Mirtor

1 tabl. ulegająca rozpadowi w jamie ustnej zawiera 15 mg, 30 mg lub 45 mg mirtazapiny. Preparat zawiera aspartam.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Mirtor 30 szt., tabl. uleg. rozpad. w j. ustnej 64,79zł 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwdepresyjny. Mirtazapina jest ośrodkowo działającym antagonistą presynaptycznych receptorów α2, zwiększającym ośrodkowe neuroprzekaźnictwo noradrenergiczne i serotoninergiczne. W pobudzaniu serotonergicznego układu neuroprzekaźnikowego pośredniczą zwłaszcza receptory 5-HT1, ponieważ receptory 5-HT2 i 5-HT3 są blokowane przez mirtazapinę. Działanie przeciwdepresyjne wykazują oba enancjomery mirtazapiny: enancjomer S(+) - przez blokowanie receptorów α2 i 5-HT2, a enancjomer R(-) - przez blokowanie receptorów 5-HT3. Właściwości uspokajające mirtazapiny wynikają z jej działania, jako antagonisty receptora histaminowego H1. Mirtazapina nie ma praktycznie działania przeciwcholinergicznego, dlatego w dawkach leczniczych nie wywiera działania na układ sercowo-naczyniowy. Po podaniu doustnym lek jest dobrze i szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego (biodostępność wynosi około 50%) i osiąga maksymalne stężenie we krwi po ok. 2 h. Stopień wiązania z białkami osocza wynosi ok. 85%. T0,5 eliminacji wynosi 20-40 h; sporadycznie obserwowano dłuższe okresy półtrwania - do 65 h, a także krótsze - u ludzi młodych. Stan stacjonarny osiągany jest po 3-4 dniach stosowania. Metabolizm leku odbywa się głównie na drodze demetylacji i oksydacji, a następnie sprzęgania. Biorą w nim udział enzymy CYP2D6, CYP1A2, CYP3A4. Lek wydalany jest z moczem i kałem. Klirens mirtazapiny może być zmniejszony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: dawka początkowa wynosi 15 lub 30 mg. Skuteczna dawka dobowa wynosi 15-45 mg na dobę. Efekt działania mirtazapiny zwykle zaczyna być widoczny po 1-2 tyg. stosowania. Leczenie właściwą dawką powinno dawać pozytywną reakcję po 2-4 tyg. W przypadku braku odpowiedniej odpowiedzi klinicznej dawkę można zwiększyć do dawki maksymalnej. Jeśli w ciągu następnych 2-4 tyg. nie nastąpi poprawa kliniczna, lek należy odstawić. U pacjentów z depresją leczenie powinno być kontynuowane aż do całkowitego ustąpienia objawów, co trwa zazwyczaj co najmniej 6 mies. U pacjentów w podeszłym wieku zwiększenie dawki należy prowadzić pod ścisłą kontrolą. U pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny Preparat można podawać w jednorazowej dawce dobowej, najlepiej wieczorem, przed udaniem się na spoczynek lub w 2 dawkach podzielonych (jedna dawka rano i druga, większa dawka wieczorem). Tabletki szybko ulegają rozpadowi w jamie ustnej, należy je połykać popijając wodą.

Wskazania

Leczenie epizodów ciężkiej depresji.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na mirtazapinę lub preparatu którąkolwiek substancję pomocniczą. Równoczesne stosowanie mirtazapiny z inhibitorami MAO.

Środki ostrożności

Depresja związana jest ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczenia i samobójstwa. Ryzyko to utrzymuje się do czasu wystąpienia pełnej remisji. Pacjent powinien być ściśle monitorowany do momentu pojawienia się poprawy oraz we wczesnych etapach powrotu do zdrowia (zwiększone ryzyko samobójstwa). U pacjentów leczonych z powodu innych zaburzeń psychicznych należy podjąć takie same środki ostrożności, jak u pacjentów z epizodami dużej depresji. Pacjenci z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie lub pacjenci przejawiający przed rozpoczęciem leczenia znacznego stopnia skłonności samobójcze, należą do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójczych i należy ich poddać ścisłej obserwacji w trakcie leczenia, szczególnie pacjentów w wieku poniżej 25 lat. Ze względu na ryzyko agranulocytozy w przypadku wystąpienia objawów takich jak: gorączka, ból gardła, zapalenie jamy ustnej lub innych objawów infekcji należy przerwać leczenie i wykonać badanie krwi. Leczenie należy przerwać w przypadku wystąpienia żółtaczki. Preparat stosować ostrożnie u pacjentów z padaczką i organicznym uszkodzeniem mózgu oraz u pacjentów, u których występowały napady padaczkowe w przeszłości; w razie pojawienia się napadów padaczkowych lub zwiększenia ich częstości w trakcie leczenia, lek należy odstawić. Zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, z zaburzeniami czynności nerek, z chorobami serca (zaburzeniami przewodzenia, dławicą piersiową lub przebytym ostatnio zawałem mięśnia sercowego), z niskim ciśnieniem tętniczym krwi oraz z cukrzycą - może być konieczne dostosowanie dawki insuliny i (lub) doustnych leków hipoglikemizujących. Stosowanie leków przeciwdepresyjnych u pacjentów ze schizofrenią lub innymi zaburzeniami psychotycznymi może pogorszyć ich stan, mogą nasilić się objawy paranoidalne. Podczas leczenia fazy depresji w przypadku zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, może nastąpić przejście w fazę maniakalną; pacjenci z manią/hipomanią w wywiadzie powinni być starannie obserwowani. Należy zaprzestać podawania mirtazapiny u każdego pacjenta wchodzącego w fazę maniakalną. Ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami oddawania moczu, np. w przypadku przerostu gruczołu krokowego oraz u pacjentów z ostrą jaskrą z wąskim kątem przesączania oraz podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym. U pacjentów z objawami akatyzji zwiększenie dawki może być szkodliwe. Podczas stosowania mirtazapiny istnieje ryzyko wystąpienia hiponatremii wywołanej prawdopodobnie niewłaściwym wydzielaniem hormonu antydiuretycznego (SIADH) - należy zachować ostrożność u pacjentów z grupy ryzyka, takich jak osoby w podeszłym wieku lub stosujące równocześnie leki wywołujące hiponatremię. U pacjentów w podeszłym wieku działania niepożądane mogą występować częściej. Ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego zalecana jest ostrożność i ścisła obserwacja pacjenta podczas jednoczesnego stosowania mirtazapiny i leków serotoninergicznych; w przypadku wystąpienia objawów zespołu serotoninowego należy odstawić mirtazapinę oraz rozpocząć leczenie objawowe podtrzymujące funkcje życiowe pacjenta. Leku nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Zachowania związane z samobójstwem (próby samobójcze oraz myśli samobójcze) oraz wrogość (przede wszystkim agresja, zachowania buntownicze i gniew) były częściej obserwowane w badaniach klinicznych wśród dzieci i młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi niż leczonymi placebo. Jeżeli, w oparciu o potrzeby kliniczne, podjęto jednak decyzję o leczeniu, pacjenta należy uważnie monitorować w kierunku pojawienia się objawów samobójczych. Ponadto, brak długoterminowych danych o bezpieczeństwie stosowania u dzieci i młodzieży dotyczącym wzrostu, dojrzewania i rozwoju poznawczego oraz behawioralnego. Preparat zawiera aspartam - pochodną fenyloalaniny, która może być szkodliwa u pacjentów z fenyloketonurią.

Niepożądane działanie

Bardzo często: senność, uspokojenie, ból głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zwiększenie apetytu i masy ciała. Często: letarg, zawroty głowy, drżenie, nudności, biegunka, wymioty, wysypka, ból stawów, ból mięśni, ból pleców, hipotonia ortostatyczna, obrzęki obwodowe, zmęczenie, nietypowe sny, dezorientacja, lęk, bezsenność. Niezbyt często: parestezje, zespół niespokojnych nóg, omdlenie, niedoczulica jamy ustnej, niedociśnienie, koszmary senne, mania, agitacja, halucynacje, niepokój psychoruchowy (w tym akatyzja, hiperkinezja). Rzadko: mioklonie, zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, agresja. Częstość nieznana: depresja szpiku kostnego (granulocytopenia, agranulocytoza, anemia aplastyczna, trombocytopenia), eozynofilia, drgawki (napady padaczki), zespół serotoninowy, parestezja jamy ustnej, dyzatria, obrzęk jamy ustnej, zwiększone ślinienie się, zespół Stevensa-Johnsona, pęcherzowe zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, hiponatremia, somnabulizm, myśli i zachowania samobójcze (w trakcie lub krótko po zakończeniu leczenia). Następujące działania niepożądane były obserwowane często w badaniach klinicznych z udziałem dzieci: zwiększenie masy ciała, pokrzywka i hipertriglicerydemia.Nagłe odstawienie leku może spowodować wystąpienie objawów odstawiennych. Większość z nich jest łagodna i samoistnie ustępuje. Najczęściej opisywano: zawroty głowy, pobudzenie, lęk, bóle głowy i nudności.

Ciąża i laktacja

Ograniczone dane dotyczące stosowania mirtazapiny u kobiet w ciąży nie wykazują zwiększonego ryzyka wad wrodzonych. Należy zachować ostrożność w przypadku przepisywania leku kobietom w ciąży. Jeżeli mirtazapina jest przyjmowana w czasie ciąży lub krótko przed porodem zaleca się obserwację noworodka ze względu na możliwość wystąpienia objawów odstawienia. Dane epidemiologiczne sugerują, że stosowanie leków z grupy SSRI podczas ciąży, zwłaszcza pod koniec ciąży, może zwiększać ryzyko wystąpienia przetrwałego nadciśnienia płucnego u noworodka (PPHN). Mirtazapina jest wydzielana do mleka jedynie w bardzo niewielkich ilościach - decyzja, czy należy kontynuować, czy zaprzestać karmienia piersią lub kontynuować, czy zaprzestać terapii mirtazapiną powinna być podjęta uwzględniając korzyści karmienia piersią dla dziecka i korzyści terapii mirtazapiną dla kobiety.

Uwagi

Lek należy odstawiać stopniowo w celu uniknięcia objawów odstawiennych. Lek ma niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, może zaburzać koncentrację i czujność (zwłaszcza w początkowej fazie leczenia). Pacjenci leczeni lekami przeciwdepresyjnymi nie powinni podejmować się wykonywania potencjalnie niebezpiecznych czynności, które wymagają czujności i dobrej koncentracji, np. prowadzenia pojazdów mechanicznych czy obsługiwania maszyn. Podczas leczenia należy unikać spożywania alkoholu.

Interakcje

Mirtazapina nie powinna być podawana równocześnie z inhibitorami MAO ani w ciągu 2 tyg. od zaprzestania ich podawania. Powinno również upłynąć ok. 2 tyg. zanim pacjenci przyjmujący mirtazapinę rozpoczną terapię inhibitorami MAO. Skojarzone podawanie mirtazapiny z innymi lekami o działaniu serotoninergicznym (L-tryptofan, tryptany, tramadol, linezolid, SSRI, wenlafaksyna, sole litu i preparaty zawierające ziele dziurawca zwyczajnego) może prowadzić do objawów związanych z działaniem serotoniny (zespół serotoninowy) - należy zachować ostrożność starannie obserwując pacjenta. Mirtazapina może nasilać uspokajające działanie benzodiazepin i innych leków uspokajających (szczególnie większości leków przeciwpsychotycznych, antagonistów H1, opioidów) - należy zachować ostrożność, kiedy zaleca się te leki równocześnie z mirtazapiną. Mirtazapina może wzmagać hamujące działanie alkoholu na o.u.n. - podczas terapii mirtazapiną należy unikać spożywania alkoholu. Mirtazapina w dawce 30 mg na dobę może powodować małe, ale znamienne statystycznie zwiększenie wartości INR u pacjentów leczonych warfaryną. Po zastosowaniu większej dawki mirtazapiny nie można wykluczyć bardziej wyraźnego wpływu, dlatego zalecana jest obserwacja INR podczas skojarzonego leczenia warfaryną i mirtazapiną. Karbamazepina i fenytoina (induktory CYP3A4) zwiększały prawie 2-krotnie klirens mirtazapiny, co powodowało zmniejszenie jej stężenia w osoczu odpowiednio o 60% i 45%. Jeśli mirtazapina podawana jest z karbamazepiną lub innym induktorem metabolizmu leków (np. ryfampicyna), może być konieczne zwiększenie dawki mirtazapiny. Po zaprzestaniu podawania induktora, może być konieczne zmniejszenie dawki mirtazapiny. Równoczesne podawanie ketokonazolu (silnego inhibitora CYP3A4) zwiększa stężenie w osoczu i AUC mirtazapiny odpowiednio o ok. 40% i 50%. Równoczesne podawanie cymetydyny (słaby inhibitor CYP1A2, CYP2D6 i CYP3A4) z mirtazapiną może zwiększyć średnie stężenie mirtazapiny w osoczu o więcej niż 50%. Należy zachować ostrożność i zmniejszyć dawkę w sytuacji równoczesnego podawania mirtazapiny z silnymi inhibitorami CYP3A4, inhibitorami proteazy HIV, azolowymi środkami przeciwgrzybiczymi, erytromycyną, cymetydyną lub nefazodonem. Badania interakcji nie wykazały istotnych efektów farmakokinetycznych w przypadku równoczesnego podawania mirtazapiny i paroksetyny, amitryptyliny, rysperydonu czy litu.

Preparat zawiera substancję Mirtazapine.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. ulegająca rozpadowi w jamie ustnej zawiera 30 mg lub 45 mg mirtazapiny. Preparat zawiera aspartam.

1 tabl. ulegająca rozpadowi w jamie ustnej zawiera 15 mg, 30 mg lub 45 mg mirtazapiny.

1 tabl. ulegająca rozpadowi w jamie ustnej zawiera 15 mg, 30 mg lub 45 mg mirtazapiny. Preparat zawiera aspartam.

1 tabl. powl. zawiera 30 mg lub 45 mg mirtazapiny półwodnej; tabl. powl. zawierają laktozę. 1 tabl. ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (Q-Tab) zawiera 15 mg, 30 mg lub 45 mg mirtazapiny; tabl. Q-Tab zawierają laktozę, sorbitol i aspartam.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.