Mucotussin®

5 ml syropu zawiera 10 mg bromowodorku dekstrometorfanu jednowodnego, co odpowiada 7,35 mg dekstrometorfanu. Preparat zawiera maltitol ciekły, glikol propylenowy oraz parahydroksybenzoesan metylu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Mucotussin® but. 190 ml, syrop 26,56zł 2017-10-31

Działanie

Bromowodorek dekstrometorfanu jest 3-metoksypochodną leworfanolu. Wykazuje działanie przeciwkaszlowe, ale w dawkach terapeutycznych nie ma właściwości przeciwbólowych, hamujących czynność układu oddechowego lub właściwości psychomimetycznych. Dekstrometorfan ma niewielki potencjał uzależniający. Po podaniu doustnym wchłania się szybko, a stężenie maksymalne w osoczu występuje w ciągu 2 h. Dekstrometorfan po podaniu doustnym podlega w wątrobie szybkiemu i intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia. Genetycznie kontrolowana O-demetylacja (CYP2D6) jest głównym czynnikiem wpływającym na farmakokinetykę dekstrometorfanu u ochotników ludzkich. Przypuszcza się, że istnieją odmienne fenotypy w niniejszym procesie utleniania, co wpływa na wysoce zróżnicowaną farmakokinetykę u pacjentów. Niezmetabolizowany dekstrometorfan wraz z trzema jego demetylowanymi metabolitami morfinanowymi-dekstrorfanem (znanym również jako 3-hydroksy-N-metylomorfinan), 3-hydroksymorfinanemi 3-metoksymorfinanem – zidentyfikowano w moczu jako produkty sprzężone. Dekstrorfan, który wykazuje również działanie przeciwkaszlowe, jest głównym metabolitem. U niektórych osób metabolizm przebiega wolniej, z w związku z tym we krwi i moczu przeważa niezmieniona postać dekstrometorfanu. Wydalanie z moczem (do 48 h po podaniu doustnym) może wynosić od 20-86% zastosowanej dawki. W moczu stwierdza się metabolity wolne lub sprzężone, a jedynie niewielka część substancji czynnej jest wydalana w postaci niezmienionej. Mniej niż 1% jest wydalany z kałem. Po podaniu dawki pojedynczej lub dawek wielokrotnych średni okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi od 3,2 do 4 h; u niektórych osób słabo metabolizujących może być wydłużony nawet do 45 h. Początek działania występuje 15-30 minut po podaniu doustnym, a działanie utrzymuje się około 3-6 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli i młodzież w wieku 12 lat i powyżej: 15 ml syropu do 3 razy na dobę, co 6-8 h, w razie potrzeby. Maksymalna dawka dobowa wynosi 45 ml. Sposób podania. Należy używać miarki dołączonej do opakowania. Leczenie nie powinno trwać dłużej niż 2-3 tygodnie.

Wskazania

Objawowe leczenie drażniącego kaszlu (nieproduktywnego, suchego kaszlu) u dorosłych i dzieci w wieku 12 lat i powyżej.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Pacjenci z niewydolnością oddechową lub u których istnieje ryzyko rozwoju niewydolności oddechowej. Jednoczesne leczenie inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) oraz przez 14 dni po ich odstawieniu. Dzieci w wieku poniżej 12 lat.

Środki ostrożności

Dekstrometorfan ma niewielki potencjał uzależniający; tolerancja na lek oraz uzależnienie psychiczne i fizyczne może rozwinąć się podczas długotrwałego stosowania. Pacjenci z tendencją do nadużywania lub uzależnienia od leków powinni przyjmować preparat tylko przez krótki okres i pod ścisłym nadzorem lekarza. Zgłaszano przypadki nadużywania dekstrometorfanu, głównie u młodzieży. Zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności w przypadku stosowania leku u młodzieży i młodych osób dorosłych, jak również u pacjentów, u których odnotowano w wywiadzie nadużywanie preparatów lub substancji psychoaktywnych. Należy zachować ostrożność podczas stosowania preparatu u pacjentów przyjmujących leki serotoninergiczne (inne niż inhibitory MAO), w tym selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (ang. SSRI np. fluoksetyna, paroksetyna) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne. Dekstometorfan jest metabolizowany przez cytochrom wątrobowy P450 2D6. Aktywność tego enzymu jest uwarunkowana genetycznie. U około 10% ogólnej populacji odnotowuje się słaby metabolizm CYP2D6. U pacjentów ze słabym metabolizmem tego enzymu oraz u pacjentów jednocześnie stosujących inhibitory CYP2D6 mogą występować wzmożone i/lub długoterminowe skutki działania dekstrometorfanu - w związku z tym należy zachować ostrożność u pacjentów z powolnym metabolizmem CYP2D6 lub stosujących inhibitory CYP2D6. Ostrożnie stosować u pacjentów z chorobami układu oddechowego, takimi jak astma, POChP, zapalenie płuc. Ze względu na ograniczone informacje dotyczące stosowania dekstrometorfanu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, należy zachować ostrożność podczas stosowania leku w tej grupie pacjentów, szczególnie u osób z ciężkimi zaburzeniami. Ze względu na ryzyko uwolnienia histaminy należy unikać stosowania preparatu w przypadku mastocytozy. Przewlekły kaszel może być wczesnym objawem astmy, dlatego lek nie jest wskazany do łagodzenia przewlekłego kaszlu, szczególnie u dzieci. W przypadku produktywnego kaszlu ze znacznym wytwarzaniem śluzu (np. u pacjentów z chorobami, takimi jak rozstrzenie oskrzeli i mukowiscydoza) lub u pacjentów z chorobami neurologicznymi związanymi ze znacznie osłabionym odruchem kaszlu (np. udar, choroba Parkinsona i otępienie) leczenie przeciwkaszlowe należy stosować zachowując szczególną ostrożność i tylko po szczegółowej ocenie korzyści i ryzyka. Lek zawiera 39,06 g maltitolu ciekłego w maksymalnej zalecanej dawce dobowej równoważnej 89 kcal/g. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją fruktozy nie powinni zażywać preparatu. Lek może mieć lekkie działanie przeczyszczające. Preparat zawiera 2,8 g glikolu propylenowego w maksymalnej zalecanej dawce dobowej oraz parahydroksybenzoesan metylu, który może powodować reakcje alergiczne (możliwe reakcje typu późnego).

Niepożądane działanie

Często: zawroty głowy, zmęczenie, wymioty, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego oraz nudności. Bardzo rzadko: senność, omamy, zaobserwowano uzależnienie od leku u osób nadużywających dekstrometorfan. Częstość nieznana: reakcje nadwrażliwości, w tym reakcja anafilaktyczna, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, świąd, wysypka i rumień, wysypka polekowa.

Ciąża i laktacja

Lek należy stosować w czasie ciąży tylko po dokładnej analizie korzyści i ryzyka oraz jedynie w wyjątkowych przypadkach. Nie wiadomo, czy dekstrometorfan przenika do mleka kobiecego. Zaleca się, aby nie stosować preparatu u matek karmiących piersią, ponieważ nie można wykluczyć wystąpienia depresji oddechowej u niemowląt. Nie odnotowano wpływu dekstrometorfanu na płodność. Doświadczenie przedkliniczne w tym zakresie jest ograniczone.

Uwagi

Lek może powodować lekką senność oraz opóźniać czas reakcji, prowadząc do zaburzenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Ryzyko zwiększa się, gdy preparat jest stosowany jednocześnie z alkoholem lub innymi lekami, które mogą wpływać na czas reakcji.

Interakcje

Dekstrometorfan ma słabe właściwości serotoninergiczne. Z tego względu może zwiększać ryzyko toksyczności serotoniny (zespół serotoninowy), zwłaszcza w przypadku jednoczesnego przyjmowania innych leków serotoninergicznych, takich jak inhibitory MAO lub leki z grupy SSRI. Stosowanie leków zaburzających metabolizm serotoniny, takich jak leki przeciwdepresyjne z grupy inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) przed leczeniem lub równocześnie z leczeniem bromowodorkiem dekstrometorfanu może powodować rozwój zespołu serotoninowego, którego charakterystyczne objawy to: nadpobudliwość nerwowo-mięśniowa (np. drżenie, drgawki kloniczne, drgawki kloniczne mięśni, wzmożone odruchy i sztywność pozapiramidowa), nadpobudliwość autonomiczna (np. obfite pocenie się, gorączka, tachykardia, przyspieszony oddech, rozszerzenie źrenic) i zmiany stanu psychicznego (np. pobudzenie, podniecenie, splątanie). Jednoczesne podawanie innych substancji, w tym alkoholu, które działają hamująco na OUN, może spowodować wzajemne nasilenie działania. Jeśli dekstrometorfan jest stosowany w skojarzeniu z lekami sekretolitycznymi u pacjentów ze stwierdzoną wcześniej chorobą w obrębie klatki piersiowej, taką jak mukowiscydoza i rozstrzenie oskrzeli, u których występuje nadmierne wydzielanie śluzu, osłabiony odruch kaszlu może prowadzić do niebezpiecznego nagromadzenia się śluzu. Dekstrometorfan jest metabolizowany przez enzym CYP2D6 i ulega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia. Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów enzymu CYP2D6 może zwiększać stężenie dekstrometorfanu w organizmie do poziomu wielokrotnie większego niż prawidłowy. Zwiększa to ryzyko występowania toksycznego wpływu dekstrometorfanu (pobudzenia, dezorientacji, drżenia, bezsenności, biegunki i depresji oddechowej) oraz rozwoju zespołu serotoninowego. Do silnych inhibitorów enzymu CYP2D6 należą fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna i terbinafina. W przypadku jednoczesnego stosowania z chinidyną stężenie dekstrometorfanu w osoczu może wzrosnąć nawet 20-krotnie co zwiększa ryzyko występowania działań niepożądanych ze strony OUN powiązanych ze stosowaniem tego leku. Podobny wpływ na metabolizm dekstrometorfanu wywołują również amiodaron, flekainid i propafenon, sertralina, bupropion, metadon, cynakalcet, haloperydol, perfenazyna i tiorydazyna. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania inhibitorów CYP2D6 i dekstrometorfanu pacjent musi być monitorowany. Konieczne może okazać się również zmniejszenie dawki dekstrometorfanu. Działania te mogą wystąpić, jeśli niedawno podawano którykolwiek z tych leków, nawet gdy nie jest on już przyjmowany.

Preparat zawiera substancję Dextromethorphan hydrobromide.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml syropu zawiera 1 mg bromowodorku dekstrometorfanu. Preparat zawiera benzoesan sodu, sorbitol.

5 ml syropu zawiera 5 mg bromowodorku dekstrometorfanu. Syrop zawiera maltitol.

5 ml syropu zawiera 1,25 mg chlorowodorku triprolidyny, 30 mg chlorowodorku pseudoefedryny i 10 mg bromowodorku dekstrometorfanu. Syrop zawiera etanol, sorbitol, hydroksybenzoesan metylu i czerwień koszenilową.

1 kaps. zawiera 15 mg lub 30 mg bromowodorku dekstrometorfanu. Preparat zawiera sorbitol, czerwień koszenilową.

1 tabl. powl. zawiera 15 mg bromowodorku dekstrometorfanu; tabletki zawierają laktozę.

100 g syropu zawiera 0,1 g bromowodorku dekstrometorfanu oraz 25 g wyciągu wodnego z kwiatostanu lipy (5 ml syropu zawiera 6,5 mg bromowodorku dekstrometorfanu). Preparat zawiera sacharozę (3,9 g/5 ml).

5 ml syropu zawiera 3,75 mg bromowodorku dekstrometorfanu (oraz 1454 mg sorbitolu, 242 maltitolu,103 mg etanolu, 0,132 mg amarantu).

5 ml syropu zawiera 10 mg bromowodorku dekstrometorfanu jednowodnego, co odpowiada 7,35 mg dekstrometorfanu. Preparat zawiera maltitol ciekły, glikol propylenowy oraz parahydroksybenzoesan metylu.

1 saszetka zawiera 650 mg paracetamolu, 60 mg chlorowodorku pseudoefedryny, 20 mg bromowodorku dekstrometorfanu i 4 mg maleinianu chlorofeniraminy. Preparat zawiera sacharozę.

1 tabl. powl. zawiera 325 mg paracetamolu, 30 mg chlorowodorku pseudoefedryny, 15 mg bromowodorku dekstrometorfanu.

Najczęściej wyszukiwane

2 ml roztw. do nebulizacji zawierają 15 mg chlorowodorku ambroksolu. Preparat zawiera chlorek benzalkoniowy.

5 ml syropu Junior zawiera 7,5 mg bromowodorku dekstrometorfanu oraz 50 mg dekspantenolu; 5 ml syropu Duo zawiera 15 mg bromowodorku dekstrometorfanu oraz 50 mg dekspantenolu. Lek zawiera sacharozę.

1 dawka odmierzona zawiera 25 µg salmeterolu (w postaci ksynafonianu) i 125 µg propionianu flutykazonu, co odpowiada 21 µg salmeterolu i 110 µg propionianu flutykazonu dostarczanym przez dozownik (dawka dostarczana) lub 1 dawka odmierzona zawiera 25 µg salmeterolu (w postaci ksynafonianu) i 250 µg propionianu flutykazonu, co odpowiada 21 µg salmeterolu i 220 µg propionianu flutykazonu dostarczanym przez dozownik (dawka dostarczana).

100 g preparatu zawiera: 40 g soku z ziela babki lancetowatej, 15 g nalewki z kwiatostanu lipy, 15 g nalewki z korzenia lukrecji, 10 g nalewki z liści mięty, 20 g wyciągu z ziela tymianku. Preparat zawiera etanol.

1 tabl. zawiera 5 mg desloratadyny.

1 tabl. zawiera 60 mg chlorowodorku pseudoefedryny i 2,5 mg chlorowodorku triprolidyny.

100 g syropu zawiera 36 g wodnego maceratu z 5 g korzenia prawoślazu lekarskiego. Preparat zawiera etanol, sacharozę i kwas benzoesowy.

1 ml roztworu zawiera 0,5 mg chlorowodorku oksymetazoliny.

1 ml roztworu (ok. 20 kropli) zawiera 250 mg niketamidu.

1 dawka (1 plastikowy pojemnik) zawiera 400 µg propionianu flutykazonu mikronizowanego.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Oczyszczanie płuc po rzuceniu palenia - dieta i ćwiczenia oddechowe Oczyszczanie płuc po rzuceniu palenia - dieta i ćwiczenia ...

Oczyszczenie płuc po rzuceniu palenia jest procesem długotrwałym i zależy od ilości toksyn zalegających w płucach i upośledzenia funkcji rzęsek, które odpowiadają ...

więcej

Leki przeciwgorączkowe (na gorączkę) - działanie, dawkowanie Leki przeciwgorączkowe (na gorączkę) - działanie, dawkowanie

Leki przeciwgorączkowe (na gorączkę) to leki obniżające niefizjologicznie podwyższoną temperaturę ciała. Leki przeciwgorączkowe najczęściej zawierają takie substancje, jak paracetamol czy ibuprofen. Jak ...

więcej

Tracheostomia Tracheostomia

TRACHEOSTOMIA to otwór w przedniej ścianie tchawicy, przez który wprowadza się rurkę tracheostomijną. Pozwala ona na swobodne oddychanie z pominięciem górnych dróg ...

więcej

Suchość i drapanie w gardle. Domowe sposoby na chore gardło Suchość i drapanie w gardle. Domowe sposoby na chore ...

Suchość i drapanie w gardle oraz męcząca chrypka to dolegliwości, które najczęściej pojawiają się zimą i jesienią. Aby je zlikwidować lub choć ...

więcej

Układ oddechowy: budowa i działanie Układ oddechowy: budowa i działanie

Układ oddechowy człowieka składa się z dróg oddechowych (górnych i dolnych) oraz z płuc. Zadaniem układu oddechowego jest wymiana gazowa pomiędzy organizmem ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.