Levofloxacin Genoptim®

1 tabl. powl. zawiera 250 mg lub 500 mg lewofloksacyny w postaci półwodzianu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Levofloxacin Genoptim® 10 szt., tabl. powl. 33,74zł 2017-10-31

Działanie

Chemioterapeutyk z grupy fluorochinolonów, S-enancjomer racemicznej ofloksacyny. Działa na kompleks DNA-gyraza DNA oraz na topoizomerazę IV. Gatunki zwykle wrażliwe na lewofloksacynę - tlenowe bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus wrażliwy na metycylinę, Staphylococcus saprophyticus, paciorkowce z grupy C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes; tlenowe bakterie Gram-ujemne: Burkholderia cepacia, Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus para-influenzae, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri; bakterie beztlenowe: Peptostreptococcus spp.; inne: Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum. Gatunki, wśród których może występować problem oporności nabytej: Enterococcus faecalis, oporny na metycylinę Staphylococcus aureus, Staphylococcus coagulase, Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter agglomerans, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens, Bacteroides fragilis, Bacteroides ovatus, Bacteroides thetaiotamicron, Bacteroides vulgatus, Clostridium difficile. Lewofloksacyna podana doustnie wchłania się szybko i niemal całkowicie (biodostępność około 100%; pokarm wywiera niewielki wpływ na wchłanianie leku), osiągając Cmax w ciągu 1 h. W 30-40% wiąże się z białkami osocza. Przenika do błony śluzowej oskrzeli, wydzieliny nabłonka wyściełającego dróg oddechowych, tkanki płucnej, płynu pęcherzykowego, tkanki gruczołu krokowego, moczu. Słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego. Metabolizowana jest w niewielkim stopniu (metabolity stanowią 85%). T0,5 wynosi 6-8 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Ostre zapalenie zatok: 500 mg raz na dobę przez 10-14 dni; zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli: 250-500 mg raz na dobę przez 7-10 dni; pozaszpitalne zapalenie płuc: 500 mg raz lub 2 razy na dobę przez 7-14 dni; niepowikłane zakażenia układu moczowego: 250 mg raz na dobę przez 3 dni; powikłane zakażenia układu moczowego, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek: 250 mg raz na dobę przez 7-10 dni; przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego: 500 mg raz na dobę przez 28 dni; zakażenia skóry i tkanek miękkich: 250 mg raz na dobę lub 500 mg raz lub 2 razy na dobę przez 7-14 dni. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób w podeszłym wieku. Pacjenci z zaburzoną czynnością nerek. Dawkowanie należy modyfikować w zależności klirensu kreatyniny (CCr). CCr 50-20 ml/min: dla dawki 250 mg/24 h - pierwsza dawka 250 mg, następnie 125 mg/24 h; dla dawki 500 mg/24 h: pierwsza dawka 500 mg, następnie 250 mg/24h; dla dawki 500 mg/12 h - pierwsza dawka 500 mg, następnie 250 mg/12 h. CCr 19-10 ml/min: dla dawki 250 mg/24 h - pierwsza dawka 250 mg, następnie 125 mg/48 h; dla dawki 500 mg/24 h - pierwsza dawka 500 mg, następnie 125 mg/24 h; dla dawki 500 mg/12 h - pierwsza dawka 500 mg, następnie 125 mg/12 h. CCr Sposób podania. Preparat można przyjmować trakcie posiłków lub między posiłkami. Przyjmować co najmniej 2 h przed podaniem lub po podaniu soli żelaza, leków zobojętniających kwas żołądkowy lub sukralfatu. Tabletki można dzielić na połowy wzdłuż linii podziału.

Wskazania

U osób dorosłych z lekkim lub umiarkowanym zakażeniem lek jest wskazany w leczeniu nw. zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na lewofloksacynę: ostre bakteryjne zapalenie zatok przynosowych (właściwie zdiagnozowane zgodnie z krajowymi i (lub) lokalnymi wytycznymi dotyczącymi leczenia zakażeń dróg oddechowych oraz kiedy niewskazane jest stosowanie antybiotyków powszechnie zalecanych w leczeniu początkowym takich zakażeń lub, kiedy środki te są nieskuteczne); zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli (właściwie zdiagnozowane zgodnie z krajowymi i (lub) lokalnymi wytycznymi dotyczącymi leczenia dróg oddechowych oraz kiedy niewskazane jest stosowanie antybiotyków powszechnie zalecanych do początkowego leczenia takich zakażeń lub, kiedy środki te są nieskuteczne); pozaszpitalne zapalenie płuc (kiedy stosowanie antybiotyków powszechnie zalecanych do początkowego leczenia takiego zakażenia jest niewskazane); powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek; przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego; zakażenia skóry i tkanek miękkich. Ponadto dla dawki 250 mg - niepowikłane zakażenia dróg moczowych. Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania antybiotyków.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na lewofloksacynę, inne chinolony lub pozostałe składniki preparatu. Padaczka. Zaburzenia ścięgien w wywiadzie, związane ze stosowaniem fluorochinolonów. Dzieci i młodzież w okresie wzrostu (do 18 lat). Ciąża i okres karmienia piersią.

Środki ostrożności

W najcięższych przypadkach zapalenia płuc wywołanego przez pneumokoki preparat może nie być optymalnym lekiem. Zakażenia szpitalne wywołane P. aeruginosa mogą wymagać leczenia skojarzonego. Jest bardzo prawdopodobne, że metycylinooporne szczepy Staphylococcus aureus (MRSA) są także oporne na fluorochinolony, w tym lewofloksacynę - dlatego nie zaleca się stosowania lewofloksacyny w leczeniu zakażeń wywołanych lub prawdopodobnie wywołanych przez MRSA, chyba że wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość drobnoustrojów na lewofloksacynę. Należy zachować ostrożność u pacjentów ze skłonnością do drgawek - m.in. pacjenci z wcześniej występującym uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego, pacjenci leczeni fenbufenem i podobnymi NLPZ lub lekami obniżającymi próg drgawkowy, np. teofiliną; z utajonym lub jawnym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (obserwować pacjentów pod kątem potencjalnego wystąpienia hemolizy); z zaburzoną czynnością nerek (zmodyfikować dawkę lewofloksacyny); z cukrzycą przyjmujących jednocześnie doustne leki hipoglikemizujące (np. glibenkliamid) lub insulinę (dokładne kontrolować stężenia glukozy we krwi, gdyż może wystąpić hipoglikemia); leczonych antagonistami witaminy K (kontrolować regularnie parametry krzepnięcia); z psychozą lub chorobą psychiczną w wywiadzie; z ryzykiem wydłużenia odstępu QT (np. z wrodzonym zespołem długiego odstępu QT; jednocześnie stosujących leki wpływające na wydłużenie odstępu QT - np. leki przeciwarytmiczne należące do grupy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne; z zachwianą równowagą elektrolitową - np. hipokaliemią, hipomagnezemią; z chorobami serca - np. niewydolnością serca, zawałem serca, bradykardią; w podeszłym wieku lub u kobiet, gdyż mogą być bardziej wrażliwi na działanie leków wydłużających odstęp QT). W czasie leczenia należy unikać ekspozycji na silne promieniowanie słoneczne lub sztuczne promieniowanie ultrafioletowe (np. lampy kwarcowe, solarium). Leczenie preparatem należy przerwać w przypadku wystąpienia objawów stanu zapalnego w okolicy ścięgien (zwiększone ryzyko występuje u pacjentów w podeszłym wieku i u pacjentów stosujących kortykosteroidy) i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. unieruchomienie) chorego ścięgna. Ponadto należy przerwać leczenie w przypadku wystąpienia: objawów choroby wątroby (takich jak: jadłowstręt, żółtaczka, ciemna barwa moczu, świąd lub tkliwy brzuch), objawów neuropatii, drgawek, myśli lub zachowań samobójczych, reakcji nadwrażliwości. U każdego pacjenta, u którego wystąpiła biegunka w związku ze zastosowaniem preparatu, należy rozważyć możliwość wystąpienia rzekomobloniastego zapalenia jelita grubego; po rozpoznaniu tej choroby należy odstawić preparat i wdrożyć odpowiednie leczenie; nie należy stosować preparatów hamujących perystaltykę jelit.

Niepożądane działanie

Często: zapalenie żył, biegunka, nudności, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfatazy zasadowej, GGT). Niezbyt często: zakażenia grzybicze (i namnożenie innych organizmów opornych), leukopenia, eozynofilia, jadłowstręt, bezsenność, nerwowość, zawroty głowy, ból głowy, senność, zaburzenia równowagi, wymioty, ból brzucha, niestrawność, wzdęcia, zaparcia, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, wysypka, świąd, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, osłabienie. Rzadko: trombocytopenia, neutropenia, zaburzenia psychotyczne, depresja, stan splątania, pobudzenie, lęk, drgawki, drżenie mięśniowe, parestezje, tachykardia, niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, duszność, biegunka krwotoczna (w bardzo rzadkich przypadkach może być objawem zapalenia jelit, w tym rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego), pokrzywka, zaburzenia ścięgien (w tym zapalenie ścięgna, np. ścięgna Achillesa), ból stawów, ból mięśni. Bardzo rzadko: agranulocytoza, wstrząs anafilaktyczny (reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidalne mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku), hipoglikemia, zwłaszcza u chorych na cukrzycę, reakcje psychotyczne z zachowaniami zagrażającymi życiu (w myśli lub próby samobójcze), omamy, obwodowa neuropatia czuciowa lub czuciowo-ruchowa, zaburzenia smaku (w tym zanik smaku), zaburzenia węchu (w tym zanik węchu), zaburzenia widzenia, zaburzenia słuchu, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie wątroby, obrzęk naczynioruchowy, reakcje nadwrażliwości na światło, zerwanie ścięgna (może wystąpić w ciągu 48 h po rozpoczęciu leczenia i może być obustronne), osłabienie mięśni, które może mieć szczególne znaczenie u chorych na miastenię, ostra niewydolność nerek (np. w wyniku śródmiąższowego zapalenia nerek), gorączka. Częstość nieznana: pancytopenia, niedokrwistość hemolityczna, reakcje nadwrażliwości, szumy uszne, komorowe zaburzenia rytmu i częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes (głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QT), wydłużenie odstępu QT w zapisie elektrograficznym, żółtaczka i ciężkie uszkodzenie wątroby, w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby (zwłaszcza u pacjentów z ciężkimi współistniejącymi chorobami podstawowymi), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy (reakcje ze strony skóry i błon śluzowych mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku), nadmierna potliwość, rabdomioliza, ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej, kończyn). Inne działania niepożądane związane ze stosowaniem fluorochinolonów to: objawy pozapiramidowe i inne zaburzenia koordynacji mięśniowej, zapalenie naczyń w wyniku nadwrażliwości, napady porfirii u pacjentów z porfirią.

Ciąża i laktacja

Przeciwwskazane jest stosowanie lewofloksacyny w ciąży i podczas karmienia piersią (ryzyko uszkodzenia przez fluorochinolony obciążonych chrząstek organizmów w okresie wzrostu).

Uwagi

Lewofloksacyna może powodować fałszywie dodatnie wyniki oznaczania opioidów w moczu. Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy, zaburzenia równowagi, senność, zaburzenia widzenia) mogą zaburzać zdolność koncentracji i szybkość reakcji, ograniczając zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Kationy 2- lub 3-wartościowe (np. sole żelaza, leki zobojętniające kwas żołądkowy zawierające magnez lub glin) znacząco zmniejszają wchłanianie lewofloksacyny - należy je przyjmować 2 h przed przyjęciem lub 2 h po podaniu lewofloksacyny. Sole wapnia mają minimalny wpływ na wchłanianie lewofloksacyny po podaniu doustnym. Sukralfat znacznie zmniejsza biodostępność lewofloksacyny - należy go przyjmować 2 h po przyjęciu lewofloksacyny. Nie stwierdzono farmakokinetycznych interakcji między lewofloksacyną i teofiliną, jednak podczas stosowania chinolonów i teofiliny, niektórych NLPZ (np. fenbufenu) lub innych leków obniżających próg drgawkowy, może wystąpić wyraźne obniżenie progu drgawkowego. Stężenie lewofloksacyny jest około 13% większe w obecności fenbufenu. Probenecyd i cymetydyna zmniejszają klirens nerkowy lewofloksacyny odpowiednio o 24 i 34% - należy zachować ostrożność podczas stosowania lewofloksacyny jednocześnie z lekami wpływającymi na wydzielanie kanalikowe, takimi jak probenecyd czy cymetydyna, zwłaszcza u osób z niewydolnością nerek. Lewofloksacyna wydłuża T0,5 cyklosporyny o ok. 33% - monitorować stężenie cyklosporyny. Może nasilać przeciwzakrzepowe działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych, np. warfaryny (ryzyko krwawienia) - podczas jednoczesnego stosowania należy kontrolować parametry krzepnięcia. Lewofloksacynę należy stosować ostrożnie z lekami wpływającymi na odstęp QT, m.in.: leki przeciwarytmiczne należące do klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid) i klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperydol, sultopryd), makrolidy. Węglan wapnia, digoksyna, glibenklamid, ranitydyna nie mają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny.

Preparat zawiera substancję Levofloxacin.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml roztworu zawiera 5 mg lewofloksacyny w postaci lewofloksacyny półwodnej. 1 ml roztworu zawiera 3,5 mg sodu.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg lub 500 mg lewofloksacyny w postaci półwodzianu. Lek zawiera laktozę.

1 ml roztworu do infuzji zawiera 5 mg lewofloksacyny w postaci lewofloksacyny półwodnej. Lek zawiera sód (0,15 mmola (3,54 mg) sodu/ml).

1 tabl. powl. zawiera 250 mg lub 500 mg lewofloksacyny w postaci półwodzianu. Lek zawiera żółcień pomarańczową (E110).

1 tabl. powl. zawiera 250 mg lub 500 mg lewofloksacyny w postaci półwodzianu.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg lub 500 mg lewofloksacyny w postaci półwodzianu; tabletki zawierają laktozę.

1 ml kropli do oczu zawiera 5,12 mg półwodzianu lewofloksacyny, co odpowiada 5 mg lewofloksacyny. Preparat zawiera chlorek benzalkoniowy.

100 ml roztworu do infuzji zawiera 500 mg lewofloksacyny, w postaci półwodzianu. Lek zawiera sód (stężenie sodu: 154 mmol/l).

1 tabl. powl. zawiera 250 mg lub 500 mg lewofloksacyny w postaci półwodzianu.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.