Lisiprol HCT

1 tabl. zawiera: 10 mg lizynoprylu (w postaci lizynoprylu dwuwodnego) i 12,5 mg hydrochorotiazydu lub 20 mg lizynoprylu (w postaci lizynoprylu dwuwodnego) i 12,5 mg hydrochorotiazydu lub 20 mg lizynoprylu (w postaci lizynoprylu dwuwodnego) i 25 mg hydrochlorotiazydu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Lisiprol HCT 28 szt., tabl. 20,96zł 2017-10-31

Działanie

Preparat złożony zawierający inhibitor konwertazy angiotensyny (lizynopryl) i lek moczopędny (hydrochlorotiazyd). Przeciwnadciśnieniowe działanie obu tych substancji czynnych nawzajem się uzupełnia i jest prawie addycyjne, natomiast utrata potasu spowodowana hydrochlorotiazydem ulega zmniejszeniu pod wpływem lizynoprylu. Zahamowanie ACE przez lizynopryl powoduje zmniejszenie stężenia angiotensyny II w osoczu krwi i zmniejszenie wydzielania aldosteronu, które może być przyczyną zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi. Mechanizm działania lizynoprylu jest głównie związany z hamowaniem układu renina-angiotensyna-aldosteron, ale wykazuje on również działanie przeciwnadciśnieniowe u pacjentów z nadciśnieniem niskoreninowym. Lizynopryl może także blokować rozkład bradykininy. Hydrochlorotiazyd jest tiazydowym lekiem moczopędnym. Działa bezpośrednio na nerki poprzez zwiększenie wydalania NaCl i w następstwie wody. W początkowym odcinku kanalika dystalnego nefronu lek hamuje transport obojętnego elektrycznie NaCl w świetle błony komórkowej. Wydalanie potasu i magnezu zwiększa się, a wapnia zmniejsza. Hydrochlorotiazyd powoduje niewielkie wydalanie wodorowęglanów, a wydalanie chlorków jest większe od wydalania sodu. Podczas leczenia hydrochlorotiazydem może wystąpić kwasica metaboliczna. Hydrochlorotiazyd jest aktywnie wydalany w kanaliku bliższym. Działanie moczopędne utrzymuje się w kwasicy lub zasadowicy metabolicznej. Jako możliwe mechanizmy działania przeciwnadciśnieniowego hydrochlorotiazydu rozważa się zmiany w równowadze sodowej, zmniejszenie objętości osocza krwi i płynu zewnątrzkomórkowego, zmianę oporu naczyń nerkowych i zmniejszoną wrażliwość na noradrenalinę i angiotensynę II. Wydalanie elektrolitów i wody pod wpływem hydrochlorotiazydu rozpoczyna się po 2 h, jest największe po 3-6 h i utrzymuje się przez 6-12 h. Działanie przeciwnadciśnieniowe pojawia się po raz pierwszy po upływie 3-4 dni i może utrzymywać się do 1 tyg. po zaprzestaniu leczenia. Jednoczesne podanie lizynoprylu i hydrochlorotiazydu nie ma wpływu na biodostępność każdej z tych substancji. Dawka złożona zawierająca lizynopryl i hydrochlorotiazyd wykazuje równoważność biologiczną do podania tych substancji w oddzielnych lekach. Po podaniu doustnym maksymalne stężenia lizynoprylu w surowicy występuje po ok. 7 h. Efektywny T0,5 lizynoprylu w fazie kumulacji, po podaniu wielokrotnym wynosi 12,6 h. Średnie wchłanianie lizynoprylu wynosi około 25% przyjętej dawki (zakres 6-60%). Lizynopryl nie jest metabolizowany w organizmie i jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki. Może być usunięty poprzez dializę. Po podaniu doustnym hydrochlorotiazyd wchłania się z przewodu pokarmowego w ok. 80%. Dostępność ogólnoustrojowa wynosi 71 ±15%. Stopień wiązania z białkami osocza wynosi 65%. U zdrowych osób jest wydalany w ponad 95% w postaci niezmienionej przez nerki. T0,5 wynosi 2,5 h w przypadku prawidłowej czynności nerek. Maksymalne stężenie w osoczu występuje po 2-5 h; ulega wydłużeniu w przypadku zaburzeń czynności nerek i wynosi ok. 20 h u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek. Działanie moczopędne występuje w ciągu 1-2 h, utrzymuje się przez 10-12 h w zależności od dawki, działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się do 24 h.

Dawkowanie

Doustnie. Lek złożony nie jest odpowiedni do rozpoczynania leczenia. Zaleca się oddzielne dostosowanie dawki poszczególnych substancji czynnych. Dorośli: zazwyczaj stosowana dawka wynosi 1 tabl. raz na dobę. Jeśli pożądana reakcja nie zostanie osiągnięta w ciągu 2-4 tyg., dawkę można zwiększyć do 2 tabl. raz na dobę. Leczenie może być kontynuowane bez ograniczeń czasowych w zależności od reakcji klinicznej, o ile nie występują działania niepożądane. Po podaniu pierwszej dawki preparatu, szczególnie u pacjentów odwodnionych i (lub) z niedoborem elektrolitów w wyniku wcześniejszego leczenia lekami moczopędnymi, może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze; leki moczopędne należy odstawić 2-3 dni przed rozpoczęciem leczenia preparatem; jeśli jest to możliwe należy rozpocząć od zastosowania małych dawek poszczególnych składników (lizynopryl w dawce 5 mg). Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >30 ml/min i Sposób podania. Lek powinien być przyjmowany codziennie o tej samej porze.

Wskazania

Nadciśnienie tętnicze łagodne do umiarkowanego u pacjentów, u których leczenie poszczególnymi substancjami czynnymi w takich samych dawkach, w oddzielnych lekach pozwoliło na uzyskanie kontroli ciśnienia tętniczego.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne, jakikolwiek inny inhibitor ACE lub sulfonamidy (możliwość reakcji krzyżowych), lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Obrzęk naczynioruchowy związany z wcześniejszym leczeniem inhibitorem ACE. Dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. Hemodynamicznie znaczące zwężenie zastawki aortalnej lub zastawki mitralnej albo kardiomiopatia przerostowa. Ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny 2).

Środki ostrożności

Lizynopryl. Pacjentów ze zwiększonym ryzykiem objawowego niedociśnienia tętniczego (np.: po leczeniu lekami moczopędnymi, podczas stosowania diety z ograniczeniem soli, dializoterapii, biegunki lub wymiotów, lub jeśli występuje ciężkie nadciśnienie reninozależne), a także pacjentów z niewydolnością serca należy uważnie obserwować podczas rozpoczynania leczenia i zwiększania dawki. Podobne zalecenia dotyczą pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i z zaburzeniami naczyniowo-mózgowymi, u których znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi może spowodować zawał mięśnia sercowego lub incydent naczyniowo-mózgowy. Wystąpienie przejściowego niedociśnienia tętniczego nie jest przeciwwskazaniem do stosowania dalszych dawek, które mogą być podane zwykle bez trudności, jeśli ciśnienie tętnicze zwiększy się po uzupełnieniu objętości wewnątrznaczyniowej. Nie wolno rozpoczynać leczenia lizynoprylem u pacjentów w ostrym zawale serca. Lizynopryl należy stosować ostrożnie u pacjentów ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory serca. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy dostosować dawkę początkową lizynoprylu i regularnie kontrolować stężenie potasu i kreatyniny w osoczu. U pacjentów z niewydolnością serca, niedociśnienie tętnicze występujące po rozpoczęciu leczenia inhibitorami ACE może powodować dalsze pogorszenie czynności nerek. U niektórych pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki, którzy byli leczeni inhibitorami ACE, odnotowano zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy krwi, zazwyczaj ustępujące po przerwaniu leczenia. Jest to najbardziej prawdopodobne u pacjentów z niewydolnością nerek. W przypadku współistnienia nadciśnienia naczyniowo-nerkowego, występuje zwiększone ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek. U tych pacjentów leczenie powinno być rozpoczynane pod ścisłym nadzorem lekarza. Leki moczopędne należy odstawić i kontrolować czynność nerek przez kilka pierwszych tyg. leczenia lizynoprylem. U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez współistniejącej choroby naczyniowej nerek występowało zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy krwi, zazwyczaj nieznaczne i przemijające zwłaszcza, jeżeli lizynopryl był stosowany jednocześnie z lekami moczopędnymi. Jest to bardziej prawdopodobne u pacjentów ze współistniejącymi zaburzeniami czynności nerek. Konieczne może być zmniejszenie dawki i (lub) odstawienie leku moczopędnego i (lub) inhibitora ACE. Z powodu braku doświadczenia nie zaleca się podawania lizynoprylu u pacjentów po przeszczepie nerki. Inhibitory ACE częściej wywołują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej w porównaniu z pacjentami innych ras; lizynopryl może wykazywać mniejszą skuteczność w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej. U pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, niezwiązanym ze stosowaniem inhibitorów ACE, występuje zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego podczas leczenia inhibitorem ACE. Nie zaleca się stosowania preparatu u pacjentów poddanych dializie z powodu niewydolności nerek. U pacjentów dializowanych z użyciem błon dializacyjnych o dużej przepuszczalności (np. AN 69) i jednocześnie stosujących inhibitor ACE opisywano reakcje rzekomoanafilaktyczne - należy rozważyć zastosowanie błon dializacyjnych innego rodzaju lub leku przeciwnadciśnieniowego z innej grupy. U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE podczas aferezy LDL z siarczanem dekstranu rzadko występowały zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne - przed każdą aferezą należy czasowo odstawić inhibitor ACE. U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas leczenia odczulającego (np. jadem owadów błonkoskrzydłych) występowały reakcje rzekomoanafilaktyczne; reakcje te nie wystąpiły, gdy tymczasowo odstawiono inhibitory ACE, ale nawracały gdy przypadkowo ponownie zastosowano lek. U pacjentów, u których wystąpiła żółtaczka lub odnotowano zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych należy przerwać stosowanie lizynoprylu i zastosować odpowiednie postępowanie. W trakcie terapii istnieje ryzyko wystąpienia neutropenii lub agranulocytozy, trombocytopenii i niedokrwistości. Lizynopryl powinien być stosowany ze szczególną ostrożnością u pacjentów z kolagenozą naczyń, stosujących leki immunosupresyjne, przyjmujących allopurynol lub prokainamid oraz u pacjentów, u których współistnieją te czynniki, zwłaszcza w przypadku współistnienia zaburzeń czynności nerek. W przypadku stosowania lizynoprylu u pacjentów, u których rozwinęły się ciężkie infekcje zaleca się regularne kontrolowanie ilości leukocytów we krwi, a pacjentów należy poinformować, aby zgłaszali wszelkie objawy infekcji. Lek może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras. U pacjentów poddanych dużym zabiegom chirurgicznym lub w trakcie znieczulenia środkami o właściwościach hipotensyjnych, lizynopryl może hamować powstawanie angiotensyny II, wtórne do kompensacyjnego uwalniania reniny. Jeżeli wystąpi niedociśnienie, które jest przypuszczalnie wynikiem takiego działania, należy zwiększyć objętość wewnątrznaczyniową. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem hiperkaliemii (z niewydolnością nerek lub cukrzycą, stosujących leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu lub substytuty soli zawierające potas, inne leki zwiększające stężenie potasu surowicy np. heparynę) zaleca się regularną kontrolę stężenia potasu. U pacjentów z cukrzycą, leczonych doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną, należy odpowiednio często kontrolować stężenie glukozy we krwi podczas pierwszego miesiąca stosowania leku oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Należy unikać jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE z litem. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) - w związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu. Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Hydrochlorotiazyd. U pacjentów z chorobami nerek tiazydowe leki moczopędne mogą wywołać azotemię, może dojść do kumulacji leku - jeżeli ujawni się postępująca niewydolność nerek, na co wskazuje zwiększenie stężenia azotu niebiałkowego, należy ponownie rozważyć leczenie, z ewentualnym odstawieniem leku moczopędnego. U pacjentów z niewydolnością wątroby lub postępującą chorobą wątroby lek należy stosować ostrożnie ze względu na ryzyko śpiączki wątrobowej. Terapia tiazydowymi lekami moczopędnymi może zmniejszać tolerancję glukozy - konieczne może być dostosowanie dawki insuliny lub doustnych leków hipoglikemizujących. W trakcie leczenia tiazydowymi lekami moczopędnymi może dojść do ujawnienia cukrzycy utajonej. U pacjentów z marskością wątroby, nasiloną diurezą, niewystarczającą doustną podażą elektrolitów i u pacjentów leczonych równocześnie kortykosteroidami lub ACTH istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia hipokaliemii. W czasie wysokiej temperatury powietrza u pacjentów z obrzękami może wystąpić hiponatremia z rozcieńczenia (zwykle nie wymaga leczenia). Lek może zmniejszać wydalanie wapnia z moczem i powodować przemijające i niewielkie zwiększenie stężenia wapnia w surowicy nawet, jeśli nie występują zaburzenia metabolizmu wapnia. Znaczna hiperkalcemia może świadczyć o ukrytej nadczynności przytarczyc. Tiazydowe leki moczopędne zwiększają wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemii. Preparat nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności.

Niepożądane działanie

Lizynopryl. Często: zwiększenie stężenia fosfatazy alaklicznej, zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie stężenie LDL, zwiększenie aktywności aminotransferaz, tachykardia, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, ból głowy, kaszel, wymioty, biegunka, nudności, wysypka, zapalenie skóry, niedociśnienie tętnicze lub ortostatyczne, ból w klatce piersiowej (nie związany z sercem), osłabienie, obrzęk naczynioruchowy. Niezbyt często: zwiększenie mocznika i kreatyniny w surowicy, hiperkaliemia, przemijające zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie wartości hematokrytu, zatrzymanie czynności serca, zawał mięśnia sercowego, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie przewodzenia, dusznica bolesna, kołatanie serca, udar mózgu, incydent naczyniowo-mózgowy, parestezje, senność, zaburzenia smaku, drżenie, zaburzenia snu, zaburzenia widzenia, ból ucha, szum uszny, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, duszność, zapalenie tchawicy i oskrzeli, zapalenie zatok, nieżyt błony śluzowej nosa, zaparcie, suchość błony śluzowej jamy ustnej, wzdęcia z oddawaniem gazów, niewydolność nerek, białkomocz, nadmierne pocenie się, świąd, pokrzywka, bóle mięśni, zwiększenie masy ciała, dna moczanowa, wstrząs, nadciśnienie tętnicze, przemijające niedokrwienie, zaburzenia czynności seksualnych, zmniejszenie apetytu, depresja, splątanie. Rzadko: niewielkie zwiększenie stężenia hemoglobiny, hiponatremia, eozynofila, leukopenia, neutropenia, przemijająca niedokrwistość, trombocytopenia, limfadenopatia, dysfazja, zaburzenia pamięci, dezorientacja, skurcz oskrzeli, zapalenie płuc, przekrwienie płuc, krwawienie z nosa, zapalenie krtani/chrypka, zapalenie trzustki, zmiany zapalne w jamie ustnej, obrzęk języka, zaburzenia połykania, zaburzenia gruczołu krokowego, wybroczyny, zapalenie stawów, nagłe zaczerwienienie (zwłaszcza twarzy), krwotok, zaburzenia naczyń obwodowych, osłabienie jednej kończyny, zapalenie wątroby. Bardzo rzadko: agranulocytoza, obrzęk naczynioruchowy jelit, (częściowa) niedrożność jelit, ostra niewydolność nerek, niewydolność wątroby. Opisywano zespół, który może obejmować jeden lub więcej objawów: gorączka, zapalenie naczyń, bóle stawów/ zapalenie stawów, dodatnie miano przeciwciał przeciwjądrowych (ANA), przyspieszone OB., eozynofilia i leukocytoza, wysypka, nadwrażliwość na światło, inne objawy dermatologiczne. Hydrochlorotiazyd. Bardzo często: hiperglikemia, cukromocz, hiperurykemia, zaburzenia elektrolitowe ( w tym hiponatremia i hipokaliemia), zwiększenie stężenia cholesterolu i triglicerydów. Często: przemijające stężenia substancji zazwyczaj wydalanych z moczem (kreatyniny, mocznika, kwasu moczowego), kołatanie serca, zawroty i ból głowy, zapalenie trzustki, podrażnienie błony śluzowej żołądka, biegunka, zaparcie, niedociśnienie ortostatyczne, osłabienie. Niezbyt często: widzenie na żółto, przemijające niewyraźne widzenie, zaburzenia oddychania (w tym zapalenie płuc i obrzęk płuc), śródmiąższowe zapalenie nerek, reakcje nadwrażliwości na światło, wysypka, pokrzywka, gorączka, żółtaczka (wewnątrzwątrobowa żółtaczka cholestatyczna), utrata apetytu, jadłowstręt. Rzadko: leukopenia, neutropenia, zaburzenia rytmu serca, agranulocytoza, małopłytkowość, niedokrwistość, aplastyczna i hemolityczna, zahamowanie czynności szpiku kostnego, parestezje, zaburzenia czynności nerek, toksyczna nekroliza naskórka, reakcje podobne do tocznia rumieniowatego skórnego, uaktywnienie tocznia rumieniowatego skórnego, skurcze mięśni, martwicze zapalenie naczyń (zapalenie naczyń, zapalenie naczyń skórnych), reakcje anafilaktyczne, depresja, niepokój, zaburzenia snu. Częstość nieznana: zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zasadowica metaboliczna.

Ciąża i laktacja

Lek jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży; nie zaleca się stosowania w I trymestrze ciąży. Nie stosować w okresie karmienia piersią.

Uwagi

W trakcie stosowania preparatu należy regularnie kontrolować stężenie elektrolitów w surowicy krwi. Hydrochlorotiazyd powoduje pozytywne wyniki kontroli antydopingowych przeprowadzanych przez niektóre federacje sportowe i odnośne władze. Zaleca się przerwanie stosowania lizynoprylu na kilka dni przed wykonaniem badania czynności przytarczyc. Lek może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu w stopniu łagodnym do umiarkowanego.

Interakcje

Lizynopryl. Przy jednoczesnym stosowaniu leku moczopędnego działanie przeciwnadciśnieniowe jest zazwyczaj addycyjne. U pacjentów leczonych wcześniej lekami moczopędnymi, szczególnie gdy niedawno zalecono stosowanie leków moczopędnych może wystąpić nadmierne zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi w trakcie rozpoczynania terapii lizynoprylem. Ryzyko to można zmniejszyć odstawiając lek moczopędny przed rozpoczęciem leczenia lizynoprylem. Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, triamteren lub amiloryd), suplementów potasu, substytutów soli zawierających potas lub innych leków zwiększających stężenie potasu w surowicy (np. heparyny), szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, może prowadzić do znacznego zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi. Jeżeli lizynopryl jest stosowany jednocześnie z lekami moczopędnymi powodującymi utratę potasu, hipokaliemia spowodowana lekami moczopędnymi może mieć mniejsze nasilenie. Ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia litu w surowicy krwi i objawów jego toksyczności nie zaleca się jednoczesnego stosowania lizynoprylu i litu, a w przypadku takiej konieczności należy uważnie kontrolować stężenie litu w surowicy. Przewlekłe stosowanie NLPZ (w tym kwasu acetylosalicylowego > 3g) może zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie inhibitorów ACE. NLPZ i inhibitory ACE wykazują działanie addycyjne, zwiększające stężenie potasu w surowicy i mogą powodować pogorszenie czynności nerek. To działanie jest zazwyczaj odwracalne. Rzadko może wystąpić ostra niewydolność nerek, głównie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, takich jak osoby w podeszłym wieku lub odwodnienie. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak ß-adrenolityki, metylodopa, antagoniści wapnia i leki moczopędne, może powodować nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego. Równoczesne stosowanie z trójazotanem glicerolu i innymi azotanami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia krwionośne, może powodować dodatkowe zmniejszenie ciśnienia krwi. Jednoczesne stosowanie niektórych leków używanych do znieczulenia, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych i leków przeciwpsychotycznych z inhibitorami ACE może powodować dodatkowe zmniejszenie ciśnienia krwi. Sympatykomimetyki mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie inhibitorów ACE. Jednoczesne stosowanie leków przeciwcukrzycowych (insulina, doustne leki hipoglikemizujące) może nasilać działanie zmniejszające stężenie glukozy w surowicy krwi i zwiększać ryzyko hipoglikemii. To zjawisko wydaje się bardziej prawdopodobne podczas pierwszych tygodni leczenia skojarzonego oraz u pacjentów z niewydolnością nerek. Lizynopryl może być stosowany jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach kardiologicznych), lekami trombolitycznymi, ß-adrenolitykami i (lub) azotanami. Należy unikać jednoczesnego stosowania lizynoprylu z lekami immunosupresyjnymi i (lub) lekami, które mogą powodować leukopenię. Alkohol nasila hipotensyjne działanie lizynoprylu. Leki zobojętniające (np. wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, symetykon) mogą zaburzać wchłanianie lizynoprylu i dlatego powinny być przyjmowane w 2-godzinnych odstępach. Lizynopryl może powodować fałszywie małe wartości stężenia digoksyny w surowicy w przypadku zastosowania metody opartej na absorpcji na węglu aktywowanym. Opioidy, leki przeciwpsychotyczne lub barbiturany - przy stosowaniu jednoczesnym z inhibitorami ACE może wystąpić niedociśnienie ortostatyczne. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z cyklosporyną lub lowastatyną zwiększa ryzyko hiperkaliemii. Jednoczesne stosowanie allopurynolu zwiększa ryzyko uszkodzenia nerek i leukopenii. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu renina-angiotensyna-aldosteron w monoterapii. Hydrochlorotiazyd. Alkohol, barbiturany, opioidowe leki przeciwbólowe - może wystąpić nasilenie niedociśnienia ortostatycznego. Amfoteracyna B (stosowana pozajelitowo), karbenoksolon, kortykosteroidy, kortykotropina (ACTH) lub leki przeczyszczające pobudzające perystaltykę - hydrochlorotiazyd może nasilać zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza hipoglikemię. Leki zmniejszające stężenie glukozy we krwi (leki doustne i insulina) - może być konieczne dostosowanie dawki. Sole wapnia i witamina D - może wystąpić zwiększone stężenie wapnia w surowicy, ze względu na zmniejszone wydalanie z moczem. Glikozydy naparstnicy - zwiększone ryzyko toksyczności glikozydów, związane z hipokaliemią wywołaną przez tiazydowe leki moczopędne. Kolestyramina i kolestypol - mogą opóźniać lub zmniejszać wchłanianie hydrochlorotiazydu - tiazydowe leki moczopędne powinny być przyjmowane co najmniej 1 h przed lub 4-6 h po tych lekach. Aminy presyjne (np. epinefryna) - możliwość zmniejszenia reakcji na leki zwiększające ciśnienie tętnicze, ale nie w takim zakresie, który uniemożliwiłby ich zastosowanie w razie konieczności. Leki cytostatyczne (np. cyklofosfamid, fluorouracyl, metotreksat) - nasilenie toksycznego wpływu na szpik kostny (zwłaszcza granulocytopenia) na skutek zmniejszonego wydalania substancji cytotoksycznych z moczem spowodowanego przez hydrochlorotiazyd. Leki stosowane w leczeniu dny moczanowej (np. allopurynol, benzobromaron) - może być konieczne zwiększenie dawki leków, ponieważ hydrochlorotiazyd powoduje zwiększenie stężenia kwasu moczowego. Leki powodujące występowanie torsade de pointes (np. niektóre leki przeciwarytmiczne, niektóre leki przeciwpsychotyczne) - z powodu ryzyka hipokaliemii, należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania hydrochlorotiazydu z tymi lekami. Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe - leki tiazydowe mogą nasilać działanie tubokuraryny. Hydrochlorotiazyd może wpływać na wyniki testów z bentyromidem. Tiazydowe leki moczopędne mogą zmniejszać stężenie w surowicy jodu związanego z białkami krwi (PBI) bez objawów zaburzeń czynności tarczycy. Przy jednoczesnym stosowaniu tiazydów i sotalolu istnieje zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu serca. Lizynopryl i hydrochlorotiazyd. Jeżeli konieczne jest jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, triamteren lub amiloryd), suplementów potasu lub substytutów soli zawierających potas, należy je stosować ostrożnie i regularnie kontrolować stężenie potasu w surowicy. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i tiazydowych leków moczopędnych nasila już zwiększone przez inhibitor ACE ryzyko toksycznego działania litu - nie zaleca się stosowania leku złożonego zawierającego lizynopryl i hydrochlorotiazyd z litem, a w przypadku takiej konieczności należy uważnie kontrolować stężenie litu w surowicy. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i tiazydów z trymetoprymem zwiększa ryzyko hiperkaliemii. Przy jednoczesnym stosowaniu kortykosteroidów i ACTH może wystąpić nasilony niedobór elektrolitów, szczególnie hipokaliemia.

Preparat zawiera substancje Hydrochlorothiazide, Lisinopril.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera: 10 mg lizynoprylu (w postaci lizynoprylu dwuwodnego) i 12,5 mg hydrochorotiazydu lub 20 mg lizynoprylu (w postaci lizynoprylu dwuwodnego) i 12,5 mg hydrochorotiazydu lub 20 mg lizynoprylu (w postaci lizynoprylu dwuwodnego) i 25 mg hydrochlorotiazydu.

Lorista H : 1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasowego i 12,5 mg hydrochlorotiazydu. Lorista HL: 1 tabl. powl. zawiera 100 mg losartanu potasowego i 12,5 mg hydrochlorotiazydu. Lorista HD: 1 tabl. powl. zawiera 100 mg losartanu potasowego i 25 mg hydrochlorotiazydu. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 100 mg losartanu potasu i 25 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. powl. zawiera 160 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu; tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 160 mg walsartanu i 12,5 mg lub 25 mg hydrochlorotiazydu; tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 2,5 mg lub 5 mg ramiprylu i odpowiednio 12,5 mg lub 25 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera połączenie telmisartanu i hydrochlorotiazydu, odpowiednio: 40 mg+12,5 mg, 80 mg+12,5 mg lub 80 mg+25 mg; tabletki zawierają sorbitol.

1 tabl. zawiera 160 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Preparat zawiera laktozę i sorbitol.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg cylazaprylu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu. Lek zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

100 g preparatu zawiera: 50 g nalewki z ziela konwalii mianowanej, 25 g nalewki z kwiatostanu głogu i 25 g nalewki z korzenia kozłka lekarskiego. Preparat zawiera etanol.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.