Metizol®

1 tabl. zawiera 5 mg tiamazolu. Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Metizol® 50 szt., tabl. 25,79zł 2017-10-31

Działanie

Aktywny metabolit karbimazolu. Tiamazol w sposób zależny od dawki hamuje wbudowywanie jodu do tyrozyny i tym samym hamuje syntezę hormonów tarczycy. Nie wpływa istotnie na wychwyt jodu przez tarczycę, ani na konwersję obwodową tyroksyny do trijodotyroniny. Po podaniu doustnym lek wchłania się szybko i całkowicie, osiągając maksymalne stężenie we krwi w ciągu ok. 0,5-1 h. Tiamazol kumuluje się w tarczycy. T0,5 w fazie eliminacji wynosi 5-6 h i ulega wydłużeniu w niewydolności wątroby. Jest metabolizowany w wątrobie i wydalany z moczem oraz żółcią. Lek przechodzi przez barierę łożyska i jest wydzielany do mleka kobiecego.

Dawkowanie

Doustnie, dawkowanie ustala się indywidualnie, w zależności od nasilenia nadczynności tarczycy i wielkości wola. Dorośli. Początkowa dawka wynosi zwykle 40-60 mg na dobę i podawana jest w 3-4 dawkach podzielonych. Dawkowanie takie utrzymuje się aż do zahamowania czynności tarczycy (zwykle 2-3 tyg., choć niekiedy nawet przez 8 tyg. lub dłużej). Następnie dawki leku należy stopniowo zmniejszać do dawki podtrzymującej wynoszącej zwykle 5-20 mg na dobę w dawce pojedynczej lub 2 dawkach podzielonych. Leczenie nadczynności tarczycy trwa zwykle 0,5-2 lata. Przełom tarczycowy: początkowa dawka to 100 mg, a następnie 30 mg co 8h. W przygotowaniu do zabiegu wycięcia tarczycy preparat stosuje się zwykle 3-4 tyg. poprzedzające zabieg. Nie ma potrzeby zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i osób w podeszłym wieku. Najmniejsze dawki stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Dzieci i młodzież (w wieku od 3 do 17 lat). Dawka początkowa powinna być dostosowana do masy ciała pacjenta. Zazwyczaj na początku leczenia stosuje się 0,5 mg/kg mc w 2-3 równych dawkach. Dawka stosowana w leczeniu podtrzymującym może być mniejsza, w zależności od odpowiedzi pacjenta na leczenie. Może być konieczne dodatkowe podawanie lewotyroksyny w celu uniknięcia niedoczynności gruczołu tarczowego. Nie należy przekraczać całkowitej dawki dobowej 40 mg tiamazolu.

Wskazania

Nadczynność tarczycy. Przełom tarczycowy. Przygotowanie do zabiegu wycięcia tarczycy. Wspomaganie leczenia jodem radioaktywnym.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na tiamazol, inne pochodne tionamidu lub inne składniki preparatu. Zmiany w obrazie krwi obwodowej (granulocytopenia). Cholestaza obecna przed rozpoczęciem leczenia, niewywołana nadczynnością tarczycy. Przebyte uszkodzenie szpiku po leczeniu tiamazolem lub karbimazolem. Skojarzone leczenie tiamazolem i hormonami tarczycy w okresie ciąży.

Środki ostrożności

Przedwczesne odstawienie tiamazolu może spowodować nasilenie nadczynności tarczycy. W przypadku wystąpienia objawów mogących świadczyć o agranulocytozie należy wykonać kontrolne badanie morfologii krwi. Należy zachować ostrożność u pacjentów z niewydolnością wątroby, gdyż eliminacja leku z ustroju w tej grupie pacjentów może być wydłużona. Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy stosować u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Nie zaleca się stosowania tiamazolu u dzieci w wieku 2 lat lub mniej.

Niepożądane działanie

Bardzo często: leukopenia. Często: gorączka; wysypki skórne lub świąd skóry. Niezbyt często: agranulocytoza. Bardzo rzadko: ciężkie reakcje nadwrażliwości skórnej, w tym zespół Stevensa-Johnsona. Częstość nieznana: niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia, limfadenopatia; neuropatia obwodowa, zawroty głowy; zapalenie naczyń; bóle i zapalenie stawów, zespół toczniopodobny; nudności, wymioty, bóle brzucha, zmiany w obrębie ślinianek; żółtaczka zastoinowa i martwica wątroby; zapalenie nerek i zapalenie naczyń nerkowych; osłabienie apetytu.

Ciąża i laktacja

Preparat stosować w ciąży w najmniejszych dawkach skutecznych jedynie, gdy jest to bezwzględnie konieczne, a zastosowanie alternatywnej metody leczenia jest niemożliwe i niewskazane. Tiamazol wydzielany jest do mleka, dlatego u kobiet karmiących piersią należy stosować najmniejsze dawki skuteczne nie przekraczające 10 mg na dobę. W razie konieczności stosowania wysokich dawek tiamazolu, pacjentka powinna zaprzestać karmienia piersią.

Uwagi

Podczas leczenia należy wykonywać okresowe badania morfologii krwi.

Interakcje

Jod oraz leki zawierające jod (np. amiodaron), a także radiologiczne środki cieniujące zmniejszają siłę działania tiamazolu. Natomiast tiamazol powoduje zmniejszenie wychwytu jodu radioaktwynego przez tarczycę. Wraz z powrotem stężeń hormonów tarczycy we krwi do prawidłowych wartości pod wpływem leczenia tiamazolem, stężenie we krwi niektórych jednocześnie stosowanych leków (teofiliny, teofilinianu choliny, aminofiliny, glikozydów nasercowych, leków przeciwzakrzepowych) może ulec zmianie. W związku z tym konieczne może być zmiana ich dawkowania.

Preparat zawiera substancję Thiamazole.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg tiamazolu.

1 tabl. zawiera 5 mg tiamazolu. Preparat zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 40 mg metyloprednizolonu w postaci octanu oraz 10 mg chlorowodorku lidokainy. Lek zawiera alkohol benzylowy.

1 tabl. zawiera 30 mg, 60 mg, 90 mg chlorowodorku cynakalcetu. Preparat zawiera laktozę.

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 5,3 mg lub 12 mg somatropiny.

1 ampułka (1 ml) zawiera 4 mg betametazonu (5,3 mg soli sodowej fosforanu betametazonu).

1 ml roztworu zawiera 6,7 mg somatropiny. 1 mg somatropiny odpowiada 3 j.m. somatropiny.

1 fiolka zawiera 40 mg mekaserminy. Lek zawiera alkohol benzylowy (9 mg/ml).

1 tabl. zawiera 25 µg, 50 µg, 75 µg, 88 µg, 100 µg, 112 µg, 125 µg, 137 µg, 150 µg, 175 µg lub 200 µg soli sodowej lewotyroksyny. Tabl. zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 30 mg, 60 mg, 90 mg chlorowodorku cynakalcetu. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka zawiera 30 mg lanreotydu w postaci octanu lanreotydu.

1 amp. (1 ml) zawiera 100 µg karbetocyny. Aktywność oksytocynowa wynosi ok. 50 j.m./1 ml.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Nadczynność przysadki mózgowej - przyczyny, objawy i leczenie Nadczynność przysadki mózgowej - przyczyny, objawy i leczenie

Nadczynność przysadki mózgowej oznacza nadmiar hormonów przysadki. Jej najczęstszą przyczyną są guzy przysadki mózgowej (zwykle gruczolaki), które wydzielają lub uwalniają hormony przysadki ...

więcej

Kretynizm (choroba): objawy, przyczyny i leczenie kretynizmu Kretynizm (choroba): objawy, przyczyny i leczenie kretynizmu

Kretynizm to nie tylko obelga, ale i wyróżniana w medycynie jednostka chorobowa. Objawy kretynizmu obejmują zaburzenia intelektualne, ale i liczne problemy somatyczne. ...

więcej

Aldosteron: rola i normy Aldosteron: rola i normy

Aldosteron to hormon zaliczany do mineralokortykosteroidów produkowanych przez warstwę kłębkowatą nadnerczy. Zarówno zbyt niskie stężenie tego hormonu, jak i powyżej górnej granicy ...

więcej

Estradiol: jak ten ważny hormon żeński wpływa na organizm kobiety? Estradiol: jak ten ważny hormon żeński wpływa na organizm ...

Estradiol jest podstawowym kobiecym hormonem płciowym. Wywiera on oczywiście wpływ na kobiece narządy rozrodcze i zjawiska związane z rozrodczością, ale oprócz wpływa ...

więcej

Zespół oporności na hormony tarczycy Zespół oporności na hormony tarczycy

Zespół oporności na hormony tarczycy to choroba tarczycy dość nietypowa – w jej przebiegu pacjenci doświadczać mogą bowiem jednocześnie objawów nadczynności i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.