Lexotan®

1 tabl. zawiera 3 mg lub 6 mg bromazepamu. Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Lexotan® 30 szt., tabl. 35,99zł 2017-10-31

Działanie

Pochodna benzodiazepiny o działaniu zmniejszającym lęk i napięcie. W dużych dawkach wykazuje działanie uspokajające i rozluźnia mięśnie. Ośrodkowe działanie benzodiazepin polega na wzmacnianiu GABA-ergicznej neurotransmisji w synapsach hamujących. W obecności benzodiazepin wzmacnia się powinowactwo receptora GABA do neuroprzekaźnika poprzez pozytywną modulację allosteryczną, co powoduje nasilenie oddziaływania uwalnianego GABA na napływ jonów chlorkowych przez błonę postsynaptyczną. Podany doustnie bromazepam jest wchłaniany szybko i osiąga Cmax w osoczu w ciągu 1 h. Całkowita biodostępność bromazepamu podanego w postaci tabletek wynosi 60%. Lek jest metabolizowany w wątrobie przynajmniej częściowo z udziałem cytochromu P450. Nie ustalono które konkretnie izoenzymy CYP biorą udział w tym procesie. CYP3A4 i CYP2C9 nie odgrywają większej roli w metabolizmie; CYP2C9 bierze udział w metabolizmie. T0,5 bromazepamu wynosi ok. 20 h; u pacjentów w podeszłym wieku może być dłuższy. Metabolizm jest główną drogą eliminacji leku. Ilość bromazepamu w niezmienionej postaci w moczu wynosi zaledwie 2%, a koniugatów glukoronidowych 3-hydroksybromazepamu i 2-(-2-amino-5- bromo-3-hydroksybenzoiIo)-pirydyny - odpowiednio 27% i 40% przyjętej dawki leku.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Średnie dawki dla pacjentów leczonych ambulatoryjnie: 1,5-3 mg do 3 razy na dobę. Ciężkie przypadki, zwłaszcza w lecznictwie szpitalnym: 6-12 mg 2 lub 3 razy na dobę. Podane dawkowanie należy traktować jako ogólne wytyczne i dobierać dawkę indywidualnie dla danego pacjenta. Ambulatoryjne leczenie pacjentów należy rozpoczynać od podawania małych dawek, dawki należy stopniowo zwiększać do optymalnej wielkości. Leczenie powinno trwać tak krótko jak to tylko możliwe. Pacjent powinien zgłaszać się do lekarza regularnie, w celu oceny konieczności dalszego podawania leku, szczególnie w sytuacjach, w których nie obserwuje się objawów choroby. Całkowity czas terapii nie powinien wynosić więcej niż 8-12 tyg., wliczając w to okres stopniowego odstawiania leku. W niektórych przypadkach terapia może trwać dłużej, pod warunkiem przeprowadzenia specjalistycznej oceny stanu pacjenta. Pacjenci w podeszłym wieku i pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby wymagają mniejszych dawek ze względu na indywidualne różnice we wrażliwości na lek i w jego farmakokinetyce.

Wskazania

Zaburzenia lękowe uogólnione. Dysfunkcje autonomiczne występujące pod postacią somatyczną m.in. z objawami skórnymi, ze strony układu pokarmowego, ze strony układu krążenia, układu moczowo-płciowego. Stany lękowe występujące w przebiegu przewlekłych chorób organicznych OUN. Zaburzenia stresowe pourazowe, z objawami lęku. Zaburzenia adaptacyjne.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na benzodiazepiny lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciężka niewydolność oddechowa. Ciężka niewydolność wątroby (ryzyko wystąpienia encefalopatii). Miastenia. Zespół bezdechu sennego.

Środki ostrożności

W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia niepamięci następczej, po przyjęciu leku pacjent powinien mieć możliwość niezakłóconego snu przez kilka godzin. Efekt amnestyczny może wiązać się z nietypowym zachowaniem. W przypadku wystąpienia reakcji psychicznych lub paradoksalnych (np.: niepokój, pobudzenie, drażliwość, agresja, urojenia, wybuchy złości, koszmary senne, omamy, psychozy, nietypowe zachowania) lek należy odstawić; u dzieci i pacjentów w podeszłym wieku istnieje większe ryzyko wystąpienia wymienionych objawów. W przypadku zamiany benzodiazepiny o długim czasie działania na benzodiazepinę o krótkim czasie działania mogą rozwinąć się objawy odstawienne. Należy unikać jednoczesnego stosowania bromazepamu z alkoholem i (lub) lekami hamującymi czynność OUN Jednoczesne ich stosowanie może nasilić działanie leku (w tym spowodować znaczną sedację, nagłe zahamowanie czynności układu oddechowego i (lub) układu krążenia). Należy regularnie kontrolować stan pacjenta na początku leczenia w celu dobrania minimalnej skutecznej dawki i (lub) częstości stosowania oraz aby zapobiec przedawkowaniu wynikającemu z kumulacji leku. W przypadku wielokrotnego podawania benzodiazepin przez kilka tyg. może dojść do zmniejszenia ich skuteczności (tolerancja). U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z przewlekłą niewydolnością oddechową należy stosować mniejszą dawkę. Nie zaleca się stosowania benzodiazepin jako leków pierwszego rzutu w leczeniu zaburzeń psychotycznych. Benzodiazepin nie należy stosować jako monoterapii w leczeniu pacjentów z depresją oraz stanami lękowymi z depresją (mogą u nich występować większe tendencje samobójcze). Lek należy stosować ostrożnie, z zachowaniem ograniczenia ilości przepisywanego preparatu, u pacjentów z przedmiotowymi i podmiotowymi objawami zaburzeń depresyjnych lub z tendencjami samobójczymi. Benzodiazepiny należy stosować z wyjątkową ostrożnością u pacjentów nadużywających w przeszłości alkoholu lub leków/narkotyków. Stosowanie benzodiazepin może prowadzić do rozwoju uzależnienia fizycznego i psychicznego. Ryzyko uzależnienia zwiększa się wraz z dawką oraz czasem trwania leczenia; jest ono także wyższe u pacjentów z uzależnieniem od alkoholu lub leków/narkotyków w wywiadzie. Gdy rozwinie się uzależnienie fizyczne, nagłemu odstawieniu leczenia towarzyszyć będą objawy odstawienne. Mogą one obejmować: bóle głowy, biegunkę, bóle mięśni, nasilony lęk, napięcie, niepokój, dezorientację i drażliwość; w ciężkich przypadkach mogą wystąpić: derealizacja, depersonalizacja, nadwrażliwość na dźwięki, uczucie drętwienia i mrowienia kończyn, nadwrażliwość na światło, hałas i kontakt fizyczny, omamy lub napady padaczkowe. Po odstawianiu leku może wystąpić bezsenność i niepokój „z odbicia”: przemijający zespół, w którym objawy będące przyczyną zastosowania leku nawracają w nasilonej postaci. Mogą także wystąpić inne reakcje, w tym zmiany nastroju, lęk lub zaburzenia snu oraz niepokój. Ponieważ ryzyko wystąpienia zespołu abstynencyjnego oraz zespołu „z odbicia” jest większe w przypadku nagłego przerwania leczenia, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki. Nie stosować preparatu u dzieci. Preparat zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Częstość nieznana: stan splątania, zaburzenia emocjonalne, zaburzenia libido, uzależnienie lekowe, leko-/narkomania, zespół odstawienny, depresja, reakcje paradoksalne (niepokój pobudzenie, drażliwość, agresja, urojenia, gniew, koszmary senne, omamy, psychoza, nietypowe zachowanie, niepamięć następcza, upośledzenie pamięci, senność, ból i zawroty głowy, osłabiona czujność, ataksja, podwójne widzenie, niewydolność serca (w tym zatrzymanie akcji serca), depresja oddechowa, nudności, wymioty, zaparcie, wysypka, świąd, pokrzywka, osłabienie siły mięśniowej, zatrzymanie moczu, zmęczenie, upadki i złamania (ryzyko większe u pacjentów stosujących jednocześnie środki uspokajające, napoje alkoholowe oraz u pacjentów w podeszłym wieku), nadwrażliwość, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy.

Ciąża i laktacja

Bromazepam można stosować w okresie ciąży wyłącznie pod warunkiem ścisłego przestrzegania wskazań terapeutycznych i dawkowania. Jeśli konieczne jest stosowanie bromazepamu w ostatnim okresie ciąży, należy unikać podawania wysokich dawek, a noworodka należy starannie monitorować pod kątem objawów odstawiennych i (lub) zespołu wiotkiego dziecka. Stosowanie benzodiazepin w dużych dawkach w II i (lub) III trymestrze ciąży powodowało zmniejszenie aktywności ruchowej płodu oraz zmienność rytmu serca płodu. Bromazepam podawany ze wskazań medycznych w ostatnim okresie ciąży, nawet w małych dawkach, może powodować wystąpienie tzw. zespołu wiotkiego dziecka, który objawia się wiotkością osiową oraz problemami z ssaniem, które powodują słabe przybieranie na wadze. Objawy te są przemijające, ale mogą utrzymywać się 1-3 tyg., odpowiednio do T0,5 leku. Przy stosowaniu leku w wysokich dawkach, u noworodka może wystąpić depresja oddechowa lub bezdech oraz hipotermia. Ponadto obserwowano objawy odstawienne u noworodka, wyrażające się nadmierną pobudliwością, niepokojem i drżeniem, nawet gdy nie stwierdzano zespołu wiotkiego dziecka. Bromazepam przenika do mleka kobiecego - kobiety karmiące piersią nie powinny stosować leku.

Uwagi

Zaleca się stopniowe odstawianie leku. Lek może niekorzystnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych. Informacja przygotowana na podst. ChPL z dn. 06.07.2016 r. Aktualna ChPL dostępna na stronie www.roche.pl.

Interakcje

Benzodiazepiny dają efekt addytywny przy jednoczesnym stosowaniu z alkoholem lub innymi lekami hamującymi czynność OUN. W czasie stosowania preparatu nie należy spożywać alkoholu. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków hamujących OUN. Nasilenie hamującego wpływu na OUN może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu z lekami antypsychotycznymi (neuroleptykami), lekami przeciwlękowymi/uspokajającymi, niektórymi lekami przeciwdepresyjnymi, opioidami, lekami przeciwdrgawkowymi oraz przeciwhistaminowymi blokującymi receptor H1 o działaniu sedującym. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leków hamujących ośrodek oddechowy, takich jak opioidy (leki przeciwbólowe, przeciwkaszlowe, leczenie substytucyjne), szczególnie u osób w podeszłym wieku. W przypadku narkotycznych leków przeciwbólowych może także wystąpić stan euforii prowadzący do zwiększenia ryzyka uzależnienia psychicznego. Lek, które hamują główne enzymy utleniające w wątrobie, mogą nasilać działanie benzodiazepin. Jednoczesne podawanie cymetydyny, silnego inhibitora CYP, a także (prawdopodobnie) propranololu, może przedłużać biologiczny T0,5 bromazepamu z powodu znaczącego zmniejszenia klirensu (w przypadku cymetydyny: zmniejszenie o 50%). Jednoczesne podawanie fluwoksaminy, inhibitora CYP1A2, powoduje znaczący wzrost narażenia na bromozepam (2,4-krotne zwiększenie AUC) i wydłużenie T0,5 (1,9-krotnie). Interakcje farmakokinetyczne mogą wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu bromazepamu i leków hamujących CYP3A4 w wątrobie, co skutkuje zwiększeniem poziomu bromazepamu w osoczu. Należy zachować ostrożność i rozważyć istotne zmniejszenia dawki przy jednoczesnym podawaniu bromazepamu z silnymi inhibitorami CYP3A4 (na przykład azolowymi lekami przeciwgrzybicznymi, inhibitorami proteazy lub niektórymi makrolidami). W dawkach terapeutycznych bromazepam nie indukuje enzymów utleniających w wątrobie.

Preparat zawiera substancję Bromazepam.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 3 mg lub 6 mg bromazepamu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 3 mg lub 6 mg bromazepamu. Preparat zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

1 tabl. powl. zawiera 325 mg paracetamolu, 200 mg gwajafenezyny, 30 mg chlorowodorku pseudoefedryny, 15 mg bromowodorku dekstrometorfanu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.