Metoprololum 123ratio

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 23,75 mg lub 47,5 mg lub 95 mg bursztynianu metoprololu, co odpowiada odpowiednio: 25 mg, 50 mg i 100 mg winianu metoprololu. Preparat zawiera sacharozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Metoprololum 123ratio 28 szt., tabl. o przedł. uwalnianiu 16,36zł 2017-10-31

Działanie

Selektywny lek β1-adrenolityczny. Wykazuje niewielkie działanie stabilizujące błonę komórkową, nie pobudza receptorów β oraz wykazuje ujemne działanie inotropowe i chronotropowe. Metoprolol osłabia działanie amin katecholowych uwalnianych podczas wysiłku fizycznego lub stresu i powoduje zwolnienie czynności serca, zmniejszenie pojemności minutowej serca i obniżenie ciśnienia tętniczego. Nie hamuje prawidłowych reakcji fizjologicznych w warunkach stresu, zachodzących pod wpływem adrenaliny uwolnionej z nadnerczy. Wchłania się całkowicie po podaniu doustnym. Biodostępność wynosi 30-40%. Każda tabletka zawiera dużą liczbę mikrokapsułkowanych granulek, z których każda stanowi jednostkę o przedłużonym uwalnianiu. Uwalnianie metoprololu następuje w sposób ciągły przez 20 h. Metoprolol metabolizowany jest w wątrobie, głównie przy udziale CYP2D6 do nieaktywnych metabolitów. Około 5% podanej dawki wydala się w postaci niezmienionej z moczem, pozostała część w postaci metabolitów.

Dawkowanie

Doustnie. Dawkę należy ustalać indywidualnie dla każdego pacjenta, aby uniknąć bradykardii. Dorośli. Leczenie uzupełniające stosowanie inhibitorów ACE, leków moczopędnych i ewentualnie preparatów naparstnicy w objawowej, stabilnej niewydolności serca. U pacjentów powinna występować stabilna przewlekła niewydolność serca, bez ostrej niewydolności, w ciągu ostatnich 6 tyg., bez zmian leczenia podstawowego w ciągu ostatnich 2 tyg. Leczenie niewydolności serca β-adrenolitykami może czasem spowodować przemijające zaostrzenie objawów choroby. W przypadku zaostrzenia objawów u części pacjentów możliwe jest kontynuowanie leczenia tą samą lub zmniejszoną dawką, u części pacjentów może być konieczne odstawienie leku. Początkowe leczenie preparatem u pacjentów z ciężką niewydolnością serca (NYHA IV) powinni rozpoczynać wyłącznie lekarze z dużym doświadczeniem w leczeniu niewydolności serca. Dawkowanie u pacjentów ze stabilną niewydolnością serca klasy II wg NYHA: dawka początkowa w ciągu pierwszych 2 tyg. leczenia wynosi 23,75 mg raz na dobę; po 2 tyg. można ją zwiększyć do 47,5 mg raz na dobę, a następnie można ją podwajać co 2 tyg. Docelowa dawka w leczeniu długotrwałym wynosi 190 mg raz na dobę. Dawkowanie u pacjentów ze stabilną niewydolnością serca klasy III-IV wg NYHA: dawka początkowa wynosi 11,875 mg (pół tabletki 23,75 mg) raz na dobę. W czasie ustalania dawki pacjent powinien być pod ścisłą kontrolą lekarza, ze względu na ryzyko nasilenia objawów niewydolności serca; po 1-2 tyg. dawkę można zwiększyć do 23,75 mg raz na dobę; po kolejnych 2 tyg. można ją zwiększyć do 47,5 mg raz na dobę. U pacjentów, którzy dobrze tolerują leczenie, dawkę można podwajać co 2 tyg. do dawki maksymalnej 190 mg raz na dobę. U pacjentów, u których wystąpi niedociśnienie tętnicze i (lub) bradykardia, może być konieczne zmniejszenie dawek innych leków lub zmniejszenie dawki metoprololu. Niedociśnienie tętnicze występujące na początku stosowania preparatu nie oznacza, że dawka ta nie będzie tolerowana w trakcie długotrwałego leczenia. Nie należy jednak zwiększać dawki preparatu do czasu stabilizacji ciśnienia tętniczego. Może być wskazane dokładne kontrolowanie czynności nerek. Nadciśnienie tętnicze: 47,5-95 mg raz na dobę. U pacjentów, u których dawka 95 mg nie jest wystarczająco skuteczna, można zastosować jednocześnie inne leki przeciwnadciśnieniowe, zwłaszcza leki moczopędne i antagonistów wapnia z grupy pochodnych dihydropirydyny lub zwiększyć dawkę. Dławica piersiowa: 95-190 mg raz na dobę. W razie konieczności można zastosować jednocześnie azotany lub zwiększyć dawkę. Zaburzenia rytmu serca: 95-190 mg raz na dobę. Jeżeli jest to wskazane, dawkę można zwiększyć. Leczenie profilaktyczne po zawale mięśnia sercowego: leczenie można rozpocząć tylko u pacjentów stabilnych hemodynamicznie. Po leczeniu ostrej fazy zawału serca, dawka podtrzymująca wynosi 190 mg raz na dobę. Kołatanie serca bez przyczyny organicznej: 95 mg raz na dobę. Jeżeli jest to wskazane, dawkę można zwiększyć. Migrena: 95-190 mg na dobę. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z marskością wątroby można stosować te same dawki preparatu, które podawane są pacjentom z prawidłową czynnością wątroby. Zmniejszenie dawki należy rozważyć wyłącznie w przypadku wystąpienia objawów ciężkich zaburzeń czynności wątroby (np. u pacjentów po zabiegu zespolenia). Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Dzieci i młodzież ≥6 lat.. Nadciśnienie tętnicze. Zalecana dawka początkowa wynosi 0,48 mg/kg mc. raz na dobę. Ostateczna dawka podana w mg powinna być najbardziej zbliżona do dawki obliczonej w mg/kg. U pacjentów nie reagujących na 0,48 mg/kg mc. dawka może być zwiększona do 0,95 mg/kg mc., nie więcej niż 47,5 mg. U pacjentów nie reagujących na 0,95 mg/kg mc., dawka może być zwiększona do maksymalnej dawki dobowej 1,9 mg/kg mc. Dawki powyżej 190 mg raz na dobę nie były badane u dzieci i młodzieży. Tabletki należy przyjmować raz na dobę, najlepiej rano. Tabletki można dzielić na połowy. Nie należy ich żuć lub kruszyć. Popijać co najmniej 1/2 szkl. wody.

Wskazania

Dorośli. Stabilna, przewlekła objawowa niewydolność serca z zaburzoną czynnością skurczową lewej komory. Nadciśnienie tętnicze. Dławica piersiowa. Zapobieganie wystąpieniu zgonu sercowego lub ponownego zawału serca po przebyciu ostrej fazy zawału mięśnia sercowego. Zaburzenia rytmu serca, zwłaszcza tachykardia nadkomorowa, w celu zwolnienia czynności komór w migotaniu przedsionków i ektopowych pobudzeniach komorowych. Kołatanie serca bez organicznej choroby serca. Leczenie profilaktyczne migreny. Dzieci i młodzież w wieku 6-18 lat. Nadciśnienie tętnicze.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Wstrząs kardiogenny. Zespół chorego węzła zatokowego. Blok przedsionkowo-komorowy IIst. lub IIIst.. Pacjenci z niestabilną, niewyrównaną niewydolnością serca (z obrzękiem płuc, hipoperfuzją lub niedociśnieniem tętniczym) i pacjenci poddawani ciągłej lub przerywanej terapii lekami o działaniu inotropowym, z agonistycznym wpływem na receptory β-adrenergiczne. Objawowa bradykardia lub niedociśnienie tętnicze. Pacjenci z podejrzeniem świeżego zawału serca, z częstością rytmu serca 0,24 sekund lub ze skurczowym ciśnieniem tętniczym <100 mmHg. Pacjentów z niewydolnością serca, u których kilkakrotnie zostanie stwierdzone skurczowe ciśnienie tętnicze w pozycji leżącej poniżej 100 mmHg, należy ponownie zbadać przed wdrożeniem leczenia. Ciężkie choroby naczyń obwodowych ze zgorzelą.

Środki ostrożności

Pacjentom leczonym β-adrenolitykami nie należy podawać werapamilu. Metoprolol może powodować zaostrzenie objawów chorób naczyń obwodowych, np. chromania przestankowego. Ostrożnie stosować u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz ciężką, ostrą chorobą ze współistniejącą kwasicą metaboliczną. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania metoprololu z preparatami naparstnicy. U pacjentów z dławicą piersiową typu Prinzmetala może dojść do zwiększenia liczby i wydłużenia czasu trwania napadów dławicy z powodu skurczu naczyń w wyniku stymulacji receptorów α. Leki z grupy selektywnych β1-adrenolityków należy stosować ostrożnie. U pacjentów z astmą oskrzelową lub innymi przewlekłymi obturacyjnymi chorobami dróg oddechowych jednocześnie należy stosować leki rozszerzające oskrzela. W razie potrzeby, należy zwiększyć dawki β2-mimetyków. Leczenie preparatem może powodować zaburzenia metabolizmu węglowodanów lub maskować objawy hipoglikemii. Rzadko mogą nasilić się występujące wcześniej, umiarkowane zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, które mogą prowadzić do bloku przedsionkowo-komorowego. Podawanie β-adrenolityków może utrudniać leczenie reakcji anafilaktycznych. Podanie adrenaliny w zwykłych dawkach może okazać się nieskuteczne. W przypadkach podawania preparatu pacjentom z guzem chromochłonnym nadnerczy należy rozważyć jednoczesne zastosowanie leku α-adrenolitycznego. Istnieją jedynie ograniczone dane z badań klinicznych dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leczenia preparatem u pacjentów z ciężką, stabilną objawową niewydolnością serca (klasy IV wg NYHA). Nagłe odstawianie β-adrenolityków jest niebezpieczne, zwłaszcza u pacjentów z grupy dużego ryzyka i może spowodować zaostrzenie objawów przewlekłej niewydolności serca oraz zwiększyć ryzyko zawału serca i nagłego zgonu. Przed planowanym zabiegiem operacyjnym należy poinformować anestezjologa o zażywaniu preparatu. Nie jest zalecane przerywanie leczenia β-adrenolitykami u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania u dzieci w wieku poniżej 6 lat nie były badane - nie jest zaleca się stosowania w tej grupie wiekowej. Ze względu na zawartość sacharozy, pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy lub niedobór sacharazy i izomaltazy nie powinni przyjmować tego preparatu.

Niepożądane działanie

Często: zmęczenie, ból i zawroty głowy, bradykardia, zimne ręce i stopy, ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka lub zaparcia. Niezbyt często: zwiększenie masy ciała, zaburzenia snu, parestezje, ból w klatce piersiowej, przemijające zaostrzenie objawów niewydolności serca, wstrząs kardiogenny u pacjentów po ostrym zawale serca, skrócenie oddechu, skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą oskrzelową, wysypka (pokrzywka łuszczycopodobna, zmiany dystroficzne skóry). Rzadko: trombocytopenia, koszmary senne, depresja, zaburzenia pamięci, splątanie, nerwowość, niepokój, omamy, zaburzenia widzenia, podrażnienie lub suchość oczu, szumy uszne, wydłużony czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenia rytmu serca, obrzęki, omdlenia, zaburzenia smaku, zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększona potliwość, wypadanie włosów, skórne reakcje nadwrażliwości, zaostrzenie objawów łuszczycy, nadwrażliwość na światło, odwracalne zaburzenia libido. U pacjentów z ciężką chorobą naczyń obwodowych opisywano pojedyncze przypadki bólu stawów, zapalenia wątroby, kurczów mięśni, suchości błony śluzowej jamy ustnej, objawów podobnych do zapalenia spojówek, nieżytu błony śluzowej nosa, zaburzeń koncentracji i zgorzeli.

Ciąża i laktacja

Preparatu nie należy stosować w trakcie ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Leki β-adrenolityczne mogą powodować bradykardię u płodu i noworodka. Należy o tym pamiętać w przypadku stosowania β-adrenolityków w III trymestrze ciąży i w okresie okołoporodowym. Preparat należy odstawiać stopniowo w ciągu 48-72 h przed spodziewanym porodem. Jeżeli nie jest to możliwe, konieczna jest obserwacja noworodka przez 48-72 h po porodzie ze względu na możliwość wystąpienia objawów blokady receptorów β (np. powikłania sercowe i płucne). Metoprolol przenika do mleka matki w ilości w przybliżeniu 3 razy większej od ilości stwierdzanej w osoczu matki. W przypadku przyjmowania dawek terapeutycznych leku, ryzyko szkodliwych reakcji u karmionego piersią dziecka wydaje się niewielkie. Należy je jednak obserwować ze względu na możliwość wystąpienia objawów blokady receptorów β.

Uwagi

Jeśli konieczne jest odstawienie preparatu, należy robić to stopniowo, w ciągu co najmniej 2 tyg. Za każdym razem dawkę leku należy zmniejszyć o połowę w stosunku do dawki podawanej poprzednio, aż do uzyskania dawki końcowej, czyli do zmniejszenia dawki z jednej tabletki o mocy 23,75 mg do połowy tej tabletki. Tę końcową, najmniejszą dawkę leku należy stosować przez co najmniej 4 dni przed ostatecznym odstawieniem preparatu. W przypadku narastania objawów zaleca się wydłużenie czasu odstawiania leku. Po zastosowaniu preparatu u niektórych pacjentów mogą wystąpić zawroty głowy lub zmęczenie. Należy to wziąć pod uwagę podczas wykonywania zadań wymagających szczególnej koncentracji, np. w trakcie prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania maszyn.

Interakcje

Metoprolol jest substratem izoenzymu CYP2D6. Inhibitory tego izoenzymu mogą wpływać na stężenie metoprololu w osoczu: chinidyna, terbinafina, paroksetyna, fluoksetyna, sertralina, celekoksyb, propafenon i difenhydramina; może być konieczne zmniejszenie dawki metoprololu. Nie należy stosować preparatu z takimi lekami jak: barbiturany (przyspieszają metabolizm metoprololu poprzez indukcję enzymów; badania przeprowadzono z pentobarbitalem); propafenon (zwiększenie stężenia metoprololu i nasilenie jego działań niepożądanych); werapamil (ryzyko bradykardii i niedociśnienia tętniczego, addytywne działanie hamujące przewodzenie w węźle przedsionkowo-komorowym oraz czynność węzła zatokowego). Stosowanie metoprololu z poniższymi lekami może powodować konieczność dostosowania dawki. Podczas jednoczesnego stosowania metoprololu z amiodaronem może wystąpić ciężka bradykardia zatokowa, ponadto amiodaron ma długi T0,5 (50 dni), w związku z czym interakcja z metoprololem może występować długo po odstawieniu amiodaronu. Podczas jednoczesnego stosowania leków przeciwarytmicznych klasy I (m.in. dyzopyramid) i β-adrenolityków działanie inotropowo ujemne się nasila. Może to prowadzić do wystąpienia ciężkich zaburzeń hemodynamicznych u pacjentów z niewydolnością lewej komory serca. Nie należy stosować jednocześnie tych dwóch grup leków u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego lub z zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego. NLPZ osłabiają przeciwnadciśnieniowe działanie β-adrenolityków. Przeprowadzone badania dotyczyły głównie indometacyny. Omawiana interakcja prawdopodobnie nie dotyczy sulindaku. Nie wykazano interakcji z diklofenakiem. U pacjentów z szybkim przebiegiem procesów hydroksylacji difenhydramina zmniejsza przemianę metoprololu do α-hydroksymetoprololu zachodzącą z udziałem izoenzymu CYP2D6. Działanie metoprololu jest wówczas silniejsze. Glikozydy naparstnicy, podawane jednocześnie z β-adrenolitykami, mogą wydłużać czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego i wywoływać bradykardię. Diltiazem i β-adrenolityki wykazują addytywne działanie hamujące przewodzenie przedsionkowo-komorowe oraz czynność węzła zatokowego (opisywano przypadki ciężkiej bradykardii). U pacjentów otrzymujących nieselektywne β-adrenolityki (w tym pindolol i propranolol), którym podano adrenalinę opisywano przypadki ciężkiego nadciśnienia tętniczego i bradykardii. Być może, że opisana reakcja może być wynikiem donaczyniowego podawania adrenaliny w ramach znieczulenia miejscowego. Ryzyko wystąpienia tego typu interakcji jest prawdopodobnie mniejsze w przypadku stosowania kardioselektywnych β-adrenolityków. U zdrowych ochotników, u których stosowano fenylopropanoloaminę (norefedrynę) w pojedynczej dawce 50 mg, obserwowano zwiększenie rozkurczowego ciśnienia tętniczego powyżej wartości prawidłowych. Zasadniczo podanie propranololu przeciwdziała zwiększeniu ciśnienia tętniczego związanemu z zastosowaniem fenylopropanoloaminy. Opisywano również przypadki paradoksalnych reakcji hipertensyjnych po zastosowaniu β-adrenolityków u pacjentów przyjmujących duże dawki fenylopropanoloaminy. Opisano kilka przypadków przełomów nadciśnieniowych podczas wyłącznego stosowania fenylopropanoloaminy. Chinidyna hamuje metabolizm metoprololu u osób z szybkim przebiegiem procesów hydroksylacji. Prowadzi to do istotnego zwiększenia stężenia metoprololu w osoczu i nasilenia blokady receptorów β- adrenergicznych. Leki β-adrenolityczne mogą powodować nasilenie reakcji hipertensyjnej po nagłym odstawieniu klonidyny. W przypadku konieczności przerwania leczenia skojarzonego, β-adrenolityk należy odstawić kilka dni przed odstawieniem klonidyny. Ryfampicyna może nasilać metabolizm metoprololu, co prowadzi do zmniejszenia jego stężenia w osoczu. Pacjentów leczonych jednocześnie metoprololem i innymi β-adrenolitykami (np. w postaci kropli do oczu) lub inhibitorami oksydazy monoaminowej (MAO) należy szczególnie uważnie obserwować. U pacjentów leczonych β-adrenolitykami stosowanie wziewnych leków ogólnie znieczulających nasila ich hamujący wpływ na serce. Może być konieczna zmiana dawki doustnych leków przeciwcukrzycowych u pacjentów leczonych β-adrenolitykami. Jednoczesne podawanie cymetydyny lub hydralazyny może wiązać się ze zwiększeniem stężenia metoprololu w osoczu.

Preparat zawiera substancję Metoprolol succinate.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 23,75 mg lub 47,5 mg lub 95 mg bursztynianu metoprololu, co odpowiada odpowiednio: 25 mg, 50 mg i 100 mg winianu metoprololu. Preparat zawiera sacharozę.

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 23,75 mg lub 47,5 mg lub 95 mg bursztynianu metoprololu, co odpowiada 25 mg, 50 mg i 100 mg winianu metoprololu.

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 23,75 mg, 47,5 mg lub 95 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 25 mg, 50 mg lub 100 mg winianiu metoprololu).

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 23,75 mg lub 47,5 mg lub 95 mg bursztynianu metoprololu, co odpowiada 25 mg, 50 mg i 100 mg winianu metoprololu. Preparat zawiera sacharozę.

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 23,75 mg, 47,5 mg, 95 mg, 142,5 mg lub 190 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 25 mg, 50 mg, 100 mg, 150 mg lub 200 mg winianu metoprololu). Tabletki zawierają sacharozę, glukozę i laktozę.

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera: 23,75 mg, 47,5 mg lub 95 mg bursztynianu metoprololu co odpowiada odpowiednio: 25 mg, 50 mg lub 100 mg winianu metoprololu.

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera: 23,75 mg, 47,5 mg lub 95 mg bursztynianu metoprololu co odpowiada odpowiednio: 25 mg, 50 mg lub 100 mg winianu metoprololu.

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 23,75 mg, 47,5 mg lub 95 mg bursztynianiu metoprololu, co odpowiada 25 mg, 50 mg lub 100 mg winianu metoprololu.

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 23,75 mg, 47,5 mg lub 95 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 25 mg, 50 mg lub 100 mg winianiu metoprololu).

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

100 g preparatu zawiera: 50 g nalewki z ziela konwalii mianowanej, 25 g nalewki z kwiatostanu głogu i 25 g nalewki z korzenia kozłka lekarskiego. Preparat zawiera etanol.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 g żelu zawiera 250 j.m. lub 1000 j.m. heparyny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę

HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę lub małopłytkowość poheparynowa, to jeden z niepożądanych skutków ubocznych, który jest charakterystycznych dla tego leku przeciwkrzepliwego. ...

więcej

SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.