Moloxin

1  butelka (250 ml) roztworu do infuzji zawiera 400 mg moksyfloksacyny (w postaci chlorowodorku); 250 ml roztworu zawiera 35,3 mmol (811,9 mg) sodu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Moloxin 1 but. 250 ml, roztw. do inf. 2017-10-31

Działanie

Chemioterapeutyk z grupy fluorochinolonów, hamujący aktywność bakteryjnych topoizomeraz typu II (gyraza DNA i topoizomeraza IV), które są niezbędne do prawidłowego przebiegu replikacji, transkrypcji i naprawy bakteryjnego DNA. Gatunki zwykle wrażliwe na moksyfloksacynę - tlenowe bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus, Streptococcus agalactiae (grupa B), grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus, S. intermedius), Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes (grupa A), grupa Streptococcus viridans (S. viridans, S. mutans, S. mitis, S. sanguinis, S. salivarius, S. thermophilus); tlenowe bakterie Gram-ujemne: Acinetobacter baumanii, Haemophilus influenzae, Legionella pneumophila, Moraxella (Branhamella) catarrhalis, bakterie beztlenowe: Prevotella spp.; inne: Chlamydophila (Chlamydia) pneumoniae, Coxiella burnetii, Mycoplasma pneumoniae. Gatunki, wśród których może wystąpić problem oporności nabytej: Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis, Bacteroides fragilis. Gatunki o oporności naturalnej: Pseudomonas aeruginosa. Wśród metycylinoopornych szczepów S. aureus występuje wysokie prawdopodobieństwo oporności na fluorochinolony. Szczepy wytwarzające β-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL) są zwykle oporne także na fluorochinolony. Farmakokinetyka moksyfloksacyny ma przebieg liniowy po podaniu doustnym pojedynczej dawki w zakresie 50-1200 mg, po podaniu dożylnym w pojedynczej dawce do 600 mg oraz podczas podawania do 600 mg raz na dobę przez 10 dni. Maksymalne stężenie we krwi po podaniu dożylnym wynosi ok. 4,1 mg/l i jest o ok. 26% większe niż obserwowane po podaniu doustnym. Moksyfloksacyna wiąże się głównie z albuminami surowicy. Szybko przedostaje się do przestrzeni pozanaczyniowej. Bierze udział w reakcjach II fazy metabolizmu wątrobowego i jest wydalana przez nerki (ok.  40%) oraz z żółcią w kale (ok. 60%) w postaci niezmienionej, a także w postaci siarczanu (M1) i glukuronidu (M2). Metabolity M1 i M2 są jedynymi, mającymi znaczenie metabolitami u człowieka; oba są nieczynne mikrobiologicznie. Średni T0,5 moksyfloksacyny we krwi wynosi ok. 12 h. Nie ma istotnych różnic we właściwościach farmakokinetycznych leku u pacjentów z niewydolnością nerek (w tym u osób z CCr >20 ml/min/1,73 m2 pc.); wraz ze stopniem niewydolności nerek zwiększa się stężenie metabolitu M2, nawet 2,5-krotnie (CCr 2 pc.). Nie wiadomo, czy u pacjentów z niewydolnością wątroby (A lub B wg Childa-Pugha) występują jakiekolwiek różnice w stosunku do osób zdrowych; zaburzenia czynności wątroby wiążą się z większym stężeniem metabolitu M1 we krwi, podczas gdy ogólny wpływ moksyfloksacyny na organizm jest porównywalny do obserwowanego u osób zdrowych.

Dawkowanie

Dożylnie. Dorośli: 400 mg raz na dobę. Leczenie rozpoczęte podawaniem leku w postaci dożylnej można kontynuować doustnym podawaniem tabletek zawierających 400 mg moksyfloksacyny, jeśli jest to uzasadnione klinicznie. W badaniach klinicznych u większości pacjentów zmieniono drogę podania na doustną w ciągu 4 dni (w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc) lub 6 dni (w leczeniu powikłanego zakażenia skóry i tkanki podskórnej). Zalecany całkowity czas trwania leczenia, dożylnego i doustnego, wynosi 7-14 dni w pozaszpitalnym zapaleniu płuc i 7-21 dni w powikłanym zakażeniu skóry i tkanki podskórnej. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest konieczna modyfikacja dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku ani u osób z małą masą ciała, u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek ani u pacjentów poddawanych przewlekłej dializoterapii (np. hemodializie lub ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej). Dane na temat stosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są niewystarczające. Stosowanie moksyfloksacyny u dzieci i młodzieży w okresie wzrostu jest przeciwwskazane. Sposób podania. Podawać w ciągłej infuzji przez 60 min. Jeśli jest to wskazane ze względów medycznych, roztwór do infuzji można podawać przez dren „T”, razem ze zgodnymi roztworami do infuzji.

Wskazania

Pozaszpitalne zapalenie płuc. Powikłane zakażenia skóry i tkanki podskórnej. Moksyfloksacynę można stosować tylko wówczas, jeśli uzna się, że nie jest właściwe zastosowanie innych leków przeciwbakteryjnych, zazwyczaj zalecanych w tych zakażeniach jako leki pierwszego rzutu. Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na moksyfloksacynę, inne chinolony lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Choroby ścięgien w wywiadzie występujące w związku z leczeniem chinolonami. Ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT: wrodzone lub udokumentowane nabyte wydłużenie odstępu QT; zaburzenia elektrolitowe (zwłaszcza nieskorygowana hipokaliemia); istotna klinicznie bradykardia; istotna klinicznie niewydolność serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory; objawowe zaburzenia rytmu serca w wywiadzie; jednoczesne stosowanie innych leków, które wydłużają odstęp QT. Niewydolność wątroby (C wg Childa-Pugh), aktywność aminotransferaz przekraczająca 5-krotnie górną granicę normy (GGN). Ciąża i okres karmienia piersią. Dzieci i młodzież <18 lat.

Środki ostrożności

Należy unikać podawania dotętniczego, ze względu na ryzyko zapalenia tkanki okołotętniczej. Nie ustalono skuteczności klinicznej moksyfloksacyny w leczeniu powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich (CSSSI), takich jak: ciężkie zakażenia ran oparzeniowych, zapalenia powięzi i stopy cukrzycowej z zapaleniem kości i szpiku. Nie zaleca się stosowania moksyfloksacyny w leczeniu zakażeń wywołanych przez wielooporne szczepy gronkowca złocistego (MRSA); jeśli podejrzewa się lub stwierdzi, że zakażenie wywołał szczep MRSA, należy rozpocząć leczenie odpowiednim lekiem przeciwbakteryjnym. Ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT w trakcie terapii moksyfloksacyną, należy zachować ostrożność u pacjentów z czynnikami ryzyka zaburzeń rytmu serca (np. ostre niedokrwienie mięśnia sercowego), u pacjentów przyjmujących leki powodujące hipokaliemię lub istotną klinicznie bradykardię, a także u kobiet i pacjentów w podeszłym wieku, gdyż u nich występuje większa wrażliwość na skutki wydłużenia odstępu QTc. Wydłużenie odstępu QT może zwiększać się wraz ze wzrostem stężenia leku we krwi na skutek szybkiej infuzji dożylnej, dlatego infuzja nie może trwać krócej niż 60 min i nie należy przekraczać dawki 400 mg raz na dobę i.v. Pacjentów należy obserwować pod kątem występowania zaburzeń czynności wątroby (szybko postępujące osłabienie organizmu połączone z żółtaczką, ciemne zabarwienie moczu, skłonność do krwawień i encefalopatia wątrobowa); jeżeli pojawią się objawy zaburzenia czynności wątroby, należy wykonać testy oceniające czynność tego narządu. Ostrożnie stosować u pacjentów: z zaburzeniami czynności OUN lub innymi czynnikami predysponującymi do wystąpienia drgawek lub obniżającymi próg drgawkowy (ryzyko drgawek); z psychozą lub chorobami psychicznymi w wywiadzie (ryzyko zachowań autodestrukcyjnych); z miastenią (ryzyko nasilenia objawów); z cukrzycą (kontrolować glikemię, notowano hipoglikemię i hiperglikemię); w podeszłym wieku lub u osób leczonych jednocześnie glikokortykosteroidami (zwiększone ryzyko zapalenia i zerwania ścięgna); w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek (zwłaszcza jeśli nie można zapewnić odpowiedniej podaży płynów, gdyż odwodnienie zwiększa ryzyko niewydolności nerek); z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (ryzyko hemolizy). W trakcie leczenia należy unikać długotrwałej ekspozycji na silne światło słoneczne lub promieniowanie UV. Należy przerwać stosowanie moksyfloksacyny w przypadku wystąpienia: objawów zaburzeń rytmu serca (wykonać badanie EKG), drgawek, niepożądanych reakcji psychicznych (takich jak: depresja, reakcje psychotyczne, myśli lub próby samobójcze), pierwszych oznak bólu lub objawów zapalenia ścięgna (odciążyć chorą kończynę(y) i rozpocząć odpowiednie leczenie ścięgna, np. unieruchomienia), objawów neuropatii (np. ból, uczucie pieczenia, mrowienia, drętwienia lub osłabienie), zaburzeń widzenia (zasięgnąć porady okulisty), zmian na skórze i (lub) błonach śluzowych, reakcji nadwrażliwości (zwłaszcza ciężkiej; zastosować odpowiednie leczenie, np. przeciwwstrząsowe). U pacjentów, u których w czasie lub po zakończeniu leczenia moksyfloksacyną wystąpiła ciężka biegunka, należy rozważyć możliwość wystąpienia biegunki związanej ze stosowaniem antybiotyku (ang. AAD) i zapalenia jelita grubego związanego ze stosowaniem antybiotyku (ang. AAC), w tym rzekomobłoniastego zapalenie jelita grubego i biegunki wywołanej przez Clostridium difficile; w przypadku potwierdzenia rozpoznania należy przerwać podawanie moksyfloksacyny i natychmiast wdrożyć właściwe postępowanie lecznicze. Zawartość sodu - 35,3 mmola (811,9 mg) sodu/250 ml należy wziąć pod uwagę podczas stosowania leku u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

Niepożądane działanie

Często: nadkażenia spowodowane opornymi bakteriami lub grzybami (np. kandydozy jamy ustnej lub pochwy), ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, wydłużenie odstępu QT u pacjentów z hipokaliemią, nudności, wymioty, ból żołądkowo-jelitowy, ból brzucha, biegunka, zwiększenie aktywności aminotransferaz, reakcje w miejscu wstrzyknięcia i infuzji. Niezbyt często: niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, trombocytoza, eozynofilia, wydłużenie czasu protrombinowego, zwiększenie wskaźnika INR, reakcje alergiczne, hiperlipidemia, reakcje lękowe, nadaktywność psychoruchowa, pobudzenie, parestezja i dyzestezja, zaburzenia smaku (w tym bardzo rzadko utrata smaku), splątanie i dezorientacja, zaburzenia snu (zazwyczaj bezsenność), drżenia, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, senność, zaburzenia widzenia (w tym podwójne widzenie oraz zamglone widzenie, szczególnie w powiązaniu z objawami ze strony OUN), wydłużenie odstępu QT, kołatanie serca, tachykardia, migotanie przedsionków, dławica piersiowa, rozszerzenie naczyń krwionośnych, duszność (w tym napady astmy), zmniejszenie łaknienia i ilości spożywanych pokarmów, zaparcia, niestrawność, wzdęcia z oddawaniem wiatrów, zapalenie błony śluzowej żołądka, zwiększenie aktywności amylazy, zaburzenie czynności wątroby (w tym zwiększenie aktywności LDH), zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie aktywności GGT, zwiększenie aktywności ALP, świąd, wysypka, pokrzywka, sucha skóra, ból stawów, ból mięśni, odwodnienie, złe samopoczucie (głównie osłabienie lub zmęczenie), stany bólowe (w tym ból pleców, klatki piersiowej, miednicy i kończyn), nadmierne pocenie się, zapalenie żył (zakrzepowe) w miejscu infuzji. Rzadko: anafilaksja (w tym bardzo rzadko wstrząs zagrażający życiu, obrzęki alergiczne, obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk krtani, mogący zagrażać życiu), hiperglikemia, hiperurykemia, chwiejność emocjonalna, depresja (bardzo rzadko prowadząca do zachowań autodestrukcyjnych takich, jak wyobrażenia lub myśli samobójcze, lub próby samobójcze), omamy, hipoestezja, zaburzenia węchu (w tym brak węchu), niezwykłe sny, zaburzenia koordynacji (w tym zaburzenia chodu na skutek zawrotów głowy), drgawki (w tym duży napad padaczkowy), zaburzenia koncentracji, zaburzenia mowy, amnezja, neuropatia obwodowa, polineuropatia, szumy uszne, zaburzenia słuchu (w tym głuchota; zwykle przemijające), tachyarytmie komorowe, omdlenie, nadciśnienie, niedociśnienie, dysfagia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie jelita grubego związane z antybiotykoterapią (w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, bardzo rzadko z zagrażającymi życiu powikłaniami), żółtaczka, zapalenie wątroby (zazwyczaj przebiegające z zastojem żółci), zapalenie ścięgien, kurcze mięśni, drżenie mięśni, osłabienie siły mięśniowej, zaburzenie czynności nerek (w tym zwiększenie stężenia BUN oraz kreatyniny), niewydolność nerek, obrzęki. Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia protrombiny (zmniejszenie wskaźnika INR), agranulocytoza, hipoglikemia, depersonalizacja, reakcje psychotyczne (mogące prowadzić do zachowań autodestrukcyjnych takich, jak wyobrażenia lub myśli samobójcze, lub próby samobójcze), hiperestezja, przemijająca utrata widzenia (szczególnie w przebiegu reakcji ze strony OUN), niespecyficzne arytmie, torsade de pointes, zatrzymanie akcji serca, zapalenie wątroby o piorunującym przebiegu mogące prowadzić do zagrażającej życiu niewydolności wątroby (w tym do zgonu), pęcherzowe reakcje skórne (takie jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, mogące zagrażać życiu), zerwanie ścięgna, zapalenie stawów, sztywność mięśni, nasilenie objawów miastenii. Następujące działania niepożądane występowały z większą częstością u pacjentów otrzymujących moksyfloksacynę dożylnie, bez względu na to, czy następnie przyjmowali moksyfloksacynę doustnie, czy nie - często: zwiększenie aktywności GGT; niezbyt często: tachyarytmie komorowe, niedociśnienie tętnicze, obrzęk, zapalenie jelita grubego związane z antybiotykoterapią (w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, bardzo rzadko związane z niebezpiecznymi dla życia powikłaniami), drgawki (w tym duże napady padaczkowe), omamy, zaburzenie czynności nerek (w tym zwiększenie stężenia BUN i kreatyniny we krwi), niewydolność nerek. Podczas stosowania innych fluorochinolonów bardzo rzadko zgłaszano następujące działania niepożądane, które mogą wystąpić również podczas stosowania moksyfloksacyny: hipernatremia, hiperkalcemia, niedokrwistość hemolityczna, rabdomioliza, reakcje nadwrażliwości na światło.

Ciąża i laktacja

Stosowanie w ciąży i okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane (ryzyko uszkodzenia chrząstek obciążonych stawów u płodu lub niedojrzałego organizmu). Moksyfloksacyna nie wpływa na płodność (badania na zwierzętach).

Uwagi

Moksyfloksacyna może zaburzać sprawność psychofizyczną (m.in. wywołując zawroty głowy lub ostrą, przemijającą utratę widzenia) - przed przystąpieniem do prowadzenia pojazdu lub obsługiwania maszyn należy sprawdzić indywidualną reakcję organizmu na lek. Leczenie moksyfloksacyną może powodować fałszywie ujemne wyniki w testach wykrywających Mycobacterium spp.

Interakcje

Stosowanie moksyfloksacyny z wymienionymi poniżej lekami jest przeciwwskazane: leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid), leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), leki przeciwpsychotyczne (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperydol, sultopryd), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre leki przeciwdrobnoustrojowe (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna i.v., pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, zwłaszcza halofantryna), niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna), inne (cyzapryd, winkamina i.v., beprydyl, difemanil) - ryzyko addycyjnego wpływu moksyfloksacyny i ww. innych leków na wydłużenie odstępu QT. Stosować ostrożnie z lekami, które mogą zmniejszać stężenie potasu we krwi, takimi jak: diuretyki pętlowe lub tiazydowe, leki przeczyszczające i lewatywy (duże dawki), glikokortykosteroidy, amfoterycyna B, jak również z lekami wywołującymi istotną klinicznie bradykardię. Moksyfloksacyna zwiększa stężenie digoksyny we krwi (o ok. 30%), bez wpływu na wartości AUC ani na najmniejsze stężenia występujące między dawkami - modyfikacja dawkowania nie jest konieczna. Zmniejsza Cmax glibenklamidu (o ok. 21%) z ryzykiem wystąpienia lekkiej i przemijającej hipoglikemii, jednakże obserwowane zmiany w farmakokinetyce glibenklamidu nie miały wpływu na zmiany parametrów farmakodynamicznych (stężenie glukozy we krwi, insulina) - modyfikacja dawkowania nie jest konieczna. Stosowanie moksyfloksacyny z lekami przeciwzakrzepowymi wymaga zwiększenia częstości kontroli wskaźnika INR i jeśli to konieczne, dostosowania dawki doustnych antykoagulantów. Nie obserwowano interakcji moksyfloksacyny z ranitydyną, probenecydem, doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, preparatami wapnia, morfiną podawaną pozajelitowo, teofiliną, cyklosporyną ani itrakonazolem. Wystąpienie interakcji metabolicznych związanych z układem cytochromu P450 jest mało prawdopodobne. Moksyfloksacyna nie wchodzi w istotne klinicznie interakcje z pokarmem, w tym także z produktami nabiałowymi.

Preparat zawiera substancję Moxifloxacin.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1  butelka (250 ml) roztworu do infuzji zawiera 400 mg moksyfloksacyny (w postaci chlorowodorku); 250 ml roztworu zawiera 35,3 mmol (811,9 mg) sodu.

1 tabl. powl. zawiera 400 mg moksyfloksacyny (w postaci chlorowodorku).

1 ml roztworu zawiera 5 mg moksyfloksacyny w postaci chlorowodorku.

1 tabl. powl. zawiera 400 mg moksyfloksacyny w postaci chlorowodorku. Preparat zawiera laktozę.

1 ml roztworu zawiera 5 mg moksyfloksacyny w postaci chlorowodorku.

1 ml roztworu zawiera 5 mg moksyfloksacyny w postaci chlorowodorku.

1 tabl. powl. zawiera 400 mg moksyfloksacyny (w postaci chlorowodorku).

1 ml roztworu zawiera 5 mg moksyfloksacyny w postaci chlorowodorku.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.