kwasica mleczanowa, grypa, zapalenie płuc, chwiejność emocjonalna, apatia, szum uszny, ból krtaniowo-gardłowy, zapalenie czerwieni warg, nabyta lipodystrofia i chromaturia. Leczenie preparatem było związane ze zmniejszeniem całkowitej liczby limfocytów CD4+ w okresie pierwszych 4 tyg. bez zmniejszenia odsetka limfocytów CD4+. Efekt ten był odwracalny i ustępował po redukcji dawki lub zaprzestaniu terapii. Stosowanie preparatu nie miało negatywnego wpływu na wartości kontrolne HIV RNA podczas leczenia lub w okresie obserwacji po zakończeniu leczenia. Dzieci i młodzież. Zasadniczo parametry bezpieczeństwa obserwowane u dzieci i młodzieży były podobne do obserwowanych u dorosłych. Następujące działania niepożądane obserwowano u dzieci i młodzieży zakażonych wirusem HCV podczas leczenia skojarzonego peginterferonem alfa i rybawiryną. Bardzo często: zmniejszone łaknienie, bezsenność, ból głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, wysypka, świąd, łysienie, bóle mięśniowo-szkieletowe, objawy grypopodobne, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, rozdrażnienie, zmęczenie. Często: mononukleoza zakaźna, paciorkowcowe zapalenie gardła, grypa, wirusowe zapalenie żołądka i jelit, kandydoza, zapalenie żołądka i jelit, ropień okołozębowy, jęczmień, infekcja układu moczowego, zapalenie nosa i gardła, niedokrwistość, hiperglikemia, cukrzyca typu 1, depresja, niepokój, omamy, zaburzenia behawioralne, agresja, złość, deficyt uwagi z nadpobudliwością ruchową, zawroty głowy, zaburzenia uwagi, migrena, przemijająca utrata wzroku, wysięk w siatkówce, zaburzenia wzroku podrażnienie oczu, ból oczu, świąd oczu, ból ucha, duszności, krwawienie z nosa, ból nadbrzusza, zapalenie jamy ustnej, nudności, dyskomfort w jamie brzusznej, ból brzucha, aftowe zapalenie jamy ustnej, zaburzenia w obrębie jamy ustnej, obrzęk twarzy, wysypka polekowa, ból pleców, ból kończyn, dyzuria, nietrzymanie moczu, zaburzenia układu moczowego, wydzielina z pochwy, gorączka, krwiak w miejscu wkłucia do naczynia krwionośnego, ból, zaburzenia psychiczne, ekstrakcja zęba, cholecystektomia, kłopoty z nauką. U dzieci i młodzieży obserwowano zahamowanie wzrostu oraz opóźnienie przyrostu masy ciała.

Ciąża i laktacja

Brak jest odpowiednich danych klinicznych dotyczących stosowania peginterferonu alfa-2a u kobiet w ciąży. Preparat można stosować w ciąży tylko wtedy, kiedy potencjalne korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Ze względu na mogące potencjalnie wystąpić reakcje niepożądane u dzieci karmionych piersią, przed rozpoczęciem leczenia należy zaprzestać karmienia piersią. Leczenie skojarzone z rybawiryną: rybawiryna działa teratogennie i (lub) embriotoksycznie. U kobiet ciężarnych leczenie rybawiryną jest przeciwwskazane. Pacjentki oraz partnerki pacjentów leczonych preparatem w skojarzeniu z rybawiryną powinny zachować szczególne środki ostrożności, aby uniknąć zajścia w ciążę. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczne środki zapobiegania ciąży w czasie leczenia i przez 4 mies. po jego zakończeniu. Pacjenci i ich partnerki muszą stosować skuteczne środki zapobiegania ciąży w czasie leczenia i przez 7 mies. po jego zakończeniu (patrz ChPL rybawiryny).

Uwagi

Chorzy, u których w trakcie leczenia wystąpią zawroty głowy, dezorientacja, senność lub zmęczenie nie powinni prowadzić pojazdów i obsługiwać urządzeń mechanicznych. Preparat należy przechowywać w temperaturze 2-8st.C. Informacja przygotowana na podst. ChPL z dn. 23.10.2014 r. Aktualna ChPL dostępna na stronie www.roche.pl.

Interakcje

Stosowanie peginterferonu alfa-2a w dawce 180 µg raz w tygodniu przez 4 tyg. u zdrowych mężczyzn nie wpływało na właściwości farmakokinetyczne mefenytoiny, dapsonu, debryzochiny i tolbutamidu, co sugeruje że preparat w warunkach in vivo nie wpływa na czynność izoenzymów 3A4, 2C9, 2C19 i 2D6 cytochromu P-450. Obserwowano zwiększenie o 25% wartości AUC dla teofiliny, co wykazuje, że peginterferon alfa-2a jest inhibitorem izoenzymu 1A2 cytochromu P-450 - u chorych otrzymujących jednocześnie peginterferon alfa-2a i teofilinę należy monitorować stężenie teofiliny we krwi i odpowiednio modyfikować jej dawkę (interakcje pomiędzy teofiliną i peginterferonem alfa-2a przejawiać się mogą najsilniej po upływie ponad 4 tyg. leczenia). Podczas jednoczesnego stosowania peginterferonu alfa-2a z metadonem obserwowano zwiększenie stężenia metadonu o 10-15% - pacjenci powinni być obserwowani pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych toksyczności metadonu; u pacjentów otrzymujących duże dawki metadonu należy rozważyć ryzyko wydłużenia odstępu QTc. Należy unikać stosowania peginterferonu alfa-2a i rybawiryny jednocześnie z azatiopryną (rybawiryna może wpływać na metabolizm azatiopryny, co wiąże się z wystąpieniem mielotoksyczności); jeżeli terapia skojarzona jest szczególnie korzystna, zalecana jest dokładna kontrola hematologiczna pacjentów (mielotoksyczność była odwracalna w ciągu 4-6 tyg. po zaprzestaniu leczenia przeciwwirusowego z jednocześnie stosowaną azatiopryną i nie powracała po ponownym rozpoczęciu monoterapii którymkolwiek z leków). Nie wykazano interakcji pomiędzy peginterferonem alfa-2a i lamiwudyną u pacjentów zakażonych wirusem HBV oraz peginterferonem alfa-2a i rybawiryną u pacjentów zakażonych wirusem HCV. Stosowanie interferonu alfa (pegylowanego lub klasycznego) z telbiwudyną może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem neuropatii obwodowej, ponadto korzyści z terapii skojarzonej obecnie nie są ustalone - leczenie skojarzone peginterferonem alfa-2a z telbiwudyną jest przeciwwskazane. Pacjenci z HIV-HCV: Jednoczesne podawanie nukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy (NRTIs), takich jak: lamiwudyna i zydowudyna lub stawudyna nie wydaje się wpływać na ekspozycję osoczową rybawiryny. Jednoczesne podawanie rybawiryny i dydanozyny nie jest zalecane (podczas jednoczesnego podawania rybawiryny i dydanozyny w warunkach in vitro, zwiększa się ekspozycja na dydanozynę lub jej aktywny metabolit), donoszono o przypadkach niewydolności wątroby zakończonych zgonem, jak również obwodowej neuropatii, zapaleniu trzustki i objawowej kwasicy mleczanowej. Jednoczesne podawanie rybawiryny i zydowudyny nie jest zalecane z powodu zwiększonego ryzyka niedokrwistości; wskazana jest rozwaga w przypadku zastępowania zydowudyny w schemacie leczenia przeciwretrowirusowego, jeśli już został ustalony, jest to szczególnie ważne u pacjentów z niedokrwistością, wywołaną przez stosowanie zydowudyny w wywiadzie.

Preparat zawiera substancję Peginterferon alfa-2a.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 amp.-strzyk. lub wstrzykiwacz (0,5 ml) zawiera 90 µg lub 135 µg lub 180 µg peginterferonu alfa-2a; lek zawiera alkohol benzylowy.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 implant zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.