Pamidronat medac

1 ml koncentratu do sporz. roztworu do infuzji zawiera 3 mg pamidronianu disodowego.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Pamidronat medac 1 fiolka 30 ml, konc. do sporz. roztw. do inf. 293,61zł 2017-10-31

Działanie

Silny inhibitor osteoklastycznej resorpcji tkanki kostnej. In vitro wiąże się silnie z kryształkami hydroksyapatytu i hamuje zarówno formowanie się, jak i rozpuszczanie tych kryształków. Hamowanie osteoklastycznej resorpcji tkanki kostnej in vivo, może być przynajmniej częściowo zależne od wiązania się preparatu z mineralnymi składnikami tkanki kostnej. Pamidronian hamuje dostęp prekursorów osteoklastów do kości. Jednak zasadniczy sposób działania in vitro i in vivo zależy od miejscowego i bezpośredniego hamowania resorpcji przez związane z tkanką kostną bisfosfoniany. U pacjentów z hiperkalcemią w przebiegu choroby nowotworowej lek powoduje zmniejszenie stężenia wapnia i fosforanów we krwi oraz zmniejszenie wydalania w moczu wapnia, fosforanów i hydroksyproliny. Przez zmniejszenie stężenia wapnia we krwi, lek poprawia przesączanie kłębuszkowe i zmniejsza zwiększone stężenie kreatyniny we krwi. Podczas stosowania łącznie z ogólnoustrojowym leczeniem przeciwnowotworowym pamidronian zmniejsza występowanie działań niepożądanych ze strony układu szkieletowego tj. złamania kości inne niż złamania trzonu kręgu, po radioterapii/leczeniu operacyjnym ze względu na powikłania kostne i wydłuża okres do wystąpienia pierwszych objawów ze strony układu kostnego. Może również zmniejszać bóle kostne u ok. 50% kobiet z zaawansowanym rakiem piersi i stwierdzonymi klinicznie przerzutami do kości. Wykazano, że pamidronian łagodzi ból, zmniejsza ilość patologicznych złamań i konieczność stosowania radioterapii; koryguje hiperkalcemię i poprawia jakość życia pacjentów z zaawansowanym szpiczakiem mnogim. Stężenie pamidronianu we krwi zwiększa się gwałtownie po rozpoczęciu infuzji i i zmniejsza się gwałtownie po jej zakończeniu. T0,5 we krwi wynosi 0,8 h. Stężenie leku w stanie stacjonarnym występuje w czasie infuzji trwającej przynajmniej 2-3 h. Lek prawdopodobnie nie podlega przemianom metabolicznym. Po infuzji dożylnej ok. 20-55% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 72 h w postaci niezmienionej. Pozostała część dawki jest zatrzymywana w organizmie - ze względu na silne powinowactwo leku do tkanek uwapnionych uważa się, że są one miejscem "pozornej eliminacji". Wydalanie leku z moczem przebiega dwustopniowo z pozornymi okresami półtrwania wynoszącymi odpowiednio 1,6 i 27 h.

Dawkowanie

Lek podawać w powolnej infuzji dożylnej. Przed użyciem zawsze należy rozcieńczyć preparat, używając 0,9% roztworu NaCl lub 5% roztworu glukozy. Szybkość wlewu nie powinna być większa niż 60 mg/h (1 mg/min), a stężenie pamidronianu disodowego w płynie infuzyjnym nie może być większe niż 90 mg/250 ml. Dawkę 90 mg należy podawać w 250 ml płynu infuzyjnego, w infuzji trwającej 2 godziny. Jednakże u pacjentów ze szpiczakiem mnogim i u pacjentów z hiperkalcemią w przebiegu chorób nowotworowych, nie zaleca się stosowania dawki większej niż 90 mg/500 ml w infuzji trwającej przez 4 h. Hiperkalcemia w przebiegu chorób nowotworowych - całkowita dawka pamidronianu disodowego, którą należy podać w trakcie jednej kuracji zależy od początkowego stężenia wapnia w surowicy krwi. Przy stężeniu wapnia w surowicy wynoszącym do 3 mmol/l zalecana dawka całkowita wynosi 15-30 mg, przy stężeniu 3,0 - 3,5 mmol/l zalecana dawka całkowita wynosi 30-60 mg, przy stężeniu 3,5 - 4,0 mmol/l zalecana dawka całkowita wynosi 60-90 mg, a przy stężeniu > 4,0 mmol/l zalecana dawka całkowita wynosi 90 mg. Całkowita dawka pamidronianu sodu może być podana zarówno w pojedynczej infuzji, jak również w kilku infuzjach w ciągu 2 do 4 kolejnych dni. Maksymalna dawka leku na pełną kurację wynosi 90 mg, zarówno w cyklu początkowym jak i kolejnych cyklach powtarzanych. Istotne zmniejszenie stężenie wapnia we krwi występuje zazwyczaj w ciągu 24 do 48 h po podaniu leku, a normalizacja stężenia wapnia występuje zazwyczaj w ciągu 3 do 7 dni. Jeżeli nie osiągnie się normalizacji stężenia wapnia we krwi w tym czasie, można podać kolejne dawki leku. Zaleca się, aby przed rozpoczęciem terapii nawodnić pacjentów podając 0,9% roztwór chlorku sodu. Zmiany osteolityczne w przerzutach nowotworu do kości w przebiegu raka piersi - zalecana dawka wynosi 90 mg co 4 tygodnie. Dawkę preparatu można podawać także co 3 tygodnie, zgodnie z planowanym podaniem chemioterapii. Zmiany osteolityczne u chorych na szpiczaka mnogiego - zalecana dawka leku wynosi 90 mg co 4 tygodnie. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki, natomiast nie należy przekraczać szybkości infuzji 90 mg/4 h.

Wskazania

Hiperkalcemia wywołana chorobą nowotworową. Zmiany osteolityczne u pacjentów z przerzutami nowotworowymi do kości w przebiegu raka piersi. Szpiczak mnogi stadium III.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na pamidronian lub inne bisfosfoniany lub którąkolwiek substancje pomocniczą.

Środki ostrożności

Leku nie wolno podawać w postaci bolusa. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leku u dzieci i młodzieży (< 18 lat). Leku nie należy podawać z innymi bisfosfonianami. Leku nie należy stosować u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek, z wyjątkiem przypadków zagrażającej życiu hiperkalcemii wywołanej przez nowotwór, kiedy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. U pacjentów otrzymujących lek z powodu przerzutu do kości, u których widoczne jest pogorszenie czynności nerek, leczenie pamidronianem należy przerwać, dopóki czynność nerek nie powróci do wartości mieszczących się w zakresie 10% odchylenia od wartości początkowej. Brak danych dotyczących stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku braku hiperkalcemii pacjenci z przewagą litycznych przerzutów do kości lub szpiczakiem mnogim, którym grozi niedobór wapnia lub witaminy D, powinni otrzymywać doustną suplementację wapnia i witaminy D w celu zminimalizowania hipokalcemii. Podczas leczenia pacjenci powinni w miarę możliwości unikać inwazyjnych zabiegów dentystycznych (ryzyko martwicy szczęki). U pacjentów, u których dojdzie do martwicy szczęki w trakcie leczenia bisfosfonianami, zabiegi stomatologiczne mogą nasilić to schorzenie. Podczas leczenia zgłaszano przypadki nietypowych złamań kości udowej; u pacjentów u których podejrzewa się nietypowe złamanie kości udowej, na podstawie indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka należy rozważyć odstawienie bisfosfonianów do czasu przeprowadzenia oceny.

Niepożądane działanie

Bardzo często: hipokalcemia, hipofosfatemia, gorączka, objawy grypopodobne, czasami z towarzyszącym uczuciem osłabienia, dreszczami, męczliwością i nagłym zaczerwienieniem twarzy. Często: niedokrwistość, trombocytopenia, limfocytopenia, hipokaliemia, hipomagnezemia, objawowa hipokalcemia (parestezje, tężyczka), ból głowy, bezsenność, senność, zapalenie spojówek, nadciśnienie, nudności, wymioty, jadłowstręt, ból brzucha, biegunka, zaparcie, zapalenie żołądka, wysypka, przemijający ból kości, ból stawów, ból mięśni, reakcje w miejscu podania (ból, zaczerwienienie, obrzęk, stwardnienie, zapalenie żył, zakrzepowe zapalenie żył), uogólniony ból ciała. Niezbyt często: reakcje uczuleniowe w tym reakcje anafilaktoidalne, skurcz oskrzeli/duszność, obrzęk naczynioruchowy), napady drgawek, pobudzenie, zawroty głowy, letarg, zapalenie błony naczyniowej oka (zapalenie tęczówki, zapalenie tęczówki i ciałka rzęskowego), nadciśnienie, dyspepsja, świąd, skurcze mięśni, martwica kości (pierwotnie obejmująca szczęki), ostra niewydolność nerek, nieprawidłowe wyniki prób czynnościowych wątroby, zwiększenie stężenia mocznika we krwi. Rzadko: nietypowe złamania podkrętarzowe i trzonu kości udowej, ogniskowe segmentowe stwardnienie kłębuszków nerkowych (w tym odmiana z zapadaniem), zespół nerczycowy. Bardzo rzadko: uaktywnienie wcześniej przebytego zakażenia opryszczką pospolitą, półpaścem, leukopenia, wstrząs anafilaktyczny, hiperkaliemia, hipernatremia, stan splątania, omamy wzrokowe, zapalenie twardówki, zapalenie nadtwardówki, widzenie na żółto, niewydolność lewokomorowa (duszność, obrzęk płuc), zastoinowa niewydolność serca (obrzęk) związana z nadmiernym nawodnieniem, zespół ostrej niewydolności oddechowej, śródmiąższowa choroba płuc, pogorszenie czynności nerek u pacjentów z istniejącą wcześniej chorobą nerek, krwiomocz, zaburzenia czynności kanalików nerkowych, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, nefropatia kłębuszkowa. Częstość nieznana: zapalenie tkanek oczodołu, migotanie przedsionków.

Ciąża i laktacja

Leku nie stosować w ciąży, z wyjątkiem hiperkalcemii zagrażającej życiu (brak wystarczających danych dotyczących stosowania pamidronianu). Pamidronian może stwarzać ryzyko dla płodu lub noworodka poprzez swoje działanie farmakologiczne na homeostazę wapniową. W związku z bardzo ograniczonym doświadczeniem i możliwym istotnym działaniem pamidronianu na mineralizację kości, nie zaleca się karmienia piersią podczas leczenia.

Uwagi

Przed podaniem leku należy sprawdzić czy pacjenci są odpowiednio nawodnieni, szczególnie pacjenci przyjmujący leki moczopędne. W trakcie terapii należy kontrolować stężenie elektrolitów, wapnia i fosforanów we krwi. U pacjentów z anemią, leukopenią lub trombocytopenią należy dodatkowo kontrolować wskaźniki hematologiczne. W trakcie długotrwałego leczenia należy kontrolować standardowe wskaźniki laboratoryjne oraz kliniczne wskaźniki czynności nerek, szczególnie u pacjentów z rozpoznaną chorobą nerek lub z predyspozycją do zaburzeń czynności nerek. Pacjenci z nowotworami powinni szczególnie dbać o higienę jamy ustnej, a przed rozpoczęciem leczenia bisfosfonianami należy u nich wykonać badanie stomatologiczne obejmujące odpowiednie działania zapobiegawcze. Preparat może powodować senność i zawroty głowy, przez co może upośledzać sprawność psychofizyczną.

Interakcje

Nie obserwowano interakcji pomiędzy pamidronianem a lekami powszechnie stosowanymi w terapii nowotworów. Nie należy stosować leku z innymi bisfosfonianami. Jednoczesne stosowanie innych bisfosfonianów, innych leków zmniejszających stężenie wapnia i kalcytoniny może prowadzić do hipokalcemii i związanych z nią objawów klinicznych (parestezja, tężyczka, hipotensja). Stosowanie pamidronianu w skojarzeniu z kalcytoniną u pacjentów z ciężką hiperkalcemią wywoływało efekt synergistyczny w postaci przyspieszenia działania zmniejszającego stężenie wapnia w surowicy. Należy zachować ostrożność podczas podawania pamidronianu z innymi potencjalnie nefrotoksycznymi lekami. Pacjentom ze szpiczakiem mnogim może zagrażać większe ryzyko zaburzeń czynności nerek w przypadku stosowania pamidronianu w skojarzeniu z talidomidem.

Preparat zawiera substancję Pamidronate disodium.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka 10 ml o stężeniu 3 mg/ml, 6 mg/ml lub 9 mg/ml zawiera odpowiednio 30 mg, 60 mg lub 90 mg disodu pamidronianu.

1 ml koncentratu do sporz. roztworu do infuzji zawiera 3 mg pamidronianu disodowego.

1 fiolka zawiera 30 mg, 60 mg lub 90 mg jałowego pamidronianu disodu w postaci proszku.

Najczęściej wyszukiwane

1 g żelu zawiera 25 mg ketoprofenu.

1 ampułka (3 ml) zawiera 75 mg diklofenaku sodowego. Preparat zawiera alkohol benzylowy, glikol propylenowy, sód (poniżej 23 mg jonów sodu w 1 amp.).

1 tabl. powl. zawiera 30, 60 lub 90 etorykoksybu.

1 tabl. dojelitowa zawiera 25 mg lub 50 mg diklofenaku sodowego; tabletki zawierają laktozę.

1 fiolka zawiera 100 j. toksyny botulinowej typu A.

1 tabl. powl. lub 1 saszetka granulatu zawiera 25 mg deksketoprofenu w postaci soli deksketoprofenu z trometamolem; granulat zawiera sacharozę.

1 plaster leczniczy zawiera 140 mg diklofenaku sodowego.

1 kaps. o przedł. uwalnianiu zawiera 100 mg soli sodowej diklofenaku. Preparat zawiera laktozę.

1 g kremu zawiera 50 mg ibuprofenu.

1 fiolka zawiera 125 jednostek toksyny botulinowej typu A. 0,05 ml rekonstytuowanego roztworu zawiera 10 jednostek Speywood (1 jednostka Speywood jest określona jako mediana dawki śmiertelnej podanej dootrzewnowo myszy - LD50).

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Złamanie kości udowej - przyczyny, obajwy i leczenie Złamanie kości udowej - przyczyny, obajwy i leczenie

Złamanie kości udowej to głównie problem osób starszych. Na złamanie kości udowej najczęściej narażone są kobiety po 60. roku życia. U nich ...

więcej

SKOLIOZA - przyczyny, objawy i leczenie SKOLIOZA - przyczyny, objawy i leczenie

Skolioza - potocznie mylnie określana jako boczne skrzywienie kręgosłupa - to najczęściej występująca wada postawy u dzieci. Do jej powstania przyczyniają się ...

więcej

Guzki Schmorla - co to jest? Objawy i leczenie Guzki Schmorla - co to jest? Objawy i leczenie

Guzki Schmorla to zmiany pojawiające się w obrębie kręgosłupa. Guzki Schmorla spotykane są u stosunkowo wielu ludzi (najczęściej u dorosłych), a mimo ...

więcej

KIFOZA (okrągłe plecy) - przyczyny, objawy, leczenie i ćwiczenia KIFOZA (okrągłe plecy) - przyczyny, objawy, leczenie i ćwiczenia

Kifoza pogłębiona (inaczej plecy okrągłe) to choroba kręgosłupa, której cechą charakterystyczną jest nadmierne wygięcie kręgosłupa ku tyłowi w odcinku piersiowym i krzyżowym. ...

więcej

PROTEZA kończyny dolnej i górnej PROTEZA kończyny dolnej i górnej

Powrót do zdrowia po amputacji i pogodzenie się z nową rzeczywistością wymaga cierpliwości i czasu. Dopiero później można zacząć myśleć o protezie, ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.