Metotab

1 tabl. zawiera 2,5 mg, 7,5 mg lub 10 mg metotreksatu (w postaci metotreksatu disodowego). Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Metotab 100 szt., tabl. 77,30zł 2017-10-31

Działanie

Metotreksat jest antagonistą kwasu foliowego, który należy do grupy leków cytotoksycznych określanych jako antymetabolity. Działa poprzez kompetycyjne hamowanie aktywności enzymu reduktazy dihydrofolianowej, hamując tym samym syntezę DNA. Nie wyjaśniono dotychczas, czy skuteczność metotreksatu w leczeniu łuszczycy, łuszczycowego zapalenia stawów i przewlekłego zapalenia wielostawowego związana jest z działaniem przeciwzapalnym czy immunosupresyjnym i w jakim stopniu zwiększenie przez metotreksat stężenia adenozyny w przestrzeni zewnątrzkomórkowej wpływa na efekt terapeutyczny leku. Biodostępność metotreksatu jest dobra (80-100%) w małych dawkach stosowanych w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów i łuszczycy. Po podaniu doustnym, maksymalne stężenia metotreksatu w surowicy uzyskuje się po upływie 1-2 h. Występuje bardzo znaczna zmienność między- i wewnątrzosobnicza, w szczególności po dawkowaniu wielokrotnym. Ok. 50% leku występuje w postaci związanej z białkami surowicy. W wyniku dystrybucji leku w tkankach ustrojowych, duże stężenia poliglutaminianów wykrywane są szczególnie w wątrobie, nerkach i śledzionie, gdzie mogą utrzymywać się przez kilka tygodni lub miesięcy. Po zastosowaniu małych dawek, metotreksat przenika do płynów ustrojowych w minimalnych ilościach. T0,5 końcowej fazy eliminacji wynosi średnio 6-7 h i cechuje się znaczną zmiennością (3-17 h). T0,5 może być wydłużony nawet 4-krotnie u pacjentów, u których występuje dodatkowa przestrzeń dystrybucji (wysięk opłucnowy, wodobrzusze). Ok. 10% podanej dawki metotreksatu jest metabolizowane w wątrobie. Głównym metabolitem jest 7-hydroksymetotreksat. Wydalanie, głównie w postaci niezmienionej, odbywa się drogą nerkową przez filtrację kłębuszkową i czynne wydzielanie w kanaliku bliższym nefronu. Ok. 5-20% metotreksatu i 1-5% 7-hydroksymetotreksatu wydala się z żółcią. Krążenie wątrobowo-jelitowe występuje w znacznym stopniu. W przypadku niewydolności nerek wydalanie leku z organizmu jest znacznie opóźnione.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Lek powinien być stosowany przez lekarzy posiadających wiedzę i doświadczenie w zakresie stosowania leków z grupy antymetabolitów, lub pod ich nadzorem. Lek należy przyjmować raz w tygodniu. Lekarz może wskazać na recepcie określony dzień tygodnia, w którym należy zażywać lek. Reumatoidalne zapalenie stawów: zalecana dawka początkowa to 7,5 mg raz w tygodniu. Jeśli pacjent odczuwa nudności, zaplanowaną dawkę tygodniową można podzielić na 3 części podawane w ciągu 24 h. W zależności od aktywności choroby u danego pacjenta oraz tolerancji leku przez pacjenta, dawkę początkową można stopniowo zwiększać o 2,5 mg tygodniowo. Nie należy przekraczać dawki 25 mg tygodniowo. Odpowiedzi na leczenie można oczekiwać po upływie ok. 4-8 tyg. Po uzyskaniu pożądanego efektu klinicznego, dawkę metotreksatu należy stopniowo zmniejszyć do możliwie najmniejszej, skutecznej dawki podtrzymującej. Łuszczyca: zalecana dawka początkowa to 7,5 mg raz w tygodniu. Jeśli pacjent odczuwa nudności, zaplanowaną dawkę tygodniową można podzielić na 3 części podawane w ciągu 24 h. Dawkę należy stopniowo zwiększać aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi terapeutycznej, na ogół jednak nie należy przekraczać dawki 25 mg na tydz. Odpowiedzi na leczenie można oczekiwać zazwyczaj po upływie 2-6 tyg. Po uzyskaniu pożądanego efektu klinicznego, dawkę metotreksatu należy stopniowo zmniejszyć do możliwie najmniejszej, skutecznej dawki podtrzymującej. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: klirens kreatyniny >50 ml/min - 100% dawki; klirens kreatyniny 20-50 ml/min - 50% dawki; klirens kreatyniny 5 mg/dl (85,5 μmol/l), stosowanie metotreksatu jest przeciwwskazane. Zmniejszenie dawki u pacjentów w podeszłym wieku należy rozważyć z uwagi na zmniejszoną wydolność wątroby i nerek oraz związaną z wiekiem zmniejszoną rezerwę kwasu foliowego. Całkowity czas trwania leczenia jest ustalany przez lekarza. Można rozważyć uzupełnianie kwasu foliowego zgodnie z aktualnymi wytycznymi.

Wskazania

Leczenie ciężkiej, aktywnej postaci reumatoidalnego zapalenia stawów u dorosłych pacjentów. Leczenie ciężkiej i uogólnionej łuszczycy, szczególnie plackowatej, u pacjentów dorosłych, którzy nie reagują na standardowe leczenie.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Niewydolność wątroby (stężenie bilirubiny >5 mg/dl (85,5 μmol/l)). Nadużywanie alkoholu. Niewydolność nerek (klirens kreatyniny poniżej 20 ml/min). Występujące wcześniej zaburzenia składu krwi (dyskrazje), takie jak hipoplazja szpiku, leukopenia, małopłytkowość lub znacząca niedokrwistość oraz ciężkie (ostre lub przewlekłe) zakażenia, takie jak gruźlica i zakażenie HIV. Owrzodzenia jamy ustnej i rozpoznana, czynna choroba wrzodowa przewodu pokarmowego. Ciąża, karmienie piersią. Jednoczesne szczepienie żywymi szczepionkami.

Środki ostrożności

Pacjenci leczeni metotreksatem powinni podlegać odpowiedniej kontroli tak, aby objawy możliwych działań toksycznych lub reakcji niepożądanych mogły być wykryte i poddane ocenie z jak najmniejszym opóźnieniem. Przed rozpoczęciem stosowania metotreksatu po raz pierwszy lub wznowieniem stosowania po okresie przerwy: pełna morfologia krwi obwodowej z rozmazem i liczbą płytek, aktywność enzymów wątrobowych, bilirubiny, albumin w surowicy, zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej i parametry czynności nerek. Jeśli istnieją wskazania kliniczne, należy wykluczyć gruźlicę i zapalenie wątroby. W trakcie leczenia (co najmniej raz w mies. podczas pierwszych 6 miesięcy, a następnie co 3 mies.). Zwiększenie częstości badań kontrolnych należy rozważyć także w przypadku zwiększania dawki. 1. Badanie jamy ustnej i gardła w celu wykrycia zmian w obrębie błon śluzowych. 2. Pełna morfologia krwi z rozmazem i liczbą płytek. Zahamowanie czynności układu krwiotwórczego wywołane przez metotreksat może wystąpić nagle i po pozornie bezpiecznych dawkach. Każde znaczne zmniejszenie liczby krwinek białych lub płytek oznacza konieczność natychmiastowego odstawienia leku i zastosowania odpowiedniego leczenia podtrzymującego. Pacjentów należy poinformować o konieczności zgłaszania wszystkich objawów przedmiotowych i podmiotowych wskazujących na obecność zakażenia. Pacjenci przyjmujący jednocześnie inne leki, które mogą działać toksycznie na układ krwiotwórczy (np. leflunomid) powinni być poddawani ścisłej kontroli obrazu morfologicznego krwi i liczby płytek. 3. Parametry czynnościowe wątroby. Należy zwrócić szczególną uwagę na występowanie objawów toksycznego działania na wątrobę. Leczenia nie należy rozpoczynać w przypadku jakichkolwiek nieprawidłowości w badaniach czynnościowych wątroby lub w biopsji przed zastosowaniem metotreksatu; jeśli nieprawidłowości takie pojawią się w trakcie stosowania leku, konieczne jest przerwanie leczenia. Zmiany te powinny ulec normalizacji w ciągu 2 tyg.; po tym czasie leczenie można wznowić, zgodnie z decyzją lekarza. Brak jest danych dotyczących zasadności wykonywania biopsji wątroby w celu monitorowania hepatotoksyczności leczenia w chorobach reumatologicznych. U pacjentów z łuszczycą konieczność wykonania biopsji wątroby przed i w trakcie leczenia należy oceniać zgodnie z aktualną wiedzą naukową. Ocena ta ma na celu rozróżnienie pacjentów bez czynników ryzyka i pacjentów, u których występują czynniki ryzyka takie, jak nadmierne spożycie alkoholu w wywiadzie, utrzymujące się zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, przebyte choroby wątroby, dziedziczne choroby wątroby w wywiadzie, cukrzyca, otyłość i znaczące narażenie na leki hepatotoksyczne lub chemikalia w przeszłości. W przypadku stale utrzymującego się zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych należy rozważyć zmniejszenie dawki metotreksatu lub przerwanie leczenia. W trakcie leczenia nie należy stosować dodatkowych leków hepatotoksycznych, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne; należy również unikać spożywania alkoholu lub znacznie je ograniczyć. U pacjentów przyjmujących jednocześnie inne leki hepatotoksyczne lub leki o działaniu toksycznym na układ krwiotwórczy należy uważniej kontrolować aktywność enzymów wątrobowych. 4. Czynność nerek należy kontrolować za pomocą parametrów czynnościowych nerek i ogólnego badania moczu. W przypadku niewydolności nerek można się spodziewać zwiększenia stężenia metotreksatu w surowicy, co może prowadzić do wystąpienia ciężkich działań niepożądanych. U pacjentów, u których czynność nerek może być zaburzona (np. u pacjentów w podeszłym wieku), badania kontrolne należy przeprowadzać częściej. Dotyczy to w szczególności pacjentów otrzymujących jednocześnie inne leki, które wpływają na wydalanie metotreksatu, wywołują uszkodzenie nerek (np. NLPZ) lub leki, które mogą prowadzić do zaburzeń układu krwiotwórczego. Odwodnienie może także nasilać toksyczność metotreksatu. 5. Układ oddechowy: może występować ostre lub przewlekłe śródmiąższowe zapalenie płuc, często z eozynofilią we krwi; opisywane były przypadki zgonów w przebiegu tego powikłania. Objawy zwykle obejmują duszność, kaszel (zwłaszcza suchy, bez odkrztuszania wydzieliny) i gorączkę; objawy te należy oceniać podczas każdej kolejnej wizyty. Pacjentów należy poinformować o ryzyku wystąpienia zapalenia płuc i konieczności natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem prowadzącym leczenie w przypadku pojawienia się uporczywego kaszlu lub duszności. U pacjentów z objawami płucnymi konieczne jest przerwanie leczenia metotreksatem i przeprowadzenie dokładnych badań (w tym zdjęcia rentgenowskiego płuc) w celu wykluczenia zakażenia. W przypadku podejrzenia choroby płuc wywołanej przez metotreksat należy zastosować kortykosteroidy; nie wolno ponownie podejmować leczenia metotreksatem. Powikłania płucne wymagają szybkiego rozpoznania i odstawienia leku. Zapalenie płuc może wystąpić po zastosowaniu dowolnej dawki. 6. Metotreksat może wpływać na skuteczność szczepień i wyniki oznaczeń immunologicznych. Zachowanie szczególnej ostrożności jest również konieczne w przypadku nieaktywnych, przewlekłych zakażeń (takich, jak półpasiec, gruźlica, zapalenie wątroby typu B lub C) z uwagi na możliwość ich uaktywnienia. Podczas leczenia preparatem nie należy jednocześnie wykonywać szczepień żywymi szczepionkami. U pacjentów otrzymujących małe dawki metotreksatu mogą występować chłoniaki złośliwe; w takich sytuacjach leczenie metotreksatem należy przerwać. Jeśli chłoniak nie wykazuje cech samoistnej regresji, należy rozpocząć leczenie cytostatyczne. Preparat zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą, dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zapalenie jamy ustnej, niestrawność, nudności, utrata łaknienia, zwiększona aktywność transaminaz. Często: owrzodzenia jamy ustnej, biegunka, wysypka, rumień, świąd, ból głowy, zmęczenie, senność, leukopenia, niedokrwistość, małopłytkowość, zapalenie płuc, zapalenie śródmiąższowe płuc, często połączone z eozynofilią. Objawy wskazujące na potencjalnie ciężkie uszkodzenie tkanki płucnej (śródmiąższowe zapalenie płuc) to: suchy kaszel bez odkrztuszania wydzieliny, duszność i gorączka. Niezbyt często: zapalenie gardła, zapalenie jelit, wymioty, fotouczulenie, wypadanie włosów, powiększenie guzków reumatycznych, półpasiec, zapalenie naczyń, opryszczkowate wykwity skórne, pokrzywka, ujawnienie się cukrzycy, zawroty głowy, stany splątania, depresja, zaburzenia poznawcze, marskość wątroby, zanik wątroby, włóknienie okołowrotne i zwyrodnienie tłuszczowe wątroby, pancytopenia, zapalenie i owrzodzenie pęcherza moczowego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia mikcji, zapalenie i owrzodzenie pochwy, bóle stawów, bóle mięśni, osteoporoza. Rzadko: owrzodzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia wchłaniania, przebarwienia skóry, trądzik, podskórne wylewy krwi, reakcje alergiczne, wstrząs anafilaktyczny, alergiczne zapalenie naczyń, gorączka, zapalenie spojówek, zakażenia, posocznica, pogorszenie gojenia się ran, hipogammaglobulinemia, zaburzenia widzenia, zapalenie osierdzia, wysięk osierdziowy, tamponada serca, niedociśnienie, zmiany zakrzepowo-zatorowe, włóknienie płuc, zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis carinii, duszność i astma oskrzelowa, wysięk opłucnowy, niewydolność nerek, skąpomocz, bezmocz, zaburzenia elektrolitowe. Bardzo rzadko: krwawe wymioty, obfite krwawienia, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica rozpływna naskórka (zespół Lyella), przebarwienia paznokci, ostra zanokcica, czyraczność, teleangiektazje, zaburzenia widzenia, ból, osłabienie mięśni lub parestezje kończyn, zmiany odczuwania smaku (smak metaliczny), drgawki, objawy oponowe, porażenie, retinopatia, agranulocytoza, znaczne zahamowania czynności szpiku kostnego, zmniejszenie popędu płciowego, impotencja, oligospermia, zaburzenia oogenezy, zaburzenia spermatogenezy, niepłodność, zaburzenia miesiączkowania, upławy, istnieją doniesienia o pojedynczych przypadkach chłoniaka, który w wielu przypadkach ustępował po przerwaniu leczenia metotreksatem (w niedawno przeprowadzonym badaniu nie udało się ustalić, czy leczenie metotreksatem zwiększa zapadalność na chłoniaki).

Ciąża i laktacja

Lek jest przeciwwskazany do stosowania w ciąży. Metotreksat wykazuje działanie teratogenne u ludzi; opisywano wywołane przez lek obumarcie płodu i wady wrodzone. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykluczenie ciąży. Podczas leczenia i do 6 mies. po zakończeniu terapii, pacjenci w wieku rozrodczym (kobiety i mężczyźni) muszą stosować skuteczne metody zapobiegania ciąży. Jeśli kobieta zajdzie w ciążę podczas leczenia metotreksatem, powinna skonsultować się z lekarzem w sprawie ryzyka wystąpienia skutków niepożądanych u dziecka wynikających z zastosowania leku. W wyniku stosowania metotreksatu u ludzi opisywano zaburzenia oogenezy i spermatogenezy, oligospermię, niepłodność, zaburzenia miesiączkowania i brak miesiączki w trakcie leczenia i po pewnym czasie od jego zakończenia. Metotreksat jest wydzielany do pokarmu kobiecego w stężeniach, które stwarzają zagrożenie dla niemowlęcia - konieczne jest przerwanie karmienia piersią przed zastosowaniem metotreksatu i w trakcie całego okresu leczenia.

Uwagi

Podczas leczenia mogą wystąpić objawy ze strony o.u.n., takie jak uczucie zmęczenia i zawroty głowy. Metotreksat wywiera nieistotny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Prawdopodobieństwo występowania działania hepatotoksycznego metotreksatu zwiększa się w przypadku regularnego spożywania alkoholu i jednoczesnego stosowania innych leków uszkadzających wątrobę. Pacjentów przyjmujących jednocześnie inne leki o działaniu hepatotoksycznym (np. leflunomid) należy monitorować ze szczególną starannością. Podobnie należy postępować w przypadku stosowania leków o działaniu toksycznym na szpik kostny (np. leflunomid). Częstość występowania pancytopenii i hepatotoksyczności może się zwiększać podczas stosowania leflunomidu w połączeniu z metotreksatem. Leczenie skojarzone metotreksatem i retinoidami takimi, jak acytretyna lub etretynat, zwiększa ryzyko hepatotoksyczności. Antybiotyki doustne, takie jak tetracykliny, chloramfenikol i niewchłanialne antybiotyki o szerokim spektrum działania antybakteryjnego zakłócają krążenie wątrobowo-jelitowe poprzez hamowanie rozwoju jelitowej flory bakteryjnej lub blokowanie metabolizmu w komórkach bakteryjnych. Antybiotyki takie, jak penicyliny, glikopeptydy, sulfonamidy, ciprofloksacyna i cefalotyna, w pojedynczych przypadkach mogą zmniejszać klirens nerkowy metotreksatu. Prowadzi to do zwiększenia stężeń metotreksatu w surowicy i możliwości wystąpienia działania toksycznego na układ krwiotwórczy i przewód pokarmowy. Probenecyd, słabe kwasy organiczne, takie jak pętlowe leki moczopędne oraz pochodne pirazolu (fenylobutazon) mogą zmniejszać wydalanie metotreksatu, powodując zwiększenie stężenia leku w surowicy i zwiększoną toksyczność hematologiczną. Nasilenie działania toksycznego jest również możliwe w przypadku stosowania małych dawek metotreksatu w połączeniu z NLPZ lub salicylanami. Podczas stosowania leków, które mogą hamować czynność szpiku kostnego (np. sulfonamidy, trimetoprim + sulfametoksazol, chloramfenikol, pirymetamina), należy brać pod uwagę ryzyko znacznych zaburzeń układu krwiotwórczego. Równoczesne podawanie leków wywołujących niedobór kwasu foliowego (np. sulfonamidów, trimetoprimu z sulfametoksazolem) może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych metotreksatu. Zaleca się szczególną ostrożność w przypadku istniejącego wcześniej niedoboru kwasu foliowego. Zazwyczaj nie należy obawiać się nasilenia działań niepożądanych metotreksatu podczas jednoczesnego stosowania innych leków przeciwreumatycznych (np. soli złota, penicylaminy, hydroksychlorochiny, sulfasalazyny, azatiopryny, cyklosporyny). Leczenie skojarzone metotreksatem i sulfasalazyną może zwiększać skuteczność metotreksatu, ale też nasilać działania niepożądane spowodowane hamowaniem syntezy kwasu foliowego przez sulfasalazynę, jednak takie niekorzystne skutki obserwowano tylko w rzadkich przypadkach w trakcie szeregu badań. Jednoczesne podawanie inhibitorów pompy protonowej, takich jak omeprazol lub pantoprazol, może prowadzić do wystąpienia interakcji: jednoczesne stosowanie metotreksatu i omeprazolu prowadziło do opóźnienia wydalania metotreksatu przez nerki; jednoczesne stosowanie metotreksatu z pantoprazolem powodowało hamowanie wydalania przez nerki metabolitu metotreksatu (7-hydroksymetotreksatu); w jednym przypadku opisano towarzyszące temu bóle mięśniowe i dreszcze. Podczas leczenia metotreksatem należy unikać spożywania nadmiernej ilości napojów zawierających kofeinę lub teofilinę (kawa, napoje zawierające kofeinę, herbata).

Preparat zawiera substancję Methotrexate.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml roztworu zawiera 20 mg metotreksatu (w postaci soli dwusodowej).

1 amp.-strzyk. 0,3 ml (0,4 ml; 0,38 ml; 0,5 ml; 0,63 ml; 0,75 ml) zawiera 7,5 mg (10 mg, 15 mg, 20 mg, 25 mg, 30 mg) metotreksatu.

1 tabl. zawiera 2,5 mg, 7,5 mg lub 10 mg metotreksatu (w postaci metotreksatu disodowego). Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg metotreksatu.

1 tabl. zawiera 2,5 mg lub 10 mg metotreksatu. Preparat zawiera laktozę.

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 mg metotreksatu. 1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 100 mg metotreksatu.

1 ml roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce zawiera 50 mg metotreksatu (w postaci soli disodowej).

1 ml roztworu zawiera 50 mg metotreksatu (w postaci metotreksatu disodowego). Preparat zawiera sód.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 implant zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.