Mozobil

1 ml roztworu zawiera 20 mg pleryksaforu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Mozobil 1 fiolka 1,2 ml, roztw. do wstrz. 2017-10-31

Działanie

Pochodna bicyklamowa, odwracalny antagonista receptora chemokinowego CXCR4. Blokuje wiązanie ligandu macierzystego, zrębowego czynnika-1α(SDF-1α, inna nazwa CXCL12). Przyjęto następujący mechanizm zwiększenia leukocytozy i liczby krążących macierzystych komórek progenitorowych: po podaniu pleryksaforu następuje zerwanie wiązania natywnego ligandu z receptorem chemokinowym CXCR4, co prowadzi do uwolnienia do krwi krążącej komórek dojrzałych i multipotencjalnych. Po podaniu pleryksaforu dochodzi do mobilizacji prawidłowych funkcjonalnie komórek CD34+ zdolnych do przejęcia funkcji krwiotwórczej i repopulacji hematopoetycznej. Maksymalne stężenie po wstrzyknięciu podskórnym występuje po ok. 30-60 min. Pleryksafor wiąże się z białkami osocza do 58%. Jest wydalany głównie z moczem, w ok. 70% w postaci niezmienionej. T0,5 wynosi 3-5 h.

Dawkowanie

Leczenie preparatem powinien rozpoczynać i nadzorować lekarz z doświadczeniem w dziedzinie onkologii i (lub) hematologii. Procedury mobilizacji komórek i aferezy należy wykonywać we współpracy z ośrodkiem onkologicznym lub hematologicznym dysponującym odpowiednim doświadczeniem i możliwością prawidłowego monitorowania krwiotwórczych komórek progenitorowych. Podskórnie. Dobowa dawka wynosi 0,24 mg/kg mc., we wstrzyknięciu na 6 h do 11 h przed rozpoczęciem aferezy, po 4-dniowym leczeniu wprowadzającym czynnikiem wzrostu granulocytów G-CSF. W badaniach klinicznych pleryksafor podawano zwykle przez 2 do 4 (i do 7) kolejnych dni. Dawkę należy obliczać na podstawie masy ciała pacjenta zmierzonej w ciągu 1 tyg. przed podaniem pierwszej dawki pleryksaforu. W badaniach klinicznych dawkę pleryksaforu obliczano dla pacjentów o wadze do 175% należnej masy ciała. Nie prowadzono badań dot. dawkowania ani leczenia pleryksaforem pacjentów o wadze przekraczającej 175% należnej masy ciała. Ponieważ większej masie ciała towarzyszy większa ekspozycja ogólnoustrojowa, nie należy stosować dawek dobowych przekraczających 40 mg. Zalecane leki w leczeniu skojarzonym: w badaniach klinicznych podawano 10 µg/kg mc. G-CSF raz na dobę rano przez 4 kolejne dni przed podaniem pierwszej dawki pleryksaforu i codziennie rano przed aferezą). Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z klirensem kreatyniny 20-50 ml/min, dawkę pleryksaforu należy zmniejszyć o jedną trzecią do 0,16 mg/kg mc./dobę. Istnieją niepełne dane kliniczne dotyczące tej modyfikacji dawkowania. Brak zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z klirensem kreatyniny <20 ml/min i u pacjentów hemodializowanych. U pacjentów, u których klirens kreatyniny wynosi <50 ml/min., nie należy przekraczać 27 mg pleryksaforu na dobę. Nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek.

Wskazania

W skojarzeniu z G-CSF do zwiększenia mobilizacji macierzystych komórek krwiotwórczych we krwi obwodowej w celu ich pobrania, a następnie autologicznego przeszczepienia pacjentom z chłoniakiem lub szpiczakiem mnogim, u których mobilizacja tych komórek jest niewystarczająca.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na składniki preparatu.

Środki ostrożności

Możliwość mobilizacji komórek nowotworowych u pacjentów z rozpoznaniem chłoniaka i szpiczaka mnogiego. Nie prowadzono wystarczających badań dotyczących reinfuzji komórek nowotworowych. Po zastosowaniu preparatu w skojarzeniu z G-CSF w celu mobilizacji macierzystych komórek krwiotwórczych u pacjentów z rozpoznaniem chłoniaka lub szpiczaka mnogiego podczas leukaferezy może dojść do pobrania komórek nowotworowych uwolnionych ze szpiku kostnego. Nie przeprowadzono wyczerpujących badań oceniających znacznie kliniczne teoretycznego ryzyka rekrutacji komórek nowotworowych. W badaniach klinicznych nie obserwowano mobilizacji komórek nowotworowych po podaniu pleryksaforu pacjentom z rozpoznaniem chłoniaka nieziarniczego lub szpiczaka mnogiego. Mobilizacja komórek nowotworowych u pacjentów z rozpoznaniem białaczki. Pleryksafor i G-CSF podawano pacjentom z rozpoznaniem ostrej białaczki szpikowej i białaczki plazmatycznej w ramach programu rozszerzonego dostępu. W niektórych przypadkach stwierdzono zwiększenie liczby komórek białaczkowych we krwi. Podczas mobilizacji komórek krwiotwórczych pleryksafor może powodować mobilizację i przedostawanie się komórek białaczkowych do produktu aferezy - nie zaleca się stosowania pleryksaforu w celu mobilizacji macierzystych komórek krwiotwórczych ani pobierania szpiku kostnego u pacjentów z rozpoznaniem białaczki. Stosowanie preparatu w skojarzeniu z G-CSF powoduje zwiększenie puli krążących leukocytów oraz macierzystych komórek krwiotwórczych. W przypadku stosowania preparatu u pacjentów z neutrofilią krwi obwodowej przekraczającą 50 000/µl należy uwzględnić wszystkie przesłanki kliniczne. Podczas leczenia należy kontrolować liczbę leukocytów i płytek krwi. Nie można wykluczyć możliwości powiększenia śledziony pod wpływem stosowania pleryksaforu w skojarzeniu z G-CSF. Po podaniu G-CSF rzadko może dojść do pęknięcia śledziony. Należy wykonać badanie śledziony, jeśli podczas stosowania pleryksaforu w skojarzeniu z G-CSF wystąpi ból w lewym nadbrzuszu i (lub) okolicy łopatki lub barku. Ostrożnie stosować u pacjentów w podeszłym wieku. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i młodzieży.

Niepożądane działanie

Bardzo często: biegunka, nudności, reakcje w miejscu wstrzyknięcia. Często: bezsenność, ból i zawroty głowy, wymioty, ból brzucha, dolegliwości brzuszne, niestrawność, wzdęcia, zaparcia, bębnica, niedoczulica w obrębie jamy ustnej, suchość w jamie ustnej, nadmierne wydzielanie potu, rumień, bóle stawów, bóle kostno-mięśniowe, przewlekłe zmęczenie, złe samopoczucie. Niezbyt często: reakcje alergiczne (m.in. pokrzywka, obrzęk okołogałkowy, duszność, niedotlenienie), reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), nietypowe sny, koszmary senne. Ponadto obserwowano: zawał mięśnia sercowego (jednak nie wydaje się, aby preparat stanowił niezależny czynnik ryzyka zawału mięśnia sercowego u pacjentów otrzymujących G-CSF), hiperleukocytozę, reakcje wazowagalne (niedociśnienie ortostatyczne, omdlenie), małopłytkowość i parestezje.

Ciąża i laktacja

Pleryksafor może powodować występowanie wad wrodzonych u dzieci kobiet, które przyjmowały pleryksafor w ciąży. W badaniach na zwierzętach wykazano działanie teratogenne. Nie należy stosować preparatu w ciąży, jeśli stan kliniczny kobiety nie wymaga leczenia pleryksaforem. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia. Podczas stosowania preparatu należy przerwać karmienie piersią.

Uwagi

1 dawka zawiera

Interakcje

W badaniach klinicznych po dodaniu rytuksymabu do schematu leczenia mobilizującego (pleryksafor i G-CSF) pacjentów z chłoniakiem nieziarniczym nie stwierdzono wpływu na bezpieczeństwo pacjentów ani uzysk komórek CD34+. W badaniach in vitro pleryksafor nie działał jako substrat ani inhibitor glikoproteiny P, ponadto nie stwierdzono udziału enzymów CYP układu P-450 w metabolizmie pleryksaforu, ani indukcji lub inhibicji enzymów CYP P-450 pod wpływem pleryksaforu.

Preparat zawiera substancję Plerixafor.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml roztworu zawiera 20 mg pleryksaforu.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.