Ozzion

1 tabl. dojelitowa zawiera 20 mg lub 40 mg pantoprazolu. Preparat zawiera maltitol i lecytynę sojową.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Ozzion 56 szt., tabl. dojelitowe 25,31zł 2017-10-31

Działanie

Lek hamujący wydzielanie kwasu solnego w komórkach okładzinowych żołądka w wyniku wybiórczego blokowania aktywności H+/K+-ATP-azy (tzw. pompy protonowej). Działanie leku zależy od dawki i prowadzi do zahamowania zarówno wydzielania podstawowego, jak i wydzielania stymulowanego (niezależnie od rodzaju bodźca pobudzającego). Zmniejsza kwaśność treści żołądkowej oraz wtórnie, w sposób odwracalny, zwiększa wydzielanie gastryny w stopniu proporcjonalnym do zmniejszenia kwaśności. Po podaniu doustnym pantoprazol szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi w ciągu 2-2,5 h. Biodostępność wynosi około 77%, pokarm nie zmniejsza biodostępności, może jedynie wpłynąć na opóźnienie działania leku. W około 98% wiąże się z białkami osocza. Pantoprazol jest metabolizowany w wątrobie, wydalany w około 80% przez nerki w postaci metabolitów, pozostała część jest wydalana z kałem. T0,5 wynosi około 1 h.

Dawkowanie

Doustnie. Tabl. dojelitowe 20 mg. Dorośli i młodzież ≥12 lat. Objawowa postać choroby refluksowej przełyku: 20 mg raz na dobę, objawy zwykle ustępują po 2-4 tyg.; jeśli leczenie nie jest wystarczające, lek należy stosować przez kolejne 4 tyg. Po ustąpieniu objawów, nawracające objawy choroby można kontrolować stosując lek w dawce 20 mg raz na dobę w razie potrzeby ("na żądanie"); w przypadku braku poprawy można rozważyć ponowne stosowanie leku w sposób ciągły. Długotrwałe leczenie i zapobieganie nawrotom refluksowego zapalenia przełyku: dawka podtrzymująca to 20 mg raz na dobę. Jeśli nastąpi nawrót choroby dawkę można zwiększyć do 40 mg na dobę. Po wyleczeniu dawkę można zmniejszyć ponownie do 20 mg na dobę. Dorośli. Zapobieganie owrzodzeniom żołądka i dwunastnicy wywołanym przez NLPZ u pacjentów z grupy zwiększonego ryzyka, wymagających długotrwałego leczenie NLPZ: 20 mg raz na dobę. Tabl. dojelitowe 40 mg. Dorośli i młodzież w wieku ≥12 lat. Refluksowe zapalenie przełyku: 40 mg raz na dobę. W indywidualnych przypadkach dawka może być podwojona do 2x 40 mg na dobę szczególnie, gdy nie ma reakcji na inne leczenie. Okres stosowania wynosi 4 tyg., jeśli nie jest on wystarczający do wyleczenia, należy go przedłużyć o kolejne 4 tyg. Dorośli Eradykacja Helicobacter pylori w skojarzeniu z dwoma odpowiednimi antybiotykami: 40 mg 2 razy na dobę (drugą tabletkę pantoprazolu należy przyjąć 1 h przed kolacją) przez 7 dni jednocześnie z leczeniem przeciwbakteryjnym: amoksycylina 1 g 2 razy na dobę i klarytromycyna 500 mg 2 razy na dobę, lub klarytromycyna 250-500 mg 2 razy na dobę i metronidazol 400-500 mg (lub tynidazol 500 mg) 2 razy na dobę, lub amoksycylina 1 g 2 razy na dobę i metronidazol 400-500 mg (lub tynidazol 500mg) 2 razy na dobę; w razie konieczności można kontynuować leczenie przez kolejne 7 dni. Jeśli w celu całkowitego wyleczenia owrzodzenia wskazane jest dalsze leczenie pantoprazolem, należy rozważyć dawkowanie zalecane w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy. Leczenie choroby wrzodowej żołądka: 40 mg na dobę; w indywidualnych przypadkach, gdy brak reakcji na leczenie 2x40 mg na dobę. Zazwyczaj wyleczenie następuje w ciągu 4 tyg.; jeśli okres ten jest niewystarczający należy przedłużyć leczenie o kolejne 4 tyg. Leczenie choroby wrzodowej dwunastnicy: 40 mg na dobę; w indywidualnych przypadkach, gdy brak reakcji na leczenie 2x40 mg na dobę. Zazwyczaj wyleczenie następuje w ciągu 2 tyg.; jeśli okres ten jest niewystarczający należy przedłużyć leczenie o kolejne 2 tyg. Zespół Zollingera-Ellisona i inne choroby związane z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego: początkowo 80 mg na dobę, następnie dawkę można zwiększyć lub zmniejszyć na podstawie wyników badań wydzielania soku żołądkowego. Dawki dobowe większe niż 80 mg na dobę podawać w dwóch dawkach. Możliwe jest okresowe zastosowanie dawki większej niż 160 mg, ale nie powinna być ona stosowana dłużej niż jest to konieczne do uzyskania odpowiedniego hamowania wydzielania soku żołądkowego. Czas trwania leczenia nie jest ograniczony i powinien być dostosowany do objawów klinicznych. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna zmiana dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby nie należy stosować dawki większej niż 20 mg. Tabl. 40 mg nie stosować w leczeniu skojarzonym w eradykacji H.pylori u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością wątroby oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie pacjentów. Sposób podania. Tabletki należy przyjmować 1 godzinę przed posiłkiem, połykając w całości i popijając wodą. Tabletek nie należy żuć, rozgryzać ani kruszyć.

Wskazania

Tabl. dojelitowe 20 mg. Dorośli i młodzież w wieku ≥12 lat: leczenie choroby refluksowej (refluksu żołądkowo-przełykowego) z objawami; długotrwałe leczenie i zapobieganie nawrotom refluksowego zapalenia przełyku. Dorośli: zapobieganie owrzodzeniom żołądka i dwunastnicy wywołanym przez stosowanie NLPZ u pacjentów z grup ryzyka, wymagających długotrwałego leczenia NLPZ. Tabl. dojelitowe 40 mg. Dorośli i młodzież w wieku ≥12 lat: refluksowe zapalenie przełyku. Dorośli: eradykacja zakażenia Helicobacter pylori w połączeniu z odpowiednim leczeniem antybiotykami u pacjentów z chorobą wrzodową związaną z współistniejącym zakażeniem H. pylori; choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy; zespół Zollingera i Ellisona i inne stany związane z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną, podstawione benzoimidazole, olej sojowy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, szczególnie podczas długotrwałego leczenia, należy kontrolować stężenie enzymów wątrobowych. W przypadku zwiększenia ich stężenia należy przerwać leczenie. Nie stosować u dzieci w wieku poniżej 12 lat ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności terapii w tej grupie wiekowej. Stosowanie pantoprazolu jako środka zapobiegającego owrzodzeniom żołądka i dwunastnicy indukowanym przez NLPZ powinno być ograniczone do pacjentów, którzy wymagają stałego leczenia NLPZ oraz są zagrożeni powikłaniami żołądkowo-jelitowymi. Ryzyko należy ocenić zgodnie z indywidualnymi czynnikami ryzyka, np. podeszły wiek (>65 lat), dodatni wywiad w kierunku owrzodzeń żołądka lub dwunastnicy lub krwawień z górnego odcinka przewodu pokarmowego. Podczas długotrwałego leczenia (>1 rok) pacjenci powinni być objęci regularnym nadzorem lekarza. Jeśli objawy choroby utrzymują się pomimo odpowiedniego leczenia, należy rozważyć przeprowadzenie dodatkowych badań. U pacjentów z zespołem Zollingera-Ellisona innymi stanami chorobowymi związanymi z nadmiernym wydzielaniem kwasu, pantoprazol może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 w następstwie hipo- lub achlorhydrii. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów ze zmniejszonymi zapasami lub czynnikami ryzyka zmniejszenia wchłaniania witaminy B12 w przypadku długotrwałego leczenia lub, gdy wystąpią szczególne objawy kliniczne. Leczenie pantoprazolem może prowadzić do niewielkiego zwiększenia ryzyka zakażeń pokarmowych wywołanych przez m.in. Salmonella spp. i Campylobacter spp. Nie zaleca się jednoczesnego podawania z atazanawirem; jeśli stosowanie jest nieuniknione nie należy przekraczać 20mg PPI, zalecana jest ścisła kontrola kliniczna (np. liczby wirusów) z jednoczesnym zwiększeniem dawki atazanawiru do 400 mg w połączeniu z rytonawirem w dawce 100 mg. U pacjentów, u których przewidziana jest długotrwała terapia PPI lub u pacjentów, którzy będą przyjmowali PPI z digoksyną lub lekami, które mogą wywoływać hipomagnezemię (np. lekami moczopędnymi), należy rozważyć oznaczenie stężenia magnezu przed rozpoczęciem leczenia PPI oraz okresowo w czasie leczenia. PPI zwłaszcza gdy stosowane są w dużych dawkach i przez długi okres czasu (>1 roku) mogą nieznacznie zwiększać ryzyko złamań szyjki kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa. Dotyczy to szczególnie pacjentów w podeszłym wieku lub gdy jednocześnie występują inne rozpoznane czynniki ryzyka. Badania sugerują, że inhibitory pompy protonowej mogą zwiększać całkowite ryzyko złamań o 10-40%. Pacjenci z grupy ryzyka wystąpienia osteoporozy powinni pozostawać pod właściwą opieką oraz przyjmować odpowiednią dawkę witaminy D i wapnia. Ze względu na zawartość maltitolu, preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z dziedziczną nietolerancją fruktozy.

Niepożądane działanie

Niezbyt często: zaburzenia snu, ból głowy, zawroty głowy, biegunka, nudności, wymioty, uczucie pełności w jamie brzusznej, wzdęcia, zaparcia, suchość w jamie ustnej, ból i dyskomfort brzucha, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, wysypka, rumień, wykwity skórne, świąd, złamania kości biodrowej, kości nadgarstka lub kręgosłupa, osłabienie, zmęczenie i złe samopoczucie. Rzadko: agranulocytoza, nadwrażliwość (w tym reakcje anafilaktyczne i wstrząs anafilaktyczny), hiperlipidemie i zwiększone stężenie lipidów, zmiana masy ciała, depresja (również jej pogorszenie), zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, niewyraźne widzenie, zwiększenie stężenia bilirubiny, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, bóle stawów, bóle mięśni, ginekomastia, podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe. Bardzo rzadko: trombocytopenia, leukopenia, pancytopenia, dezorientacja (również jej pogorszenie). Częstość nieznana: hiponatremia, hipomagnezemia, hipokalcemia związana z hipomagnezemią, hipokaliemia, halucynacje, splątanie (szczególnie u pacjentów podatnych jak również nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania), parestezje, uszkodzenia komórek wątroby, żółtaczka, niewydolność wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, rumień wielopostaciowy, nadwrażliwość na światło, skurcze mięśni wynikające z zaburzeń elektrolitowych, śródmiąższowe zapalenie nerek (z możliwą progresją do niewydolności nerek).

Ciąża i laktacja

Nie stosować w ciąży, jeśli nie jest to niezbędne. Pantoprazol przenika do mleka kobiecego; w okresie karmienia piersią należy rozważyć korzyści dla dziecka wynikające z karmienia piersią oraz korzyści dla matki wynikające ze stosowania pantoprazolu.

Uwagi

W przypadku wystąpienia niepokojących objawów (znaczna niezamierzona utrata masy ciała, nawracające wymioty, dysfagia, krwawe wymioty, niedokrwistość, smołowate stolce) oraz przy podejrzeniu lub stwierdzeniu owrzodzeń żołądka, należy wykluczyć ich podłoże nowotworowe, gdyż leczenie pantoprazolem może złagodzić objawy choroby i opóźnić jej rozpoznanie. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych takich, jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia, nie należy prowadzić pojazdów mechanicznych ani obsługiwać urządzeń mechanicznych.

Interakcje

Lek może zmniejszać wchłanianie substancji czynnych, których biodostępność zależy od pH w żołądku (np. ketokonazolu, itrakonazolu, posakonazolu, erlotynibu). Jednoczesne stosowanie z atazanawirem nie jest zalecane. Podczas jednoczesnego stosowania pochodnych kumaryny (np. fenprokumonu lub warfaryny) zaleca się kontrolę czasu protrombinowego po rozpoczęciu, zakończeniu i podczas nieregularnego stosowania pantoprazolu. W przypadku jednoczesnego stosowania metotreksatu w dużej dawce (np. 300 mg), u niektórych pacjentów odnotowano zwiększenie jego stężenia. W związku z tym, w przypadku stosowania metotreksatu w wysokich dawkach np. w leczeniu raka i łuszczycy, należy rozważyć czasowe wstrzymanie podawania pantoprazolu. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z: karbamazepiną, diazepamem, glibenklamidem, nifedypiną, doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi lewonorgestrel i etynyloestradiol, kofeiną, teofiliną, piroksykamem, diklofenakiem, naproksenem, metoprololem, etanolem, digoksyną, klarytromycyną, metronidazolem, amoksycyliną. Nie stwierdzono żadnych interakcji z środkami zobojętniającymi kwas solny.

Preparat zawiera substancję Pantoprazole.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. dojelitowa zawiera 20 mg pantoprazolu.

1 tabl. dojelitowa zawiera 20 mg lub 40 mg pantoprazolu (w postaci pantoprazolu sodowego półtorawodnego).

1 tabl. dojelitowa zawiera 20 mg lub 40 mg pantoprazolu.

1 tabl. dojelitowa zawiera 20 mg lub 40 mg pantoprazolu w postaci soli sodowej.

1 tabl. dojelitowa zawiera 20 mg lub 40 mg pantoprazolu. Preparat zawiera sorbitol.

1 tabl. dojelitowa zawiera 20 mg pantoprazolu.

1 tabl. dojelitowa zawiera 20 mg lub 40 mg pantoprazolu w postaci soli sodowej półtorawodnej. Preparat zawiera sorbitol.

1 tabl. dojelitowa zawiera 20 mg lub 40 mg pantoprazolu w postaci pantoprazolu sodowego półtorawodnego.

1 tabl. dojelitowa zawiera 20 mg lub 40 mg pantoprazolu.

1 tabl. dojelitowa zawiera 20 mg pantoprazolu (w postaci pantoprazolu sodowego półtorawodnego). Preparat zawiera sorbitol.

Najczęściej wyszukiwane

1 ml zawiera 100 j. (około 0,58 mg) laronidazy. 1 fiolka (5 ml) zawiera 500 j. laronidazy (oraz 1,29 mmol sodu).

1 amp. (2 ml) zawiera 100 mg chlorowodorku tiaminy, 100 mg chlorowodorku pirydoksyny, 1 mg cyjanokobalaminy i 20 mg chlorowodorku lidokainy.

1 kaps. zawiera 100 mg DL-metioniny, 50 mg L-cystyny, 50 mg pantotenianu wapnia, 1,5 mg witaminy B1, 10 mg witaminy B6, 20 mg kwasu p-aminobenzoesowego, 50 mg wyciągu z prosa, 50 mg wyciągu z kiełków pszenicy, 50 mg drożdży piwnych oraz składniki mineralne w postaci chelatów: 2 mg żelaza, 2 mg cynku i 0,5 mg miedzi.

1 tabl. zawiera 52 mg jonów magnezowych w postaci 200 mg ciężkiego węglanu magnezu. Preparat zawiera sorbitol.

1 ml (ok. 30 kropli) roztworu zawiera 15 000 j.m. cholecalcyferolu (1 kropla zawiera ok. 500 IU cholecalcyferolu). Preparat zawiera sacharozę i alkohol benzylowy.

1 tabl. drażowana zawiera 50 mg (Sylimarol 35 mg) lub 100 mg (Sylimarol 70 mg) wyciągu suchego z łuski ostropestu plamistego. Preparat zawiera benzoesan sodu, sacharozę. Ponadto Sylimarol 35 mg zawiera indygotynę E 132 i żółcień chinolinową E 104.

1 g roztw. zawiera 1,11 mg octanu deksametazonu i 50 mg tymolu.

1 kaps. zawiera 70 mg sylimaryny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg ranitydyny.

1 kaps. zawiera 2x109 CFU bakterii kwasu mlekowego: Lactobacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak leczyć przewlekłe zaparcia u dorosłych? Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak ...

Zaparcia nawykowe u dorosłych zazwyczaj są efektem błędów dietetycznych. Stosowanie ubogoresztkowej diety, która zawiera bardzo niewielkie ilości błonnika, powoduje osłabienie ruchów perystaltycznych ...

więcej

Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i dorosłych Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i ...

Przyczyny braku apetytu są różne. Zaburzenia łaknienia u dzieci często są efektem błędów żywieniowych rodziców, którym zdarza się zmuszać dzieci do jedzenia. ...

więcej

Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy? Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy?

Szkorbut, zwany chorobą żeglarzy , jest chorobą spowodowaną niedoborem witaminy C (kwasu askorbinowego). Szkorbut został opisany przez Hipokratesa (ok. 460 p.n.e. - ...

więcej

Niedrożność jelit - objawy, przyczyny i leczenie Niedrożność jelit - objawy, przyczyny i leczenie

Niedrożność jelit oznacza upośledzenie pasażu treści pokarmowej przez jelito cienkie i grube w następstwie zahamowania ich perystaltyki. Niedrożność jelit często stanowi przyczynę ...

więcej

Stłuszczenie wątroby: przyczyny i objawy Stłuszczenie wątroby: przyczyny i objawy

Stłuszczenie wątroby to choroba, która występuje nie tylko u alkoholików. Są na nią narażone także osoby z nadwagą i otyłością, jak również ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.