Morphini sulfas WZF 0,1% spinal

1 ml zawiera 1 mg siarczanu morfiny. Lek zawiera 0,154 mmol (3,54 mg) sodu w 1 ml roztworu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Morphini sulfas WZF 0,1% spinal 10 amp. 2 ml, roztw. do wstrz. 23,16zł 2017-10-31

Działanie

Silny opioidowy lek przeciwbólowy. Działa na receptory opioidowe rozmieszczone w OUN, szczególne powinowactwo wykazuje do receptorów mi. Podanie zewnątrzoponowe lub podpajęczynówkowe zapewnia długotrwałe działanie przeciwbólowe bez zaburzenia czynności motorycznych, czucia i czynności układu współczulnego. Lek wywołuje senność, zmiany nastroju, zmniejszenie temperatury ciała, zależne od dawki zahamowanie czynności oddechowej. Działanie przeciwbólowe powodowane jest również przez modyfikację uwalniania substancji neuroprzekaźnikowych z włókien nerwowych aferentnych. W tkankach zmienionych zapalnie dochodzi do migracji i zwiększonej koncentracji receptorów opioidowych, co wpływa na obwodowe działanie przeciwbólowe morfiny. Rozszerza naczynia krwionośne, początkowo zwiększa a następnie obniża napięcie błony mięśniowej przewodu pokarmowego oraz dróg moczowych i żółciowych przy zachowaniu skurczu zwieraczy. Efektem jest kurcz odźwiernika, opóźnienie opróżniania żołądka, zwiększenie ciśnienia w drogach żółciowych i moczowych, zwolnienie perystaltyki, zaparcia, zaburzenia oddawania moczu. Hamuje czynność wydzielniczą kory nadnerczy w odpowiedzi na bodziec stresowy; nie wpływa na odruchy ścięgniste i autonomiczne. Może powodować zwiększenie stężenia histaminy we krwi (u pacjentów z astmą może wywołać skurcz oskrzeli). Po podaniu dożylnym maksymalne stężenie w surowicy występuje po 30 s, a po 15-30 min w płynie mózgowo-rdzeniowym. Maksymalne działanie przeciwbólowe występuje po 30-45 min. Po podaniu zewnątrzoponowym i podpajęczynówkowym maksymalne stężenie leku w surowicy występuje po 30 min i zmniejsza się do bardzo małych wartości w ciągu 2-4 h. Działanie przeciwbólowe występuje po 15-60 min i utrzymuje się 24 h.T0,5 po podaniu parenteralnym wynosi 1,5-2 h. W ok. 30% morfina wiąże się z białkami osocza, część nie związana ulega szybkiej redystrybucji do tkanek. Lek metabolizowany jest w wątrobie do 6-glukuronianu morfiny (postać aktywna) i 3-glukuronianu morfiny (postać nieaktywna). 90% leku wydalane jest z moczem, 10% z kałem.

Dawkowanie

Dawkowanie należy ustalać indywidualnie. Dożylnie. Dorośli: dawka początkowa - 2-10 mg/70 kg mc. Brak danych dotyczących stosowania preparatu u pacjentówZewnątrzoponowo (w odcinku lędźwiowym). Dorośli: dawka początkowa - 5 mg (powinna zapewnić działanie przeciwbólowe przez 24 h); jeżeli działanie przeciwbólowe nie wystąpi w ciągu 1 h, można z zachowaniem ostrożności podać dawkę uzupełniającą 1-2 mg; nie przekraczać dawki 10 mg/dobę; we wlewie ciągłym zazwyczaj dawka początkowa 2-4 mg/dobę; jeśli dawka jest nieskuteczna można podać dawkę uzupełniającą - 1-2 mg. Podanie zewnątrzoponowe w odcinku piersiowym kręgosłupa: nawet dawki 1-2 mg może spowodować objawy zahamowania ośrodka oddechowego. U pacjentów w podeszłym wieku dawki mniejsze niż 5 mg mogą zapewnić wystarczające działanie przeciwbólowe przez 24 h. Podpajęczynówkowo (wyłącznie w odcinku lędźwiowym). Dorośli: 0,2-1 mg w dawce pojedynczej (powinno zapewnić działanie przeciwbólowe przez 24 h). Nie należy stosować podpajęczynówkowo więcej niż 1 ml roztworu. Nie zaleca się powtarzania wstrzyknięć podpajęczynówkowych. Ciągły wlew dożylny chlorowodorku naloksonu w dawce 0,6 mg/h przez 24 h po podaniu podpajęczynówkowym zmniejsza ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Jeżeli działanie przeciwbólowe jest niewystarczające należy rozważyć inne drogi podania preparatu. U osób wyniszczonych i w podeszłym wieku stosować dawki mniejsze. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania morfiny zewnątrzoponowo i podpajęczynówkowo u dzieci. Sposób podania. Preparat nie zawiera środków konserwujących i można go stosować dożylnie, zewnątrzoponowo i podpajęczynówkowo. Ze względu na większe ryzyko wystąpienia wczesnych oraz późnych działań niepożądanych po podaniu podpajęczynówkowym, należy jeśli to możliwe, stosować podanie zewnątrzoponowe. Wstrzyknięcia zewnątrzoponowe i podpajęczynówkowe zaleca się wykonywać w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Preparat może być stosowany zewnątrzoponowo lub podpajęczynówkowo wyłącznie przez doświadczonego lekarza, znającego technikę i działania niepożądane związane z tą drogą podania leku. W leczeniu bólu przewlekłego, po rozpoczęciu terapii w warunkach szpitalnych, nadzorowane leczenie może być kontynuowane ambulatoryjnie lub w warunkach domowych.

Wskazania

Do stosowania dożylnie, zewnątrzoponowo lub podpajęczynówkowo w leczeniu bólów o dużym nasileniu, nieustępujących po nieopioidowych lekach przeciwbólowych. Zastosowanie podania zewnątrzoponowego i podpajęczynówkowego zapewnia długotrwałe działanie przeciwbólowe, pozbawione zaburzeń czucia, zaburzeń ruchowych oraz zaburzeń układu współczulnego.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na morfinę lub inne opioidowe leki przeciwbólowe. Ostry napad astmy oskrzelowej lub choroba obturacyjna górnych dróg oddechowych. Ogólne przeciwwskazania do stosowania podpajęczynówkowo i zewnątrzoponowo: stan zapalny w miejscu wkłucia, jednoczesne leczenie lekami przeciwzakrzepowymi, skaza krwotoczna; inne stany kliniczne będące przeciwwskazaniem do podania morfiny zewnątrzoponowo lub podpajęczynówkowo.

Środki ostrożności

Po podaniu zewnątrzoponowym lub podpajęczynówkowym pacjenta należy obserwować przez 24 h od podania ostatniej dawki preparatu, ze względu na ryzyko zahamowania ośrodka oddechowego; należy zapewnić dostęp do tlenu, sprzętu do resuscytacji, naloksonu. Podanie podpajęczynówkowe obarczone jest większym ryzykiem wystąpienia zahamowania oddychania niż podanie zewnątrzoponowe. Zaleca się ograniczenie stosowania leku do odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Po podaniu zewnątrzoponowym lub podpajęczynówkowym morfiny pacjentom poddanym zabiegom chirurgicznym w obrębie dróg żółciowych lub pacjentom z zaburzeniami czynności dróg żółciowych może wystąpić kolka żółciowa. Szczególną ostrożność należy zachować stosując morfinę dożylnie u pacjentów: w podeszłym wieku, wyniszczonych; po urazach głowy, ze zwiększonym ciśnieniem śródczaszkowym lub śródgałkowym; ze zmniejszoną rezerwą oddechową (np. rozedmą płuc, kifoskoliozą, znaczną otyłością); z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc oraz u pacjentów w ostrym napadzie astmy oskrzelowej (podanie morfiny może spowodować ostrą niewydolność oddechową); z zaburzeniami metabolicznymi, zaburzoną czynnością wątroby lub nerek, niedoczynnością tarczycy (opóźniona eliminacja morfiny); z padaczką lub drgawkami w wywiadzie (zastosowanie dużych dawek morfiny może wywołać drgawki); ze zmniejszoną objętością krwi krążącej, zaburzeniami czynności serca oraz leczonych lekami adrenolitycznymi (ryzyko wystąpienia hipotonii ortostatycznej). Zwiększone napięcie mięśni gładkich występujące po zastosowaniu morfiny może spowodować wystąpienie kolki wątrobowej lub nerkowej oraz trudności w oddawaniu moczu. U chorych z przerostem gruczołu krokowego morfina może spowodować zatrzymanie moczu, wymagające stałego cewnikowania. Zawartość sodu - 0,154 mmol/ml (3,54 mg/ml) należy wziąć pod uwagę u pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek i u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

Niepożądane działanie

Zahamowanie ośrodka oddechowego (najpoważniejsze działanie niepożądane; po jednorazowym podaniu morfiny zewnątrzoponowo lub podpajęczynówkowo może wystąpić wczesne lub późne - do 24 h zahamowanie ośrodka oddechowego, częściej po podaniu podpajęczynówkowym niż zewnątrzoponowym; w związku z opóźnionym działaniem morfiny na OUN, zbyt szybkie podanie dożylne może spowodować wystąpienie objawów przedawkowania), zniesienie odruchu kaszlu, zaburzenia nastroju, psychozy (po zastosowaniu dużych dawek morfiny), euforia, stany lękowe, drgawki, ból głowy, zawroty głowy, pobudzenie OUN (w przypadku stosowania dużych dawek morfiny), nudności, wymioty, zaparcia, świąd, pokrzywka, bąbel pokrzywkowy i (lub) miejscowe podrażnienia tkanek (reakcje związane z wydzielaniem histaminy), zatrzymanie moczu (może utrzymywać się przez 10-20 h po pojedynczym zewnątrzoponowym i podpajęczynówkowym podaniu; występuje częściej u mężczyzn), skąpomocz. Małe dawki morfiny nie mają dużego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, duże natomiast mogą działać pobudzająco. Jest to związane z pobudzeniem aktywności układu współczulnego i zwiększeniem stężenia katecholamin we krwi. Przy dłuższym stosowaniu rozwija się tolerancja na lek oraz uzależnienie psychiczne i fizyczne. Po nagłym odstawieniu mogą wystąpić objawy zespołu odstawiennego (u chorych, otrzymujących morfinę ze wskazań medycznych uzależnienie występuje rzadko).

Ciąża i laktacja

W ciąży stosować wyłącznie w przypadku zdecydowanej konieczności i z zachowaniem szczególnej ostrożności. U noworodków urodzonych przez matki przyjmujące długotrwale morfinę mogą wystąpić objawy zespołu odstawiennego. Nie zaleca się stosowania morfiny dożylnie w celu łagodzenia bólu podczas porodu. Morfina podana zewnątrzoponowo podczas porodu łagodzi ból porodowy w niewielkim stopniu lub nie działa przeciwbólowo. Morfina przenika do mleka kobiet karmiących piersią. Nie ustalono jaki wpływ wywiera morfina zawarta w mleku kobiecym na karmione przez nią niemowlę.

Uwagi

Morfina osłabia sprawność psychofizyczną - podczas stosowania leku nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Interakcje

Działanie morfiny mogą nasilać leki działające hamująco na OUN: leki uspokajające, przeciwhistaminowe, psychotropowe (np.: inhibitory MAO, pochodne fenotiazyny, butyrofenonu oraz trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), alkohol. Neuroleptyki stosowane w premedykacji i w okresie śródoperacyjnym mogą nasilać hamujące działanie morfiny na ośrodek oddechowy.

Preparat zawiera substancję Morphine sulphate.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 amp. (1 ml) zawiera 10 mg lub 20 mg siarczanu morfiny. Lek zawiera pirosiarczyn sodu(E 223) oraz sód.

1 ml zawiera 1 mg siarczanu morfiny. Lek zawiera 0,154 mmol (3,54 mg) sodu w 1 ml roztworu.

1 tabl. powl. o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 10 mg, 30 mg, 60 mg, 100 mg lub 200 mg siarczanu morfiny. 1 tabl. 10 mg zawiera 90 mg laktozy; 1 tabl. 30 mg zawiera 70 mg laktozy; 1 tabl. 60 mg zawiera 40 mg laktozy. Tabl. 30 mg i tabl. 60 mg zawierają żółcień pomarańczową (E 110).

1 tabl. zawiera 10 mg, 30 mg, 60 mg lub 100 mg siarczanu morfiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu.

1 tabl. powl. zawiera 10 mg lub 20 mg siarczanu morfiny. Lek zawiera laktozę; ponadto tabl. 20 mg zawierają żółcień pomarańczową.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.