Mysimba

1 tabl. zawiera 8 mg chlorowodorku naltreksonu oraz 90 mg chlorowodorku bupropionu. Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Mysimba 112 szt., tabl. o przedł. uwalnianiu 2017-10-31

Działanie

Lek przeciw otyłości o działaniu ośrodkowym. Mechanizmy neurochemiczne leżące u podłoża działania hamującego łaknienie wywieranego przez skojarzenie naltrekson + bupropion nie są dokładnie poznane. Naltrekson jest antagonistą receptora opioidowego μ. Bupropion jest słabym inhibitorem neuronalnego wychwytu zwrotnego dopaminy i noradrenaliny. Obie substancje czynne oddziałują na dwa główne obszary mózgu, konkretnie na jądro łukowate podwzgórza i mezolimbiczny dopaminergiczny układ nagrody. W jądrze łukowatym podwzgórza bupropion pobudza neurony wykazujące ekspresję proopiomelanokortyny (POMC) do uwalniania melanotropiny-alfa (α-MSH), która z kolei wiąże się z receptorami melanokortyny 4 (MC4-R) i pobudza je. Równocześnie z uwolnieniem α-MSH neurony POMC uwalniają β-endorfinę będącą endogennym agonistą receptora opioidowego μ. Związanie β-endorfiny z receptorami opioidowymi μ na neuronach POMC jest punktem zamykającym pętlę sprzężenia zwrotnego ujemnego na neuronach POMC i prowadzi do zmniejszenia uwalniania α-MSH. Wysunięto hipotezę, że blokowanie tej hamującej pętli sprzężenia zwrotnego przez naltrekson ułatwia silniejszą i bardziej długotrwałą aktywację neuronów POMC, amplifikując w ten sposób wpływ bupropionu na bilans energetyczny. Naltrekson i bupropion mogą wywierać większe niż addytywne działanie w tej okolicy mózgu, zmniejszając ilość spożywanego pokarmu kiedy podawane są w skojarzeniu. Po jednorazowym podaniu doustnym skojarzenia naltrekson + bupropion w postaci tabletek zdrowym ochotnikom Cmax naltreksonu osiągane było po ok. 2 h, a bupropionu - po ok. 3 h. Nie stwierdzono żadnych różnic biodostępności naltreksonu ani bupropionu w zależności od tego, czy substancje te podawane były w skojarzeniu, czy każda z nich podawana była z osobna. Naltrekson i bupropion dobrze wchłaniają się z przewodu pokarmowego (>90% podanej dawki). Naltrekson ulega silnemu efektowi pierwszego przejścia ograniczającemu jego biodostępność ogólnoustrojową - do krążenia ogólnego dociera w postaci niezmienionej jedynie 5-6% podanej dawki. Stopień wiązania z białkami osocza nie jest duży i wynosi 21% dla naltreksonu i 84% dla bupropionu. Po jednorazowym podaniu doustnym skojarzenia naltrekson + bupropion średni T0,5 naltreksonu wynosi ok. 5 h, a bupropionu - ok. 21 h. Naltrekson jest metabolizowany głównie do 6-beta-naltreksolu przez dehydrogenazy dihydrodiolowe (DD1, DD2 i DD4) oraz do innych metabolitów, które powstają pod wpływem -O-metylotransferaz katecholowych (COMT) oraz glukuronidów przez UGT1A1 i UGT2B7. Ani naltrekson, ani 6-beta-naltreksol nie są metabolizowane przez izoenzymy cytochromu P450. Naltrekson i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki (37-60% podanej dawki). Bupropion jest w znacznej części metabolizowany do 3 metabolitów farmakologicznie czynnych: hydroksybupropionu, treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu. Metabolity te cechują się dłuższym T0,5 eliminacji niż bupropion i w większym zakresie ulegają kumulacji. Głównym izoenzymem zaangażowanym w generowanie hydroksybupropionu jest CYP2B6, podczas gdy izoenzymy CYP1A2, 2A6, 2C9, 3A4 i 2E1 odgrywają mniejszą rolę. Z kolei powstawanie treohydrobupropionu pośredniczone jest przez dehydrogenazę 11-beta-hydroksysteroidową typu 1. Szlak metaboliczny odpowiedzialny za generowanie erytrohydrobupropionu nie został zidentyfikowany. Bupropion i jego metabolity hamują aktywność CYP2D6. Stopień wiązania z białkami osocza hydroksybupropionu jest podobny do bupropionu (84%), natomiast dwa pozostałe metabolity cechują się mniej więcej o połowę mniejszym stopniem wiązania. Po podaniu doustnym 87% dawki wydala się w moczu, a 10% - w kale; w postaci niezmienionej - 0,5%. Przy podawaniu skojarzenia naltrekson + bupropion 2 razy na dobę, naltrekson nie ulega kumulacji, natomiast 6-beta-naltreksol - tak. Opierając się na T0,5 6-beta-naltreksolu można oszacować, że jego stężenie osiąga stan stacjonarny w ciągu ok. 3 dni. Metabolity bupropionu (oraz w mniejszym stopniu niezmetabolizowany bupropion) ulegają kumulacji, a ich stężenia osiągają stan stacjonarny w ciągu ok. tygodnia.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Po rozpoczęciu leczenia dawkę należy stopniowo zwiększać w okresie 4 tyg. w następujący sposób: I tydz. leczenia - 1 tabl. rano; II tydz. leczenia: 1 tabl. rano i 1 tabl. wieczorem; III tydz. leczenia: 2 tabl. rano i 1 tabl. wieczorem; IV tydz. leczenia i następne: 2 tabl. rano i 2 tabl. wieczorem. Maksymalna zalecana dawka dobowa leku to 2 tabl. 2 razy na dobę. Konieczność dalszego stosowania leku należy zweryfikować po 16 tyg., a następnie weryfikować raz w roku. W przypadku pominięcia dawki, nie należy jej później przyjmować, a kolejną dawkę przyjąć o zwykłej porze. Szczególne populacje pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku powyżej 65 lat lek należy stosować z zachowaniem ostrożności, natomiast u pacjentów w wieku powyżej 75 lat stosowanie jest niezalecane. U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek stosowanie leku jest przeciwwskazane, a u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniami czynności nerek - jest niezalecane. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne modyfikowanie dawkowania. Przed rozpoczęciem stosowania leku u pacjentów narażonych na zwiększone ryzyko zaburzeń czynności nerek, szczególnie u chorych na cukrzycę i osób w podeszłym wieku, należy oznaczyć wartość eGFR. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby stosowanie leku jest przeciwwskazane. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby stosowanie leku jest niezalecane. Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Sposób podawania. Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą, najlepiej podczas posiłku. Tabletek nie należy przecinać, żuć ani rozgryzać.

Wskazania

Lek jest wskazany do stosowania jako uzupełnienie diety o obniżonej kaloryczności i przy zwiększonej aktywności fizycznej w celu obniżenia masy ciała u pacjentów dorosłych (w wieku ≥18 lat) z wyjściową wartością wskaźnika masy ciała (BMI) wynoszącą: ≥30 kg/m2 (otyłość) lub od 27 kg/m2 do 2 (nadwaga) jeśli u pacjenta występuje jedna lub więcej chorób towarzyszących otyłości (np. cukrzyca typu 2, dyslipidemia, wyrównane nadciśnienie tętnicze). Lek należy po 16 tyg. stosowania odstawić, jeśli masa ciała pacjenta nie uległa obniżeniu o co najmniej 5% początkowej masy ciała.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Niewyrównane nadciśnienie tętnicze. Padaczka obecnie lub napady w wywiadzie. Guz nowotworowy w OUN. Okres bezpośrednio po nagłym odstawieniu alkoholu lub benzodiazepin u osoby uzależnionej. Choroba afektywna dwubiegunowa w wywiadzie. Przyjmowanie bupropionu lub naltreksonu w innym wskazaniu aniżeli obniżenie masy ciała. Żarłoczność psychiczna lub jadłowstręt psychiczny - występujące obecnie lub w przeszłości. Uzależnienie od długotrwale przyjmowanych opioidów lub agonistów opiatów (np. metadonu) oraz okres bezpośrednio po nagłym odstawieniu opiatów u osoby uzależnionej. Przyjmowanie inhibitorów MAO (od odstawienia inhibitorów MAO do rozpoczęcia przyjmowania skojarzenia naltrekson + bupropion powinno upłynąć co najmniej 14 dni). Ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Schyłkowa niewydolność nerek lub ciężkie zaburzenia czynności nerek.

Środki ostrożności

Bezpieczeństwo i tolerancję skojarzenia naltrekson + bupropion należy oceniać w regularnych odstępach czasu. Stosowanie preparatu należy przerwać, jeśli istnieją problemy z bezpieczeństwem lub tolerancją leku, w tym problemy z podwyższonym ciśnieniem tętniczym. Zawarty w preparacie bupropion wykazuje podobieństwo do niektórych substancji czynnych stosowanych w leczeniu depresji. U pacjentów w wieku poniżej 25 lat ryzyko zachowań samobójczych było większe w przypadku przyjmowania leków przeciwdepresyjnych niż w przypadku przyjmowania placebo. W badaniach klinicznych trwających do 52 tyg. nie odnotowano ani jednego samobójstwa lub próby samobójczej oraz nie stwierdzono częstszego występowania myśli samobójczych niż u pacjentów otrzymujących placebo. W okresie leczenia skojarzeniem naltrekson + bupropion, szczególnie na jego początku i po każdej zmianie dawki, zaleca się dokładną obserwację pacjentów, zwłaszcza młodych dorosłych pacjentów oraz pacjentów z grupy wysokiego ryzyka. Pacjentów (a także ich opiekunów) należy poinformować o konieczności bacznej obserwacji pacjenta pod kątem ewentualnego nasilenia depresji, wystąpienia zachowań lub myśli samobójczych i wszelkich nietypowych zmian w zachowaniu, a także o konieczności natychmiastowego zgłoszenia się do lekarza, gdyby objawy te wystąpiły. Stosowanie bupropionu wiąże się z proporcjonalnym do dawki ryzykiem wystąpienia napadów drgawkowych. W badaniach klinicznych częstość występowania napadów drgawkowych u pacjentów otrzymujących skojarzenie naltrekson + bupropion wynosiła ok. 0,06%, a u pacjentów otrzymujących placebo 0%. Częstość występowania napadów drgawkowych nie jest wyższa od częstości występowania napadów w przypadku stosowania bupropionu w monoterapii w zarejestrowanych dawkach. Ryzyko napadów drgawkowych zależy ponadto od czynników po stronie pacjenta, sytuacji klinicznej pacjenta oraz od tego, jakie inne leki pacjent obecnie przyjmuje. Podejmując decyzję o rozpoczęciu leczenia skojarzeniem naltrekson + bupropion, wszystkie te czynniki należy wziąć pod uwagę. Preparat należy odstawić i nie wolno go ponownie włączać, jeśli w trakcie jego stosowania wystąpił u pacjenta napad. Należy z rozwagą przepisywać preparat pacjentom, u których występują czynniki predysponujące do występowania napadów drgawkowych, w tym: przebycie urazu głowy; nadużywanie alkoholu lub uzależnienie od kokainy bądź innych substancji stymulujących; u pacjentów z cukrzycą stosowanie skojarzenia naltrekson + bupropion może prowadzić do zmniejszenia stężenia glukozy we krwi - dawkowanie insuliny i (lub) doustnych leków przeciwcukrzycowych należy u nich zweryfikować w celu zminimalizowania ryzyka hipoglikemii, która może predysponować do napadów; jednoczesne stosowanie innych leków mogących obniżać próg drgawkowy, w tym leków przeciwpsychotycznych, leków przeciwdepresyjnych, leków przeciwmalarycznych, tramadolu, teofiliny, glikokortykosteroidów podawanych ogólnie, chinolonów oraz leków przeciwhistaminowych o działaniu sedacyjnym. Podczas leczenia preparatem spożycie alkoholu należy ograniczyć do minimum bądź całkowicie z niego zrezygnować. W przypadku konieczności rozpoczęcia długotrwałego leczenia opiatami preparat należy odstawić. U pacjentów wymagających doraźnego leczenia opiatami skojarzenie naltrekson + bupropion należy na ten czas odstawić, a dawki podawanego opiatu nie należy zwiększać powyżej poziomu dawki standardowej. W badanach klinicznych dotyczących skojarzenia naltrekson + bupropion niedozwolone było przyjmowanie leków opioidowych ani opioidopodobnych, w tym przeciwbólowych i przeciwkaszlowych. Pomimo tego ok. 12% pacjentów uczestniczących w badaniach przyjmowało lek opioidowy lub opioidopodobny, przy czym większość z nich kontynuowała stosowanie badanego leku bez przerywania przyjmowania skojarzenia naltrekson + bupropion bez żadnych niekorzystnych konsekwencji. Próba przełamania blokady receptorów opioidowych wywołanej przez naltrekson poprzez podanie dużych ilości opioidów egzogennych jest bardzo niebezpieczna i może prowadzić do śmiertelnego przedawkowania opioidów lub zagrażającego życiu zatrucia opioidami (np. zatrzymanie oddechu, zapaść krążeniowa). Pacjenci powinni mieć świadomość tego, że po zakończeniu stosowania skojarzenia naltrekson + bupropion mogą być bardziej wrażliwi na mniejsze dawki opioidów. W przypadku wystąpienia objawów reakcji alergicznej, rzekomoanafilaktycznej lub anafilaktycznej (np. wysypki skórnej, świądu, pokrzywki, bólu w klatce piersiowej, obrzęków i duszności) należy przerwać przyjmowanie preparatu i skonsultować się z lekarzem. Opisywano przypadki bólów stawowych, bólów mięśniowych z wysypką i innymi objawami wskazującymi na nadwrażliwość typu opóźnionego w związku ze stosowaniem bupropionu. Objawy te mogą przypominać chorobę posurowiczą. W przypadku wystąpienia powyższych objawów pacjent powinien powiadomić lekarza, który przepisał mu lek. W przypadku podejrzenia choroby posurowiczej preparat należy odstawić. Przed rozpoczęciem stosowania skojarzenia naltrekson + bupropion należy wykonać pomiar ciśnienia tętniczego i tętna, który w trakcie stosowania leku należy regularnie powtarzać w ogólnie przyjętych w praktyce klinicznej odstępach czasu. W przypadku wystąpienia klinicznie istotnego i nieustępującego wzrostu ciśnienia tętniczego lub częstości tętna preparat należy odstawić. U pacjentów z wyrównanym nadciśnieniem tętniczym preparat należy stosować z zachowaniem ostrożności, natomiast u pacjentów z niewyrównanym nadciśnieniem tętniczym stosowanie jest przeciwwskazane. Nie są dostępne żadne dane z badań klinicznych, które wykazywałyby bezpieczeństwo stosowania skojarzenia naltrekson + bupropion u pacjentów po niedawno przebytym zawale mięśnia sercowego, niestabilną chorobą serca lub zastoinową niewydolnością serca w III lub IV klasie czynnościowej NYHA. U pacjentów z aktywną chorobą wieńcową (np. z aktualnie występującą dławicą piersiową lub z przebytym niedawno zawałem mięśnia sercowego) oraz u pacjentów z chorobami naczyniowymi mózgu w wywiadzie preparat należy stosować z zachowaniem ostrożności. Pacjent, u którego stwierdzono wzrost aktywności aminotransferaz wątrobowych powyżej 3-krotności GGN lub wzrost stężenia bilirubiny powyżej 2-krotności GGN, powinien przerwać przyjmowanie leku i powiadomić lekarza, który mu go przepisał. Pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie działań niepożądanych preparatu w obrębie OUN. Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych może być zwiększone u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (częściej u pacjentów w podeszłym wieku). U pacjentów w wieku powyżej 65 lat preparat należy stosować z zachowaniem ostrożności, natomiast u pacjentów w wieku powyżej 75 lat stosowanie go jest niezalecane. Nie zaleca sie stosowania preparatu u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Przed rozpoczęciem stosowania preparatu u pacjentów narażonych na zwiększone ryzyko zaburzeń czynności nerek, szczególnie u pacjentów z cukrzycą i pacjentów w podeszłym wieku, należy oznaczyć wartość oszacowanego wskaźnika przesączania kłębuszkowego (eGFR). Nie zaleca się stosowania preparatu u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z zaburzeniami nastroju, którzy z powodu dużego zaburzenia depresyjnego byli leczeni innymi lekami podobnymi do omawianego, opisywano przypadki aktywacji manii i hipomanii. U pacjentów z epizodem maniakalnym w wywiadzie preparat należy stosować z zachowaniem ostrożności. Z danych uzyskanych w badaniach na zwierzętach wynika, że bupropion wykazuje właściwości mogące sprzyjać jego nadużywaniu. Z przeprowadzonych badań skłonności do nadużywania bupropionu przez ludzi oraz z obszernych danych na temat stosowania bupropionu w warunkach codziennej praktyki klinicznej wynika jednak, że bupropion cechuje mały potencjał nadużywania. Preparat zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Działania niepożądane zgłaszane u osób otrzymujących skojarzenie naltrekson + bupropion, sam naltrekson i sam bupropion. Bardzo często: lęk, bezsenność, ból głowy, niepokój ruchowy, ból brzucha, nudności, zaparcie, wymioty, bóle stawowe, bóle mięśniowe. Często: zmniejszona liczba limfocytów w krwi obwodowej, reakcje nadwrażliwości (np. pokrzywka), zmniejszone łaknienie, drażliwość, zaburzenia afektywne, depresja, lęk, zawroty głowy, drżenie, zaburzenia odczuwania smaku, zaburzenia uwagi, ospałość, zaburzenia koncentracji, ból głowy, zaburzenia odczuwania smaku, nadmierne łzawienie, szumy uszne, zawroty głowy, kołatanie serca, zmiany w EKG, uderzenia gorąca, ból w klatce piersiowej, suchość w jamie ustnej, ból zęba, ból w nadbrzuszu, biegunka, zaburzenia żołądkowo-jelitowe obejmujące nudności i wymioty, ból brzucha, wzmożona potliwość, świąd, łysienie, wysypka, pocenie się, opóźniony wytrysk, uczucie roztrzęsienia, uczucie przypływu energii, dreszcze, gorączka, wzmożona potliwość. Niezbyt często: opryszczka wargowa, grzybica stóp, powiększenie węzłów chłonnych, odwodnienie, jadłowstręt, dziwne sny, nerwowość, dysocjacja, uczucie napięcia psychicznego, pobudzenie psychoruchowe, wahanie nastrojów, stan splątania, depresja, omamy, paranoja, dezorientacja, koszmary senne, zaburzenia libido, splątanie, drżenie zamiarowe, zaburzenia równowagi, niepamięć, upośledzenie umysłowe, stan przedomdleniowy, senność, nieostre widzenie, podrażnienie gałki ocznej, obrzęk okołooczodołowy, ból gałki ocznej lub astenopia, światłowstręt, zaburzenia widzenia, choroba lokomocyjna, ból ucha, dyskomfort w obrębie ucha, częstoskurcz, fluktuacje ciśnienia tętniczego, podwyższone ciśnienie tętnicze (w części przypadków znacznie podwyższone), napady zaczerwienienia twarzy, przekrwienie błony śluzowej nosa, dyskomfort w obrębie nosa, wydzielina z nosa, kichanie, ból części ustnej gardła, wzmożone wytwarzanie plwociny, zaburzenia dotyczące zatok przynosowych, duszność, dysfonia, kaszel, ziewanie, ból w podbrzuszu, puste odbijania, obrzęk warg, próchnica, krwiste stolce, przepuklina, wzdęcia, guzki krwawnicze odbytu, owrzodzenie, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zaburzenia dotyczące wątroby, podwyższone stężenie bilirubiny we krwi, zapalenie wątroby, trądzik, łojotok, wypuklina krążka międzykręgowego, ból żuchwy lub szczęki, ból w pachwinie, nagląca potrzeba oddania moczu, częstomocz, dyzuria, nieregularne miesiączkowanie, krwawienie z dróg rodnych, zaburzenia wzwodu, suchość sromu i pochwy, złe samopoczucie, ogólne osłabienie, wzmożone pragnienie, uczucie gorąca, wzmożone łaknienie, zwiększenie masy ciała, gorączka, zimne ręce i stopy, ból, ból w klatce piersiowej, podwyższone stężenie kreatyniny we krwi, podwyższona aktywność enzymów wątrobowych, obniżony hematokryt. Rzadko: idiopatyczna plamica małopłytkowa, zaburzenia stężenia glukozy we krwi, drażliwość, myśli samobójcze, próba samobójcza, wrogość, omamy, depersonalizacja, dziwne sny (w tym koszmary senne), dystonia, niezborność, parkinsonizm, brak koordynacji ruchowej, upośledzenie pamięci, parestezje, omdlenie, napady drgawkowe, rozkurcz naczyń krwionośnych, ortostatyczny spadek ciśnienia tętniczego, podwyższona aktywność enzymów wątrobowych, żółtaczka, zapalenie wątroby, rumień wielopostaciowy i zespół Stevensa-Johnsona, zaostrzenie łuszczycy, nagły skurcz mięśni, częste oddawanie i (lub) zatrzymanie moczu. Bardzo rzadko: bardziej nasilone reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy, duszność/skurcz oskrzeli i wstrząs anafilaktyczny, przypadki bólów stawowych, bólów mięśniowych z wysypką i innymi objawami wskazującymi na nadwrażliwość typu opóźnionego (objawy te mogą przypominać chorobę posurowiczą), urojenia, myślenie urojeniowe, niepokój ruchowy, agresja, rabdomioliza. Częstość nieznana: myśli samobójcze i zachowania samobójcze, psychoza. U przeważającej większości pacjentów otrzymujących preparat, u których wystąpiły nudności, wystąpiły one w ciągu pierwszych 4 tyg. leczenia. Zdarzenia te miały generalnie charakter samoograniczający, większość z nich ustąpiła w ciągu 4 tyg., a wszystkie - do 24. tyg. Podobnie, u większości pacjentów, u których wystąpiły zaparcia, wystąpiły one w fazie stopniowego zwiększania dawki. Czas do ustąpienia zaparcia u pacjentów otrzymujących preparat i u pacjentów otrzymujących placebo był podobny. U około połowy pacjentów otrzymujących skojarzenie naltrekson + bupropion, u których wystąpiły wymioty, pierwszy epizod wymiotów zgłaszany był podczas fazy stopniowego zwiększania dawki. Czas do ustąpienia wymiotów był zazwyczaj krótki (nieprzekraczający tygodnia), a prawie wszystkie zdarzenia ustąpiły w ciągu 4 tyg. Pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie niektórych działań niepożądanych w obrębie OUN (głównie zaburzeń równowagi i drżenia). U pacjentów w wyższych kategoriach wiekowych stwierdza się zwiększoną częstość występowania zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Częstymi zdarzeniami prowadzącymi do odstawienia leku u osób w podeszłym wieku były nudności, wymioty, zaburzenia równowagi i zaparcia. U chorych na cukrzycę typu 2 stwierdzono większą częstość występowania żołądkowo-jelitowych zdarzeń niepożądanych, głównie nudności, wymiotów i biegunki, niż u pacjentów bez cukrzycy. Chorzy na cukrzycę typu 2 mogą być bardziej podatni na występowanie tych zdarzeń ze względu na równoczesne przyjmowanie innych leków (np. metforminy) lub ze względu na większe prawdopodobieństwo występowania u nich zaburzeń żołądkowo-jelitowych (np. gastroparezy) predysponujących do wystąpienia objawów ze strony układu pokarmowego. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek stwierdzano częstsze występowanie zdarzeń niepożądanych dotyczących przewodu pokarmowego i OUN.

Ciąża i laktacja

Leku nie należy stosować w okresie ciąży, u kobiet próbujących zajść w ciążę oraz w okresie karmienia piersią.

Uwagi

Lek wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy jednak brać pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy w trakcie stosowania leku.

Interakcje

Skojarzenia naltrekson + bupropion nie wolno stosować jednocześnie z inhibitorami MAO. Stosowanie skojarzenia naltrekson + bupropion jest przeciwwskazane u pacjentów aktualnie uzależnionych od długotrwale przyjmowanych opioidów lub agonistów opiatów (np. metadonu), a także w okresie bezpośrednio po nagłym odstawieniu opiatów u pacjentów uzależnionych. Ze względu na antagonistyczne działanie naltreksonu na receptory opioidowe pacjenci przyjmujący skojarzenie naltrekson + bupropion mogą nie odnosić pełnych korzyści z przyjmowania leków zawierających opioidy, takich jak preparaty na kaszel i przeziębienie, preparaty przeciwbiegunkowe czy opioidowe leki przeciwbólowe. U pacjentów wymagających doraźnego leczenia opiatami skojarzenie naltrekson + bupropion należy na ten czas odstawić, a dawki podawanego opiatu nie należy zwiększać powyżej poziomu dawki standardowej. W przypadku konieczności rozpoczęcia przewlekłego leczenia opiatami skojarzenie naltrekson + bupropion należy odstawić. Skojarzenie naltrekson + bupropion można zacząć stosować, jednak z zachowaniem ostrożności, po upływie 7 do 10 dni od odstawienia długotrwale stosowanych opioidów, aby nie dopuścić do wywołania objawów odstawiennych. Bupropion jest metabolizowany do swojego głównego metabolitu farmakologicznie czynnego - hydroksybupropionu przez CYP2B6, w związku z czym w trakcie stosowania leku istnieje możliwość wystąpienia interakcji w przypadku jednoczesnego stosowania leków indukujących CYP2B6 lub hamujących jego aktywność. Choć bupropion nie jest metabolizowany przez izoenzym CYP2D6, to zarówno on sam, jak i jego główny metabolit - hydroksybupropion - hamują szlak przemian metabolicznych katalizowanych przez CYP2D6 i mogą w ten sposób wpływać na skutki działania leków metabolizowanych przez ten izoenzym. W jednym z przeprowadzonych badań klinicznych skojarzenie naltrekson + bupropion (w dawce dobowej wynoszącej 32 mg chlorowodorku naltreksonu i 360 mg chlorowodorku bupropionu) podawano łącznie z metoprololem (który jest substratem CYP2D6) w dawce 50 mg. Stwierdzono, że stosowanie skojarzenia naltrekson + bupropion łącznie z metoprololem prowadzi do mniej więcej 4-krotnego zwiększenia wartości AUC metoprololu i mniej więcej 2-krotnego zwiększenia wartości Cmax metoprololu w stosunku do analogicznych wartości stwierdzanych przy stosowaniu samego metoprololu. Podobne kliniczne interakcje międzylekowe prowadzące do zwiększenia poziomu ekspozycji farmakokinetycznej na substraty CYP2D6 stwierdzono w przypadku stosowania bupropionu w postaci jednoskładnikowego leku w skojarzeniu z dezypraminą i wenlafaksyną. Przy stosowaniu bupropionu z lekami metabolizowanymi przez izoenzym CYP2D6, w tym z niektórymi lekami przeciwdepresyjnymi (SSRI i wieloma trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, np. dezypraminą, imipraminą, paroksetyną), lekami przeciwpsychotycznymi (np. haloperydolem, rysperydonem i tiorydazyną), lekami β-adrenolitycznymi (np. metoprololem) i lekami przeciwarytmicznymi klasy 1C (np. propafenonem i flekainamidem), należy zachować ostrożność, a podawanie drugiego leku należy rozpoczynać od dawki z dolnej części zakresu dawek leczniczych. Choć szlak CYP2D6 nie stanowi głównej drogi metabolizmu cytalopramu, to w jednym z przeprowadzonych badań stwierdzono, że bupropion podwyższa wartość Cmax cytalopramu o 30%, a wartość AUC cytalopramu o 40%. Substancje czynne, które dla ujawnienia swojego działania wymagają aktywacji metabolicznej przez CYP2D6 (np. tamoksyfen), mogą wykazywać obniżoną skuteczność, gdy podawane są w skojarzeniu z inhibitorami CYP2D6, np. z bupropionem. Jeśli u pacjenta otrzymującego lek metabolizowany przez CYP2D6 ma zostać włączone skojarzenie naltrekson + bupropion, wówczas należy zastanowić się, czy nie jest konieczne obniżenie dawki pierwszego z tych dwóch leków, szczególnie jeśli ten pierwszy posiada wąski indeks terapeutyczny. W przypadku równoczesnego stosowania leków o wąskim indeksie terapeutycznym, np. trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, należy - jeśli taka możliwość jest dostępna - rozważyć kontrolowanie ich stężeń w osoczu. Bupropion jest metabolizowany do swojego głównego metabolitu farmakologicznie czynnego przez CYP2B6. Występuje w związku z tym możliwość interakcji między skojarzeniem naltrekson + bupropion a substancjami leczniczymi, które indukują ekspresję CYP2B6 lub które są jego substratami. Wskazane jest zachowanie ostrożności przy stosowaniu skojarzenia naltrekson + bupropion z lekami zawierającymi substancje czynne, o których wiadomo, że indukują ekspresję CYP2B6, (np. karabamazepinę, fenytoinę, rytonawir, efawirenz), gdyż mogą one wpływać na efektywność kliniczną skojarzenia naltrekson + bupropion. Rytonawir w dawce 100 mg 2 razy na dobę lub 600 mg 2 razy na dobę oraz rytonawir w dawce 100 mg w skojarzeniu z lopinawirem w dawce 400 mg 2 razy na dobę powoduje proporcjonalne do dawki obniżenie poziomu ekspozycję na bupropion i jego główne metabolity o 20-80%. Podobnie stosowany przez 2 tyg. efawirenz w dawce 600 mg raz na dobę powodował u zdrowych ochotników obniżenie poziomu ekspozycji na bupropion o ok. 55%. Podawanie z bupropionem leków zawierających substancje czynne mogące hamować metabolizm bupropionu szlakiem CYP2B6 (np. z substratów CYP2B6 - cyklofosfamid, a z inhibitorów CYP2B6 - orfenadyna, tyklopidyna, klopidogrel) może prowadzić do podwyższenia stężenia bupropionu w osoczu i obniżenia stężenia jego metabolitu farmakologicznie czynnego - hydroksybupropionu. Choć nie stwierdzono dotychczas żadnych konsekwencji klinicznych hamowania metabolizmu bupropionu odbywającego się szlakiem CYP2B6 ani wynikającej z tego zmiany stosunku stężeń bupropionu do hydroksybupropionu w osoczu, to nie można wykluczyć, że konsekwencjami tymi może być obniżenie skuteczności skojarzenia naltrekson + bupropion. Bupropion i jego metabolity hamują w sposób kompetycyjny działanie transportera OCT2, który zlokalizowany jest w podstawnobocznej części błony komórkowej nabłonka wyścielającego cewki nerkowe i który odpowiada za wydalanie kreatyniny; przy czym takie samo działanie, w podobnym mechanizmie (jako substrat tego transportera), wywiera cymetydyna. W związku z powyższym łagodny wzrost stężenia kreatyniny w surowicy obserwowany po długotrwałym stosowaniu skojarzenia naltrekson + bupropion jest najczęściej spowodowany hamowaniem działania transportera OCT2 i nie wskazuje na obniżenie klirensu kreatyniny jako wyrazu pogorszenia wydolności nerek. Stosowanie skojarzenia naltrekson + bupropion łącznie z substratami transportera OCT2 (np. metforminą) nie wiązało się z koniecznością wprowadzania zmian w stosowanym dawkowaniu ani koniecznością podejmowania innych środków ostrożności. Choć analizy danych z badań klinicznych nie ujawniły żadnych interakcji farmakokinetycznych między bupropionem a alkoholem, to u pacjentów pijących alkohol w trakcie leczenia bupropionem opisywano rzadkie występowanie neuropsychiatrycznych zdarzeń niepożądanych lub obniżoną tolerancję alkoholu. Nie są znane żadne farmakokinetyczne interakcje naltreksonu z alkoholem. Podczas leczenia skojarzeniem naltrekson + bupropion spożycie alkoholu należy ograniczyć do minimum bądź całkowicie z niego zrezygnować. Należy z rozwagą przepisywać skojarzenie naltrekson + bupropion pacjentom, u których występują czynniki predysponujące do występowania napadów drgawkowych, w tym: u pacjentów z cukrzycą stosowanie skojarzenia naltrekson + bupropion może prowadzić do obniżenia stężenia glukozy we krwi - dawkowanie insuliny i (lub) doustnych leków przeciwcukrzycowych należy u nich zweryfikować w celu zminimalizowania ryzyka hipoglikemii, która może predysponować do napadów drgawkowych; jednoczesne stosowanie innych leków mogących obniżać próg drgawkowy, w tym leków przeciwpsychotycznych, leków przeciwdepresyjnych, leków przeciwmalarycznych, tramadolu, teofiliny, glikokortykosteroidów podawanych ogólnie, chinolonów oraz leków przeciwhistaminowych o działaniu sedacyjnym. Stosowanie skojarzenia naltrekson + bupropion jest przeciwwskazane u pacjentów przyjmujących inhibitory MAO, bupropion lub naltrekson, w okresie bezpośrednio po nagłym odstawieniu alkoholu lub benzodiazepin u osób uzależnionych, u pacjentów uzależnionych od przewlekle przyjmowanych opioidów lub agonistów opiatów. Przy podawaniu skojarzenia naltrekson + bupropion pacjentom otrzymującym lewodopę albo amantadynę należy zachować ostrożność (zwiększone ryzyko występowania działań niepożądanych, np. nudności, wymiotów i neuropsychiatrycznych działań niepożądanych). Przy stosowaniu skojarzenia naltrekson + bupropion z inhibitorami lub induktorami UGT 1A2 i 2B7 należy zachować ostrożność, gdyż mogą one wpływać na poziom ekspozycji na naltrekson. Nie badano skojarzenia naltrekson + bupropion w skojarzeniu z α-adrenolitykami ani klonidyną. Wskazane jest zachowanie ostrożności przy stosowaniu skojarzenia naltrekson + bupropion z lekami, co do których wiadomo, że hamują metabolizm (np. walproinian), gdyż mogą one wpływać na skuteczność kliniczną i bezpieczeństwo stosowania skojarzenia naltrekson + bupropion. Skojarzenie naltrekson + bupropion najlepiej przyjmować w trakcie posiłku, gdyż substancje czynne osiągają wyższe stężenia w osoczu, jeśli wchłaniany jest w obecności treści pokarmowej oraz wszystkie dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności uzyskane w badaniach klinicznych dotyczyły podawania w trakcie posiłku.

Preparat zawiera substancje Bupropion hydrochloride, Naltrexone hydrochloride.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 8 mg chlorowodorku naltreksonu oraz 90 mg chlorowodorku bupropionu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg chlorowodorku naltreksonu (oraz 126,755 mg laktozy).

1 tabl. powl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 150 mg chlorowodorku bupropionu.

1 tabl. powl. o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 150 mg lub 300 mg chlorowodorku bupropionu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg chlorowodorku naltreksonu (oraz 192,85 mg laktozy).

Najczęściej wyszukiwane

1 amp. (2 ml) zawiera 100 mg chlorowodorku tiaminy, 100 mg chlorowodorku pirydoksyny, 1 mg cyjanokobalaminy i 20 mg chlorowodorku lidokainy.

1 ml zawiera 100 j. (około 0,58 mg) laronidazy. 1 fiolka (5 ml) zawiera 500 j. laronidazy (oraz 1,29 mmol sodu).

1 kaps. zawiera 100 mg DL-metioniny, 50 mg L-cystyny, 50 mg pantotenianu wapnia, 1,5 mg witaminy B1, 10 mg witaminy B6, 20 mg kwasu p-aminobenzoesowego, 50 mg wyciągu z prosa, 50 mg wyciągu z kiełków pszenicy, 50 mg drożdży piwnych oraz składniki mineralne w postaci chelatów: 2 mg żelaza, 2 mg cynku i 0,5 mg miedzi.

1 tabl. zawiera 52 mg jonów magnezowych w postaci 200 mg ciężkiego węglanu magnezu. Preparat zawiera sorbitol.

1 tabl. drażowana zawiera 50 mg (Sylimarol 35 mg) lub 100 mg (Sylimarol 70 mg) wyciągu suchego z łuski ostropestu plamistego. Preparat zawiera benzoesan sodu, sacharozę. Ponadto Sylimarol 35 mg zawiera indygotynę E 132 i żółcień chinolinową E 104.

1 ml (ok. 30 kropli) roztworu zawiera 15 000 j.m. cholecalcyferolu (1 kropla zawiera ok. 500 IU cholecalcyferolu). Preparat zawiera sacharozę i alkohol benzylowy.

1 g roztw. zawiera 1,11 mg octanu deksametazonu i 50 mg tymolu.

1 kaps. zawiera 70 mg sylimaryny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg ranitydyny.

1 kaps. zawiera 2x109 CFU bakterii kwasu mlekowego: Lactobacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Zapalenie otrzewnej – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania po zapaleniu otrzewnej Zapalenie otrzewnej – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania po ...

Zapalenie otrzewnej to stan bezpośredniego zagrożenia życia. W związku z tym gdy pojawią się objawy zapalenia otrzewnej, nie należy podejmować prób samodzielnego ...

więcej

Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak leczyć przewlekłe zaparcia u dorosłych? Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak ...

Zaparcia nawykowe u dorosłych zazwyczaj są efektem błędów dietetycznych. Stosowanie ubogoresztkowej diety, która zawiera bardzo niewielkie ilości błonnika, powoduje osłabienie ruchów perystaltycznych ...

więcej

Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i dorosłych Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i ...

Przyczyny braku apetytu są różne. Zaburzenia łaknienia u dzieci często są efektem błędów żywieniowych rodziców, którym zdarza się zmuszać dzieci do jedzenia. ...

więcej

Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy? Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy?

Szkorbut, zwany chorobą żeglarzy , jest chorobą spowodowaną niedoborem witaminy C (kwasu askorbinowego). Szkorbut został opisany przez Hipokratesa (ok. 460 p.n.e. - ...

więcej

Niedrożność jelit - objawy, przyczyny i leczenie Niedrożność jelit - objawy, przyczyny i leczenie

Niedrożność jelit oznacza upośledzenie pasażu treści pokarmowej przez jelito cienkie i grube w następstwie zahamowania ich perystaltyki. Niedrożność jelit często stanowi przyczynę ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.