Neoparin

1 ampułkostrzykawka 0,2 ml, 0,4 ml, 0,6 ml, 0,8 ml lub 1 ml zawiera odpowiednio 20 mg, 40 mg, 60 mg, 80 mg lub 100 mg enoksaparyny sodowej.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Neoparin 10 amp.-strzyk. 1 ml, roztw. do wstrz. 189,18zł 2017-10-31

Działanie

Drobnocząsteczkowa heparyna o masie cząsteczkowej średnio 4500 daltonów. Wykazuje dużą aktywność przeciw czynnikowi Xa krzepnięcia krwi (około 100 j.m./mg) i małą aktywność przeciw czynnikowi IIa (około 28 j.m./mg). Bezwzględna biodostępność enoksaparyny po wstrzyknięciu podskórnym wynosi około 100%. Przeciętnie maksymalna aktywność anty-Xa osocza obserwowana jest po 3-5 h po podskórnym wstrzyknięciu. Jest metabolizowana głównie w wątrobie. T0,5 wynosi od około 4 h po jednorazowym podaniu do około 7 h po wielokrotnym podaniu leku. Jest wydalana głównie z moczem.

Dawkowanie

Zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej, szczególnie u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym ortopedycznym, zabiegom w chirurgii ogólnej i onkologicznej. Umiarkowane ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (np. po zabiegach chirurgicznych w obrębie jamy brzusznej): 20 mg podskórnie raz na dobę. Zwykle leczenie trwa 7-10 dni. U niektórych pacjentów czas leczenia może być dłuższy; w takim przypadku, enoksaparynę należy podawać dopóki istnieje zwiększone ryzyko zakrzepów i zatorów żylnych oraz do czasu uruchomienia pacjenta. U pacjentów poddawanych ogólnym zabiegom chirurgicznym pierwsze wstrzyknięcie należy wykonać 2 h przed zabiegiem chirurgicznym. Duże ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (np. przed chirurgicznym zabiegiem ortopedycznym): 40 mg podskórnie raz na dobę, pierwsza dawka 12 h przed zabiegiem. Zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej u pacjentów internistycznych unieruchomionych z powodu ostrych schorzeń, włącznie z ostrą niewydolnością serca, ostrą niewydolnością oddechową, ciężkimi infekcjami, a także zaostrzeniem chorób reumatycznych powodujących unieruchomienie pacjenta (dotyczy dawki 40 mg/0,4 ml): 40 mg podskórnie raz na dobę. Leczenie enoksaparyną trwa co najmniej 6 dni i powinno być kontynuowane do czasu pełnego uruchomienia pacjenta. Nie należy stosować leku dłużej niż 14 dni. Leczenie zakrzepicy żył głębokich powikłanej bądź niepowikłanej zatorowością płucną - podskórnie raz na dobę w dawce 1,5 mg/kg mc. lub 2 razy na dobę w dawce 1 mg/kg mc. Zalecana dawka u pacjentów z powikłaniami zakrzepowo-zatorowymi to 1 mg/kg mc. 2 razy na dobę. Zwykle leczenie trwa przynajmniej 5 dni. Leczenie doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi należy rozpocząć, gdy jest to właściwe, a leczenie enoksaparyną należy kontynuować do chwili osiągnięcia skuteczności przeciwzakrzepowej. Leczenie niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału serca bez załamka Q, w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA): 1 mg/kg mc. podskórnie co 12 h, jednocześnie z doustnie podanym kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 100-325 mg raz na dobę. U tych pacjentów enoksaparynę należy stosować przez co najmniej 2 dni i leczenie należy kontynuować do osiągnięcia jego celu. Zwykle leczenie trwa od 2 do 8 dni. Leczenie świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, w tym pacjentów, którzy będą leczeni zachowawczo albo, którzy będą później poddani przezskórnej angioplastyce wieńcowej (dotyczy dawki 60 mg/0,6 ml, 80 mg/0,8 ml, 100 mg/1 ml): 30 mg w pojedynczym szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) i dodatkowo, bezpośrednio po wstrzyknięciu dożylnym, podskórnie 1 mg/kg mc., a następnie 1 mg/kg mc. podskórnie co 12 h (w odniesieniu do dwóch pierwszych dawek maksymalnie po 100 mg podskórnie, następne dawki 1 mg/kg mc. podskórnie). Podczas jednoczesnego stosowania z leczeniem trombolitycznym (o swoistym działaniu na fibrynę lub bez swoistego działania na fibrynę), enoksaparynę należy podać w okresie od 15-30 min po rozpoczęciu leczenia fibrynolitycznego. Wszyscy pacjenci powinni otrzymywać kwas acetylosalicylowy natychmiast po rozpoznaniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST tak długo, dopóki nie wystąpią przeciwwskazania (ASA podaje się w dawce 75-325 mg raz na dobę). Leczenie enoksaparyną może trwać 8 dni lub może być prowadzone do momentu opuszczenia szpitala przez pacjenta. Zalecenia dotyczące pacjentów poddawanych przezskórnej angioplastyce wieńcowej: jeżeli ostatnią dawkę enoksaparyny podano podskórnie mniej niż 8 h przed momentem wypełnienia balonika, nie jest konieczne podanie kolejnej dawki; jeżeli ostatnią dawkę enoksaparyny podano podskórnie ponad 8 h przed wypełnieniem balonika, należy podać enoksaparynę w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) w dawce 0,3 mg/kg mc. Zapobieganie tworzeniu się skrzepów w krążeniu pozaustrojowym podczas hemodializy: dawka 1 mg/kg mc. podawana do linii tętniczej krążenia pozaustrojowego na początku dializy wystarcza zwykle na 4-godzinną dializę. Jeśli zostaną znalezione pierścienie fibrynowe np. po dłuższej niż zwykle dializie, można podać dodatkową dawkę 0,5-1 mg/kg mc. U pacjentów z dużym ryzykiem krwawień, należy zmniejszyć dawkę do 0,5 mg/kg mc. w przypadku stosowania podwójnego dostępu naczyniowego lub do 0,75 mg/kg mc., jeśli dostęp naczyniowy jest pojedynczy. Szczególne grupy pacjentów. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności enoksaparyny u dzieci. U pacjentów poddawanych znieczuleniu podpajęczynówkowemu i (lub) zewnątrzoponowemu należy zachować szczególną ostrożność; może być konieczna zmiana dawkowania. Zmniejszenie dawkowania nie jest konieczne u pacjentów otyłych lub o małej masie ciała. W leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST u pacjentów w podeszłym wieku (≥ 75 lat), nie należy stosować początkowego szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus); podawanie leku należy rozpocząć od dawki 0,75 mg/kg mc. podskórnie co 12 h (maksymalnie po 75 mg podskórnie w odniesieniu do pierwszych dwóch dawek, a następnie 0,75 mg/kg mc. podskórnie w odniesieniu do pozostałych dawek). W odniesieniu do innych wskazań, zmniejszenie dawkowania nie jest konieczne u pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek. Niezbędna jest modyfikacja dawkowania enoksaparyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CCr <30 ml/min), jak opisano poniżej. W przypadku standardowej dawki 1 mg/kg mc. podskórnie 2 razy na dobę - u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek zastosować 1 mg/kg mc. podskórnie raz na dobę; w przypadku standardowej dawki 1,5 mg/kg mc. podskórnie raz na dobę - u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek zastosować 1 mg/kg mc. podskórnie raz na dobę; w leczeniu świeżego zawału mięśniowego z uniesieniem odcinka ST u pacjentów <75 lat z ciężką niewydolnością nerek - 30 mg w pojedynczym szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) i dodatkowo, bezpośrednio po wstrzyknięciu dożylnym, 1 mg/kg mc. podskórnie a następnie 1 mg/kg mc. podskórnie raz na dobę (maksymalnie 100 mg w odniesieniu do pierwszej dawki podanej podskórnie); w leczeniu świeżego zawału mięśniowego z uniesieniem odcinka ST u pacjentów w podeszłym wieku (≥75 lat) z ciężką niewydolnością nerek - 1 mg/kg mc. podskórnie raz na dobę bez początkowego szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus) (maksymalnie 100 mg w odniesieniu do pierwszej dawki podanej podskórnie). Zaleca się wprowadzenie następujących zmian podczas stosowania profilaktycznych dawek enoksaparyny: w przypadku standardowej dawki 40 mg podskórnie raz na dobę - u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek zastosować 20 mg podskórnie raz na dobę; w przypadku standardowej dawki 20 mg podskórnie raz na dobę - u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek zastosować 20 mg podskórnie raz na dobę. Zalecane modyfikacje dawkowania nie odnoszą się do pacjentów ze wskazaniem do hemodializy. U pacjentów z umiarkowanymi (CCr 30-50 ml/min) i łagodnymi (CCr 50-80 ml/min) zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna zmiana dawkowania; pacjenta należy dokładnie monitorować.

Wskazania

Zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej, szczególnie u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym ortopedycznym, zabiegom w chirurgii ogólnej i onkologicznej. Zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej u pacjentów internistycznych unieruchomionych z powodu ostrych schorzeń, włącznie z ostrą niewydolnością serca, ostrą niewydolnością oddechową, ciężkimi infekcjami, a także zaostrzeniem chorób reumatycznych powodujących unieruchomienie pacjenta (dotyczy dawki 40 mg/0,4 ml). Leczenie zakrzepicy żył głębokich powikłanej bądź niepowikłanej zatorowością płucną. Leczenie niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału serca bez załamka Q, w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA). Leczenie świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, w tym pacjentów, którzy będą leczeni zachowawczo, albo którzy będą później poddani przezskórnej angioplastyce wieńcowej (dotyczy dawki 60 mg/0,6 ml, 80 mg/0,8 ml, 100 mg/1 ml). Zapobieganie tworzeniu się skrzepów w krążeniu pozaustrojowym podczas hemodializy.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na enoksaparynę sodową, heparynę lub jej pochodne, w tym heparyny drobnocząsteczkowe lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ostre bakteryjne zapalenie wsierdzia. Ciężkie zaburzenia krzepnięcia krwi. Duże krwawienia. Trombocytopenia u pacjentów z dodatnim wynikiem testu agregacji płytek krwi in vitro w obecności enoksaparyny. Czynna choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy. Udar (z wyłączeniem udaru powstałego w wyniku zatoru). Zwiększone ryzyko krwotoku.

Środki ostrożności

Szczególnie ostrożnie stosować w sytuacjach ze zwiększonym ryzykiem krwawienia (zaburzenia hemostazy, jednoczesne stosowanie leków wpływających na hemostazę, występująca w przeszłości choroba wrzodowa żołądka lub dwunastnicy, niedawno przebyty udar niedokrwienny, ciężkie, niewyrównane nadciśnienie tętnicze, retinopatia cukrzycowa, niedawno przebyte zabiegi neurochirurgiczne lub okulistyczne). Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z trombocytopenią spowodowaną przez heparynę, przebiegającą z zakrzepicą lub bez zakrzepicy. Ostrożnie stosować w przypadku zwiększonego ryzyka hiperkaliemii (cukrzyca, przewlekła niewydolność nerek, wcześniej występująca kwasica metaboliczna, zwiększone stężenie potasu we krwi, jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas), u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby oraz u pacjentów z małą masą ciała lub otyłych. Podobnie jak po zastosowaniu innych leków przeciwzakrzepowych, jednoczesne podanie enoksaparyny i wykonanie znieczulenia rdzeniowo-nadtwardówkowego może spowodować powstanie krwiaka śródrdzeniowego (ryzyko to jest większe w przypadku podawania dawek enoksaparyny większych niż 40 mg/dobę, stosowania stałych cewników nadtwardówkowych, jednoczesnego stosowania leków wpływających na hemostazę oraz w przypadku pourazowych uszkodzeń lub wielokrotnych nakłuć osi mózgowo-rdzeniowej) - w przypadku podjęcia decyzji o zastosowaniu takiego połączenia, konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności i regularne monitorowanie pacjenta w celu wykrycia ewentualnych podmiotowych i przedmiotowych objawów niedoborów neurologicznych; zaleca się także, aby wprowadzanie lub usuwanie cewnika przeprowadzać w czasie, gdy działanie przeciwzakrzepowe enoksaparyny jest słabe. U pacjentów poddawanych zabiegom przezskórnej rewaskularyzacji naczyń wieńcowych należy ściśle przestrzegać zalecanych odstępów pomiędzy podaniem kolejnych dawek enoksaparyny. Nie przeprowadzono odpowiednich badań oceniających przeciwzakrzepowe właściwości leku u pacjentów ze sztucznymi zastawkami serca - ze względu na ryzyko niepowodzenia leczenia, nie zaleca się stosowania w celu zapobiegania zmianom zakrzepowo-zatorowym u tych pacjentów. U osób w podeszłym wieku (zwłaszcza w wieku 80 lat i powyżej) istnieje zwiększone ryzyko krwotoku po zastosowaniu zalecanych dawek leku (zaleca się prowadzenie wnikliwej obserwacji klinicznej w tej grupie pacjentów). Różnych preparatów heparyn drobnocząsteczkowych nie należy stosować zamiennie.

Niepożądane działanie

W badaniach klinicznych krwotoki były najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi. Odnotowano przypadki dużych krwotoków, włączając krwawienia zaotrzewnowe i wewnątrzczaszkowe (niektóre zakończyły się zgonem). Opisywano przypadki trombocytopenii i trombocytozy. Bardzo często notowano zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (głównie aminotrasferaz). Często obserwowano reakcje alergiczne, pokrzywkę, świąd, rumień, w miejscu wstrzyknięcia: krwiak, ból, obrzęk, krwotok, zapalenie, stwardnienie. Niezbyt często: pęcherzowe zapalenie skóry, miejscowe podrażnienie, martwica skóry w miejscu wstrzyknięcia. Rzadko: reakcje anafilaktyczne i/lub anafilaktoidalne, hiperkaliemia. Po wprowadzeniu preparatu do obrotu notowano z częstością nieznaną: reakcje anafilaktyczne i/lub anafilaktoidalne (w tym wstrząs), ból głowy, krwiaki śródrdzeniowe (jeśli równocześnie była zastosowana enoksaparyna i wykonane znieczulenie rdzeniowo-nadtwardówkowe lub punkcja rdzeniowa; wskutek tego powstawały różnego stopnia uszkodzenia neurologiczne, w tym także długotrwałe lub nieprzemijające porażenie), niedokrwistość krwotoczną, trombocytopenię immunoalergiczną z zakrzepicą (niekiedy zakrzepica była powikłana zawałem narządu lub niedokrwieniem kończyny), eozynofilię, zapalenie naczyń skóry, martwicę skóry w miejscu wstrzyknięcia (zwykle poprzedzoną wystąpieniem plamicy lub plam rumieniowych z naciekami i bólem; w takim przypadku należy przerwać leczenie enoksaparyną), guzki w miejscu wstrzyknięcia (objawy te przemijają po kilku dniach i nie wymagają odstawienia produktu), łysienie, uszkodzenie komórek wątroby, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, osteoporozę (po leczeniu dłuższym niż 3 mies.). 

Ciąża i laktacja

Lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności. U kobiet w ciąży ze sztucznymi zastawkami serca nie należy stosować enoksaparyny. Zaleca się unikanie karmienia piersią w czasie stosowania leku.

Interakcje

Jednoczesne podawanie leków wpływających na krzepnięcie krwi (np. inne leki przeciwzakrzepowe, leki trombolityczne, leki antyagregacyjne, leki z grupy NLPZ, glikokortykosteroidy o działaniu ogólnym) nasila przeciwzakrzepowe działanie enoksaparyny. Jeżeli nie można uniknąć jednoczesnego użycia enoksaparyny z wyżej wymienionymi lekami, należy starannie monitorować kliniczne i laboratoryjne parametry krzepnięcia krwi.

Preparat zawiera substancję Enoxaparin sodium.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ampułkostrzykawka 0,2 ml, 0,4 ml, 0,6 ml, 0,8 ml lub 1 ml zawiera odpowiednio 20 mg, 40 mg, 60 mg, 80 mg lub 100 mg enoksaparyny sodowej.

Clexane: 1 ampułkostrzykawka 0,2 ml, 0,4 ml, 0,6 ml, 0,8 ml lub 1 ml zawiera odpowiednio 20 mg, 40 mg, 60 mg, 80 mg lub 100 mg soli sodowej enoksaparyny; 1 fiolka 3 ml zawiera 300 mg soli sodowej enoksaparyny. Clexane forte: 1 ampułkostrzykawka 0,8 ml zawiera 120 mg soli sodowej enoksaparyny; 1 ampułkostrzykawka 1 ml zawiera 150 mg soli sodowej enoksaparyny.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 1 mg lub 4 mg acenokumarolu. Tabletki zawierają laktozę.

1 ml roztworu zawiera 200 mg mannitolu. Osmolarność roztworu wynosi 1098 mOsm/l.

1 tabl. powl. zawiera 75 mg klopidogrelu w postaci wodorosiarczanu. Preparat zawiera laktozę i lecytynę.

1000 ml roztworu do infuzji zawiera 6,8 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,2 g sześciowodnego chlorku magnezu, 0,37 g dwuwodnego chlorku wapnia, 3,27 g trójwodnego octanu sodu, 0,67 g kwasu L-jabłkowego; stężenia elektrolitów - 145 mmol/l sodu, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l magnezu, 2,5 mmol/l wapnia, 127 mmol/l chloru, 24 mmol/l octanu, 5 mmol/l jabłczanu. Osmolarność teoretyczna: 309 mOsmol/l. pH 5,1-5,9

500 ml roztworu zawiera: 2,775 g chlorku sodu, ok. 1,635 g trójwodnego octanu sodu, 0,15 g chlorku potasu, ok. 0,075 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,1 g sześciowodnego chlorek magnezu oraz 20 g żelatyny (w postaci żelatyny zmodyfikowanej płynnej). Osmolarność teoretyczna: 284 mOsmol/l. pH 7,4±0,3. Stężenie elektrolitów: 151 mmol/l sodu, 103 mmol/l chlorków, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l wapnia, 1 mmol/l magnezu, 24 mmol/l octanów.

1 ml roztworu 20% zawiera 200 mg glukozy.

1 ml roztworu do infuzji zawiera: 6,429 mg chlorku sodu, 0,298 mg chlorku potasu, 0,147 mg dwuwodnego chlorku wapnia, 0,203 mg sześciowodnego chlorku magnezu, 4,082 mg trójwodnego octanu sodu, 11,0 mg jednowodnej glukozy (równowartość 10,0 mg glukozy), co odpowiada 140 mmol/l Na+, 4 mmol/l K+, 1 mmol/l Ca2+,  1 mmol/l Mg2+, 118 mmol/l Cl–, 30 mmol/l jonów octanowych, 55,5 mmol/l glukozy.

1 tabl. powl. zawiera 75 mg klopidogrelu (w postaci wodorosiarczanu) i 75 mg kwasy acetylosalicylowego. Preparat zawiera laktozę i olej rycynowy uwodorniony.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg chlorowodorku tyklopidyny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. dojelitowa zawiera 75 mg lub 150 mg kwasu acetylosalicylowego.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.