Nebilet HCT

1 tabl. zawiera 5 mg nebiwololu (w postaci chlorowodorku) oraz 12,5 mg lub 25 mg hydrochlorotiazydu. Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Nebilet HCT 28 szt., tabl. powl. 43,20zł 2017-10-31

Działanie

Preparat hipotensyjny - połączenie selektywnego antagonisty receptora β-adrenergicznego (nebiwolol) z lekiem moczopędnym (hydrochlorotiazyd). Nebiwolol jest racematem dwóch enancjomerów: SRRR nebiwololu (d-nebiwolol) i RSSS nebiwololu (l-nebiwolol) o podwójnym działaniu farmakologicznym: jest kompetycyjnym i wybiórczym antagonistą receptorów β-adrenergicznych (enancjomer SRRR) oraz wykazuje łagodne działanie rozszerzające naczynia krwionośne związane z oddziaływaniem na szlak przemian metabolicznych L-arginina/ tlenek azotu. Powoduje zwolnienie czynności serca i obniżenie ciśnienia tętniczego krwi w spoczynku i podczas wysiłku fizycznego, zarówno u osób z prawidłowym ciśnieniem, jak i z nadciśnieniem tętniczym. Nie wykazuje antagonizmu α-adrenergicznego. Hydrochlorotiazyd jest tiazydowym lekiem moczopędnym. Wpływa na wchłanianie zwrotne elektrolitów w kanalikach nerkowych, bezpośrednio zwiększając wydalanie sodu i chlorków. Działanie diuretyczne powoduje zmniejszenie objętości osocza, zwiększenie aktywności reninowej osocza, zwiększenie wydzielania aldosteronu, zwiększenie utraty potasu i wodorowęglanów z moczem, zmniejszenie stężenie potasu we krwi. Preparat złożony jest biorównoważny równoczesnemu podaniu oddzielnych składników leku. Po podaniu doustnym oba enancjomery nebiwololu są szybko wchłaniane z przewodu pokarmowego (pokarm nie wpływa na wchłanianie leku). Biodostępność nebiwololu wynosi około 12% u osób z szybkim metabolizmem i jest niemal całkowita u osób z wolnym metabolizmem. Po zastosowaniu takich samych dawek Cmax niezmienionego nebiwololu we krwi jest około 23 razy większe u osób wolno metabolizujących w porównaniu z osobami o szybkim metabolizmie. Nebiwolol jest intensywnie metabolizowany, częściowo do aktywnych pochodnych hydroksylowych. T0,5 enancjomerów wynosi u osób z szybkim metabolizmem ok. 10 h; u pacjentów z wolnym metabolizmem jest 3-5 razy dłuższy. U pacjentów z szybkim metabolizmem T0,5 hydroksylowych metabolitów obu enancjomerów wynosi ok. 24 h, jest on 2 razy dłuższy u osób z wolnym metabolizmem. U większości pacjentów (szybko metabolizujących) stan stacjonarny stężenia nebiwololu we krwi jest osiągany w ciągu 24 h, a hydroksylowych metabolitów - w ciągu kilku dni. Oba enancjomery wiążą się głównie z albuminami osocza (98,1% dla SRRR nebiwololu i 97,9% dla RSSS nebiwololu). 38% podanej dawki wydala się z moczem, a 48% z kałem. Biodostępność hydrochlorotiazydu po podaniu doustnym wynosi 65-75%. Osiąga Cmax 1-5 h po podaniu. Wiąże się z białkami osocza w 68%. Jest metabolizowany w bardzo niewielkim stopniu. Ponad 95% dawki jest wydalane w niezmienionej postaci z moczem. T0,5 wynosi 5,6-14,8 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: 1 tabl. raz na dobę, o stałej porze dnia, podczas posiłku. Tabl. o mocy 5/12,5 mg posiadają linię podziału, która ułatwia rozkruszenie tabletki w celu łatwiejszego jej połknięcia - nie służy do podzielenia leku na dwie równe dawki.

Wskazania

Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego - preparat złożony jest stosowany w leczeniu zastępczym u pacjentów, u których ciśnienie krwi jest właściwie kontrolowane poszczególnymi składnikami leku podawanymi w takich samych dawkach w oddzielnych preparatach.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na nebiwolol, hydrochlorotiazyd, inne pochodne sulfonamidów lub substancje pomocnicze preparatu. Niewydolność wątroby lub zaburzenia czynności wątroby. Bezmocz, ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Ostra niewydolność serca, wstrząs kardiogenny lub epizody dekompensacji niewydolności serca wymagające leczenia dożylnego lekami inotropowymi. Zespół chorego węzła zatokowego, w tym blok zatokowo-przedsionkowy. Blok przedsionkowo-komorowy IIst. lub IIIst. (bez wszczepionego stymulatora). Bradykardia (czynność serca <60 uderzeń/min przed rozpoczęciem leczenia). Niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe <90 mmHg). Ciężkie zaburzenia krążenia obwodowego. Stany skurczowe oskrzeli lub astma oskrzelowa w wywiadzie. Nieleczony guz chromochłonny nadnerczy. Kwasica metaboliczna. Oporna na leczenie hipokaliemia, hiperkalcemia, hiponatremia i objawowa hiperurykemia.

Środki ostrożności

W razie potrzeby przerwania blokady receptorów β-adrenergicznych w celu przygotowania pacjenta do zabiegu chirurgicznego, należy przerwać podawanie nebiwololu co najmniej 24 h przed zabiegiem. Zalecana jest ostrożność w przypadku stasowania środków znieczulających mających depresyjny wpływ na mięsień sercowy. W celu przeciwdziałania wystąpieniu reakcji z nerwu błędnego można podać dożylnie atropinę. Nie należy stosować leków β-adrenolitycznych u pacjentów z nieleczoną zastoinową niewydolnością serca, aż do ustabilizowania się ich stanu. U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca leczenie β-adrenolitykami należy przerywać stopniowo, zmniejszając dawkę w okresie np. 1-2 tyg.; w razie konieczności należy w tym samym czasie rozpocząć leczenie zastępcze, aby zapobiec zaostrzeniu dławicy piersiowej. Leki blokujące receptory β-adrenergiczne mogą wywoływać bradykardię: jeśli częstość tętna wynosi 75 lat. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży <18 lat. Ze względu na zawartość laktozy, nie stosować preparatu u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Niepożądane działania dotyczące poszczególnych składników mogą być potencjalnymi objawami niepożądanymi występującymi w przypadku stosowania preparatu złożonego. Nebiwolol. Często: ból i zawroty głowy, parestezje, duszność, zaparcie, nudności, biegunka, uczucie zmęczenia, obrzęki. Niezbyt często: koszmary senne, depresja, zaburzenia widzenia, bradykardia, niewydolność serca, zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego i (lub) blok przedsionkowo-komorowy, niedociśnienie tętnicze, chromanie przestankowe, skurcz oskrzeli, niestrawność, wzdęcie, wymioty, świąd, wysypka, rumień skóry, impotencja. Bardzo rzadko: omdlenie, nasilenie łuszczycy. Ponadto mogą wystąpić: obrzęk naczynioruchowy, reakcje nadwrażliwości, omamy, psychozy, splątanie, oziębienie i (lub) zasinienie kończyn, zespół Raynauda, suchość spojówek i zespół oczno-śluzówkowo-skórny. Hydrochlorotiazyd: leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, małopłytkowość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, reakcja anafilaktyczna, jadłowstręt, odwodnienie, hiperurykemia i (lub) dna moczanowa, cukrzyca, zasadowica metaboliczna, zaburzenia elektrolitowe (w tym hiponatremia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipochloremia, hiperkalcemia), hiperglikemia, hiperamylazemia, apatia, stany splątania, depresja, nerwowość, niepokój, zaburzenia snu, drgawki, zaburzenia świadomości, śpiączka, ból i zawroty głowy, parestezje, porażenie, widzenie na żółto, nieostre widzenie, krótkowzroczność (nasilenie), zmniejszenie wydzielania łez, zaburzenia rytmu serca, kołatanie, hipotonia ortostatyczna, zakrzepica, zatorowość, wstrząs, niewydolność oddechowa, zapalenie płuc, śródmiąższowe choroby płuc, obrzęk płuc, suchość w ustach, nudności, wymioty, dyskomfort w obrębie żołądka, biegunka, zaparcia, ból brzucha, niedrożność porażenna, wzdęcia, napalenie ślinianek, zapalenie trzustki, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie pęcherzyka żółciowego, świąd, plamica, pokrzywka, reakcje nadwrażliwości na światło, wysypka, martwicze zapalenie naczyń, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, skurcze mięśni, ból mięśni, zaburzenia czynności nerek, ostra niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, glukozuria, zaburzenia wzwodu, astenia, gorączka, uczucie zmęczenia, nasilone pragnienie, zmiany w EKG, zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi, zwiększenie stężenia triglicerydów we krwi. Istnieją doniesienia o zaostrzeniu lub uaktywnieniu tocznia rumieniowatego po przyjęciu tiazydowych leków moczopędnych. Tiazydowe leki moczopędne mogą zmniejszać stężenie jodu związanego z białkami, nie powodując jednak objawów zaburzenia czynności tarczycy.

Ciąża i laktacja

Nebiwolol może mieć szkodliwy wpływ na ciążę i (lub) płód/noworodka. Leki β-adrenolityczne zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co może spowodować opóźnienie wzrostu, wewnątrzmaciczne obumarcie płodu, poronienie lub poród przedwczesny. U płodu i noworodka nebiwolol może powodować m.in. hipoglikemię i bradykardię. Jeśli leczenie lekami β-adrenolitycznymi jest konieczne, zalecane są leki wybiórczo blokujące receptory β1-adrenergiczne. Nie należy stosować nebiwololu podczas ciąży, chyba że jest to zdecydowanie konieczne. Jeśli uznano, że leczenie nebiwololem jest konieczne, należy monitorować maciczno-łożyskowy przepływ krwi i rozwój płodu. W przypadku szkodliwych działań na ciążę lub płód, należy rozważyć leczenie alternatywne. Noworodek powinien być dokładnie obserwowany. Objawy hipoglikemii i bradykardii przeważnie występują w ciągu pierwszych 3 dni. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Jego stosowanie w II i III trymestrze ciąży może zmniejszyć przepływ krwi w krążeniu płodowo-łożyskowym oraz może powodować następujące działania u płodu i noworodka: żółtaczkę, zaburzenia równowagi elektrolitowej i małopłytkowość. Hydrochlorotiazydu nie należy stosować w leczeniu obrzęków ciążowych, nadciśnienia ciążowego, stanu przedrzucawkowego, ze względu na ryzyko zmniejszenia objętości osocza i hipoperfuzji łożyska bez korzystnego wpływu na przebieg choroby. Hydrochlorotiazydu nie należy stosować w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u kobiet w ciąży, z wyjątkiem rzadkich sytuacji, gdy inne leczenie nie może być stosowane. Nie wiadomo, czy nebiwolol przenika do mleka kobiecego. Hydrochlorotiazyd przenika do mleka kobiecego w niewielkich ilościach. Tiazydowe leki moczopędne w dużych dawkach powodują intensywną diurezę, hamując produkcję mleka. Stosowanie preparatu podczas karmienia piersią nie jest wskazane. Jeśli lek jest stosowany podczas karmienia piersią, dawka powinna być tak mała jak to możliwe.

Uwagi

Podczas leczenia preparatem należy regularnie kontrolować stężenie elektrolitów we krwi. U pacjentów z ryzykiem hipokaliemii zaleca się częstszą kontrolę stężenia potasu we krwi; pierwsze oznaczenie należy wykonać w ciągu tygodnia od rozpoczęcia leczenia preparatem. Ze względu na zawartość hydrochlorotiazydu, preparat może spowodować pozytywny wynik testów antydopingowych. Ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy i zmęczenia, preparat może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Interakcje

Działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu mogą nasilać: inne leki przeciwnadciśnieniowe, leki przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, leki opioidowe i alkohol (istnieje ryzyko wystąpienia hipotonii ortostatycznej). Nebiwolol. Nie zaleca się leczenia skojarzonego z: lekami przeciwarytmicznymi klasy I (chinidyna, hydrochinidyna, cybenzolina, flekainid, dyzopiramid, lidokaina, meksyletyna, propafenon) - może wystąpić nasilony wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz zwiększone ujemne działanie inotropowe; antagonistami wapnia typu werapamil/diltiazem - ujemny wpływ na kurczliwość i przewodzenie przedsionkowo-komorowe, dożylne podanie werapamilu pacjentom leczonym β-adrenolitykiem może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia i bloku przedsionkowo-komorowego; lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi ośrodkowo (klonidyna, guanfacyna, moksonidyna, metylodopa, rylmenidyna) - ryzyko nasilenia niewydolności serca poprzez zmniejszenie napięcia układu współczulnego (zmniejszenie częstości akcji serca i pojemności minutowej serca, rozszerzenie naczyń), nagłe odstawienie leku, zwłaszcza poprzedzające przerwanie leczenia β-adrenolitykiem, może zwiększyć ryzyko "nadciśnienia z odbicia". Podczas jednoczesnego stosowania nebiwololu z lekami przeciwarytmicznymi klasy III (amiodaron) może wystąpić nasilony wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego). Jednoczesne podawanie leków blokujących receptory β-adrenergiczne i wziewnych halogenowych środków znieczulających może zmniejszać odruchową tachykardię i zwiększać ryzyka niedociśnienia; należy unikać nagłego odstawienia leku β-adenolitycznego. Stosowanie nebiwololu z insuliną lub doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi może maskować niektóre objawy hipoglikemii (kołatanie serca, tachykardia). Nie wykazano interakcji nebiwololu z glikozydami naparstnicy, nebiwolol nie wpływa na kinetykę digoksyny; należy jednak brać pod uwagę ryzyko wydłużenia czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego w przypadku skojarzonego stosowania nebiwololu i glikozydów naparstnicy. Jednoczesne stosowanie z antagonistami kanału wapniowego typu dihydropirydyny (amlodypina, felodypina, lacydypina, nifedypina, nikardypina, nimodypina, nitrendypina) może zwiększyć ryzyko niedociśnienia u pacjentów z niewydolnością serca, nie można też wykluczyć zwiększonego ryzyka dalszego pogorszenia czynności skurczowej komór. Leki z grupy NLPZ nie wpływają na hipotensyjne działanie nebiwololu. Jednoczesne stosowanie leków sympatykomimetycznych może osłabiać działanie leków blokujących receptory β-adrenergiczne. Leki β-adrenolityczne mogą prowadzić do niehamowanej aktywności α-adrenergicznej środków sympatykomimetycznych, zarówno z działaniem α- jak i β-adrenergicznym (ryzyko nadciśnienia, ciężkiej bradykardii i bloku serca). Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP2D6, zwłaszcza paroksetyny, fluoksetyny, tiorydazyny, chinidyny może prowadzić do zwiększonego stężenia nebiwololu we krwi, z czym wiąże się zwiększone ryzyko ciężkiej bradykardii i działań niepożądanych. Jednoczesne stosowanie cymetydyny zwiększa stężenie nebiwololu we krwi, bez zmiany działania klinicznego. Jednoczesne podawanie ranitydyny nie wpływa na farmakokinetykę nebiwololu. Nebiwolol i leki zobojętniające mogą być stosowane jednocześnie pod warunkiem, że nebiwolol podawany jest z posiłkiem, a leki zobojętniające pomiędzy posiłkami. Jednoczesne stosowanie nebiwololu i nikardypiny nieznacznie zwiększało stężenia obu leków we krwi, bez zmiany ich działania klinicznego. Jednoczesne spożywanie alkoholu, stosowanie furosemidu lub hydrochlorotiazydu nie wpływa na farmakokinetykę nebiwololu. Nebiwolol nie wpływa na farmakokinetykę i farmakodynamikę warfaryny. Hydrochlorotiazyd. Nie zaleca się stosowania z solami litu - ryzyko zmniejszenia klirensu litu i nasilenia jego toksyczność; jeśli leczenie skojarzone jest konieczne, należy dokładnie kontrolować stężenie litu we krwi. Nie zaleca się stosowania z lekami powodującymi hipokaliemię (m.in. leki moczopędne kaliuretyczne, kortykosteroidy, leki przeczyszczające, ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon, penicylina G, kwas salicylowy i jego pochodne). Hipokaliemia po zastosowaniu hydrochlorotiazydu zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, które mogą wystąpić po podaniu następujących leków: leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid), leki przeciwarytmiczne klasy III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), leki przeciwpsychotyczne (tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol) a także beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna i.v., halofantryna, ketanseryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina i.v. Wywołana tiazydowymi lekami moczopędnymi hipokaliemia lub hipomagnezemia może sprzyjać powstawaniu zaburzeń rytmu serca wywalanych glikozydami naparstnicy. NLPZ (tj. kwas acetylosalicylowy w dawkach >3 g/dobę, inhibitory COX-2 i nieselektywne NLPZ) mogą zmniejszać działanie hipotensyjne hydrochlorotiazydu. Hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie wapnia we krwi - jeśli zajdzie potrzeba stosowania suplementów wapnia, należy monitorować stężenie wapnia we krwi i odpowiednio dostosować dawkę. Może nasilać działanie niedepolaryzujących leków zwiotczających mięśnie szkieletowe oraz wpływać na tolerancję glukozy; może być konieczne dostosowanie dawki leków przeciwcukrzycowych. Należy zachować ostrożność podając hydrochlorotiazyd z metforminą (ryzyko kwasicy mleczanowej wywołanej przez ewentualną czynnościową niewydolność nerek związaną ze stosowaniem tiazydowych leków moczopędnych). Tiazydowe leki moczopędne mogą nasilać działanie hiperglikemizujące β-adrenolityków (innych niż nebiwolol) i diazoksydu. Hydrochlorotiazyd może osłabiać reakcję na aminy presyjne (adrenalina, noradrenalina). Może zwiększać stężenie kwasu moczowego we krwi i z tego względu może być konieczne zwiększenie dawki leków stosowanych w leczeniu dny (probenecydu, sulfinpirazonu). Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych może zwiększać częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol. Stosowanie z cyklosporyną może zwiększyć ryzyko hiperurykemii i powikłań typu dny. Hydrochlorotiazyd może zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych amantadyny oraz nasilać działanie toksyczne salicylanów (stosowanych w dużych dawkach) na o.u.n. U pacjentów z odwodnieniem wywołanym lekami moczopędnymi istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza po podaniu dużych dawek preparatów zawierających jod; przed podaniem tych leków pacjenta należy ponownie nawodnić. Żywice jonowymienne (cholestyramina i kolestypol) zaburzają wchłanianie tiazydowych leków moczopędnych. Hydrochlorotiazyd może zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych (np. cyklofosfamid, fluorouracyl, metotreksat) przez nerki i nasilać ich działanie supresyjne na szpik kostny.

Preparat zawiera substancje Hydrochlorothiazide, Nebivolol.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 5 mg nebiwololu (w postaci chlorowodorku) oraz 12,5 mg lub 25 mg hydrochlorotiazydu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera połączenie telmisartanu i hydrochlorotiazydu, odpowiednio: 40 mg+12,5 mg, 80 mg+12,5 mg lub 80 mg+25 mg; tabletki zawierają sorbitol.

1 tabl. zawiera 5 mg nebiwololu w postaci chlorowodorku. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera cyleksetyl kandesartanu i hydrochlorotiazyd, odpowiednio 8mg+12,5mg; 16mg+12,5mg; 32mg+12,5mg i 32mg+25 mg. Tabl. zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera walsartan i hydrochlorotiazyd, odpowiednio: 80 mg+12,5 mg lub 160 mg+12,5 mg lub 160 mg+25 mg lub 320 mg+12,5 mg lub 320 mg+25 mg. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 80 mg telmisartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 80 mg telmisartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 40 mg telmisartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 80 mg telmisartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 80 mg telmisartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. powl. zawiera 30 mg zofenoprylu wapniowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu; lek zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera połączenie telmisartanu i hydrochlorotiazydu, odpowiednio: 40 mg+12,5 mg, 80 mg+12,5 mg lub 80 mg+25 mg.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

100 g preparatu zawiera: 50 g nalewki z ziela konwalii mianowanej, 25 g nalewki z kwiatostanu głogu i 25 g nalewki z korzenia kozłka lekarskiego. Preparat zawiera etanol.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę

HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę lub małopłytkowość poheparynowa, to jeden z niepożądanych skutków ubocznych, który jest charakterystycznych dla tego leku przeciwkrzepliwego. ...

więcej

SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.