Levitra

1 tabl. powl. zawiera 10 mg lub 20 mg wardenafilu (w postaci chlorowodorku). 1 tabl. ulegająca rozpadowi w jamie ustnej zawiera 10 mg wardenafilu (w postaci chlorowodorku); tabl. ulegające rozpadowi w jamie ustnej zawierają sorbitol i aspartam.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Levitra 4 szt., tabl. uleg. rozpad. w j. ustnej 133,20zł 2017-10-31

Działanie

Silny i selektywny inhibitor fosfodiesterazy 5 (PDE5), enzymu rozkładającego cGMP. Gdy w wyniku pobudzenia seksualnego dochodzi do uwolnienia tlenku azotu, hamowanie PDE5 przez wardenafil powoduje zwiększenie stężenia cGMP w ciałach jamistych, co z kolei powoduje rozkurcz mięśni gładkich pozwalający na większy napływ krwi do prącia. Pobudzenie seksualne jest zatem konieczne do wystąpienia korzystnych efektów leczniczych wardenafilu. Wardenafil powoduje łagodne i przemijające obniżenie ciśnienia tętniczego, które w większości przypadków nie ma znaczenia klinicznego. Wardenafil szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając Cmax u niektórych mężczyzn w ciągu 15 min, jednakże w 90% przypadków Cmax jest uzyskiwane w ciągu 30-120 min od przyjęcia na czczo tabl. powl., a w przypadku tabl. ulegających rozpadowi w j. ust. - w ciągu 45-90 min. Średnia bezwzględna biodostępność po podaniu tabl. powl. wynosi 15%. Średnia wartość AUC dla wardenafilu zwiększa się w przypadku stosowania tabl. ulegających rozpadowi w j. ust. w porównaniu z tabl. powl., w wyniku miejscowego wchłaniania niewielkiej ilości leku w jamie ustnej. Początek działania leku może być opóźniony, jeżeli tabl. powl. są przyjmowane razem z posiłkiem wysokotłuszczowym; posiłek nie ma wpływu na szybkość wchłaniania tabl. ulegających rozpadowi w j. ust. Lek wiąże się z białkami osocza w około 95%. Wardenafil jest metabolizowany głównie w wątrobie przez enzymy cytochromu P-450: izoformę CYP3A4, przy pewnym udziale izoform CYP3A5 i CYP2C. Lek jest wydalany w postaci metabolitów, głównie z kałem (91-95% podanej dawki) i w mniejszym stopniu z moczem (2-6% podanej dawki). T0,5 wynosi 4-5 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli mężczyźni. Tabl. powl. i tabl. ulegające rozpadowi w j. ustnej nie są biorównoważne. Tabl. powl.:10 mg 25-60 min przed rozpoczęciem aktywności seksualnej. W zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 20 mg lub zmniejszyć do 5 mg. Maksymalna zalecana dawka wynosi 20 mg na dobę, a maksymalna zalecana częstość stosowania - raz na dobę. Tabl. powl. można zażywać z pokarmem lub bez niego; początek działania może być opóźniony, jeżeli lek przyjmuje się razem z posiłkiem wysokotłuszczowym. Tabl. ulegające rozpadowi w j. ust.: 10 mg 25-60 min przed rozpoczęciem aktywności seksualnej. Maksymalna zalecana dawka wynosi 10 mg na dobę. Tabl. ulegającą rozpadowi w j. ust. należy umieścić w jamie ustnej na języku, gdzie nastąpi jej szybki rozpad, a następnie połknąć. Przyjmować bez płynów, natychmiast po wyjęciu tabletki z blistra. Można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u osób w podeszłym wieku, jednakże zwiększenie do dawki maksymalnej 20 mg należy uważnie rozważyć, w zależności od indywidualnej tolerancji. Nie ma potrzeby dostosowania dawki leku u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) należy rozważyć rozpoczęcie leczenia od dawki 5 mg; w zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 10 mg, a następnie do 20 mg (tabl. powl.) lub do maksymalnie 10 mg (tabl. ulegające rozpadowi w j. ust.); tabl. ulegających rozpadowi w j. ust. nie stosować u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby (A-B w skali Child-Pugh) należy rozważyć rozpoczęcie leczenia od dawki 5 mg; w zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można zwiększyć; maksymalna dawka u pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności wątroby wynosi 20 mg w postaci tabl. powl. lub 10 mg w postaci tabl. ulegających rozpadowi w j. ust.; maksymalna dawka u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby wynosi 10 mg w postaci tabl. powl.; tabl. ulegających rozpadowi w j. ust. nie należy stosować u pacjentów z umiarkowaną oraz ciężką niewydolnością wątroby. U pacjentów przyjmujących inhibitory CYP 3A4, takie jak erytromycyna lub klarytromycyna, dawka wardenafilu nie powinna być większa niż 5 mg.

Wskazania

Leczenie zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn. Aby preparat był skuteczny, konieczna jest stymulacja seksualna.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Jednoczesne stosowanie wardenafilu i azotanów (nitratów) lub donorów tlenku azotu (takich jak azotyn amylu) w jakiejkolwiek postaci. Pacjenci, którzy utracili wzrok w jednym oku w wyniku nietętniczej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (NAION) niezależnie od tego, czy miało to związek, czy nie miało związku z wcześniejszą ekspozycją na inhibitor fosfodiesterazy 5 (PDE5). Produktów leczniczych stosowanych w leczeniu zaburzeń erekcji nie należy zazwyczaj stosować u mężczyzn, u których nie jest wskazana aktywność seksualna (np. u pacjentów z ciężkimi chorobami układu krążenia, takimi jak: niestabilna dławica piersiowa lub ciężka niewydolność serca - III lub IV stopień w skali NYHA). Bezpieczeństwa stosowania wardenafilu nie badano w następujących podgrupach pacjentów i dlatego jego stosowanie jest przeciwwskazane do czasu uzyskania dalszych informacji: ciężka niewydolność wątroby (C w skali Childa-Pugha), schyłkowa niewydolność nerek wymagająca leczenia dializami, niedociśnienie (ciśnienie tętnicze <90/50 mmHg), niedawno przebyty (w ciągu ostatnich 6 miesięcy) udar mózgu lub zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa oraz rozpoznane wrodzone choroby zwyrodnieniowe siatkówki, takie jak barwnikowe zwyrodnienie siatkówki (retinitis pigmentosa). Jednoczesne stosowanie wardenafilu i silnych inhibitorów cytochromu CYP3A4: ketokonazolu i itrakonazolu (postać doustna) jest przeciwwskazane u mężczyzn w wieku powyżej 75 lat. Jednoczesne stosowanie wardenafilu z inhibitorami proteazy wirusa HIV, takimi jak: rytonawir i indynawir jest przeciwwskazane, ponieważ są one silnymi inhibitorami CYP3A4. Jednoczesne stosowanie inhibitorów PDE5, w tym wardenafilu, i leków pobudzających cyklazę guanylową, takich jak riocyguat (ryzyko objawowego niedociśnienia tętniczego).

Środki ostrożności

Wardenafil, ze względu na właściwości rozszerzające naczynia krwionośne, może powodować łagodne i przemijające obniżenie ciśnienia tętniczego krwi. Ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzonym odpływem z lewej komory serca, np. ze zwężeniem aorty lub samoistnym przerostowym podzastawkowym zwężeniem aorty. Ostrożnie stosować u pacjentów z anatomicznym zniekształceniem prącia (np. skrzywienie prącia, zwłóknienie ciał jamistych, choroba Peyroniego) lub u pacjentów ze schorzeniami, które usposabiają do wystąpienia priapizmu (np. niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, szpiczak mnogi, białaczka). Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania wardenafilu w połączeniu z innymi metodami leczenia zaburzeń erekcji nie były przedmiotem badań - nie zaleca się ich jednoczesnego stosowania. Jednoczesne stosowanie wardenafilu z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne może u niektórych pacjentów doprowadzić do objawowego obniżenia ciśnienia tętniczego krwi. U pacjentów z ustalonym leczeniem lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne leczenie wardenafilem należy rozpocząć od najmniejszej zalecanej dawki początkowej 5 mg. Wardenafil może być stosowany w dowolnym momencie, niezależnie od przyjmowanej tamsulozyny lub alfuzosyny. W przypadku jednoczesnego stosowania innych leków blokujących receptory α-adrenergiczne oraz wardenafilu należy zachować odstęp między podaniem leków. U pacjentów, którzy już przyjmują optymalną dawkę wardenafilu, terapię lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne należy rozpocząć od najmniejszej zalecanej dawki. Stopniowe zwiększanie dawki leków blokujących receptory α-adrenergiczne może powodować dalsze obniżanie ciśnienia tętniczego krwi u pacjentów stosujących wardenafil. Należy unikać jednoczesnego stosowania wardenafilu z silnymi inhibitorami cytochromu CYP3A4 (doustna postać ketokonazolu i itrakonazolu). Może być konieczne dostosowanie dawki wardenafilu, jeżeli jednocześnie stosuje się leki, które w umiarkowanym stopniu hamują aktywność enzymu CYP3A4, takie jak erytromycyna i klarytromycyna. Wardenafilu nie należy popijać sokiem grapefruitowym, gdyż jednoczesne ich przyjmowanie może doprowadzić do zwiększenia stężenia wardenafilu we krwi. Należy unikać stosowania leków, które mogą wydłużyć odstęp QTc, w tym wardenafilu, u pacjentów z określonymi czynnikami ryzyka, np. z hipokaliemią, wrodzonym zespołem wydłużonego QT, stosujących jednocześnie leki przeciwarytmiczne z klasy Ia (np. chinidyna, prokainamid) lub klasy III (np. amiodaron, sotalol). Brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania wardenafilu u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia i u chorych z czynną chorobą wrzodową żołądka - zastosowanie leku u tych pacjentów powinno być poprzedzone oceną stosunku ryzyka do korzyści wynikających z terapii. Preparat nie jest wskazany do stosowania u osób w wieku <18 lat. U osób w podeszłym wieku (≥65 lat) może być mniejsza tolerancja na dawkę maksymalną 20 mg. W związku z przyjmowaniem preparatu i innych inhibitorów PDE5 zgłaszano zaburzenia widzenia i przypadki nietętniczej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (NAION) - pacjentowi należy zalecić, aby w przypadku wystąpienia nagłych zaburzeń widzenia przerwał przyjmowanie preparatu i niezwłocznie skonsultował się z lekarzem. Ze względu na zawartość aspartamu w tabl. ulegających rozpadowi w j. ust., ta postać leku może być szkodliwa dla osób z fenyloketonurią; ze względu na zawartość sorbitolu, tabl. ulegających rozpadowi w j. ust. nie należy stosować u pacjentów z nietolerancją fruktozy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: ból głowy. Często: zawroty głowy, nagłe zaczerwienienie, przekrwienie błony śluzowej nosa, niestrawność. Niezbyt często: obrzęk alergiczny i naczynioruchowy, zaburzenia snu, senność, parestezje i zaburzenia czucia, nieprawidłowe widzenie, przekrwienie oczu, nieprawidłowe rozróżnianie barw, ból i dyskomfort oka, światłowstręt, szumy w uszach, zawroty głowy, tachykardia, kołatanie serca, duszność, uczucie zatkanego nosa, refluks żołądkowo-przełykowy, zapalenie żołądka, ból żołądka i jelit, ból brzucha, biegunka, nudności, suchość w jamie ustnej, zwiększenie aktywności aminotransferaz, rumień, wysypka, zwiększona aktywność we krwi fosfokinazy kreatynowej, ból mięśniowy, ból pleców, zwiększona sztywność i skurcz mięśni, nasilone erekcje, złe samopoczucie. Rzadko: zapalenie spojówek, reakcje alergiczne, niepokój, omdlenie, napad drgawkowy, amnezja, zwiększone ciśnienie śródgałkowe, nasilone łzawienie, dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego, tachyarytmia komorowa, niedociśnienie i nadciśnienie tętnicze, krwawienie z nosa, zwiększenie aktywności γ-GT, nadwrażliwość na światło, priapizm, ból w klatce piersiowej. Częstość nieznana: nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, zaburzenia widzenia, nagła utrata słuchu, krwiomocz, krwawienie z prącia, hematospermia. Ponadto, po wprowadzeniu innego leku z grupy inhibitorów PDE5 obserwowano: ciężkie reakcje sercowo-naczyniowe, w tym udar krwotoczny, nagły zgon sercowy, przemijające napady niedokrwienne, niestabilną dławica piersiową, arytmię komorową.

Ciąża i laktacja

Preparat nie jest wskazany do stosowania u kobiet.

Uwagi

Przed podjęciem decyzji o leczeniu farmakologicznym należy zdiagnozować u pacjenta zaburzenie erekcji i określić jego przyczyny. Przed rozpoczęciem jakiegokolwiek leczenia zaburzeń erekcji należy ocenić stan układu sercowo-naczyniowego pacjenta. Preparat może powodować zawroty głowy oraz zaburzenia widzenia - pacjenci przed rozpoczęciem prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń mechanicznych powinni poznać swoją reakcję na preparat.

Interakcje

Silne inhibitory CYP3A4 (indynawir, rytonawir oraz doustnie stosowany ketokonazol, itrakonazol) znacznie zwiększają stężenie wardenafilu we krwi. Stosowanie z rytonawirrm, indynawirem jest przeciwwskazane. Unikać stosowania z ketokonazolem i itrakonazolem; stosowanie z itrakonazolem lub ketokonazolem jest przeciwwskazane u mężczyzn >75 lat. Stosowanie z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (np. z erytromycyną lub klarytromycyną) może wymagać dostosowania dawki wardenafilu (dawka wardenafilu nie powinna przekraczać 5 mg). Sok grejpfrutowy - słaby inhibitor CYP3A4 w ścianie jelit, może powodować niewielkie zwiększenie stężenia wardenafilu we krwi. Nie wykazano wpływu na farmakokinetykę wardenafilu następujących substancji: ranitydyna, cymetydyna, digoksyna, warfaryna, glibenklamid, alkohol, pojedyncze dawki leków zobojętniających kwas żołądkowy (preparaty glinu lub magnezu), kwas acetylosalicylowy, inhibitory ACE, leki β-adrenolityczne, słabe inhibitory CYP3A4, leki moczopędne, leki stosowane w leczeniu cukrzycy (pochodne sulfonylomocznika i metformina). Wardenafil nasila hipotensyjne działanie azotanów - jednoczesne stosowanie wardenafilu i nitratów, donorów tlenku azotu w jakiejkolwiek postaci lub nikorandylu jest przeciwwskazane. Jednoczesne stosowanie wardenafilu i leków blokujących receptory α-adrenergiczne można rozpocząć jedynie w przypadku, gdy pacjent ma ustalone leczenie lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne - leczenie wardenafilem należy rozpocząć od najmniejszej zalecanej dawki początkowej 5 mg. Wardenafil można zastosować w dowolnym momencie, niezależnie od przyjmowania tamsulozyny lub alfuzosyny. W przypadku jednoczesnego stosowania innych leków blokujących receptory α-adrenergiczne oraz wardenafilu należy zachować odstęp pomiędzy podaniem obu leków. Wardenafil podawany jednocześnie z nifedypiną o przedłużonym uwalnianiu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego i zwiększenie częstotliwości rytmu serca. Nie ma danych dotyczących interakcji pomiędzy wardenafilem a niespecyficznymi inhibitorami fosfodiesterazy, takimi jak teofilina i dipirydamol.

Preparat zawiera substancję Vardenafil.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 10 mg lub 20 mg wardenafilu (w postaci chlorowodorku). 1 tabl. ulegająca rozpadowi w jamie ustnej zawiera 10 mg wardenafilu (w postaci chlorowodorku); tabl. ulegające rozpadowi w jamie ustnej zawierają sorbitol i aspartam.

Najczęściej wyszukiwane

Opakowanie zawiera 21 tabl. o składzie: 0,15 mg dezogestrelu i 0,02 mg etynyloestradiolu.

System w kształcie pierścienia, zawierający 11 mg etonogestrelu oraz 3,474 mg etynyloestradiolu. System uwalnia średnio 0,12 mg etonogestrelu i 0,015 mg etynyloestradiolu na dobę, przez okres 3 tygodni.

1 tabl. powl. zawiera 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg octanu chlormadynonu. Preparat zawiera laktozę.

System w kształcie pierścienia, zawierający 11 mg etonogestrelu oraz 3,474 mg etynyloestradiolu. System uwalnia średnio 0,12 mg etonogestrelu i 0,015 mg etynyloestradiolu na dobę, przez okres 3 tygodni.

1 tabl. biała zawiera 2 mg walerianianu estradiolu; 1 tabl. niebieska zawiera 2 mg walerianianu estradiolu i 10 mg octanu medroksyprogesteronu. Lek zawiera laktozę.

1 tabl. o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 680 mg cytrynianu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg lub 2 mg winianu tolterodyny. 1 kaps. o przedł. uwalnianiu zawiera 4 mg winianu tolterodyny; kaps. zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 3 mg drospirenonu oraz 0,02 mg lub 0,03 mg etynyloestradiolu; preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg octanu chlormadynonu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 2 mg dienogestu i 0,03 mg etynyloestradiolu. Preparat zawiera laktozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Pokonujemy MITY na temat nietrzymania moczu! Pokonujemy MITY na temat nietrzymania moczu!

Prawie połowa Polek (45%) uważa, że wystąpienie dolegliwości nietrzymania moczu (NTM) powodowałoby u nich konieczność rezygnacji z prowadzenia aktywnego trybu życia – ...

więcej

5 najczęstszych pytań na temat nietrzymania moczu 5 najczęstszych pytań na temat nietrzymania moczu

Nietrzymanie moczu to schorzenie, które występuje coraz częściej. Borykają się z nim ludzie starsi i młodsi, kobiety i mężczyźni. Czy z nietrzymaniem ...

więcej

Jak się uchronić przed zapaleniem pęcherza? Jak się uchronić przed zapaleniem pęcherza?

Zapalenia pęcherza możemy nabawić się przez cały rok, jednak sezon jesienno-zimowy sprzyja temu szczególnie. Częste przeziębienia, wychłodzenie i osłabienie organizmu to czynniki ...

więcej

Nowoczesne metody leczenia nietrzymania moczu – inwazyjne i nieinwazyjne Nowoczesne metody leczenia nietrzymania moczu – inwazyjne i nieinwazyjne

Wbrew obiegowym opiniom, nietrzymanie moczu – niezależnie od jego rodzaju i przyczyny – można skutecznie leczyć. Niestety wiele osób uważa ten problem ...

więcej

Nietrzymanie moczu może być efektem choroby lub złych nawyków Nietrzymanie moczu może być efektem choroby lub złych nawyków

Nietrzymanie moczu to przewlekła choroba, która dotyka wiele osób, choć tylko niewielka część chorych otwarcie mówi o tej dolegliwości. W zależności od ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.