Mitoxantron Accord

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 2 mg mitoksantronu (w postaci chlorowodorku). Preparat zawiera sód (0,148 mmol/ml).

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Mitoxantron Accord 1 fiol. 15 ml, konc. do sporz. roztw. do inf. 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwnowotworowy, syntetyczna pochodna antrachinonu. Mitoksantron jest środkiem działającym na DNA, który wbudowuje się w łańcuch DNA za pośrednictwem wiązań wodorowych, powodując powstawanie wiązań krzyżowych i pękanie nici. Mitoksantron zaburza również działanie RNA i jest silnym inhibitorem topoizomerazy II, enzymu odpowiedzialnego za rozplatanie i naprawę uszkodzonych nici DNA. Ma działanie komórkobójcze, zarówno na proliferujące, jak i nieproliferujące hodowle komórek ludzkich, co wskazuje, że nie działa specyficznie na fazy cyklu komórkowego, a także jest aktywny wobec szybko proliferujących oraz wolnorosnących nowotworów. Mitoksantron blokuje cykl komórkowy w fazie G2, co prowadzi do wzrostu ilości komórkowego RNA i poliploidalności. W badaniach in vitro wykazano, ze mitoksantron hamuje proliferację limfocytów B, limfocytów T i makrofagów oraz upośledza prezentację antygenów, jak również uwalnianie interferonu gamma, czynnika martwicy nowotworu alfa i interleukiny-2. Przypuszczalny mechanizm działania leku w SM polega na działaniu immunosupresyjnym. Farmakokinetykę mitoksantronu po dożylnym podaniu jednorazowej dawki można opisać na modelu trójkompartmentowym. U pacjentów, którym podano dawkę 15-90 mg/m2 pc., stwierdza się liniową zależność między dawką a AUC. Nie stwierdzono kumulacji substancji czynnej w osoczu przy podawaniu mitoksantronu raz na dobę przez 5 dni lub w pojedynczej dawce co 3 tyg. Dystrybucja do tkanek jest znacząca, a objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym przekracza 1000 l/m2. Stężenie w osoczu maleje szybko w ciągu pierwszych 2 h, a następnie zmniejsza się powoli. Mitoksantron wiąże się z białkami osocza w 78%. Frakcja związana jest niezależna od stężenia i nie ma na nią wpływu obecność fenytoiny, doksorubicyny, metotreksatu, prednizonu, prednizolonu, heparyny i aspiryny. Mitoksantron nie przenika przez barierę krew-mózg. Dystrybucja do jąder jest względnie mała. Szlaki metaboliczne mitoksantronu nie są poznane. Mitoksantron jest wydalany powoli z moczem i kałem w postaci niezmienionej substancji czynnej lub nieczynnych metabolitów. W 5-dniowym okresie po podaniu leku z moczu i kału odzyskano tylko odpowiednio 10% i 18% podanej dawki, w postaci substancji czynnej lub metabolitów. Niezmieniona substancja czynna stanowiła 65% materiału uzyskanego z moczu. Pozostałe 35% stanowiły monokarboksylowe i dikarboksylowe pochodne kwasowe i ich glukuroniany. Wiele ze zgłoszonych wartości T0,5 w fazie eliminacji mieści się w zakresie 10-40 h, jednakże kilku innych autorów zgłaszało znacznie większe wartości, sięgające 7-12 dni.

Dawkowanie

Dożylnie. Dorośli i pacjenci w podeszłym wieku. Lek powinien być podawany pod nadzorem lekarza doświadczonego w stosowaniu chemioterapii cytotoksycznej. Rak piersi z przerzutami, chłoniak nieziarniczy (typu non-Hodgkin). Dawkowanie w monoterapii: zalecana początkowa dawka  wynosi 14 mg/m2 pc., podawana w pojedynczej dawce dożylnej. Dawkę można powtórzyć w odstępie 21 dni po pierwszym podaniu. Mniejszą dawkę początkową (12 mg/m2 pc. lub mniejszą) zaleca się u pacjentów z niewystarczającą rezerwą szpikową, np. na skutek wcześniejszej chemioterapii lub u pacjentów w złym stanie ogólnym. Modyfikację dawkowania oraz czas podawania kolejnych dawek należy ustalić na podstawie klinicznej oceny stopnia i czasu trwania mielosupresji. W kolejnych cyklach leczenia zwykle można powtórzyć poprzednią dawkę, jeśli liczba leukocytów i płytek krwi powróci do wartości prawidłowych w ciągu 21 dni. Proponowane wskazówki dotyczące modyfikacji dawkowania w leczeniu zaawansowanego raka piersi i chłoniaka nieziarniczego, w zależności od nadiru hematologicznego (który zazwyczaj występuje po upływie około 10 dni od podania leku): jeśli nadir leukocytów >1500 i nadir płytek >50000 - czas do normalizacji ≤21 dni - powtórzyć poprzednią dawkę; jeśli nadir leukocytów >1500 i nadir płytek >50000 - czas do normalizacji >21 dni - wstrzymać dawkowanie aż do normalizacji, następnie powtórzyć poprzednią dawkę; jeśli nadir leukocytów 50000 - czas do normalizacji dowolny - po normalizacji zmniejszyć poprzednią dawkę o 2 mg/m2 pc.; jeśli nadir leukocytów 25000 - czas do normalizacji dowolny - po normalizacji zmniejszyć poprzednią dawkę o 4 mg/m2 pc. Leczenie skojarzone. W leczeniu raka piersi z przerzutami skuteczne okazało się połączenie mitoksantronu z innymi środkami cytotoksycznymi, w tym z cyklofosfamidem i 5-fluorouracylem lub metotreksatem i mitomycyną C. Należy zapoznać się z informacjami na temat modyfikacji dawkowania i podawania leku. Mitoksantron również stosowano w różnych połączeniach w leczeniu chłoniaka nieziarniczego, jednak dane są obecnie ograniczone i nie można zalecić swoistych schematów. W schematach skojarzonych mitoksantron okazał się skuteczny w początkowej dawce w zakresie od 7 do 8, 10, 12 mg/m2 pc., w zależności stosowanego połączenia i częstotliwości podawania. Jeśli mitoksantron jest stosowany z innym środkiem mielosupresyjnym, zaleca się, by początkową dawkę mitoksantronu zmniejszyć o 2 do 4 mg/m2 pc. w stosunku do dawek zalecanych w monoterapii. Kolejne dawki, zależą od stopnia i czasu trwania mielosupresji (informacje powyżej). Ostra białaczka szpikowa. Stosowanie w monoterapii w okresie remisji choroby. Dawka zalecana dla wywołania remisji wynosi 12 mg/m2 pc., podawana dożylnie codziennie przez 5 kolejnych dni (dawka całkowita wynosi 60 mg/m2 pc.). W badaniach klinicznych z zastosowaniem dawki 12 mg/m2 pc./dobę podawanej przez 5 kolejnych dni pełna remisja nastąpiła w wyniku pierwszej kuracji indukcyjnej. Leczenie skojarzone. W celu indukcji, zalecana dawka mitoksantronu wynosi 12 mg/m2 pc. na dobę w dniach od 1 do 3, podawana we wlewie dożylnym, w skojarzeniu z cytarabiną w dawce 100 mg/m2 pc. podawaną przez 7 dni w ciągłym wlewie 24-godzinnym w dniach 1 do 7. Większość pełnych remisji występuje po pierwszym cyklu terapii indukcyjnej. W przypadku niepełnej odpowiedzi przeciwbiałaczkowej, można podać drugi cykl terapii indukcyjnej z mitoksantronem podawanym przez 2 dni i cytarabiną przez 5 dni, przy użyciu tych samych dawek dobowych. Jeśli podczas pierwszej terapii indukcyjnej wystąpi ciężka lub zagrażająca życiu toksyczność niehematologiczna, następny cykl terapii indukcyjnej należy wstrzymać do czasu ustąpienia objawów toksyczności. Leczenie konsolidacyjne zastosowane w dwóch dużych, randomizowanych, wieloośrodkowych badaniach klinicznych potwierdziło zasadność stosowania mitoksantronu w dawce 12 mg/m2 pc. podawanego w 24-godzinnym wlewie dożylnym w dniach 1 i 2 oraz cytarabiny w dawce 100 mg/m2 pc. przez 5 dni w ciągłym 24-godzinnym wlewie w dniach 1 do 5. Pierwszy cykl został podany po upływie około 6 tyg. od ostatniej kuracji indukcyjnej, a drugi zwykle 4 tyg. po pierwszym. Wykazano skuteczność schematu obejmującego jednorazowe podanie mitoksantronu w dawce 6 mg/m2 pc. w bolusie dożylnym, etopozydu w dawce 80 mg/m2 pc. 1-godzinnym wlewie dożylnym oraz cytarabiny (Ara-C) w dawce 1 g/m2 pc. dożylnie w ciągu 6 h przez 6 dni (MEC) jako leczenia ratunkowego w opornej na leczenie AML. Leczenie przełomu blastycznego w (przewlekłej) białaczce szpikowej. Monoterapia wznowy choroby: dawka zalecana w razie wznowy choroby wynosi 10-12 mg/m2 pc., podane dożylnie raz na dobę przez pięć kolejnych dni (dawka całkowita 50-60 mg/m2 pc.). Zaawansowany rak gruczołu krokowego oporny na kastrację. W oparciu o dane z dwóch badań porównawczych z użyciem mitoksantronu z kortykosteroidami w porównaniu kortykosteroidów w monoterapii, zalecana dawka mitoksantronu wynosi 12-14 mg/m2 pc., podawana w krótkim wlewie dożylnym co 21 dni, w skojarzeniu z niskimi doustnymi dawkami kortykosteroidów. Pacjenci onkologiczni, którzy otrzymali dawkę skumulowaną 140 mg/m2 pc. w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami chemioterapeutycznymi, mają skumulowane 2,6% ryzyko wystąpienia zastoinowej niewydolności serca. Z tego powodu pacjenci powinni być monitorowani pod kątem objawów toksycznego wpływu na serce i pytani o objawy niewydolności serca przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia. Stwardnienie rozsiane. Mitoksantron powinien być podawany pod nadzorem lekarza doświadczonego w stosowaniu cytotoksycznych chemioterapeutyków w leczeniu stwardnienia rozsianego. Leczenie to powinno być stosowane dopiero po ocenie stosunku korzyści do ryzyka, w szczególności hematologicznych i sercowych czynników ryzyka. Leczenia nie wolno rozpoczynać u pacjentów, którzy byli uprzednio leczeni mitoksantronem. Zalecana dawka mitoksantronu wynosi zwykle 12 mg/m2 pc., podawana w krótkim (ok. 5-15 min) wlewie dożylnym, który może być powtarzany co 1-3 mies. Maksymalna życiowa dawka skumulowana nie powinna przekraczać 72 mg/m2 pc.. W razie wielokrotnego podawania mitoksantronu dawkowanie należy dostosować w zależności od zakresu i czasu trwania supresji szpiku kostnego. Morfologia krwi z rozmazem w ciągu 21 dni po infuzji mitoksantronu. Objawy zakażenia i rozmaz leukocytów stopnia 3 wg WHO: kolejna dawka 10 mg/m2 pc.; objawy zakażenia i rozmaz leukocytów stopnia 4 wg WHO: kolejna dawka 8 mg/m2 pc. Morfologia krwi z rozmazem 7 dni przed infuzją mitoksantronu. Objawy zakażenia i rozmaz leukocytów stopnia 1 wg WHO: kolejna dawka 9 mg/m2 pc.; objawy zakażenia i rozmaz leukocytów stopnia 2 wg WHO: kolejna dawka 6 mg/m2 pc.; objawy zakażenia i rozmaz leukocytów stopnia 3 do 4 wg WHO: przerwać leczenie. W razie toksyczności niehematologicznej stopnia 2 do 3 wg WHO kolejną dawkę należy skorygować do 10 mg/m2 pc.; w razie toksyczności niehematologicznej stopnia 4 wg WHO należy przerwać leczenie. Szczególne grupy pacjentów. Dobór dawki dla pacjentów w podeszłym wieku należy rozpocząć od dolnej granicy zakresu dawkowania, uwzględniając większą częstość zmniejszenia czynności wątroby, nerek lub serca i jednoczesne choroby lub leczenie innymi lekami. Bezpieczeństwo mitoksantronu u pacjentów z niewydolnością nerek nie zostało ustalone. Mitoksantron należy stosować z zachowaniem ostrożności. Bezpieczeństwo mitoksantronu u pacjentów z niewydolnością wątroby nie zostało ustalone. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby może być konieczne dostosowanie dawki, ponieważ klirens mitoksantronu jest zmniejszony wskutek niewydolności wątroby. Nie ma wystarczających danych do ustalenia zaleceń dotyczących dostosowania dawki. Wyniki badań laboratoryjnych nie umożliwiają przewidzenia klirensu substancji czynnej ani określenia właściwego dostosowania dawki. Bezpieczeństwo i skuteczność u dzieci nie zostały ustalone. Nie ma wskazań do stosowania mitoksantronu u dzieci i młodzieży. Sposób podania. Roztwór mitoksantronu należy powoli wstrzykiwać do swobodnie płynącego wlewu dożylnego izotonicznego roztworu soli fizjologicznej albo 5% roztworu glukozy, przez okres co najmniej 3-5 min. Przewód infuzyjny należy w miarę możliwości umieścić w dużej żyle. Jeśli to możliwe, należy unikać żył nad stawami lub w kończynach z zaburzeniami przepływu żylnego lub drenażu limfatycznego. Roztwór mitoksantronu można także podawać w krótkim wlewie (15-30 min), rozcieńczony w 50 do 100 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej lub 5% roztworu glukozy. Roztworu mitoksantronu nie wolno podawać podskórnie, domięśniowo lub dotętniczo. W przypadku wynaczynienia podczas podawania może wystąpić ciężkie miejscowe uszkodzenie tkanek. Lek nie może być podawany także we wstrzyknięciu dokanałowym. Jeśli wystąpiły jakiekolwiek objawy przedmiotowe lub podmiotowe wynaczynienia, w tym pieczenie, ból, świąd, rumień, obrzęk, niebieskie przebarwienie lub owrzodzenie, podawanie należy natychmiast przerwać.

Wskazania

Leczenie raka piersi z przerzutami. Leczenie chłoniaka nieziarniczego (typu non-Hodgkin). Leczenie ostrej białaczki szpikowej (AML) u dorosłych. W połączeniu z innymi lekami w indukcji remisji przełomu blastycznego w przewlekłej białaczce szpikowej. W skojarzeniu z kortykosterydami w leczeniu paliatywnym (np. łagodzeniu bólu) w związku z opornym na kastrację, zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego. Leczenie pacjentów z wysoce aktywną, nawracającą postacią stwardnienia rozsianego i szybko postępującą niepełnosprawnością, w sytuacji, gdy nie ma innych możliwości leczenia.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą, w tym na siarczyny, które mogą powstać w trakcie produkcji mitoksantronu. Okres karmienia piersią. Mitoksantron nie może być stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego u kobiet w ciąży.

Środki ostrożności

Ryzyko toksycznego wpływu leku na mięsień sercowy zwiększa się wraz z dawką skumulowaną. Czynna lub utajona choroba układu krążenia, wcześniejsza lub jednoczesna radioterapia obszaru śródpiersia/osierdzia, wcześniejsze leczenie innymi antracyklinami lub antrachinonami lub jednoczesne stosowanie innych produktów leczniczych o działaniu kardiotoksycznym może zwiększać ryzyko toksycznego działania na serce. Przed podaniem pierwszej dawki mitoksantronu pacjentom onkologicznym zaleca się ocenę lewokomorowej frakcji wyrzutowej (LVEF) w badaniu echokardiograficznym lub wykonanie wielobramkowej wentrykulografii radioizotopowej (MUGA). U pacjentów onkologicznych należy regularnie kontrolować czynność serca podczas leczenia. Zaleca się ocenę LVEF w regularnych odstępach czasu i (lub) w razie pojawienia się objawów przedmiotowych lub podmiotowych zastoinowej niewydolności serca. Działanie kardiotoksyczne może wystąpić w dowolnym momencie podczas leczenia mitoksantronem, a jego ryzyko zwiększa się wraz z dawką skumulowaną. Kardiotoksyczne działanie mitoksantronu może wystąpić przy mniejszej dawce skumulowanej, niezależnie od obecności lub braku czynników ryzyka. Ze względu na możliwe ryzyko działań niepożądanych ze strony serca u pacjentów leczonych uprzednio daunorubicyną lub doksorubicyną, przed rozpoczęciem leczenia mitoksantronem należy u nich ocenić stosunek ryzyka do korzyści. U pacjentów leczonych mitoksantronem z powodu ostrej białaczki szpikowej może sporadycznie wystąpić ostra zastoinowa niewydolność serca. Działanie takie zgłoszono także w przypadku pacjentów ze stwardnieniem rozsianym leczonych mitoksantronem. U pacjentów ze stwardnieniem rozsianym leczonych mitoksantronem mogą wystąpić zaburzenia czynności serca. W przypadku pacjentów ze stwardnieniem rozsianym zaleca się ocenę LVEF w badaniu echokardiograficznym lub wykonanie wielobramkowej wentrykulografii radioizotopowej (MUGA) przed podaniem pierwszej dawki mitoksantronu oraz przed każdą kolejną dawką, a także raz na rok przez okres do 5 lat od zakończenia leczenia. Działanie kardiotoksyczne może wystąpić w dowolnym momencie podczas leczenia mitoksantronem, a jego ryzyko zwiększa się wraz z dawką skumulowaną. Kardiotoksyczne działanie mitoksantronu może wystąpić po mniejszej dawce skumulowanej, niezależnie od obecności lub braku czynników ryzyka. Generalnie, pacjenci ze stwardnieniem rozsianym nie powinni otrzymać skumulowanej dawki życiowej większej niż 72 mg/m2 pc. Mitoksantron nie powinien być podawany pacjentom ze stwardnieniem rozsianym i wartością LVEF 3. Zaleca się częste oznaczanie morfologii krwi obwodowej u wszystkich pacjentów otrzymujących mitoksantron w celu monitorowania supresji szpiku kostnego, w szczególności neutropenii, która może być ciężka i prowadzić do wystąpienia zakażenia. Podczas stosowania dużych dawek mitoksantronu (>14 mg/m2 pc./dobę przez 3 dni), takich, jakie są wskazane w leczeniu białaczki, może wystąpić ciężka mielosupresja. Należy zachować szczególną ostrożność, aby zapewnić całkowitą remisję hematologiczną przed rozpoczęciem leczenia konsolidacyjnego (jeśli jest stosowane), a stan pacjentów należy ściśle monitorować w tej fazie. Mitoksantron może w każdej dawce spowodować mielosupresję. Stosowanie inhibitorów topoizomerazy II (w tym mitoksantronu) w monoterapii, a zwłaszcza w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi i (lub) radioterapią wiążę się z rozwojem ostrej białaczki szpikowej lub zespołu mielodysplastycznego. Z uwagi na ryzyko powstania wtórnych nowotworów złośliwych, należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka leczenia mitoksantronem przed jego rozpoczęciem. Nie oceniano bezpieczeństwa stosowania i skuteczności mitoksantronu po innych metodach leczenia SM: po leczeniu natalizumabem, fingolimodem, alemtuzumabem, fumaranem dimetylu i teriflunomidem. Ze względu na brak wystarczających danych dotyczących skuteczności w adjuwantowym leczeniu raka piersi i biorąc pod uwagę ryzyko białaczki, mitoksantron powinien być stosowany tylko w leczeniu raka piersi z przerzutami. Pacjenci przyjmujący lek mają osłabioną odpowiedź immunologiczną na zakażenia. Zakażenia ogólnoustrojowe należy leczyć jednocześnie z leczeniem mitoksantronem lub tuż przed rozpoczęciem leczenia mitoksantronem. Immunizacja szczepionkami zawierającymi żywe wirusy (np. szczepionka przeciwko żółtej febrze) zwiększa ryzyko zakażenia i innych działań niepożądanych, takich jak krowianka zgorzelinowa i krowianka uogólniona u pacjentów z upośledzeniem odporności, spowodowanym na przykład przez leczenie mitoksantronem. W związku z tym podczas leczenia nie należy podawać szczepionek zawierających żywe wirusy. Zaleca się ostrożne stosowanie szczepionek zawierających żywe wirusy po zakończeniu chemioterapii i nie wcześniej niż 3 mies. od podania ostatniej dawki chemioterapii. Mitoksantron może mieć potencjalne działanie rakotwórcze u ludzi. Zgłaszano przypadki zespołu rozpadu guza podczas leczenia mitoksantronem. Należy monitorować stężenie kwasu moczowego, mocznika i elektrolitów. Mitoksantron może powodować niebiesko-zielone zabarwienie moczu do 24 h po podaniu, o czym należy poinformować pacjentów. Może też wystąpić niebieskawe przebarwienie twardówki, skóry i paznokci.

Niepożądane działanie

Nowotwory. Bardzo często: zakażenie (w tym zakończone zgonem), niedokrwistość, neutropenia, leukopenia, nudności, wymioty, łysienie. Często: małopłytkowość, granulocytopenia, jadłowstręt, ospałość, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego (w tym przypadki zakończone zgonem), duszność, zaparcia, biegunka, zapalenie jamy ustnej, astenia, zmęczenie, gorączka. Niezbyt często: zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, posocznica, zakażenia oportunistyczne, ostra białaczka szpikowa, zespół mielodysplastyczny, ostra białaczka, mielosupresja, niewydolność szpiku kostnego, nieprawidłowa liczba białych krwinek, reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne (w tym wstrząs), wahania masy ciała, zespół rozpadu guza (TLS jest najczęściej związany z ostrą białaczką limfoblastyczną z limfocytów T lub B lub z chłoniakiem nieziarniczym - NHL), niepokój, dezorientacja, ból głowy, parestezje, przebarwienie twardówki, zaburzenia rytmu, bradykardia zatokowa, nieprawidłowy zapis EKG, zmniejszenie lewokomorowej frakcji wyrzutowej, stłuczenia, krwotok, niedociśnienie, ból brzucha, krwawienie z przewodu pokarmowego, zapalenie błon śluzowych, zapalenie trzustki, hepatotoksyczność, zwiększenie aktywności AspAT, rumień, zaburzenia paznokci, wysypka, przebarwienie skóry, martwica tkanek (po wynaczynieniu), zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi, nefropatia toksyczna, zmiana koloru moczu, brak krwawień miesiączkowych, obrzęk, wynaczynienie (w miejscu wlewu, mogące spowodować rumień, obrzęk, ból, pieczenie i (lub) niebieskie przybarwienie skóry, wynaczynienie może spowodować martwicę tkanek, również z koniecznością opracowania chirurgicznego i przeszczepienia skóry; zgłaszano także zapalenie żyły w miejscu wlewu), zaburzenia smaku. Rzadko: zapalenie płuc, kardiomiopatia. Stwardnienie rozsiane. Bardzo często: zakażenie (w tym zakończone zgonem), zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, nudności, łysienie, brak krwawień miesiączkowych (może być długotrwały i może wiązać się z przedwczesną menopauzą). Często: niedokrwistość, leukopenia, granulocytopenia, nieprawidłowa liczba białych krwinek, ból głowy, zaburzenia rytmu, nieprawidłowy zapis EKG, zmniejszenie lewokomorowej frakcji wyrzutowej, zaparcia, biegunka, zapalenie jamy ustnej, zwiększenie aktywności AspAT. Niezbyt często: zapalenie płuc, posocznica, zakażenia oportunistyczne, ostra białaczka szpikowa, zespół mielodysplastyczny, ostra białaczka, niewydolność szpiku kostnego, mielosupresja, małopłytkowość, neutropenia, reakcje anafilaktyczne/rzekomoanafilaktyczne (w tym wstrząs), jadłowstręt, wahania masy ciała, niepokój, dezorientacja, parestezje, ospałość, przebarwienie twardówki, zastoinowa niewydolność serca, kardiomiopatia, bradykardia zatokowa, zawał mięśnia sercowego (w tym przypadki zakończone zgonem), stłuczenia, krwotok, niedociśnienie, duszność, ból brzucha, krwawienie z przewodu pokarmowego, zapalenie błon śluzowych, zapalenie trzustki, hepatotoksyczność, zaburzenia paznokci, wysypka, przebarwienie skóry, martwica tkanek (po wynaczynieniu), zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi, nefropatia toksyczna, zmiana koloru moczu, astenia, zmęczenie, obrzęk, gorączka, wynaczynienie (w miejscu wlewu, mogące spowodować rumień, obrzęk, ból, pieczenie i (lub) niebieskie przybarwienie skóry, wynaczynienie może spowodować martwicę tkanek, również z koniecznością opracowania chirurgicznego i przeszczepienia skóry; zgłaszano także zapalenie żyły w miejscu wlewu), nagły zgon (związek przyczynowo-skutkowy z podaniem mitoksantronu jest niepewny). Toksyczny wpływ na mięsień sercowy, w najcięższej postaci objawiający się jako potencjalnie nieodwracalna i prowadząca do zgonu zastoinowa niewydolność serca (CHF), może wystąpić podczas leczenia mitoksantronem, a także kilka miesięcy lub lat po zakończeniu leczenia. Ryzyko to zwiększa się wraz z dawką skumulowaną. W badaniach klinicznych pacjenci onkologiczni, którzy otrzymali dawkę skumulowaną 140 mg/m2 pc. w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami chemioterapeutycznymi, mieli skumulowane 2,6% ryzyko wystąpienia zastoinowej niewydolności serca. Mielosupresja jest ograniczającym dawkę działaniem niepożądanym mitoksantronu. Może być bardziej nasilona i długotrwała u pacjentów leczonych uprzednio chemioterapią lub radioterapią. W badaniu klinicznym obejmującym pacjentów z ostrą białaczką, znacząca mielosupresja wystąpiła u wszystkich pacjentów leczonych mitoksantronem. Wśród 80 pacjentów włączonych do badania, mediana najmniejszej liczby leukocytów i płytek krwi wynosiła odpowiednio 400/^l (stopień 4 wg WHO) i 9500/^l (stopień 4 wg WHO). Toksyczność hematologiczna jest trudna do oceny w przypadku ostrej białaczki, ponieważ tradycyjne parametry mielosupresji, takie jak liczba leukocytów i płytek krwi są zaburzone z powodu zajęcia szpiku kostnego przez komórki białaczkowe. U pacjentów ze stwardnieniem rozsianym neutropenia może wystąpić po każdym podaniu - jest to generalnie przemijająca neutropenia, w której liczba leukocytów osiąga minimum 10 dni po wlewie i powraca do normy ok. 20 dnia. Obserwowano także odwracalną małopłytkowość. Należy regularnie kontrolować parametry hematologiczne. Zgłaszano zakończone zgonem przypadki ostrej białaczki szpikowej (AML).

Ciąża i laktacja

Mitoksantron jest uważany za czynnik potencjalnie teratogenny dla człowieka z uwagi na swój mechanizm działania oraz wpływ na rozwój wykazany dla związków pokrewnych. Z tego względu przeciwwskazane jest stosowanie mitoksantronu w leczeniu SM u kobiet w ciąży. W przypadku stosowania z innych wskazań nie należy podawać mitoksantronu w okresie ciąży, zwłaszcza w I trymestrze ciąży. W każdym przypadku należy indywidualnie rozważyć korzyści z leczenia u matki wobec zagrożenia dla płodu. Jeżeli lek będzie stosowany podczas ciąży lub gdy pacjentka zajdzie w ciążę podczas leczenia mitoksantronem, należy ją poinformować o potencjalnych zagrożeniach dla płodu i zapewnić poradnictwo genetyczne. Kobiety w wieku rozrodczym muszą zostać pouczone o konieczności unikania zajścia w ciążę oraz muszą mieć ujemny wynik testu ciążowego przed podaniem każdej dawki i stosować skuteczną metodę antykoncepcji przez cały okres leczenia i co najmniej 4 mies. po jego zakończeniu. Należy zalecić leczonym mężczyznom, aby nie dopuścili do spłodzenia dziecka i stosowali środki antykoncepcyjne przez cały okres leczenia i co najmniej 6 mies. po jego zakończeniu. Mitoksantron przenika do mleka ludzkiego i jest wykrywalny w nim przez okres do jednego miesiąca od podania ostatniej dawki. Z uwagi na ryzyko poważnych działań niepożądanych u dziecka, karmienie piersią jest przeciwwskazane i musi być przerwane przed rozpoczęciem leczenia. Kobiety leczone mitoksantronem mają zwiększone ryzyko przemijającego lub trwałego zaniku krwawień miesiączkowych, w związku z czym przed leczeniem należy rozważyć zachowanie komórek jajowych. Nie ma dostępnych danych dotyczących mężczyzn, jednakże u zwierząt zaobserwowano zanik kanalików nasiennych w jądrach i zmniejszoną liczbę plemników w nasieniu.

Uwagi

Mitoksantron wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Po podaniu mitoksantronu może wystąpić splątanie i zmęczenie.

Interakcje

Łączenie mitoksantronu z substancjami czynnymi o potencjalnym działaniu kardiotoksycznym (np. antracyklinami) zwiększa ryzyko toksycznego działania na serce. Stosowanie inhibitorów topoizomerazy II (w tym mitoksantronu) w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi i (lub) radioterapią ma związek z rozwojem ostrej białaczki szpikowej (AML) lub zespołu mielodysplastycznego (MDS). Ze względu na swoje działanie farmakologiczne, mitoksantron powoduje zahamowanie czynności szpiku kostnego. Jednoczesne stosowanie w chemioterapii z innym środkiem mielosupresyjnym, na przykład w leczeniu raka piersi, może nasilić supresję szpiku kostnego. Połączenie mitoksantronu z innymi środkami immunosupresyjnymi może zwiększyć ryzyko nadmiernego zahamowania układu odpornościowego i wystąpienia zespołu limfoproliferacyjnego. Immunizacja szczepionkami zawierającymi żywe wirusy (np. przeciwko żółtej febrze) zwiększa ryzyko zakażenia i innych działań niepożądanych, takich jak krowianka zgorzelinowa i krowianka uogólniona u pacjentów z upośledzeniem odporności, spowodowanym na przykład przez leczenie mitoksantronem. W związku z tym podczas leczenia nie należy podawać szczepionek zawierających żywe wirusy. Zaleca się ostrożne stosowane szczepionek zawierających żywe wirusy po zakończeniu chemioterapii i nie wcześniej niż 3 mies. od podania ostatniej dawki chemioterapii. Skojarzenie antagonistów witaminy K ze środkami cytotoksycznymi może spowodować zwiększenie ryzyka krwawień. W przypadku pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe należy starannie kontrolować czas protrombinowy lub wartość INR w momencie włączenia i odstawienia leczenia mitoksantronem, a także badać je częściej podczas leczenia skojarzonego. Może być konieczne dostosowanie dawki leku przeciwzakrzepowego w celu utrzymania pożądanego poziomu działania przeciwzakrzepowego.W badaniach in vitro wykazano, że mitoksantron jest substratem białka transportującego BCRP. Inhibitory nośnika BCRP (np. eltrombopag, gefitynib) mogą spowodować zwiększenie dostępności biologicznej mitoksantronu. W badaniu farmakokinetycznym obejmującym dzieci z nowo rozpoznaną ostrą białaczką szpikową podawanie jednocześnie z cyklosporyną spowodowało zmniejszenie o 42% klirensu mitoksantronu. Induktory BCRP mogą teoretycznie zmniejszyć ekspozycję na mitoksantron. Mitoksantron i jego metabolity są wydalane z żółcią i moczem, jednakże nie wiadomo, czy szlaki jego metabolizmu lub wydalania ulegają nasyceniu, hamowaniu czy indukcji, ani czy mitoksantron i jego metabolity przenikają do krążenia jelitowo-wątrobowego.

Preparat zawiera substancję Mitoxantrone.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 2 mg mitoksantronu (w postaci chlorowodorku). Preparat zawiera sód (0,148 mmol/ml).

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 implant zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 ml zawiera 2 mg chlorowodorku epirubicyny. Lek zawiera sód (3,54 mg/ml).

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 6 mg paklitakselu; lek zawiera etanol (391 mg/ml) oraz polioksylenowany olej rycynowy, tj. rycynooleinian makrogologlicerolu (527 mg/ml).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.