Moklar

1 tabl. powl. zawiera 150 mg moklobemidu. Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Moklar 30 szt., tabl. powl. 16,75zł 2017-10-31

Działanie

Moklobemid jest morfolinową pochodną benzamidu. Mechanizm działania polega na selektywnym i odwracalnym hamowaniu MAO typu A. Działanie przeciwdepresyjne leku związane jest z nasileniem neurotransmisji katecholaminergicznej i serotoninergicznej. Moklobemid wykazuje niewielkie działanie hamujące aktywność MAO typu B. Działanie moklobemidu jest krótkotrwałe i maksymalnie wynosi około 24 h. Wyraźne działanie lecznicze moklobemidu jest obserwowane zazwyczaj między 1. a 3. tygodniem leczenia. Po podaniu doustnym moklobemid wchłania się prawie całkowicie (około 95%) z przewodu pokarmowego. Obecność pokarmu zmniejsza szybkość wchłaniania, ale nie wpływa na wielkość całkowitej absorpcji. Maksymalne stężenie leku jest osiągane w czasie 0,5-3,5 h. Biodostępność wynosi 44-69% po pojedynczej dawce i około 90% po wielokrotnym dawkowaniu. Moklobemid wykazuje szybki początek działania po 15 min i o wiele krótszy czas działania (16 h) w stosunku do nieodwracalnych inhibitorów MAO (kilka dni). Wiąże się z białkami osocza w około 50%. Moklobemid jest szybko metabolizowany różnymi szlakami w wątrobie (około 95% dawki przyjętej) do końcowych około 20 metabolitów. T0,5 leku jest krótki i wynosi 1-2 h. Około 1% dawki jest wydalane w postaci nie zmienionej z moczem i około 5% z kałem. U pacjentów w podeszłym wieku okres półtrwania wynosi zwykle 4-6 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Zespoły depresyjne: zaleca się przyjmowanie leku w początkowej dawce dobowej 300 mg w 2 dawkach podzielonych, w razie potrzeby dawkę dobową można zwiększyć maksymalnie do 600 mg w 2-3 dawkach podzielonych. Zwiększenie dawkowania może nastąpić dopiero po pierwszym tygodniu podawania preparatu. Indywidualnie można zmniejszyć dawkę dobową do 150 mg. Aby w pełni ocenić skuteczność leczenia, lek należy podawać nie krócej niż przez 4-6 tygodni. Fobia społeczna: Zaleca się podawanie 600 mg moklobemidu na dobę, w 2 dawkach podzielonych. Leczenie dawką 600 mg/dobę należy kontynuować przez 8-12 tyg., aby określić skuteczność leczenia i potrzebną dawkę do dalszego leczenia.Jeżeli okaże się, że leczenie jest skuteczne, należy rozważyć możliwość jego kontynuowania, gdyż fobia społeczna jest chorobą przewlekłą, a badania kliniczne potwierdzają skuteczność moklobemidu podawanego długotrwale. Należy okresowo oceniać stan pacjenta i zasadność dalszego leczenia. Nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością nerek. U pacjentów z niewydolnością wątroby zalecaną dawkę leku należy zmniejszyć do 1/3 lub 1/2 zwykłej dawki. Sposób podania. Tabl. przyjmować po posiłku.

Wskazania

Zespoły depresyjne. Fobia społeczna.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na moklobemid lub inne składniki preparatu. Ostry stan splątania. Guz chromochłonny. Leczenie selegiliną, petydyną, dekstrometorfanem, selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny, lub trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi. Po przerwaniu leczenia inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny, a przed rozpoczęciem leczenia moklobemidem, konieczne jest zachowanie przerwy równej 4-5 okresom biologicznego półtrwania leku lub jego aktywnego metabolitu. Nie stosować u dzieci ze względu na brak dostatecznych badań klinicznych.

Środki ostrożności

Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi oraz innymi zaburzeniami psychicznymi, a także u pacjentów z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie i u pacjentów przejawiających znaczny stopień skłonności samobójczych przed rozpoczęciem leczenia. U pacjentów z myślami samobójczymi należy ograniczyć dawkowanie i ilość przepisanego leku do minimum, a pacjenci muszą pozostawać pod stałą kontrolą lekarską we wszystkich fazach leczenia. Należy zachować ostrożność podczas wczesnego etapu leczenia przeciwdepresyjnego aż do uzyskania poprawy stanu pacjenta, ze względu na ryzyko wystąpienia prób samobójczych. Inhibitory MAO mogą nasilać reakcję hipertensyjną u pacjentów z nadczynnością tarczycy (tyreotoksykozą). Rozpoczynając leczenie u tych pacjentów należy zachować ostrożność. W trakcie leczenia, zwłaszcza na początku leczenia i w przypadku zmiany dawki, należy ściśle obserwować pacjentów, zwłaszcza z grupy podwyższonego ryzyka. Pacjentów oraz ich opiekunów należy uprzedzić o konieczności zwrócenia uwagi na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby, wystąpienie zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu, a w razie ich wystąpienia, o konieczności niezwłocznego poinformowania o ich wystąpieniu. Należy unikać stosowania leku u pacjentów pobudzonych lub podnieconych, chyba że jednocześnie są oni leczeni benzodiazepinami. U pacjentów z przeważającą fazą pobudzenia, preparat można podawać jednocześnie z lekami uspokajającymi (np. benzodiazepinami) przez okres nie dłuższy niż 2-3 tyg. Ostrożnie stosować u chorych z chorobą afektywną dwubiegunową (lek może wywołać epizody maniakalne) oraz u pacjentów z nadczynnością tarczycy (lek może wywołać reakcję nadciśnieniową). Chorzy z nadciśnieniem i nadwrażliwością na tyraminę powinni unikać spożywania pokarmów bogatych w tyraminę podczas leczenia moklobemidem. Moklobemid może zaostrzyć objawy wytwórcze u chorych z depresją w przebiegu schizofrenii lub psychozy schizoafektywnej - u tych pacjentów nie należy stosować moklobemidu (u tych chorych należy kontynuować leczenie z użyciem neuroleptyków o przedłużonym działaniu). Ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnością wątroby. Lek należy odstawiać stopniowo. Ze względu na zawartość laktozy, nie stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Często: ból głowy, bezsenność, zaburzenia snu, zawroty głowy, drżenie, wzmożona pobudliwość, niepokój, nerwowość, senność, zmęczenie, uspokojenie, nasilony niepokój, stan ostrego niepokoju, osłabienie lub omdlenie; nudności, zaparcia, bóle żołądkowo-jelitowe, dyskomfort w nadbrzuszu, mdłości, biegunka, uczucie pełności w żołądku, ból brzucha, wymioty; tachykardia, palpitacja serca, hipotensja ortostatyczna, hipotensja; pocenie się, niewyraźne widzenie, zwiększony lub zmniejszony apetyt; suchość błony śluzowej jamy ustnej. Niezbyt często: migrena, zaburzenia pozapiramidowe, szum uszny, parestezje, dyzartria; zgaga, zapalenie błony śluzowej żołądka, wzdęcie, niestrawność; nadciśnienie, zwolnienie czynności serca, skurcze dodatkowe, ból dławicowy, ból w piersiach; ogólnie złe samopoczucie, bóle szkieletowo-mięśniowe, uczucie zmienionego smaku, napady zaczerwienienia twarzy, uczucie gorąca, mroczki, duszność; trudności w zasypianiu, koszmary nocne, omamy, zaburzenia pamięci, dezorientacja, nasilenie depresji, ekscytacja/drażliwość, objawy hipomanii, zachowanie agresywne, apatia, napięcie nerwowe; objawy zapalenia żył; wykwit/wysypka, skórna reakcja alergiczna, świąd, zapalenie dziąseł, zapalenie jamy ustnej, suchość skóry, zapalenie spojówek; zaburzenie oddawania moczu (bolesne lub utrudnione oddawanie moczu, wielomocz, bolesne parcie na mocz); krwawienia z dróg rodnych, wydłużona menstruacja; spadek liczby leukocytów, wartości AlAT i AspAT. Rzadko: nieostre widzenie; drżenie mięśniowe. Bardzo rzadko: hiponatremia. Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych podczas leczenia moklobemidem, a także w krótkim czasie po jego odstawieniu. 

Ciąża i laktacja

Lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności. Nie zaleca się stosowania leku w okresie karmienia piersią.

Uwagi

Należy okresowo oceniać stan pacjenta i zasadność dalszego leczenia. Pomimo, że moklobemid jest uważany za lek nie zaburzający zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych w ruchu, należy zachować szczególną ostrożność, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia.

Interakcje

Moklobemidu nie należy podawać łącznie z: selegiliną, petydyną, dekstropropoksyfenem, dekstrometorfanem, selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), lub trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (tj. klomipramina, amitryptylina, karbamazepina; ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego). Nie należy rozpoczynać leczenia moklobemidem przed upływem 1 tyg. od odstawienia trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Ponadto należy zachować przerwę po leczeniu SSRI (2 tyg. w przypadku paroksetyny i sertraliny i co najmniej 5 tyg. w przypadku fluoksetyny). Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania moklobemidu i lewodopy (ryzyko wystąpienia przełomu nadciśnieniowego). Cymetydyna jest silnym inhibitorem cytochromu P-450, co wpływa na hamująco na metabolizm leku - dawka powinna być zmniejszona o połowę u pacjentów leczonych cymetydyną. Moklobemid może nasilać działanie hipotensyjne metoprololu. Przy jednoczesnym podawaniu leku z opioidowymi lekami przeciwbólowymi możliwe jest wystąpienie objawów sugerujących łagodny zespół serotoninowy (należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania, może być konieczne zmniejszenie dawek obu leków). Moklobemid może nasilić i wydłużyć farmakologiczne działanie leków sympatykomimetycznych. Należy zachować szczególną ostrożność we wstępnej fazie leczenia pacjentów przyjmujących leki przeciwnadciśnieniowe. Moklobemid może nasilać działanie ibuprofenu i prawdopodobnie także innych NLPZ (dawki ibuprofenu należy odpowiednio zredukować). Lek można bezpiecznie stosować z: antybiotykami, digoksyną, doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, pochodnymi kumaryny, glibenklamidem, hydrochlorotiazydem, insuliną, moksonidyną, nifedypiną, zolmitriptanem, benzodiazepinami, litem. Zalecane jest przyjmowanie leku po posiłkach w celu zmniejszenia prawdopodobieństwa interakcji z tyraminą; (ryzyko gwałtownego zwiększenia ciśnienia tętniczego, powodującego krwotoki mózgowe); do produktów o dużej zawartości tyraminy należą niektóre sery, wino, piwo, marynowane śledzie, produkty drożdżowe, czekolada, soja.

Preparat zawiera substancję Moclobemide.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 150 mg moklobemidu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg lub 300 mg moklobemidu; tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg moklobemidu.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.