Lopacut

1 tabl. zawiera 2 mg chlorowodorku loperamidu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Lopacut 10 szt., tabl. powl. 8,86zł 2017-10-31

Działanie

Lek hamujący perystaltykę przewodu pokarmowego. Chlorowodorek loperamidu jest syntetycznym opioidem który hamuje ruchliwość jelita przez wiązanie się z receptorami opioidowymi w ścianie jelita i może również zmniejszać wydzielanie żołądkowo-jelitowe, co skutkuje poprawą objawów biegunki. Loperamid zwiększa również napięcie zwieracza odbytu. Początek działania przeciwbiegunkowego obserwuje się już 1 h po przyjęciu dawki 4 mg loperamidu. Loperamid jest dobrze wchłaniany z jelita ale prawie całkowicie usuwany i metabolizowany w wątrobie, gdzie podlega sprzężeniu i wydaleniu z żółcią w kale. Ze względu na jego duże powinowactwo ze ścianą jelita i wysoki metabolizm pierwszego przejścia bardzo niewielka ilość loperamidu przedostaje się do krwioobiegu. T0,5 wynosi ok. 11 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli i dzieci w wieku >12 lat: początkowo 2 tabl., następnie 1 tabl. po każdym luźnym stolcu, jednak nie wcześniej niż 2-3 h po przyjęciu dawki początkowej. Maksymalna dawka dobowa nie powinna być większa niż 6 tabl. u dorosłych i 4 tabl. u młodzieży. Jeśli poprawa nie nastąpi po 2 dniach, należy przerwać stosowanie leku.

Wskazania

Krótkotrwałe objawowe leczenie ostrej biegunki u dorosłych i dzieci w wieku powyżej 12 lat.

Przeciwwskazania

Stwierdzona nadwrażliwość na loperamid lub którąkolwiek substancję pomocniczą leku. Dzieci w wieku poniżej 12 lat. Lek nie może być stosowany jako terapia zasadnicza u pacjentów z ostrą czerwonką, charakteryzującą się krwią w stolcu i wysoką gorączką, ostrym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego lub rzekomobłoniastym zapaleniem jelita grubego związanym z podawaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania. Bakteryjnym zapaleniem jelita cienkiego i okrężnicy spowodowanym chorobotwórczymi bakteriami z rodzaju Salmonella, Shigella i Campylobacter. Zahamowana perystaltyka jelit, ponieważ istnieje znaczące ryzyko pogłębienia dolegliwości, w obrębie jelit, jelita grubego olbrzymiego lub wystąpienia toksycznego rozszerzenia okrężnicy. Przewlekła biegunka. Stosowanie loperamidu należy przerwać natychmiast w przypadku wystąpienia zaparcia, wzdęcia brzucha lub niedrożności jelit.

Środki ostrożności

W przypadku przewlekłego zapalenia jelit loperamid może maskować objawy ostrego nasilenia choroby. Najważniejsze przy ostrej biegunce jest zapobieganie lub odwrócenie niedoboru płynu i elektrolitów, szczególnie u dzieci oraz pacjentów osłabionych i w podeszłym wieku. Leczenie biegunki loperamidem ma jedynie charakter objawowy; jeśli wykryte zostaną szczególne przyczyny biegunki, należy podjąć odpowiedni sposób leczenia. Jeżeli po podaniu leku w ostrej biegunce, w ciągu 48 h nie obserwuje się poprawy stanu klinicznego pacjenta, podawanie loperamidu należy przerwać i należy ponownie ocenić przyczynę występowania biegunki. Ponieważ przewlekła biegunka może wskazywać na potencjalnie poważniejsze choroby, loperamid nie powinien być stosowany długotrwale, dopóki przyczyna biegunki nie zostanie stwierdzona. Pomimo braku dostępnych danych farmakokinetycznych dotyczących pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby, w tej grupie pacjentów loperamid należy stosować ze szczególną ostrożnością z powodu zmniejszonego metabolizmu pierwszego przejścia. Lek ten należy stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością wątroby, ponieważ może to skutkować względnym przedawkowaniem prowadzącym do działania toksycznego na o.u.n. U pacjentów z AIDS stosujących loperamid z powodu biegunki, należy przerwać podawanie leku jeśli tylko wystąpią pierwsze objawy rozdęcia brzucha. Odnotowano pojedyncze doniesienia o toksycznym rozszerzeniu okrężnicy u pacjentów z AIDS z zakaźnym zapaleniem jelita grubego o podłożu wirusowym lub bakteryjnym leczonych chlorowodorkiem loperamidu. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania dużych dawek loperamidu i preparatów hamujacych P-glikoproteiny (np. chinidyna, rytonawir, cyklosporyna, werapamil, niektóre antybiotyki makrolidowe, np. erytromycyna i klarytromycyna).

Niepożądane działanie

Często: zawroty głowy, ból głowy, zaparcie, nudności, wzdęcia, skurcze i kolki brzuszne. Niezbyt często: senność, ból brzucha, uczucie dyskomfortu w podbrzuszu, suchość w ustach, ból górnej części brzucha, wymioty, niestrawność, wysypka. Rzadko: reakcje alergiczne/nadwrażliwości i pojedyncze przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne (w tym szok anafilaktyczny), reakcje rzekomoanafilaktyczne, utrata świadomości, osłupienie, obniżony poziom świadomości, hipertonia, zaburzenia koordynacji, zwężenie źrenicy oka, niedrożnośc jelita (w tym porażenna niedrożność jelit), wzdęcia, niedrożność jelita grubego (w tym toksyczne rozszerzenie okrężnicy), pokrzywka, świąd, obrzęk naczynioruchowy, wysypka pęcherzowa, w tym zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, zatrzymanie moczu, uczucie zmęczenia. Częstość nieznana: senność.

Ciąża i laktacja

Lek stosować w ciąży jedynie po dokładnym rozważeniu przewidywanych korzyści terapeutyczne względem potencjalnego ryzyka związanego z podaniem loperamidu w ciąży, szczególnie w I trymestrze. Nie zaleca się stosowania leku podczas karmienia piersią.

Uwagi

Podczas leczenia może wystąpić uczucie zmęczenia, zawroty głowy lub senność. Dlatego też zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Interakcje

Jednoczesne stosowanie cholestyraminy może zmniejszać wchłanianie loperamidu. Kliniczna zależność farmakokinetycznej interakcji loperamidu przyjmowanego w rekomendowanych dawkach (2 mg, do 12 mg maksymalnej dawki dobowej) z inhibitorami P-glikoproteinowymi jest nieznana, ale nie można wykluczyć ryzyka obniżenia wrażliwości ośrodkowej na dwutlenek węgla przez co wpływu na oddychanie. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania dużych dawek loperamidu i leków inhibitujących P-glikoproteiny, np. chinidyna, rytonawir, cyklosporyna, werapamil, niektóre antybiotyki makrolidowe, np. erytromycyna i klarytromycyna; można rozważyć dostosowanie dawkowania. Jednoczesne stosowanie loperamidu (pojedyncza dawka wynosząca 4 mg) i itrakonazolu, inhibitora CYP3A4 i P-glikoprotein, powodowało 3-4-krotne zwiększenie stężenie loperamidu w osoczu. W tym samym badaniu inhibitor CYP2C8, gemfibrozyl, powodował 2-krotne zwiększenie stężenia loperamidu. Jednoczesne zastosowanie itrakonazolu i gemfibryzolu powodowało 4-krotne zwiększenie maksymalnego stężenia loperamidu w osoczu i 13-krotne zwiększenie całkowitej jego ekspozycji w osoczu; wzrostom tym nie towarzyszył wpływ na ośrodkowy układ nerwowy, co wykazano podczas badań psychomotorycznych (tj. subiektywna senność i DSST). Jednoczesne zastosowanie loperamidu (pojedyncza dawka wynosząca 16 mg) i ketokonazolu, inhibitora CYP3A4 i P-glikoprotein, powodowało 5-krotne zwiększenie stężenie loperamidu w osoczu; wzrost ten nie był związany ze zwiększeniem efektu farmakodynamicznego, co zbadano podczas pupilometrii. Jednoczesne zastosowanie doustnej dezmopresyny skutkowało 3-krotnym zwiększeniem stężenia dezmopresyny w osoczu, prawdopodobnie ze względu na wolniejszą motorykę przewodu pokarmowego. Leki przeciwcholinergiczne spowalniają opróżnianie żołądka i jelit co powoduje że działanie loperamidu może być silniejsze. Oczekuje się, iż leki o podobnych właściwościach farmakologicznych mogą nasilać działanie loperamidu, natomiast leki przyspieszające motorykę przewodu pokarmowego mogą zmniejszać działanie leku.

Preparat zawiera substancję Loperamide hydrochloride.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 2 mg chlorowodorku loperamidu; lek zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 2 mg chlorowodorku loperamidu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. (liofilizat doustny) zawiera 2 mg chlorowodorku loperamidu.

1 tabl. zawiera 2 mg chlorowodorku loperamidu.

1 tabl. zawiera 2 mg chlorowodorku loperamidu. Preparat zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 ml zawiera 100 j. (około 0,58 mg) laronidazy. 1 fiolka (5 ml) zawiera 500 j. laronidazy (oraz 1,29 mmol sodu).

1 amp. (2 ml) zawiera 100 mg chlorowodorku tiaminy, 100 mg chlorowodorku pirydoksyny, 1 mg cyjanokobalaminy i 20 mg chlorowodorku lidokainy.

1 kaps. zawiera 100 mg DL-metioniny, 50 mg L-cystyny, 50 mg pantotenianu wapnia, 1,5 mg witaminy B1, 10 mg witaminy B6, 20 mg kwasu p-aminobenzoesowego, 50 mg wyciągu z prosa, 50 mg wyciągu z kiełków pszenicy, 50 mg drożdży piwnych oraz składniki mineralne w postaci chelatów: 2 mg żelaza, 2 mg cynku i 0,5 mg miedzi.

1 tabl. zawiera 52 mg jonów magnezowych w postaci 200 mg ciężkiego węglanu magnezu. Preparat zawiera sorbitol.

1 ml (ok. 30 kropli) roztworu zawiera 15 000 j.m. cholecalcyferolu (1 kropla zawiera ok. 500 IU cholecalcyferolu). Preparat zawiera sacharozę i alkohol benzylowy.

1 kaps. zawiera 70 mg sylimaryny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. drażowana zawiera 50 mg (Sylimarol 35 mg) lub 100 mg (Sylimarol 70 mg) wyciągu suchego z łuski ostropestu plamistego. Preparat zawiera benzoesan sodu, sacharozę. Ponadto Sylimarol 35 mg zawiera indygotynę E 132 i żółcień chinolinową E 104.

1 g roztw. zawiera 1,11 mg octanu deksametazonu i 50 mg tymolu.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg ranitydyny.

1 kaps. zawiera 2x109 CFU bakterii kwasu mlekowego: Lactobacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i dorosłych Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i ...

Przyczyny braku apetytu są różne. Zaburzenia łaknienia u dzieci często są efektem błędów żywieniowych rodziców, którym zdarza się zmuszać dzieci do jedzenia. ...

więcej

Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy? Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy?

Szkorbut, zwany chorobą żeglarzy , jest chorobą spowodowaną niedoborem witaminy C (kwasu askorbinowego). Szkorbut został opisany przez Hipokratesa (ok. 460 p.n.e. - ...

więcej

Niedrożność jelit - objawy, przyczyny i leczenie Niedrożność jelit - objawy, przyczyny i leczenie

Niedrożność jelit oznacza upośledzenie pasażu treści pokarmowej przez jelito cienkie i grube w następstwie zahamowania ich perystaltyki. Niedrożność jelit często stanowi przyczynę ...

więcej

Stłuszczenie wątroby: przyczyny i objawy Stłuszczenie wątroby: przyczyny i objawy

Stłuszczenie wątroby to choroba, która występuje nie tylko u alkoholików. Są na nią narażone także osoby z nadwagą i otyłością, jak również ...

więcej

Autoimmunologiczne choroby wątroby Autoimmunologiczne choroby wątroby

Autoimmunologiczne choroby wątroby, to choroby które występują, gdy układ odpornościowy atakuje komórki wątroby. Szacuje się, że na choroby autoimmunologiczne cierpi około 5% ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.