Onglyza

1 tabl. zawiera 5 mg saksagliptyny (w postaci chlorowodorku). Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Onglyza 30 szt., tabl. powl. 274,65zł 2017-10-31

Działanie

Bardzo silny, wybiórczy, odwracalny, kompetycyjny inhibitor DPP-4. U pacjentów z cukrzycą typu 2 powoduje zahamowanie aktywności enzymu DPP-4 przez 24 h. Po doustnym podaniu glukozy, zahamowanie DPP-4 powodowało 2-3-krotne zwiększenie stężenia krążących, czynnych hormonów inkretynowych, w tym glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1) i zależnego od glukozy polipeptydu insulinotropowego (GIP), zmniejszenie stężenia glukagonu oraz zwiększenie zależnej od stężenia glukozy odpowiedzi komórek beta, co powodowało zwiększenie stężenia insuliny i stężenia peptydu C. Zwiększenie stężenia insuliny wydzielanej przez komórki beta trzustki i zmniejszenie stężenia glukagonu wydzielanego przez komórki alfa trzustki, było związane z mniejszym stężeniem glukozy na czczo i mniejszymi zwyżkami glikemii po doustnym podaniu glukozy lub po posiłku. Saksagliptyna, u pacjentów z cukrzycą typu 2 poprawia kontrolę glikemii przez zmniejszenie stężenia glukozy na czczo i po posiłku. Po podaniu doustnym na czczo saksagliptyna szybko wchłania się, a maksymalne stężenie leku i głównego metabolitu jest osiągane odpowiednio w ciągu 2 h i 4 h. Wiązanie z białkami krwi saksagliptyny i jej głównego metabolitu jest nieistotne. Biotransformacja saksagliptyny zachodzi przede wszystkim przez CYP3A4/5. Główny metabolit jest także wybiórczym, odwracalnym, kompetycyjnym inhibitorem DPP-4, wykazującym połowę siły saksagliptyny. Średni T0,5 w osoczu dla saksagliptyny i jej głównego metabolitu wynosi odpowiednio 2,5 h i 3,1 h, a średni T0,5 hamowania receptora DPP-4 wynosił 26,9 h. Saksagliptyna jest wydalana przez nerki i wątrobę; w 75% z moczem (24% saksagliptyna, 36% jej metabolit), a w 22% z kałem.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: 5 mg raz na dobę. W przypadku pominięcia dawki, należy ją zażyć tak szybko, jak to możliwe; nie należy zażywać podwójnej dawki tego samego dnia. Podczas stosowania leku w skojarzeniu z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika, może być konieczne zmniejszenie dawki insuliny lub pochodnej sulfonylomocznika. Szczególne grupy pacjentów. Nie zaleca się dostosowania dawki leku jedynie na podstawie wieku pacjenta. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek; u pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek stosować 2,5 mg raz na dobę; nie zaleca się stosowania leku u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD) wymagających hemodializy. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami; nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Sposób podania. Tabletki można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku, o każdej porze dnia. Tabletek nie wolno dzielić lub kruszyć.

Wskazania

Leczenie cukrzycy typu 2 w celu poprawy kontroli glikemii u dorosłych pacjentów (w wieku >18 lat). W monoterapii: u pacjentów z niewystarczającą kontrolą glikemii stosujących wyłącznie dietę i wysiłek fizyczny, u których stosowanie metforminy jest niewłaściwe ze względu na przeciwwskazania lub nietolerancję. Jako składnik 2-lekowej terapii doustnej: w skojarzeniu z metforminą, kiedy stosowanie tylko samej metforminy w połączeniu z dietą i wysiłkiem fizycznym jest niewystarczające do uzyskania odpowiedniej kontroli glikemii; lub w skojarzeniu z pochodnymi sulfonylomocznika, kiedy stosowanie tylko samej pochodnej sulfonylomocznika w połączeniu z dietą i wysiłkiem fizycznym jest niewystarczające do uzyskania odpowiedniej kontroli glikemii, u pacjentów, u których stosowanie metforminy nie jest właściwe; lub w skojarzeniu z tiazolidynodionem, kiedy stosowanie tylko samego tiazolidynodionu, w połączeniu z dietą i wysiłkiem fizycznym jest niewystarczające do uzyskania odpowiedniej kontroli glikemii, u pacjentów, u których stosowanie tiazolidynodionu jest właściwe. Jako składnik 3-lekowej terapii doustnej: w skojarzeniu z metforminą i pochodnymi sulfonylomocznika, kiedy stosowanie tylko tych leków (metforminy i pochodnej sulfonylomocznika) w połączeniu z dietą i wysiłkiem fizycznym jest niewystarczające do uzyskania odpowiedniej kontroli glikemii. W terapii skojarzonej z insuliną (z metforminą lub bez niej), kiedy stosowanie tylko samej insuliny wraz z dietą i wysiłkiem fizycznym nie jest wystarczające do uzyskania odpowiedniej kontroli glikemii.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na saksagliptynę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą lub ciężkie reakcje nadwrażliwości na jakikolwiek lek z grupy inhibitorów dipeptydylopeptydazy 4 (DPP4) w wywiadzie, w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny i obrzęk naczynioruchowy.

Środki ostrożności

Preparatu nie należy stosować u pacjentów z cukrzycą typu 1 ani w leczeniu kwasicy ketonowej w przebiegu cukrzycy. Lek nie zastąpi insuliny u pacjentów, którzy wymagają jej stosowania. Nie badano skuteczności i bezpieczeństwa stosowania saksagliptyny w 3-składnikowej terapii doustnej w skojarzeniu z metforminą i tiazolidynodionem. Podczas jednoczesnego stosowania z sulfonylomocznikiem lub insuliną może być konieczne zmniejszenie dawki tych leków, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia hipoglikemii. Pacjentów należy obserwować pod katem objawów ostrego zapalenia trzustki (m.in. uporczywy, silny ból brzucha); jeśli podejrzewa się zapalenie trzustki, należy zaprzestać stosowania saksagliptyny; w przypadku potwierdzenia rozpoznania zapalenia trzustki, nie należy wznawiać leczenia saksagliptyną. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z zapaleniem trzustki w wywiadzie. Zalecane jest kontrolowanie czynności nerek przed rozpoczęciem leczenia saksagliptyną oraz, zgodnie ze standardową procedurą medyczną, systematycznie w trakcie stosowania leku. Lek stosować ostrożnie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (nie stosować w schyłkowej niewydolności nerek wymagającej hemodializy); z umiarkowaną niewydolnością wątroby (nie stosować w ciężkiej niewydolności wątroby); z niewydolnością serca z grupy III-IV według NYHA (ograniczone doświadczenie); podczas jednoczesnego stosowania leków silnie indukujących CYP3A4 (ryzyko zmniejszenia działanie hipoglikemizującego). Nie ustalono skuteczności i profilu bezpieczeństwa saksagliptyny u pacjentów z zaburzeniami odporności np. po przeszczepach narządów lub z nabytym zespołem upośledzenia odporności. W przypadku podejrzenia wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości na saksagliptynę należy przerwać stosowanie leku, rozważyć inne możliwe przyczyny działań niepożądanych i zastosować inny, alternatywny sposób leczenia cukrzycy. U pacjentów leczonych saksagliptyną zaleca się także kontrolowanie stanu skóry, w szczególności obecności zmian pęcherzowych, owrzodzeń lub wysypki. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci w wieku <18 lat. Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy stosować u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Często: zakażenia górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zakażenia błony śluzowej żołądka i jelit, zakażenia zatok nosa, ból głowy, ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty. Niezbyt często: zapalenie trzustki, reakcje z nadwrażliwości, zapalenie skóry, świąd, pokrzywka, wysypka. Rzadko: reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), obrzęk naczynioruchowy. Powyższe działania występowały w trakcie monoterapii saksagliptyną, a także podczas terapii skojarzonej z metforminą (dotyczy stosowania saksagliptyny po jej dodaniu do wcześniejszej terapii metforminą oraz rozpoczynania leczenia saksagliptyną w skojarzeniu z metforminą), terapii skojarzonej z sulfonylomocznikiem (glibenklamidem) oraz terapii skojarzonej z tiazolidynodionem. Podczas leczenia skojarzonego z metforminą występowały dodatkowo - często: zakażenia nosa i gardła, niestrawność, zapalenie błony śluzowej żołądka, ból mięśni; niezbyt często: ból stawów, zaburzenia erekcji. Podczas leczenia skojarzonego z glibenklamidem występowały dodatkowo - bardzo często: hipoglikemia; niezbyt często: dyslipidemia, hipertriglicerydemia. Podczas leczenia skojarzonego z tiazolidynodionem występowały dodatkowo obrzęki obwodowe (często), a podczas terapii skojarzonej z metforminą i pochodną sulfonylomocznika - wzdęcia (często). Mogą także wystąpić zawroty głowy oraz zmęczenie. Hospitalizacja z powodu niewydolności serca występowała z większą częstością w przypadku stosowania saksagliptyny (3,5%) w porównaniu z placebo (2,8%).

Ciąża i laktacja

Nie stosować w ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. Saksagliptyna i (lub) jej metabolit przenikają do mleka zwierząt (nie wiadomo, czy przenikają do mleka kobiecego) - należy zdecydować czy przerwać karmienie piersią czy przerwać leczenie, uwzględniając korzyści dla dziecka wynikające z karmienia piersią i korzyści wynikające z leczenia dla kobiety.

Uwagi

Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (może wystąpić hipoglikemia oraz zawroty głowy).

Interakcje

Metabolizm saksagliptyny zachodzi przede wszystkim z udziałem CYP3A4/5. Leki silnie indukujące CYP3A4, np. karbamazepina, deksametazon, fenobarbital, fenytoina i ryfampicyna mogą zmniejszać stężenie saksagliptyny i zwiększać stężenia jej głównego metabolitu, istnieje ryzyko zmniejszenia działania hipoglikemizującego - należy uważnie kontrolować glikemię. Diltiazem (umiarkowany inhibitor CYP3A4/5) zwiększa Cmax i AUC saksagliptyny odpowiednio o 63% i 2,1 raza, a wartości dla aktywnego metabolitu są zmniejszone odpowiednio o 44% i 34%. Ketokonazol (silny inhibitor CYP3A4/5) zwiększa Cmax i AUC saksagliptyny odpowiednio o 62% i 2,5 raza, a wartości dla aktywnego metabolitu są zmniejszone odpowiednio o 95% i 88%. Saksagliptyna i jej główny metabolit nie hamują izoenzymów CYP1A2, 2A6, 2B6, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 lub 3A4, ani nie pobudzają izoenzymów CYP1A2, 2B6, 2C9 lub 3A4. Farmakokinetyka saksagliptyny i jej głównego metabolitu nie jest istotnie zmieniona przez metforminę, glibenklamid, pioglitazon, digoksynę, simwastatynę, omeprazol, leki zobojętniające lub famotydynę. Dodatkowo saksagliptyna nie zmienia znacząco farmakokinetyki metforminy, glibenklamidu, pioglitazonu, digoksyny, symwastatyny, substancji czynnych złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych (etinyloestradiolu oraz norgestymatu), diltiazemu lub ketokonazolu. Nie przeprowadzono szczegółowych badań nad wpływem palenia tytoniu, diety, leków roślinnych i alkoholu na farmakokinetykę saksagliptyny.

Preparat zawiera substancję Saxagliptin.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 5 mg saksagliptyny (w postaci chlorowodorku). Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 2,5 mg saksagliptyny (w postaci chlorowodorku) i 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy.

Najczęściej wyszukiwane

1 ml zawiera 100 j. (około 0,58 mg) laronidazy. 1 fiolka (5 ml) zawiera 500 j. laronidazy (oraz 1,29 mmol sodu).

1 amp. (2 ml) zawiera 100 mg chlorowodorku tiaminy, 100 mg chlorowodorku pirydoksyny, 1 mg cyjanokobalaminy i 20 mg chlorowodorku lidokainy.

1 kaps. zawiera 100 mg DL-metioniny, 50 mg L-cystyny, 50 mg pantotenianu wapnia, 1,5 mg witaminy B1, 10 mg witaminy B6, 20 mg kwasu p-aminobenzoesowego, 50 mg wyciągu z prosa, 50 mg wyciągu z kiełków pszenicy, 50 mg drożdży piwnych oraz składniki mineralne w postaci chelatów: 2 mg żelaza, 2 mg cynku i 0,5 mg miedzi.

1 tabl. zawiera 52 mg jonów magnezowych w postaci 200 mg ciężkiego węglanu magnezu. Preparat zawiera sorbitol.

1 ml (ok. 30 kropli) roztworu zawiera 15 000 j.m. cholecalcyferolu (1 kropla zawiera ok. 500 IU cholecalcyferolu). Preparat zawiera sacharozę i alkohol benzylowy.

1 tabl. drażowana zawiera 50 mg (Sylimarol 35 mg) lub 100 mg (Sylimarol 70 mg) wyciągu suchego z łuski ostropestu plamistego. Preparat zawiera benzoesan sodu, sacharozę. Ponadto Sylimarol 35 mg zawiera indygotynę E 132 i żółcień chinolinową E 104.

1 kaps. zawiera 70 mg sylimaryny. Preparat zawiera laktozę.

1 g roztw. zawiera 1,11 mg octanu deksametazonu i 50 mg tymolu.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg ranitydyny.

1 kaps. zawiera 2x109 CFU bakterii kwasu mlekowego: Lactobacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak leczyć przewlekłe zaparcia u dorosłych? Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak ...

Zaparcia nawykowe u dorosłych zazwyczaj są efektem błędów dietetycznych. Stosowanie ubogoresztkowej diety, która zawiera bardzo niewielkie ilości błonnika, powoduje osłabienie ruchów perystaltycznych ...

więcej

Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i dorosłych Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i ...

Przyczyny braku apetytu są różne. Zaburzenia łaknienia u dzieci często są efektem błędów żywieniowych rodziców, którym zdarza się zmuszać dzieci do jedzenia. ...

więcej

Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy? Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy?

Szkorbut, zwany chorobą żeglarzy , jest chorobą spowodowaną niedoborem witaminy C (kwasu askorbinowego). Szkorbut został opisany przez Hipokratesa (ok. 460 p.n.e. - ...

więcej

Niedrożność jelit - objawy, przyczyny i leczenie Niedrożność jelit - objawy, przyczyny i leczenie

Niedrożność jelit oznacza upośledzenie pasażu treści pokarmowej przez jelito cienkie i grube w następstwie zahamowania ich perystaltyki. Niedrożność jelit często stanowi przyczynę ...

więcej

Stłuszczenie wątroby: przyczyny i objawy Stłuszczenie wątroby: przyczyny i objawy

Stłuszczenie wątroby to choroba, która występuje nie tylko u alkoholików. Są na nią narażone także osoby z nadwagą i otyłością, jak również ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.