Lidocaine Grindeks

1 ml roztworu zawiera 20 mg chlorowodorku lidokainy.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Lidocaine Grindeks 10 amp., roztw. do wstrz. 2017-10-31

Działanie

Lidokaina jest lekiem miejscowo znieczulającym o budowie amidu. Hamuje odwracalnie powstawanie i przewodzenie bodźców we włóknach nerwowych poprzez blokowanie kanałów sodowych błon komórek nerwowych. Podobny efekt jest obserwowany w pobudzonych błonach komórek mózgu i mięśnia sercowego. Lidokaina wykazuje szybką odpowiedź na zastosowanie, wysoką zdolność znieczulenia oraz niską toksyczność. Im mniejsze stężenie lidokainy, tym mniejsza zdolność blokowania nerwowych włókien ruchowych. Szybkość wchłaniania zależy od wielkość dawki, drogi podania i perfuzji w miejscu podania. Blokada nerwów międzyżebrowych prowadzi do najwyższego stężenia w osoczu (ok. 1,5 μg/ml na 100 jednostek wstrzykniętych), podczas gdy wstrzyknięcie podskórne w obrębie brzucha prowadzi do najmniejszego stężenia w surowicy (ok. 0,5 μg/ml na 100 jednostek wstrzykniętych). Objętość dystrybucji w stanie równowagi wynosi 91 l, natomiast wiązanie z białkami osocza głównie z kwasem α-1- glikoproteinowym wynosi 65%. Z przestrzeni nadtwardówkowej absorpcja jest całkowita i dwufazowa z T0,5 odpowiednio ok. 9,3 min. i 82 min. Powolna absorpcja jest czynnikiem limitującym czas eliminacji lidokainy, co wyjaśnia wolniejszą eliminację po wstrzyknięciu nadtwardówkowo niż po podaniu dożylnym. Eliminacja lidokainy następuje zwłaszcza poprzez metabolizm, głównie poprzez dealkilację do monoetyloglicynoksylidydu (MEGX) katalizowanego za pomocą CYP1A2 oraz CYP3A4. Szybkość eliminacji lidokainy i MEGX wynosi po podaniu dożylnym odpowiednio 1,5-2 h i 2,5 h. Ze względu na szybki metabolizm w wątrobie, kinetyka zależy od wszystkich stanów wątrobowych. T0,5 może być dwukrotnie dłuższy u pacjentów z niewydolnością wątroby. Niewydolność nerek nie wpływa na kinetykę, ale może powodować kumulację metabolitów we krwi. Lidokaina przenika przez barierę łożyska i u płodu stężenie we krwi niezwiązanej lidokainy jest takie samo jak w organizmie matki. Jednakże ze względu na mniejsze wiązanie z białkami, całkowite stężenie w osoczu będzie niższe u płodu.

Dawkowanie

Preparat może być podawany tylko przez lekarza z doświadczeniem w znieczulaniu miejscowym lub pod jego nadzorem. Należy podawać najmniejszą możliwie dawkę na zapewnienie pożądanego efektu. Dorośli. Dożylne znieczulenie miejscowe: ramię: 5-10 ml roztworu (100-200 mg chlorowodorku lidokainy); noga: 10 ml roztworu (200 mg chlorowodorku lidokainy). Blokady nerwów: 1-2 ml roztworu (20-40 mg chlorowodorku lidokainy). Znieczulenie nadtwardówkowe: znieczulenie lędźwiowe: 12,5-20 ml roztworu (250-400 mg chlorowodorku lidokainy); znieczulenie w odcinku piersiowym: 10-15 ml roztworu (200-300 mg chlorodoworku lidokainy); znieczulenie krzyżowe w chirurgii: 20 ml roztworu (400 mg chlorowodorku lidokainy); znieczulenie krzyżowe w położnictwie: 10-15 ml roztworu (200-300 mg chlorowodorku lidokainy). Maks. dawka jednorazowa chlorowodorku lidokainy dla dorosłego pacjenta nie powinna przekroczyć 400 mg. Dzieci i młodzież: dawkę należy zmniejszyć w przypadku podawania dzieciom oraz pacjentom ogólnie osłabionym. Sposób podania: sposób podawania lidokainy różni się w zależności od wybranej procedury (dożylne znieczulenie miejscowe, znieczulenie nasiękowe, blokada nerwów lub znieczulenie nadtwardówkowe). Preparat może być podawany dożylnie, domięśniowo, podskórnie lub nadtwardówkowo.

Wskazania

Dożylne znieczulenie miejscowe, znieczulenie nasiękowe, blokady nerwów i znieczulenie nadtwardówkowe.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną, środki znieczulające miejscowo amidowe lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Preparat nie powinien być stosowany do znieczulenia nadtwardówkowego u pacjentów z wyraźnie obniżonym ciśnieniem lub ze wstrząsem kardiogennym lub hipowolemicznym.

Środki ostrożności

Przed podaniem leku, należy zapewnić odpowiedni sprzęt do resuscytacji. Przy jakiejkolwiek dużej blokadzie, należy przed wprowadzeniem leku miejscowo znieczulającego wprowadzić do żyły kaniulę. Lidokaina może powodować ostre reakcje toksyczności ze strony centralnego układu nerwowego oraz układu sercowo-naczyniowego, jeżeli jej stężenie we krwi będzie wysokie, szczególnie podczas podania donaczyniowego. Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku znieczulania następujących grup pacjentów: pacjenci w podeszłym wieku i pacjenci ogólnie osłabieni; pacjenci z blokiem AV typu II i III, ponieważ miejscowe znieczulenie może powodować obniżenie przewodnictwa mięśnia sercowego; pacjenci z zastoinową niewydolnością serca, bradykardią, zaburzoną funkcją oddechową; pacjenci z ciężkim uszkodzeniem wątroby lub niewydolnością nerek; pacjenci z padaczką; pacjenci leczeni lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaronem), którzy wymagają stałego monitorowania w tym monitorowania EKG, ponieważ oddziaływanie lidokainy na mięsień sercowy może nasilać się przy stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy III. Znieczulenie nadtwardówkowe może powodować ciężkie działania niepożądane takie jak niewydolność sercowo-naczyniowa, szczególnie przy współistniejącej hipowolemii. Szczególne środki ostrożności należy zachować zawsze u pacjentów z zaburzoną funkcją układu sercowo-naczyniowego. Głównymi przyczynami są pourazowe uszkodzenia nerwów i/lub lokalnie toksyczny wpływ na mięśnie i nerwy spowodowane znieczuleniem miejscowym. Zakres uszkodzeń tkanek zależy od ciężkości urazów, stężenia leku miejscowo znieczulającego oraz czasu jego oddziaływania na poszczególne tkanki. Dlatego należy stosować zawsze najniższą skuteczną dawkę znieczulenia. Rozległe wstrzyknięcia donaczyniowe w obrębie głowy i szyi mogą powodować wystąpienie objawów mózgowych nawet przy zastosowaniu niskich dawek. Skuteczność znieczulenia miejscowego może się zmniejszyć po wstrzyknięciu w obszar zakażony lub zmieniony zapalnie. Znieczulenie nadtwardówkowe może prowadzić do spadku ciśnienia krwi i bradykardii. Ryzyko to zmniejsza podanie dożylne płynu w postaci krystaloidalnej lub koloidalnej. Spadek ciśnienia krwi wymaga natychmiastowego zastosowania np. efedryny 5-10 mg dożylnie, powtórzonego jeśli konieczne. Lidokaina podana domięśniowo może powodować zwiększenie stężenia fosfokinazy kreatyniny, co może wpływać równocześnie na diagnozę ostrego zawału mięśnia sercowego. Ze względu na prawdopodobne działanie porfirogenne lidokainy, preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z ostrą porfirią, chyba że jest to absolutnie konieczne, wtedy należy zachować szczególną ostrożność.

Niepożądane działanie

Bardzo często: obniżenie ciśnienia, nudności. Często: parestezja, zawroty głowy, bradykardia, nadciśnienie, wymioty. Niezbyt często: objawy toksyczności OUN (drgawki, parestezje okołoustne, drętwienie języka, zwiększona ostrość słuchu, zaburzenia widzenia, utrata przytomności, drżenie mięśniowe, senność, zawroty głowy, szumy w uszach, uczucie zatrucia, zaburzenia mowy). Rzadko: reakcje nadwrażliwości, pokrzywka, wysypka, obrzęk naczynioruchowy, w ciężkich przypadkach wstrząs anafilaktyczny, neuropatia, uszkodzenie nerwów obwodowych, zapalenie pajęczynówki, podwójne widzenie, zatrzymanie akcji serca, arytmia, zahamowanie oddechu.

Ciąża i laktacja

Lidokaina przenika przez łożysko. W przypadku krótkoterminowego stosowania  lidokainy podczas ciąży i porodu należy rozważyć czy oczekiwane korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem. Zastosowanie lidokainy do blokady okołoszyjkowej lub blokady sromu podczas porodu zwiększa ryzyko wystąpienia u płodu reakcji takich jak bradykardia/tachykardia. Dlatego należy monitorować z dużą ostrożnością tętno płodu. Lidokaina przenika w małym stopniu do mleka kobiecego. Podczas stosowania zalecanych dawek, wpływ na dziecko jest nieznaczny. Dlatego nie ma potrzeby przerwania karmienia piersią w trakcie stosowania lidokainy.

Uwagi

W zależności od dawki i drogi podania, lidokaina może przejściowo wpływać na ruch i koordynację.

Interakcje

W przypadku szybkiego podania dużych dawek przez dłuższy okres, leki spowalniające metabolizm lidokainy (np. cymetydyna) mogą powodować uzyskanie potencjalnie toksycznego stężenia lidokainy w surowicy. Efekt ten nie ma klinicznego znaczenia, jeśli lidokaina podawana jest w krótkim czasie w zalecanych dawkach. Preparat powinien być ostrożnie stosowany w połączeniu z innymi lekami znieczulającymi miejscowo oraz lekami przeciwarytmicznymi klasy IB, jako że sumuje się efekt toksyczny obu leków. Należy zachować ostrożność podczas stosowania lidokainy z miejscowymi lekami znieczulającymi i lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaronem).

Preparat zawiera substancję Lidocaine hydrochloride.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 amp. A zawiera 400 mg siarczanu glukozaminy (w postaci glukozaminy siarczanu z sodu chlorkiem 502,5 mg), 10 mg chlorowodorku lidokainy.

1 dawka zawiera 0,18 mg roztworu diglukonianu chlorheksydyny oraz 0,04 mg chlorowodorku lidokainy. Preparat zawiera etanol i glikol propylenowy.

1 g żelu zawiera 20 mg chlorowodorku lidokainy. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 pastylka zawiera 2 mg chlorku cetylopirydyniowego i 1 mg chlorowodorku lidokainy. Preparat zawiera lewomentol i sorbitol.

1 g maści zawiera 62,5 mg suchego wyciągu z kory kasztanowca i 5 mg chlorowodorku lidokainy. Preparat zawiera bronopol i lanolinę.

10 g żelu zawiera: 1500 mg nalewki z rumianku, 34 mg chlorowodorku lidokainy, 32 mg eteru laurylowego makrogolu. Preparat zawiera glikol propylenowy, sorbitol oraz maksymalnie 9,5% etanolu.

1 tabl. do ssania zawiera 1 mg chlorku benzoksoniowego i 1 mg chlorowodorku lidokainy; tabl. zawierają sorbitol. 1 ml roztworu zawiera 2 mg chlorku benzoksoniowego i 1,5 mg chlorowodorku lidokainy; aerozol zawiera etanol.

1 ml roztworu zawiera 20 mg chlorowodorku lidokainy.

1 fiolka zawiera 40 mg metyloprednizolonu w postaci octanu oraz 10 mg chlorowodorku lidokainy. Lek zawiera alkohol benzylowy.

1 ampułka 2 ml zawiera 75 mg soli sodowej diklofenaku i 20 mg chlorowodorku lidokainy.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.