Madopar® HBS

1 kaps. lub 1 tabl. do sporządzania zawiesiny doustnej "62,5 mg" zawiera 50 mg lewodopy i 12,5 mg benzerazydu. 1 kaps. lub 1 tabl. do sporządzania zawiesiny doustnej "125 mg" zawiera 100 mg lewodopy i 25 mg benzerazydu. 1 kaps. lub 1 tabl. "250 mg" zawiera 200 mg lewodopy i 50 mg benzerazydu. 1 kaps. HBS zawiera 100 mg lewodopy i 25 mg benzerazydu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Madopar® HBS 100 szt., kaps. HBS 53,59zł 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwparkinsonowski - połączenie lewodopy (prekursor dopaminy) oraz benzerazydu (inhibitor dekarboksylazy o działaniu obwodowym). Lewodopa jest prekursorem dopaminy, której niedobór stwierdza się w chorobie Parkinsona. Obwodowa dekarboksylacja lewodopy zmniejsza skuteczność działania leku i odpowiada za większość działań niepożądanych. Z tego względu lewodopa jest stosowana razem z inhibitorem obwodowym dekarboksylazy. Benzerazyd, który nie przenika przez barierę krew-mózg, hamuje dekarboksylację lewodopy poza OUN. Zastosowanie lewodopy z benzerazydem powoduje znaczne zwiększenie dostępności lewodopy dla mózgu i pozwala zmniejszyć dawkę lewodopy, a tym samym zmniejsza ilość i nasilenie działań niepożądanych. Wszystkie postacie farmaceutyczne preparatu o nieprzezdłużonym działaniu są biorównoważne. Po podaniu postaci standardowych preparatu (kaps., tabl.) maksymalne stężenie lewodopy w osoczu uzyskuje się w ciągu ok. 1 h. Jednoczesne spożywanie pokarmu zmniejsza szybkość i stopień wchłaniania lewodopy. Farmakokinetyka tabl. do sporz. zaw. doustnej jest bardzo podobna do farmakokinetyki tabl. i kaps., wcześniej natomiast jest osiąganie maksymalne stężenie leku we krwi. Preparat HBS ma inne właściwości farmakokinetyczne. Substancje czynne powoli uwalniają się w żołądku, zaś maksymalne stężenie lewodopy we krwi występuje po ok. 3 h od podania i jest ono mniejsze o 20-30% niż w przypadku postaci standardowych. Preparat HBS wykazuje właściwości kontrolowanego i ciągłego uwalniania substancji czynnych. Biodostępność kapsułek HBS, wynosząca 50-70% biodostępności standardowych postaci preparatu, nie zależy od wpływu spożywanego pokarmu. Lewodopa przenika przez barierę krew-mózg w mechanizmie nasycającego transportu. Nie wiąże się ona z białkami osocza. Wartość AUC w płynie mózgowo-rdzeniowym stanowi 12% wartości AUC w osoczu. Benzerazyd w dawkach terapeutycznych nie przenika przez barierę krew-mózg. Gromadzi się on przede wszystkim w nerkach, płucach, jelicie cienkim i wątrobie. Istnieją dwa główne szlaki metabolizmu lewodopy: dekarboksylacja i O-metylacja. Dekarboksylacja lewodopy do dopaminy odbywa się za pośrednictwem dekarboksylazy aminokwasów aromatycznych. Katecholo-O-metylotransferaza (COMT) metyluje lewodopę do 3-O-metylodopy. Ten główny metabolit w osoczu, którego T0,5 w fazie eliminacji wynosi 15 h, kumuluje się u pacjentów otrzymujących dawki terapeutyczne preparatu. Jednoczesne podawanie lewodopy i benzerazydu zmniejsza dekarboksylację obwodową. Benzerazyd jest hydroksylowany w błonie śluzowej jelit i w wątrobie do trihydroksybenzylohydrazyny. Metabolit ten jest silnym inhibitorem dekarboksylazy aminokwasów aromatycznych. Podczas obwodowego hamowania dekarboksylazy lewodopy T0,5 w fazie eliminacji lewodopy wynosi ok. 1,5 h. U pacjentów z chorobą Parkinsona w podeszłym wieku (65-78 lat) T0,5 w fazie eliminacji jest nieco dłuższy (o ok. 25%). Benzerazyd jest również niemal całkowicie wydalany w postaci metabolitów. Metabolity są wydalane przede wszystkim z moczem (64%) i w mniejszej części z kałem (24%).

Dawkowanie

Doustnie. Choroba Parkinsona. Preparat należy przyjmować w miarę możliwości na 30 min przed posiłkiem lub 1 h po posiłku. Niepożądanych objawów ze strony przewodu pokarmowego, jakie występują głównie w początkowej fazie leczenia, można zazwyczaj uniknąć, przyjmując preparat z niewielkim posiłkiem (np. biszkoptami) lub popijając go napojem, bądź stopniowo zwiększając jego dawkę. Leczenie preparatem powinno być rozpoczynane stopniowo. Dawkę należy dobierać zawsze indywidualnie i ustalać tak, by osiągnąć optymalny efekt. Dlatego też poniższe zalecenia powinny być traktowane jako wskazówki. Leczenie początkowe: we wczesnym stadium choroby Parkinsona zaleca się rozpocząć leczenie, stosując 1 kaps. 62,5 mg 3-4 razy na dobę. Jeśli pacjent dobrze toleruje leczenie początkowe, dawka leku powinna być powoli zwiększana, w zależności od odpowiedzi klinicznej. Optymalny efekt leczniczy osiąga się zazwyczaj po dawce dobowej leku odpowiadającej 300-800 mg lewodopy + 75-200 mg benzerazydu, podawanej w co najmniej 3 dawkach podzielonych, stosowanych przez okres od 4 do 6 tyg. Jeśli zaistnieje konieczność zastosowania większych dawek dobowych leku, należy zachować miesięczny odstęp pomiędzy kolejnymi zmianami dawek. Leczenie podtrzymujące. Średnia dawka podtrzymująca wynosi 1 kaps. 125 mg, 3 do 6 razy na dobę. Liczba dawek podzielonych (nie mniej niż 3) i ich rozkład w ciągu doby powinny być ustalone tak, aby osiągnąć optymalny efekt. Madopar HBS i Madopar w postaci tabl. do sporz. zawiesiny doustnej można stosować wymiennie do postaci standardowych (kaps. i tabl.) w taki sposób, żeby osiągnąć optymalny efekt terapeutyczny. Pacjenci leczeni innymi lekami przeciw parkinsonizmowi mogą otrzymywać Madopar. W miarę jak stan chorego leczonego preparatem Madopar ulega poprawie, można zredukować dawki tych leków lub stopniowo je odstawić. Pacjenci, którzy odczuwają duże różnice w działaniu leku w ciągu dnia (zjawisko "on-off") powinni otrzymywać odpowiednio mniejsze dawki częściej w ciągu dnia albo też zaleca się zastąpienie standardowych postaci leku preparatem Madopar HBS. Zmiana standardowej postaci na Madopar HBS powinna się odbywać z dnia na dzień, począwszy od pierwszej dawki porannej. Należy utrzymać tę samą dawkę dobową i ten sam rozkład porcji leku jak w przypadku postaci standardowej. Po 2-3 dniach dawkę należy stopniowo zwiększyć o ok. 50%. Należy poinformować pacjentów o możliwości przejściowego pogorszenia się ich stanu. Początek działania Madoparu HBS pojawia się później niż podczas stosowania postaci standardowych. Kliniczny efekt można osiągnąć szybciej, podając Madopar HBS razem z postacią standardową lub z tabl. do sporz. zawiesiny doustnej. Ten sposób może się okazać szczególnie użyteczny w przypadku podania pierwszej dawki porannej, która zazwyczaj powinna być większa niż kolejne dawki przyjmowane w ciągu dnia. Sposób dawkowania preparatu Madopar HBS ustala się indywidualnie, powoli i z zachowaniem szczególnej ostrożności, w odstępach co najmniej 2-3 dniowych pomiędzy każdą zmianą dawki leku. U chorych ze zmniejszoną sprawnością motoryczną w nocy pozytywne efekty uzyskuje się przez stopniowe zwiększenie ostatniej dawki wieczornej preparatu Madopar HBS do 250 mg, podawanego bezpośrednio przed snem. Nadmierną odpowiedź (dyskinezy) po podaniu Madopar HBS korzystniej jest zredukować przez wydłużenie odstępu czasu pomiędzy poszczególnymi porcjami leku niż przez zmniejszenie pojedynczych dawek. W przypadku braku zadowalającej odpowiedzi klinicznej po zastosowaniu preparatu Madopar HBS zaleca się powrót do poprzedniego leczenia postacią standardową leku lub preparatem w postaci tabl. do sporz. zawiesiny doustnej. Pacjentów należy uważnie obserwować pod kątem ewentualnych działań niepożądanych związanych z zaburzeniami psychicznymi. Zespół niespokojnych nóg. Maksymalna dawka dobowa preparatu nie powinna być większa niż 500 mg. Idiopatyczny zespół niespokojnych nóg: preparat przyjmuje się 1 h przed pójściem spać. Aby uniknąć działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, najlepiej przyjmować lek z niewielkim posiłkiem. RLS z trudnościami z zasypianiem: należy stosować standardową postać preparatu. Zalecana dawka wynosi 62,5 mg - 125 mg. Jeżeli objawy nie ustępują, można zwiększyć dawkę do 250 mg. RLS z trudnościami z zasypianiem i z zaburzeniami snu w ciągu nocy: należy stosować 1 kaps. Madopar HBS wraz z 1 kaps. standardową Madopar 125 mg na 1 h przed pójściem spać. Jeżeli nie doprowadzi to do wystarczającego złagodzenia dolegliwości w drugiej części nocy, można zwiększyć dawkę do 2 kaps. Madopar HBS. RLS z trudnościami z zasypianiem i z zaburzeniami snu w ciągu nocy oraz z dodatkowymi zaburzeniami w ciągu dnia: u takich pacjentów zaleca się podawanie dodatkowej dawki 125 mg standardowej postaci preparatu, przy czym należy zwrócić uwagę na to, aby całkowita dawka podawana w okresie 24 h nie była większa niż 500 mg. Zespół niespokojnych nóg związany z niewydolnością nerek wymagającą dializoterapii: należy stosować dawkę 125 mg preparatu standardowego lub w postaci tabl. do sporz. zawiesiny, podawaną na 30 min przed dializą. W celu uniknięcia nasilenia objawów (tj. wczesnego występowania objawów RLS w ciągu dnia, wzrostu nasilenia objawów oraz zajęcia innych części ciała), nie należy przekraczać maksymalnej zalecanej dawki dobowej leku. W razie wystąpienia nasilonych objawów ważne jest, aby nie przekraczać maksymalnej dawki dobowej. Jeżeli wystąpi nasilenie lub efekt z odbicia, należy rozważyć leczenie uzupełniające ze zredukowaniem dawki lewodopy lub stopniowe odstawienie lewodopy i zastąpienie jej innym lekiem. Kaps. i kaps. HBS należy połykać w całości. Tabl. mogą być rozkruszane w celu łatwiejszego połknięcia. Tabl. do sporz. zaw. doustnej należy zalać niewielką ilością wody (ok. 25-50 ml); powstałą zawiesinę należy wypić w ciągu 0,5 h; tuż przed spożyciem zamieszać.

Wskazania

Leczenie choroby Parkinsona. Preparat w postaci tabl. do sporz. zawiesiny doustnej jest szczególnie wskazany u chorych z dysfagią (zaburzeniami połykania) lub w sytuacjach, gdy pożądane jest szybsze rozpoczęcie działania leku, na przykład u chorych cierpiących z powodu wczesnoporannej lub popołudniowej akinezji, lub u których występują objawy opóźnienia działania dawki ("delayed-on") lub hipokinezji końca dawki ("wearing-off"). Preparat Madopar HBS jest wskazany u pacjentów z różnymi wahaniami działania leku (np. "dyskinezją maksymalnej dawki" i "pogorszeniem przy końcu działania dawki", które mogą być związane ze zmniejszoną sprawnością motoryczną w ciągu nocy). Zespół niespokojnych nóg (RLS): preparat w postaci kapsułek w dawce 100 mg + 25 mg oraz w dawce 200 mg + 50 mg, a także Madopar HBS są również wskazane w leczeniu objawowym zespołu niespokojnych nóg (RLS), w tym: idiopatycznego RLS oraz RLS związanego z niewydolnością nerek wymagającą dializy.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na lewodopę, benzerazyd lub którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. Nie wolno podawać preparatu w skojarzeniu z nieselektywnymi inhibitorami MAO. Jednak jednoczesne stosowanie preparatu z selektywnymi inhibitorami MAO-B, jak np. selegilina lub rasagilina, a także z selektywnymi inhibitorami MAO-A, jak moklobemid, nie jest przeciwwskazane. Jednoczesne podawanie selektywnego inhibitora MAO-A i selektywnego inhibitora MAO-B odpowiada nieselektywnemu hamowaniu MAO i dlatego nie należy ich stosować równocześnie z preparatem. Nie wolno stosować preparatu u pacjentów z zaburzeniami endokrynologicznymi, u pacjentów z zaburzeniami nerek (z wyjątkiem pacjentów dializowanych z RLS) lub wątroby, zaburzeniami serca, zaburzeniami psychicznymi z objawami psychotycznymi oraz z jaskrą z zamkniętym kątem przesączania. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów w wieku poniżej 25 lat (musi być zakończony rozwój układu kostnego). Preparatu nie wolno podawać kobietom w ciąży lub kobietom w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznych metod antykoncepcji. W przypadku zajścia w ciążę kobiety leczonej preparatem, lek należy odstawić zgodnie z zaleceniami lekarza.

Środki ostrożności

U pacjentów z jaskrą z otwartym kątem przesączania w trakcie leczenia należy regularnie mierzyć ciśnienie śródgałkowe. Należy zachować ostrożność podczas podawania preparatu pacjentom z wcześniej istniejącymi zaburzeniami tętnic wieńcowych, zaburzeniami rytmu serca lub niewydolnością serca. W tej grupie pacjentów należy uważnie monitorować czynność serca szczególnie w czasie rozpoczęcia leczenia, a następnie regularnie przez czas trwania terapii. Szczególnie podczas rozpoczęcia leczenia oraz podczas zwiększania dawki zaleca się ścisłe monitorowanie pacjentów z czynnikami ryzyka niedociśnienia ortostatycznego (np. pacjenci w podeszłym wieku, przyjmujący jednocześnie leki przeciwnadciśnieniowe i inne leki mogące wywołać niedociśnienie ortostatyczne) lub z niedociśnieniem w wywiadzie. Podczas leczenia, należy okresowo kontrolować ilość krwinek. Wszystkich pacjentów należy dokładnie monitorować w kierunku zmian psychologicznych oraz depresji: bez lub z myślami samobójczymi. Naużywanie preparatu może wywołać zespół dysregulacji dopaminowej. Niewielka grupa pacjentów z chorobą Parkinsona może odczuwać zaburzenia poznawania i zachowania, które mogą być bezpośrednio związane z przyjmowaniem większej niż zalecana dawki leku (dawka znacznie wykraczająca ponad dawkę leku wymaganą do leczenia upośledzenia ruchowego). Jeśli pacjent przyjmujący lewodopę wymaga znieczulenia ogólnego, należy kontynuować podawanie preparatu przez jak najdłuższy czas do operacji, z wyjątkiem znieczulenia przy użyciu halotanu. W znieczuleniu ogólnym z użyciem halotanu, należy odstawić preparat na 12-48 h przed zabiegiem ze względu na możliwość wystąpienia wahań ciśnienia krwi i (lub) zaburzeń rytmu serca. Po zabiegu leczenie można wznowić, stopniowo zwiększając dawki aż do osiągnięcia poprzedniego poziomu. Podczas stosowania lewodopy może wystąpić senność i w rzadkich przypadkach nagłe napady snu (w tym przypadki napadów snu podczas wykonywania codziennych czynności, w niektórych przypadkach bez wcześniejszych sygnałów ostrzegawczych lub poprzedzającej senności, jak również bez świadomości wystąpienia napadu snu). W przypadku wystąpienia senności lub napadów snu należy rozważyć zmniejszenie dawki lub zakończenie leczenia. W trakcie leczenia należy regularnie monitorować pacjentów pod kątem rozwoju zaburzeń kontroli impulsów (w tym: uzależnienie od hazardu, zwiększone libido, hiperseksualność, kompulsyjne wydawanie pieniędzy lub kupowanie oraz kompulsyjne lub napadowe objadanie się) - w takich przypadkach zaleca się przeanalizowanie stosowanego leczenia. W trakcie leczenia zaleca się okresowe kontrolowanie czynności wątroby, nerek i układu krążenia oraz badanie morfologii krwi. U pacjentów z cukrzycą należy często badać stężenie glukozy we krwi i odpowiednio dostosowywać dawki leków przeciwcukrzycowych. Badania epidemiologiczne wykazały, że pacjenci z chorobą Parkinsona mają wyższe ryzyko rozwoju czerniaka w porównaniu do ogólnej populacji (ok. 2-6 razy wyższe). Nie jest jasne, czy obserwowane zwiększone ryzyko wynika z choroby Parkinsona, czy z innych czynników, takich jak lewodopa stosowana do leczenia choroby Parkinsona. Dlatego też pacjenci i opiekunowie powinni być poinformowani o konieczności regularnego badania się pod kątem czerniaka podczas stosowania preparatu w jakimkolwiek wskazaniu. Wskazane byłoby aby odpowiedni specjalista (np. dermatolog) przeprowadzał okresowe badanie skóry. Zespół dysregulacji dopaminowej (DDS): u niewielkiej liczby pacjentów występują zaburzenia poznawania i zachowania, które mogą być bezpośrednio związane z przyjmowaniem większej niż zalecana dawki leku (dawka wykraczająca ponad dawkę leku wymaganą do leczenia niesprawności ruchowej).

Niepożądane działanie

Często (w badaniach klinicznych z zastosowaniem leku z zespole niespokojnych nóg): ból głowy, zaostrzenie objawów w zespole niespokojnych nóg, zawroty głowy, zakażenie z gorączką, katar, zapalenie oskrzeli, suchość w jamie ustnej, biegunka, nudności, zmiany w EKG (arytmia), zwiększone ciśnienie krwi. Częstość nieznana: niedokrwistość hemolityczna, leukopenia, trombocytopenia, zmniejszony apetyt, zespół dysregulacji dopaminowej, stan splątania, depresja, pobudzenie, lęk, bezsenność, halucynacje, urojenia, dezorientacja, patologiczna skłonność do hazardu, zwiększone libido, zwiększone pobudzenie seksualne, kompulsyjne wydawanie pieniędzy lub kupowanie, napadowe objadanie się, zespół zaburzeń odżywiania, brak smaku, zaburzenia smaku, dyskinezja (ruchy pląsawicze i atetotyczne), fluktuacje odpowiedzi terapeutycznej, zamrożenie, dystonie końca dawki, zespół przełączenia „on-off”, senność, nagły napad snu, arytmia, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, wymioty, biegunka, zmiana zabarwienia śliny, zmiana zabarwienia języka, zmiana zabarwienia zębów, zmiana zabarwienia blony śluzowej jamy ustnej, zwiększenie aktywności transaminaz, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej, zwiększenie aktywności GGT, świąd, wysypka, zespół niespokojnych nóg, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, chromaturia. W zespole niespokojnych nóg może wystąpić zjawisko nasilenia objawów (przesunięcie objawów w czasie z okresu wieczora/nocy na wczesne popołudnie i wieczór przed przyjęciem kolejnej nocnej dawki) – jest to najczęstsze działanie niepożądane związane z długotrwałym leczeniem dopaminergicznym. Może wystąpić zmiana zabarwienia moczu. Zwykle mocz przyjmuje odcień czerwony, a po odstaniu ciemnieje. Zmiana koloru lub zabarwienia może dotyczyć też innych płynów ustrojowych i tkanek, w tym śliny, języka, zębów i błony śluzowej jamy ustnej.

Ciąża i laktacja

Preparat jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznych metod antykoncepcji. Nie należy karmić piersią w trakcie leczenia preparatem ze względu na ryzyko wystąpienia wad rozwojowych układu kostnego dziecka.

Uwagi

Lek należy odstawiać stopniowo. Lewodopa może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych dotyczących katecholamin, kreatyniny, kwasu moczowego i glukozy. W badaniu ogólnym moczu może pojawić się fałszywie dodatni wynik obecności związków ketonowych. U pacjentów przyjmujących preparat mogą występować fałszywie dodatnie wyniki odczynu Coombsa. Pacjentom, którzy podczas leczenia preparatem odczuwali senność i (lub) doznawali nagłych napadów snu, należy odradzać prowadzenie pojazdów lub wykonywanie niektórych innych czynności (np. obsługiwanie maszyn). Pacjenci powinni być poinformowani o powyższych problemach i zrezygnować z takich czynności do czasu ustąpienia nawracających napadów snu i senności. Informacja przygotowana na podst. ChPL z dn. 06.06.2016 r. Aktualna ChPL dostępna na stronie www.roche.pl.

Interakcje

W przypadku równoczesnego stosowania preparatu z działającym antycholinergicznie triheksyfenidylem zmniejsza się szybkość, ale nie stopień absorpcji lewodopy (jednoczesne stosowanie obu preparatów nie ma jednak wpływu na farmakokinetykę lewodopy). Jednoczesne podawanie z preparatem środków zobojętniających sok żołądkowy zmniejsza wchłanianie lewodopy o 32%. Siarczan żelaza zmniejsza Cmax i AUC lewodopy o 30-50% (zmiana ta może być istotna klinicznie u niektórych pacjentów). Metoklopramid zwiększa szybkość wchłaniania lewodopy. Leki neuroleptyczne, opioidy oraz preparaty przeciwnadciśnieniowe zawierające rezerpinę hamują działanie preparatu Madopar. Jednoczesne podawanie leków przeciwpsychotycznych z lekami o właściwościach blokujących receptor dla dopaminy, szczególnie antagonistami receptora D2 może znosić działanie preparatu przeciw parkinsonizmowi. Lewodopa może zmniejszać działanie leków przeciwpsychotycznych. Należy zachować ostrożność w czasie jednoczesnego podawania tych leków i uważnie obserwować pacjenta pod kątem utraty działania przeciw parkinsonizmowi i pogorszenia objawów choroby Parkinsona. Objawowe niedociśnienie ortostatyczne może pojawić się podczas jednoczesnego stosowania lewodopy i inhibitora dekarboksylazy u pacjentów przyjmujących uprzednio leki przeciwnadciśnieniowe. Preparat powinien być włączany ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki przeciwnadciśnieniowe. Jeżeli zajdzie taka potrzeba, należy kontrolować ciśnienie krwi w celu umożliwienia dostosowania dawek leków. Nie należy podawać preparatu razem z lekami sympatykomimetycznymi (jak np. epinefryna, norepirefryna, izoproterenol lub amfetamina, które stymulują współczulny układ nerwowy), ponieważ lewodopa może nasilać ich działanie. Jeżeli jednoczesne podawanie preparatu i leków sympatykomimetycznych jest konieczne, wymagana jest ścisła i dokładna obserwacja oraz monitorowanie czynności układu krążenia oraz ewentualne zmniejszenie dawki leków sympatykomimetycznych. Preparat nie może być podawany w skojarzeniu z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO - od zakończenia stosowania inhibitora MAO do rozpoczęcia przyjmowania preparatu Madopar powinno upłynąć co najmniej 2 tyg. W przeciwnym razie prawdopodobne jest wystąpienie niepożądanych interakcji, takich jak przełomy nadciśnieniowe. Dopuszcza się jednoczesne stosowanie preparatu z selektywnymi inhibitorami MAO-B, jak np. selegilina i rasagilina, a także z selektywnymi inhibitorami MAO-A, jak moklobemid. Ze względu na skuteczność i tolerancję należy jednak przy tym szczególnie starannie ustalać dawkę lewodopy indywidualnie u każdego pacjenta. Jednoczesne podawanie selektywnego inhibitora MAO-A i selektywnego inhibitora MAO-B odpowiada nieselektywnemu hamowaniu MAO i dlatego nie należy ich stosować równocześnie z preparatem Madopar. Jednoczesne stosowanie z lekami takimi jak leki antycholinergiczne, amantadyna, selegilina, bromokryptyna, i agoniści dopaminy jest dopuszczalne, chociaż nasileniu może ulec zarówno działanie lecznicze jak i działania niepożądane; może zaistnieć konieczność zmiany dawkowania. W początkowej fazie leczenia uzupełniającego inhibitorem COMT może być konieczne zmniejszenie dawek preparatu Madopar. Na początku leczenia preparatem Madopar nie odstawiać nagle leków antycholinergicznych, ponieważ działanie lewodopy występuje dopiero po pewnym czasie. Jednoczesne spożywanie posiłków bogatych w białko może osłabiać działanie leku. Podawanie preparatu należy przerwać 12-48 h przed zabiegiem chirurgicznym wymagającym znieczulenia ogólnego przy użyciu halotanu w związku z możliwością wystąpienia wahań ciśnienia krwi i (lub) zaburzeń rytmu serca.

Preparat zawiera substancje Benserazide, Levodopa.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 kaps. lub 1 tabl. do sporządzania zawiesiny doustnej "62,5 mg" zawiera 50 mg lewodopy i 12,5 mg benzerazydu. 1 kaps. lub 1 tabl. do sporządzania zawiesiny doustnej "125 mg" zawiera 100 mg lewodopy i 25 mg benzerazydu. 1 kaps. lub 1 tabl. "250 mg" zawiera 200 mg lewodopy i 50 mg benzerazydu. 1 kaps. HBS zawiera 100 mg lewodopy i 25 mg benzerazydu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg, 100 mg lub 150 mg lewodopy i odpowiednio 12,5 mg, 25 mg lub 37,5 mg karbidopy w połączeniu z 200 mg entakaponu. Preparat zawiera sacharozę.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 tabl. o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 200 mg lewodopy i 50 mg karbidopy.

1 ml żelu zawiera 20 mg lewodopy oraz 5 mg karbidopy.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.