Mycophenolate Mofetil Accord

1 kaps. zawiera 250 mg mykofenolanu mofetylu. 1 tabl. powlekana zawiera 500 mg mykofenolanu mofetylu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Mycophenolate Mofetil Accord 50 szt., tabl. powl. 127,57zł 2017-10-31

Działanie

Lek immunosupresyjny - 2-morfolinoetylowy ester kwasu mykofenolowego (MPA). MPA jest silnym, selektywnym, niekompetycyjnym i odwracalnym inhibitorem dehydrogenazy inozynomonofosforanu i tym samym hamuje syntezę de novo nukleotydów guaninowych bez wbudowywania się w strukturę DNA. Proliferacja limfocytów T oraz B jest wybitnie uzależniona od syntezy puryn de novo, podczas gdy komórki innego typu posiadają alternatywne drogi syntezy. Dlatego MPA wywiera silniejsze działanie cytostatyczne na limfocyty niż na inne komórki. Po podaniu doustnym mykofenolan mofetylu jest szybko i prawie całkowicie wchłaniany, a następnie całkowicie metabolizowany jest do aktywnego metabolitu - kwasu mykofenolowego (MPA). Średnia biodostępność podanego doustnie mykofenolanu mofetylu, mierzona wartością AUC dla MPA wynosi 94% w stosunku do mykofenolanu mofetylu podanego dożylnie. Pokarm nie ma wpływu na stopień wchłaniania mykofenolanu mofetylu, jednak maksymalne stężenie MPA zmniejszone jest o 40% w obecności pokarmu. MPA wiąże się z białkami osocza w 97%. W wyniku krążenia jelitowo-wątrobowego, po 6-12 h od podania leku, zwykle po raz drugi występuje maksymalne stężenie MPA we krwi. MPA jest metabolizowany głównie przy udziale glukuronylotransferazy do fenolowego glukuronidu kwasu mykofenolowego (MPAG), który nie posiada aktywności farmakologicznej. 93% dawki leku jest wydalane z moczem, a 6% z kałem. Ok. 87% podanej dawki jest wydalane z moczem w postaci MPAG. We wczesnym okresie po przeszczepieniu (max o ok. 40 % mniejsza w porównaniu z późnym okresem po przeszczepieniu (3-6 mies. po przeszczepieniu).

Dawkowanie

Leczenie preparatem powinno być rozpoczynane i kontynuowane przez lekarzy specjalistów z dziedziny transplantologii.Doustnie. Po przeszczepieniu nerki. Podawanie preparatu należy rozpocząć w ciągu 72 h po transplantacji. Dorośli: zalecana dawka wynosi 1 g 2 razy na dobę. Dzieci i młodzież w wieku 2-18 lat: zalecana dawka wynosi 600 mg/m2 pc. 2 razy na dobę, maksymalnie do 2 g na dobę. Preparat powinien być przepisywany tylko pacjentom, których powierzchnia ciała wynosi co najmniej 1,5 m2. Pacjenci, których powierzchnia ciała wynosi 1,25-1,5 m2 mogą mieć przepisywany preparat w dawce 750 mg 2 razy na dobę; pacjenci, których powierzchnia ciała wynosi powyżej 1,5 m2 mogą mieć przepisywany preparat w dawce 1 g 2 razy na dobę. W tej grupie wiekowej w porównaniu z dorosłymi może być potrzebne czasowe zmniejszenie dawki lub przerwanie podawania leku z powodu zwiększenia częstości występowania niektórych działań niepożądanych. Po przeszczepieniu serca. Podawanie preparatu należy rozpocząć w ciągu pierwszych 5 dni po transplantacji. Dorośli: zalecana dawka wynosi 1,5 g 2 razy na dobę. Po przeszczepieniu wątroby. Preparat w postaci dożylnej należy podawać w ciągu pierwszych 4 dni po transplantacji wątroby, doustne podawanie leku należy rozpocząć, gdy tylko może być tolerowane. Dorośli: zalecana dawka wynosi 1,5 g 2 razy na dobę. U osób w podeszłym wieku nie ma konieczności modyfikacji dawkowania. Nie ma potrzeby zmiany dawkowania leku u pacjentów po przeszczepieniu nerki z ciężkim uszkodzeniem wątroby; brak jest danych dotyczących pacjentów po przeszczepieniu serca z ciężkim uszkodzeniem wątroby. U pacjentów po przeszczepieniu nerek z ciężką przewlekłą niewydolnością nerek (przesączanie kłębuszkowe 2), z wyjątkiem okresu bezpośrednio po przeszczepieniu nerki, należy unikać podawania dawki większej niż 1 g 2 razy na dobę; u pacjentów, u których podjęcie czynności przez przeszczepiony narząd opóźnia się, nie jest konieczna zmiana dawki; brak jest danych dotyczących pacjentów po przeszczepieniu serca lub wątroby z ciężką przewlekłą niewydolnością nerek. Nie ma podstaw do modyfikacji dawki preparatu po wystąpieniu odrzucania przeszczepionego serca; brak jest danych dotyczących farmakokinetyki podczas odrzucania przeszczepionej wątroby.

Wskazania

Mykofenolan mofetylu jest wskazany do stosowania w skojarzeniu z cyklosporyną i kortykosteroidami w profilaktyce ostrego odrzucania przeszczepów u pacjentów, którzy otrzymali allogeniczne przeszczepy nerki, serca lub wątroby.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na mykofenolan mofetylu, kwas mykofenolowy lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Karmienie piersią.

Środki ostrożności

Pacjenci, u których stosuje się leczenie immunosupresyjne, narażeni są na zwiększone ryzyko rozwoju chłoniaków i innych nowotworów, szczególnie skóry (ryzyko choroby nowotworowej wydaje się być bardziej związane z intensywnością i czasem trwania immunosupresji niż z podawaniem jakiegokolwiek określonego leku) oraz ryzyko wystąpienia zakażeń oportunistycznych (wśród zakażeń oportunistycznych należy wymienić związaną z wirusem BK nefropatię oraz związaną z wirusem JC postępującą wieloogniskową leukoencefalopatię (PML) - zakażenia te związane są często z dużym całkowitym obciążeniem immunosupresyjnym i mogą prowadzić do ciężkich lub zagrażających życiu stanów, które należy uwzględnić w diagnostyce różnicowej u pacjentów leczonych immunosupresyjnie z pogarszającą się czynnością nerek lub objawami neurologicznymi). Głównym zaleceniem, aby zmniejszyć ryzyko nowotworu skóry, jest ograniczenie narażenia skóry na działanie promieni słonecznych i ultrafioletowych (UV) przez stosowanie odpowiedniej odzieży ochronnej oraz filtrów przeciwsłonecznych o wysokim wskaźniku ochrony. Pacjentów otrzymujących lek należy poinformować o konieczności niezwłocznego zgłoszenia wszelkich objawów zakażenia, niespodziewanego wystąpienia siniaków, krwawienia lub jakichkolwiek innych objawów zahamowania czynności szpiku. Pacjentów otrzymujących mykofenolan mofetylu należy monitorować w kierunku neutropenii (która może być związana ze stosowaniem samego mykofenolanu mofetylu, leczeniem towarzyszącym, zakażeniami wirusowymi lub wynikać z współistnienia tych czynników) oraz pacjenci powinni mieć wykonywane pełne badanie morfologii krwi raz w tygodniu w ciągu 1. miesiąca, 2 razy na miesiąc w 2. i 3. miesiącu leczenia, następnie raz w miesiącu, aż do końca 1. roku. W przypadku wystąpienia neutropenii (bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych 3/µI), może być właściwe przerwanie podawania bądź całkowite odstawienie mykofenolanu mofetylu. Podczas stosowania leku należy unikać stosowania żywych atenuowanych szczepionek. Pacjenci powinni zostać poinformowani o możliwości zmniejszonej skuteczności szczepień w trakcie leczenia mykofenolanem mofetylu. Korzystne może być szczepienie przeciwko wirusowi grypy; należy wziąć pod uwagę krajowe wytyczne dotyczące szczepień przeciwko wirusowi grypy. Należy zachować ostrożność u pacjentów z czynną, poważną chorobą przewodu pokarmowego (zwiększona częstość występowania objawów niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, w tym rzadkich przypadków owrzodzeń, krwawień i perforacji). Mykofenolan mofetylu jest inhibitorem IMPDH (dehydrogenazy inozynomonofosforanu) - leku należy unikać u pacjentów z rzadkim, wrodzonym niedoborem transferazy hipoksantynowo-guaninowo-fosforybozylowej (HGPRT), czyli w zespole Lesch-Nyhana lub Kelley-Seegmillera. U pacjentów leczonych mykofenolanem mofetylu w skojarzeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi stwierdzano przypadki wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA) (mechanizm wywoływania PRCA nie jest znany). Zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia mykofenolanem mofetylu może spowodować ustąpienie PRCA - zmiany w leczeniu mykofenolanem można wprowadzać tylko dokładnie obserwując biorców przeszczepu, aby zminimalizować ryzyko odrzucenia przeszczepu. Dostępne są niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leku u dzieci w wieku poniżej 2 lat po przeszczepieniu nerki; nie zaleca się stosowania leku w tej grupie wiekowej. Brak jest dostępnych danych dotyczących stosowania leku u dzieci po przeszczepieniu serca i wątroby. Kom. bezp. z dnia 12.12.2014. Hipogammaglobulinemię powiązaną z nawracającymi infekcjami zaobserwowano u pacjentów stosujących mykofenolan mofetylu w skojarzeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi. U pacjentów, u których występują nawracające infekcje, należy mierzyć stężenie immunoglobulin w surowicy. W przypadku utrzymującej się, klinicznie istotnej hipogammaglobulinemii należy rozważyć podjęcie odpowiedniego postępowania klinicznego. W niektórych zaobserwowanych przypadkach zastąpienie mykofenolanu mofetylu alternatywnym lekiem immunosupresyjnym skutkowało powrotem stężenia IgG w surowicy do wartości prawidłowych. Opublikowano doniesienia na temat występowania rozstrzeni oskrzeli u pacjentów stosujących mykofenolan mofetylu w skojarzeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi. Należy niezwłocznie przeprowadzić badania u pacjentów, u których rozwinęły się uporczywe objawy ze strony płuc, jak kaszel czy duszność. W niektórych potwierdzonych przypadkach rozstrzeni oskrzeli, zastąpienie mykofenolanu mofetylu innym lekiem immunosupresyjnym skutkowało ustąpieniem objawów ze strony dróg oddechowych. Poza występowaniem rozstrzeni oskrzeli stwierdzono także izolowane przypadki śródmiąższowej choroby płuc, niekiedy ze skutkiem śmiertelnym. Dlatego zaleca się klinicystom uwzględnienie możliwości wystąpienia tych chorób w ramach diagnostyki różnicowej u pacjentów z uporczywymi objawami ze strony płuc.

Niepożądane działanie

Bardzo często: posocznica, kandydoza przewodu pokarmowego, zakażenie dróg moczowych, zakażenie wirusem opryszczki pospolitej, półpasiec; wymioty, ból brzucha, biegunka, nudności; leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość. Często: tachykardia, pancytopenia, leukocytoza, drgawki, wzmożone napięcie mięśni, drżenie, senność, zespół miasteniczny, zawroty głowy, ból głowy, parestezje, zaburzenie smaku; wysięk opłucnowy, duszności, kaszel; krwawienie z przewodu pokarmowego, zapalenie otrzewnej, niedrożność jelit, zapalenie okrężnicy, wrzód żołądka, wrzód dwunastnicy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie błony śluzowej przełyku, zapalenie jamy ustnej, zaparcie, dyspepsja, wzdęcie, odbijanie; niewydolność nerek; przerost skóry, wysypka, trądzik, łysienie; bóle stawów; kwasica, hiperkalemia, hipokalemia, hiperglikemia, hipomagnezemia, hipokalcemia, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, hipofosfatemia, hiperurykemia, dna moczanowa, anoreksja; zapalenie płuc, grypa, zakażenie dróg oddechowych, moniliaza układu oddechowego, zakażenie przewodu pokarmowego, kandydoza, zapalenie żołądka i jelit, zakażenie, zapalenie oskrzeli, zapalenie gardła, zapalenie zatok przynosowych, grzybicze zakażenie skóry, kandydoza skóry, kandydoza pochwy, zapalenie błony śluzowej nosa; rak skóry, łagodne nowotwory skóry; niedociśnienie, nadciśnienie, rozszerzenie naczyń; obrzęk, gorączka, dreszcze, ból, złe samopoczucie, osłabienie; zapalenie wątroby, żółtaczka, hiperbilirubinemia; pobudzenie, stany splątania, depresja, lęk, zaburzenia myślenia, bezsenność; zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, zwiększona aktywność dehydrogenazy mleczanowej, zwiększone stężenie mocznika, zwiększona aktywność fosfatazy zasadowej, zmniejszenie masy ciała. Ponadto po wprowadzeniu do obrotu obserwowano - często: przerost dziąseł, zapalenie okrężnicy, w tym zapalenie okrężnicy wywołane przez wirus CMV, zapalenie trzustki; niezbyt często: agranulocytoza; częstość nieznana: atrofia kosmków jelitowych, ciężkie zakażenia stanowiące zagrożenie życia, w tym zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie wsierdzia, gruźlica i zakażenie wywołane prątkami atypowymi, wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML) (niekiedy kończąca się zgonem; w zgłoszonych przypadkach istniały czynniki ryzyka dla PML), neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, hamowanie czynności szpiku kostnego (niektóre przypadki zakończone zgonem), reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy i reakcje anafilaktyczne), wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) oraz pojedyncze przypadki nieprawidłowej morfologii neutrofilów, w tym nabytą anomalię Pelgera-Hueta i pojedyncze przypadki śródmiąższowej choroby płuc i zwłóknienia płuc u pacjentów leczonych mykofenolanem mofetylu w skojarzeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi. U dzieci i młodzieży rodzaj i częstość działań niepożądanych jest podobna do działań niepożądanych obserwowanych u osób dorosłych, jednakże w populacji pediatrycznej, szczególnie u dzieci w wieku 2-6 lat w porównaniu z dorosłymi obserwowano częściej: biegunkę, posocznicę, leukopenię, niedokrwistość i zakażenia. Natomiast pacjenci w podeszłym wieku mogą być narażeni na podwyższone ryzyko pewnych zakażeń (w tym cytomegalii), ewentualnie krwawienia z przewodu pokarmowego oraz obrzęku płuc, w porównaniu z pacjentami młodszymi. W przeglądzie raportów przypadków i opublikowanych badań wykazano, że mykofenolan mofetylu w skojarzeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi może powodować hipogammaglobulinemię i rozstrzenie oskrzeli (Kom. bezp. z dnia 12.12.2014).

Ciąża i laktacja

Stosowanie leku nie jest wskazane w czasie ciąży i powinno zostać ograniczone do przypadków, kiedy nie jest możliwy inny sposób leczenia. Lek może być stosowany u kobiet w ciąży tylko, jeśli spodziewane korzyści ze stosowania leku przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Dane dotyczące stosowania mykofenolanu mofetylu u kobiet w ciąży są ograniczone. Jednak, u dzieci pacjentek, które były narażone na mykofenolan mofetylu w skojarzeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi podczas ciąży, zgłaszano przypadki wrodzonych wad rozwojowych, w tym wady rozwojowe uszu, np. nieprawidłowo uformowane ucho zewnętrzne i (lub) środkowe lub ich brak. Zgłaszano przypadki samoistnych poronień u pacjentek przyjmujących mykofenolan mofetylu. Badania na zwierzętach wykazały reprodukcyjną toksyczność. Wykazano, że mykofenolan mofetylu jest wydzielany do mleka samic szczurów w okresie laktacji. Nie wiadomo, czy substancja ta jest wydzielana do mleka ludzkiego. Z powodu możliwości wywołania przez mykofenolan mofetylu poważnych działań niepożądanych u dzieci karmionych piersią, lek jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią. Zaleca się, by nie rozpoczynać leczenia do czasu uzyskania negatywnego wyniku testu ciążowego. Przed rozpoczęciem leczenia, w trakcie leczenia i przez 6 tyg. po jego zakończeniu należy stosować skuteczną antykoncepcję.

Interakcje

Podczas jednoczesnego stosowania mykofenolanu mofetylu i acyklowiru obserwowano większe stężenia w osoczu acyklowiru w porównaniu gdy acyklowir był stosowany w monoterapii - zmiany farmakokinetyki były minimalne i nie mają znaczenia klinicznego. Ponieważ w przypadku zaburzenia czynności nerek następuje zwiększenia w osoczu zarówno stężenia MPAG, jak i acyklowiru, możliwe jest dla mykofenolanu mofetylu i acyklowiru jak też jego proleku - walacyklowiru, konkurowanie o sekrecję kanalikową i w konsekwencji dalsze zwiększenie ich stężenia. Wchłanianie mykofenolanu mofetylu jest zmniejszone, gdy podawany jest jednocześnie z lekami zobojętniającymi kwasy żołądkowe. Jednoczesne stosowanie mykofenolanu mofetylu i inhibitorów pompy protonowej może znacząco zmniejszać stężenie MPA w osoczu. Podanie pojedynczej dawki 1,5 g mykofenolanu mofetylu zdrowym osobom, przyjmującym uprzednio cholestyraminę w dawce 4 g 3 razy na dobę przez 4 dni, spowodowało zmniejszenie o 40% wartości AUC dla MPA - należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania mykofenolanu i cholestyraminy, gdyż istnieje ryzyko zmniejszenia skuteczności mykofenolanu. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania mykofenolanu i leków, które mają wpływ na krążenie jelitowo-wątrobowe, z powodu ryzyka zmniejszenia skuteczności mykofenolanu. Mykofenolan mofetylu nie wywiera wpływu na farmakokinetykę cyklosporyny A (CsA); w przypadku zaprzestania jednoczesnego podawania cyklosporyny, należy spodziewać się zwiększenia o ok. 30% AUC dla MPA. Jednoczesne podanie gancyklowiru i mykofenolanu (konkurujących ze sobą o mechanizmy sekrecji cewkowej) spowoduje zwiększenie stężenia MPAG i gancyklowiru w surowicy. Nie należy spodziewać się istotnej zmiany farmakokinetyki MPA i dlatego nie jest wymagana zmiana dawkowania mykofenolanu mofetylu. U pacjentów z niewydolnością nerek otrzymujących jednocześnie mykofenolan mofetylu i gancyklowir lub jego prolek, np. walgancyklowir, należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania gancyklowiru, a pacjentów należy uważnie monitorować. Jednoczesne stosowanie mykofenolanu nie wpływa na farmakokinetykę oraz farmakodynamikę doustnych środków antykoncepcyjnych. U pacjentów nieprzyjmujących jednocześnie cyklosporyny, jednoczesne stosowanie mykofenolanu mofetylu i ryfampicyny powoduje zmniejszenie o 18%-70% ekspozycji (AUC0-12h) na MPA; podczas równoczesnego podawania ryfampicyny, należy monitorować ekspozycję na MPA i odpowiednio dostosować dawkowanie mykofenolanu mofetylu, w celu zapewnienia działania klinicznego. U pacjentów po przeszczepieniu nerki, jednoczesne podawanie mykofenolanu mofetylu i cyklosporyny powoduje zmniejszenie o 30-50% ekspozycji na MPA w porównaniu z pacjentami otrzymującymi syrolimus w skojarzeniu z podobnymi dawkami mykofenolanu mofetylu. W przypadku jednoczesnego podawania mykofenolanu mofetylu z sewelamerem obserwowano zmniejszenie wartości Cmax i AUC0-12 MPA o odpowiednio 30% i 25%; nie stwierdzono żadnych następstw klinicznych (np. odrzucanie przeszczepu). Pomimo tego, zaleca się podawanie mykofenolanu mofetylu przynajmniej 1 h przed zażyciem lub 3 h po przyjęciu sewelameru w celu zminimalizowania wpływu na wchłanianie MPA. Brak danych dotyczących jednoczesnego podawania mykofenolanu mofetylu z innymi niż sewelamer lekami wiążącymi fosforany. Trimetoprym/sulfametoksazol: nie obserwowano wpływu na biodostępność MPA. U zdrowych ochotników nie obserwowano znaczących interakcji w przypadku jednoczesnego podania mykofenolanu mofetylu z norfloksacyną lub metronidazolem. Natomiast skojarzenie norfloksacyny z metronidazolem skutkowało zmniejszeniem ekspozycji na MPA o ok. 30% po podaniu pojedynczej dawki mykofenolanu mofetylu. Obserwowano zmniejszenie stężenia minimalnego MPA o ok. 50% u biorców przeszczepu nerki w okresie bezpośrednio po doustnym przyjęciu cyprofloksacyny lub amoksycyliny w połączeniu z kwasem klawulanowym. Ten wpływ zmniejszał się w miarę trwania antybiotykoterapii i ustępował w ciągu kilku dni po jej zakończeniu. Zmiany w stężeniu minimalnym nie muszą ściśle odzwierciedlać zmian w całkowitej ekspozycji na MPA. Z tego względu, zazwyczaj nie są konieczne zmiany dawkowania mykofenolanu mofetylu, o ile nie stwierdza się klinicznych objawów zaburzenia czynności przeszczepu. Mimo to, należy prowadzić ścisłą obserwację kliniczną podczas terapii skojarzonej oraz przez krótki okres po zakończeniu antybiotykoterapii. U pacjentów po przeszczepieniu wątroby, u których rozpoczęto podawanie mykofenolanu i takrolimusu, wartości AUC i Cmax MPA nie zostały znacząco zmienione pod wpływem jednoczesnego podania takrolimusu. Natomiast u pacjentów po przeszczepieniu wątroby stwierdzono zwiększenie wartości AUC dla takrolimusu o ok. 20%, po wielokrotnym podaniu dawek mykofenolanu mofetylu (1,5 g 2 razy na dobę) pacjentom otrzymującym takrolimus. Jednakże, u pacjentów po przeszczepieniu nerki mykofenolan mofetylu wydaje się nie wpływać na stężenie takrolimusu. Jednoczesne podawanie probenecydu i mykofenolanu mofetylu powoduje u małp 3-krotne zwiększenie wartość AUC dla MPAG. Inne substancje, o których wiadomo, że podlegają wydzielaniu kanalikowemu mogą zatem konkurować z MPAG o ten mechanizm wydzielania, co może prowadzić do zwiększenia stężenia MPAG w osoczu lub stężenia innego leku wydzielanego drogą sekrecji kanalikowej. Nie należy stosować żywych szczepionek u chorych z zaburzoną odpowiedzią immunologiczną. Wytwarzanie przeciwciał w odpowiedzi na inne szczepionki może być zmniejszone. Nie zaleca się podawania mykofenolanu mofetylu jednocześnie z azatiopryną (nie przeprowadzono badań dotyczących podawania leków w terapii skojarzonej).

Preparat zawiera substancję Mycophenolate mofetil.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka zawiera 500 mg mykofenolanu mofetylu (w postaci chlorowodorku).

1 kaps. zawiera 250 mg mykofenolanu mofetylu. 1 tabl. powl. zawiera 500 mg mykofenolanu mofetylu. 5 ml sporządzonej zawiesiny zawiera 1 g mykofenolanu mofetylu; zawiesina zawiera aspartam i sorbitol.

1 kaps. zawiera 250 mg mykofenolanu mofetylu. 1 tabl. powlekana zawiera 500 mg mykofenolanu mofetylu.

1 kaps. zawiera 250 mg mykofenolanu mofetylu. 1 tabl. powl. zawiera 500 mg mykofenolanu mofetylu.

1 kaps. zawiera 250 mg mykofenolanu mofetylu. 1 tabl. powl. zawiera 500 mg mykofenolanu mofetylu.

1 kaps. zawiera 250 mg mykofenolanu mofetylu. 1 tabl. powl. zawiera 500 mg mykofenolanu mofetylu.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.