Oxydolor

1 tabl. o przedł. uwalnianiu zawiera 5 mg, 10 mg, 20 mg, 40 mg lub 80 mg chlorowodorku oksykodonu. Lek zawiera lecytynę sojową.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Oxydolor 60 szt., tabl. o przedł. uwalnianiu 419,30zł 2017-10-31

Działanie

Opioidowy lek przeciwbólowy. Oksykodon wykazuje powinowactwo do receptorów opioidowych kappa, mi i delta w mózgu i rdzeniu kręgowym. Działa na te receptory jako agonista opioidu bez działania antagonistycznego. Działanie terapeutyczne polega głównie na znieczuleniu i uspokojeniu. W porównaniu z oksykodonem w formie o szybkim uwalnianiu, podawanym w monoterapii lub w połączeniu z innymi substancjami, tabletki o przedłużonym uwalnianiu zapewniają usunięcie bólu na wyraźnie dłuższy okres bez zwiększonej częstości występowania działań niepożądanych. Relatywna biodostępność preparatu jest porównywalna do biodostępności oksykodonu w formie o szybkim uwalnianiu z Cmax w osoczu osiąganym po ok. 3 h dla tabl. o przedł. uwalnianiu i 1-1,5 h dla formy o szybkim uwalnianiu. Największe stężenie w osoczu i wahania w stężeniach oksykodonu z formy o przedłużonym uwalnianiu i szybkim uwalnianiu są porównywalne, jeśli podawane są w takich samych dawkach dobowych w odstępach czasu odpowiednio co 12 i co 6 h. Całkowita biodostępność doustnej postaci oksykodonu odpowiada w ok. 2/3 pozajelitowemu podaniu. Wiązanie z białkami osocza wynosi 38-45%; T0,5 wynosi 4-6 h. T0,5 oksykodonu w formie o przedłużonym uwalnianiu wynosi 4-5 h ze stanem równowagi dynamicznej osiąganym po średnio 1 dobie. Oksykodon jest metabolizowany w jelitach i wątrobie poprzez cytochrom P450 do noroksykodonu i oksymorfonu oraz do kilku pochodnych glukuronidu. Oksykodon i jego metabolity wydalane są z moczem i kałem.

Dawkowanie

Doustnie. Dawkowanie zależy od intensywności bólu i indywidualnej wrażliwości pacjenta na leczenie. Dorośli i młodzież od 12 lat. Zazwyczaj dawka początkowa dla pacjentów nie zażywających wcześniej opioidów wynosi 10 mg co 12 h. Niektórzy pacjenci mogą reagować na dawkę początkową 5 mg, co zmniejsza częstość występowania działań niepożądanych. Pacjenci przyjmujący już opioidy mogą rozpocząć leczenie większymi dawkami, biorąc pod uwagę ich uprzednie doświadczenie z leczeniem opioidami. Dawka 10-13 mg chlorowodorku oksykodonu w postaci o przedłużonym uwalnianiu odpowiada ok. 20 mg siarczanu morfiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu. Z uwagi na indywidualne różnice we wrażliwości na różne opioidy, zaleca się rozpoczynać leczenie kolejno od chlorowodorku oksykodonu (tabl. o przedł. uwalnianiu), po zmianie terapii z innych opioidów, w wysokości 50-75% wyliczonej dawki oksykodonu. Niektórzy pacjenci przyjmujący preparat zgodnie z ustalonym schematem, wymagają środków przeciwbólowych w postaci o szybkim uwalnianiu w celu szybkiego zniesienia bólu. Preparat nie jest zalecany do leczenia ostrego bólu i (lub) szybkiego zniesienia bólu. Pojedyncza dawka leku szybko przynoszącego ulgę powinna wynosić 1/6 dawki dobowej leku Oxydolor tabletki o przedłużonym uwalnianiu. Stosowanie leku szybko przynoszącego ulgę więcej niż 2 razy na dobę oznacza, że należy zwiększyć dawkę leku Oxydolor. Dawka nie powinna być zwiększana częściej niż co 1-2 dni aż do ustalenia stałej dawki podawanej 2 razy na dobę. Zwiększenie dawki z 10 mg do 20 mg podawanych co 12 h, powinno następować stopniowo o ok. 1/3 dawki dobowej. Celem jest ustalenie dawkowania specyficznego dla pacjenta, które w 2-krotnej dawce dobowej pozwala na odpowiednie zniesienie bólu z umiarkowanymi działaniami niepożądanymi oraz stosowaniem tak niewielkiej ilości leku szybko znoszącego ból jak to możliwe, w czasie trwania całego leczenia. Dla większości pacjentów skuteczne jest podawanie takiej samej dawki rano i wieczorem (co 12 h). Dla niektórych pacjentów korzystne może być nierówne rozłożenie dawek w ciągu doby. Należy podawać najmniejszą skuteczną dawkę. W leczeniu bólu nie-nowotworowego zazwyczaj wystarczająca jest dawka 40 mg na dobę, ale większa dawka może być konieczna. Pacjenci z bólem nowotworowym mogą wymagać dawkowania od 80 mg do 120 mg, które w pojedynczych przypadkach może zostać zwiększone aż do 400 mg. Jeśli konieczne jest stosowanie większych dawek, należy rozważyć to indywidualnie, biorąc pod uwagę stosunek skuteczności, tolerancji pacjenta i ryzyka działań niepożądanych. Czas trwania leczenia. Lek nie powinien być stosowany dłużej niż to konieczne. Jeśli konieczna jest terapia długoterminowa z uwagi na typ i ciężkość choroby, zalecany jest uważny i regularny monitoring w celu określenia czy i w jakim stopniu leczenie powinno być kontynuowane. Jeśli terapia z zastosowaniem opioidów nie jest już dłużej wskazana, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki dobowej w celu zapobieżenia objawom zespołu odstawiennego. Szczególne grupy pacjentów. Pacjenci w podeszłym wieku, o ile nie mają objawów zaburzenia czynności wątroby i (lub) nerek, zazwyczaj nie wymagają dostosowania dawki. Rozpoczynając leczenie u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby należy zachować szczególną ostrożność. Zalecana dawka początkowa powinna wynosić 50% dawki dla pacjentów dorosłych (np. całkowitej dawki dobowej 10 mg u pacjentów nie przyjmujących dotychczas opioidów). Dostosowanie dawki należy przeprowadzić w zgodzie z indywidualnym stanem klinicznym pacjenta. Sposób podania. Tabletki mogą być przyjmowane z posiłkami lub niezależnie od posiłków z wystarczającą ilością płynu; należy je połykać w całości, nie rozgryzać, nie żuć, nie dzielić, nie rozkruszać.  

Wskazania

Silny ból, który wymaga leczenia opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na chlorowodorek oksykodonu, soję, orzeszki ziemne lub którąkolwiek z substancji pomocniczych. Ciężka niewydolność oddechowa z niedotlenieniem narządów i tkanek i (lub) hiperkapnią. Zwiększone stężenie dwutlenku węgla we krwi. Ciężka przewlekła choroba obturacyjna płuc. Zespół serca płucnego. Ciężka astma oskrzelowa. Porażenna niedrożność jelit. Zespół ostrego brzucha, opóźnione opróżnianie żołądka.

Środki ostrożności

Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania leku w następujących przypadkach: pacjenci w podeszłym wieku i osoby osłabione; pacjenci z poważnym zaburzeniem czynności płuc, wątroby lub nerek; obrzęk śluzowaty, niedoczynność tarczycy; choroba Addison'a (niewydolność nadnerczy); psychozy związane z intoksykacją (np. alkoholową); przerost prostaty; alkoholizm, rozpoznane uzależnienie od opioidów; majaczenie alkoholowe; zapalenie trzustki; choroby dróg żółciowych, kolka wątrobowa lub moczowodowa; zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe; zaburzenia krążenia; padaczka lub skłonność do napadów; pacjenci przyjmujący inhibitory MAO. Należy także zachować ostrożność stosując lek u pacjentów z niewydolnością nadnerczy, chorobą alkoholową, zapaleniem trzustki, chorobą zapalną jelit, hipotonią, hipowolemią, u pacjentów z urazami głowy (z uwagi na ryzyko zwiększenia ciśnienia wewnątrzczaszkowego). Zaburzenia oddychania są najpoważniejszym zagrożeniem powodowanym przez opioidy. Długoterminowe stosowanie leku może prowadzić do rozwoju tolerancji, co prowadzi do stosowania wyższych dawek w celu uzyskania działania znieczulającego. Lek ma potencjał uzależniający. Jednakże przy stosowaniu zgodnie ze zaleceniami u pacjentów z przewlekłym bólem, ryzyko rozwoju fizycznego lub psychicznego uzależnienia jest wyraźnie zredukowane. Brak danych dotyczących częstości występowania uzależnienia psychicznego u pacjentów z przewlekłym bólem. Przewlekłe stosowanie leku może powodować uzależnienie fizyczne. Mogą wystąpić objawy odstawienne po nagłym przerwaniu leczenia. Jeśli terapia z zastosowaniem oksykodonu nie jest dłużej konieczna, należy zmniejszać dawkę dobową stopniowo w celu uniknięcia objawów odstawiennych. Bardzo rzadko, zwłaszcza w przypadku dużych dawek, może wystąpić przeczulica bólowa, która nie odpowiada na kolejne zwiększenie dawki oksykodonu. Może być konieczne zmniejszenie dawki lub zmiana na inny opioid. Profil nadużywania oksykodonu i innych silnych agonistów receptorów opioidowych jest podobny. Oksykodon może być poszukiwany i nadużywany przez osoby z utajonymi lub jawnymi zaburzeniami związanymi z uzależnieniem. Lek należy stosować z zachowaniem szczególnej ostrożności u pacjentów ze stwierdzonym w wywiadzie nadużywaniem alkoholu i leków. Niewłaściwe pozajelitowe podanie doustnej postaci leku może spowodować ciężkie działania niepożądane, mogące prowadzić do zgonu. Tabl. preparatu należy połykać w całości - przyjmowanie podzielonych lub rozkruszonych tabletek lub żucie tabletek, prowadzi do szybkiego uwalniania i wchłaniania dawki oksykodonu mogącej spowodować zgon. Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania oksykodonu u pacjentów po zabiegach chirurgicznych w obrębie jamy brzusznej, gdyż opioidy osłabiają perystaltykę jelit. Opioidów nie należy stosować do czasu upewnienia się przez lekarza, że czynność jelit pacjenta jest prawidłowa. Stosowanie leku nie jest zalecane przed i podczas pierwszych 12-24 h po zabiegu chirurgicznym. Jeśli następnie zalecane jest leczenie z zastosowaniem oksykodonu, należy dostosować dawkę do nowych wymagań pooperacyjnych. Należy zachować szczególną ostrożność, jeśli oksykodon stosowany jest u pacjentów przechodzących zabiegi chirurgiczne jelita. Opioidy powinny być podawane po zabiegach, w momencie, gdy funkcje jelita zostaną podjęte. Bezpieczeństwo stosowania leku przed zabiegiem chirurgicznym nie zostało wykazane i dlatego nie jest to zalecane. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności leku u dzieci i młodzieży poniżej 12 lat - nie zaleca się stosowania. Pacjenci z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby powinni być ściśle monitorowani. Jednoczesne picie alkoholu i stosowanie leku może nasilać działania niepożądane - należy unikać równoczesnego spożywania alkoholu i stosowania leku.

Niepożądane działanie

Bardzo często: senność, zawroty głowy, ból głowy, zaparcia, nudności, wymioty, świąd. Często: anoreksja, zmniejszenie apetytu, lęk, stan splątania, depresja, bezsenność, nerwowość, nieprawidłowe myślenie, drżenie, obniżenie ciśnienia krwi, rzadko z towarzyszącymi drugorzędowymi objawami jak kołatanie serca, omdlenia, skurcz oskrzeli, duszność, suchość w jamie ustnej (rzadko z towarzyszącym pragnieniem i trudnościami w przełykaniu) ból brzucha, biegunka, niestrawność, wysypka, nadmierne pocenie się, osłabienie. Niezbyt często: nadwrażliwość, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, pobudzenie, niestabilność emocjonalna, euforia, omamy, zmniejszone libido, uzależnienie od leków, niepamięć, drgawki, wzmożone napięcie mięśniowe, niedoczulica, mimowolne skurcze mięśni, zaburzenia mowy, omdlenia, parestezja, zaburzenia smaku, zaburzenia łzawienia, zwężenie źrenic, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, kołatania (związane z zespołem odstawiennym), częstoskurcz nadkomorowy, rozszerzenie naczyń, depresja oddechowa, nasilony kaszel, zapalenie gardła, nieżyt nosa, zmiany głosu, zaburzenia połykania, owrzodzenie jamy ustnej, zapalenie dziąseł, zapalenie jamy ustnej, wzdęcia, odbijanie się, niedrożność jelit, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, suchość skóry, zaburzenia mikcji (zatrzymanie moczu, ale również zwiększona chęć oddawania moczu), zmniejszenie libido, impotencja, zaburzenia erekcji, dreszcze, złe samopoczucie, przypadkowe obrażenia, ból (np. w klatce piersiowej), obrzęk, obrzęk obwodowy, migrena, uzależnienie fizyczne z objawami odstawiennymi, tolerancja na lek, pragnienie. Rzadko: uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, odwodnienie, napady drgawek, szczególnie u pacjentów z padaczką lub u pacjentów ze skłonnością do drgawek, skurcze mięśni, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, krwawienie dziąseł, zwiększenie apetytu, smoliste stolce, pokrzywka, opryszczka, zwiększona wrażliwość na światło, zmiany masy ciała (zwiększenie lub zmniejszenie), cellulitis. Bardzo rzadko: złuszczające zapalenie skóry, krwiomocz. Częstość nieznana: reakcje anafilaktyczne, agresja, nadwrażliwość bólowa, próchnica zębów, cholestaza, kolka żółciowa, brak miesiączki. Po nagłym przerwaniu leczenia mogą wystąpić objawy odstawienne: ziewanie, rozszerzenie źrenic, łzawienie, wyciek wodnisty z nosa, drżenie, nadmierne pocenie, niepokój, pobudzenie, drgawki i bezsenność.

Ciąża i laktacja

W miarę możliwości należy unikać stosowania leku u pacjentek ciężarnych lub karmiących piersią. Niemowlęta matek, które otrzymywały opioidowe leki przeciwbólowe w ostatnich 3-4 tyg. przed porodem należy obserwować pod względem występowania objawów depresji oddechowej. U noworodków, których matki były leczone w czasie ciąży oksykodonem, mogą wystąpić objawy odstawienne. Oksykodon może przenikać do mleka ludzkiego i może powodować depresję oddechową u noworodków karmionych piersią. Z tego powodu nie należy stosować oksykodonu u matek karmiących piersią.  

Uwagi

Stosowanie leku może powodować pozytywne wyniki w czasie kontroli antydopingowej. Stosowanie oksykodonu jako leku dopingującego może stanowić niebezpieczeństwo dla zdrowia. Oksykodon może zaburzać zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Podczas zrównoważonej terapii, całkowity zakaz prowadzenia pojazdów nie jest konieczny. Lekarz prowadzący powinien ocenić indywidualne przypadki.

Interakcje

Alkohol może wzmacniać działanie farmakodynamiczne leku; należy unikać równoczesnego przyjmowania. Leki hamujące czynność OUN (np. leki uspokajające, nasenne, leki przeciwpsychotyczne, leki znieczulające, leki przeciwdepresyjne, leki zwiotczające mięśnie, leki antyhistaminowe, leki przeciwwymiotne) oraz inne opioidy mogą nasilać hamujący wpływ oksykodonu na OUN, w szczególności zaburzenia oddychania. Leki przeciwcholinergiczne (np. leki przeciwpsychotyczne, leki antyhistaminowe, leki przeciwwymiotne, leki przeciw chorobie Parkinsona) mogą nasilać niepożądane działanie przeciwcholinergiczne oksykodonu (jak np. zaparcia, suchość w ustach lub zaburzenia mikcji). Cymetydyna może zahamować metabolizm oksykodonu. Inhibitory MAO znane są z interakcji z opioidowymi lekami przeciwbólowymi powodując pobudzenie lub hamowanie OUN z przełomami nadciśnienia lub niedociśnienia. Oksykodon należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów przyjmujących inhibitory MAO lub którzy przyjmowali inhibitory MAO w ciągu ostatnich 2 tyg. U pacjentów otrzymujących oksykodon razem z lekami przeciwzakrzepowymi pochodnymi kumaryny obserwowano klinicznie istotne zmiany (zarówno zwiększenie jak i zmniejszenie) wartości INR. Oksykodon metabolizowany jest głownie przez CYP3A4 z pewnym udziałem CYP2D6. Aktywność obu szlaków metabolicznych może być hamowana lub indukowana przez różne jednocześnie podawane produkty lecznicze lub składniki diety. Inhibitory CYP3A4, takie jak antybiotyki makrolidowe (np. klarytromycyna, erytromycyna i telitromycyna), azolowe leki przeciwgrzybicze (np. ketokonazol, worykonazol, itrakonazol i pozakonazol), inhibitory proteazy (np. boceprewir, rytonawir, indynawir, nelfinawir i sakwinawir), cymetydyna oraz sok grejpfrutowy mogą spowodować zmniejszenie klirensu oksykodonu, a w konsekwencji zwiększenie jego stężenia w osoczu. Dlatego może być konieczne dostosowanie dawki oksykodonu. Poniżej przedstawiono niektóre szczególne przypadki: itrakonazol (silny inhibitor CYP3A4) podawany doustnie w dawce 200 mg przez 5 dni zwiększał wartość AUC podawanego doustnie oksykodonu (AUC ok. 2,4 raza większe); worykonazol (inhibitor CYP3A4) podawany 2 razy na dobę w dawce 200 mg przez 4 dni (400 mg jako dwie pierwsze dawki) zwiększał wartość AUC podawanego doustnie oksykodonu (AUC ok. 3,6 raza większe); telitromycyna (inhibitor CYP3A4) podawana doustnie w dawce 800 mg przez 4 dni zwiększała wartość AUC podawanego doustnie oksykodonu (AUC ok. 1,8 raza większe); sok grejpfrutowy (inhibitor CYP3A4) spożywany w ilości 200 ml 3 razy na dobę przez 5 dni zwiększał wartość AUC podawanego doustnie oksykodonu (AUC ok. 1,7 raza większe). Leki pobudzające aktywność CYP3A4, takie jak ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina i ziele dziurawca, mogą indukować metabolizm oksykodonu i zwiększać jego klirens, co prowadzi do zmniejszenia stężenia oksykodonu w osoczu. Może być konieczne dostosowanie dawki oksykodonu. Poniżej przedstawiono niektóre szczególne przypadki: ziele dziurawca (induktor CYP3A4) podawane 3 razy na dobę w dawce 300 mg przez 15 dni zmniejsza wartość AUC podawanego doustnie oksykodonu (AUC o ok. 50% mniejsze); ryfampicyna (induktor CYP3A4) podawana raz na dobę w dawce 600 mg przez 7 dni zmniejszała wartość AUC podawanego doustnie oksykodonu (AUC mniejsze o ok. 86%). Leki hamujące aktywność CYP2D6, takie jak paroksetyna i chinidyna, mogą zmniejszać klirens oksykodonu, prowadząc w konsekwencji do zwiększenia stężenia oksykodonu w osoczu.

Preparat zawiera substancję Oxycodone hydrochloride.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 5 mg, 10 mg, 20 mg lub 40 mg chlorowodorku oksykodonu i odpowiednio 2,5 mg, 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku naloksonu.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg lub 10 mg chlorowodorku oksykodonu.

1 ml roztworu zawiera 10 mg chlorowodorku oksykodonu.

1 tabl. o przedł. uwalnianiu zawiera 5 mg, 10 mg, 20 mg, 40 mg lub 80 mg chlorowodorku oksykodonu (oraz odpowiednio 31,6 mg, 63,2 mg, 31,6 mg, 31,6 mg i 63,2 mg laktozy).

1 ml roztworu doustnego zawiera 1 mg chlorowodorku oksykodonu.

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 10 mg, 20 mg lub 40 mg chlorowodorku oksykodonu i odpowiednio 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku naloksonu. Lek zawiera laktozę.

1 tabl. o przedł. uwalnianiu zawiera 5 mg, 10 mg, 20 mg, 40 mg lub 80 mg chlorowodorku oksykodonu. Lek zawiera lecytynę sojową.

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 5 mg, 10 mg, 20 mg, 40 mg lub 80 mg chlorowodorku oksykodonu.

1 tabl. o przedł. uwalnianiu zawiera 5 mg, 10 mg, 20 mg, 40 mg lub 80 mg chlorowodorku oksykodonu (oraz odpowiednio maksymalnie 15 mg, 30 mg, 12 mg, 24 mg  i 48 mg sacharozy).

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.