Levalox

1 ml roztworu do infuzji zawiera 5 mg lewofloksacyny w postaci lewofloksacyny półwodnej. Lek zawiera sód (0,15 mmola (3,54 mg) sodu/ml).

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Levalox 1 fiolka 100 ml, roztw. do inf. 2017-10-31

Działanie

Chemioterapeutyk z grupy fluorochinolonów, S-enancjomer racemicznej ofloksacyny. Działa na kompleks DNA-gyraza DNA oraz na topoizomerazę IV. Drobnoustroje wrażliwe na lewofloksacynę: bakterie tlenowe Gram-dodatnie (Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus - wrażliwy na metycylinę, Streptococcus gr. C i G, Staphylococcus saprophyticus, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes); bakterie tlenowe Gram-ujemne (Citrobacter freundii, Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri); bakterie beztlenowe (Peptostreptococcus spp.); inne drobnoustroje: Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum. Bakterie z problemem odporności nabytej: bakterie tlenowe Gram-dodatnie (Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus - oporny na metycylinę, Staphylococcus koagulazo-ujemny oporny); bakterie tlenowe Gram-ujemne (Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloaceae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens); bakterie beztlenowe (Bacteroides fragilis). Drobnoustroje oporne: Enterococcus faecium. Lewofloksacyna podana doustnie wchłania się szybko i niemal całkowicie (biodostępność ok. 99-100%; pokarm wywiera niewielki wpływ na wchłanianie leku), osiągając Cmax w ciągu 1-2 h. W 30-40% wiąże się z białkami osocza. Przenika do tkanek i płynów ustrojowych (do błony śluzowej oskrzeli i wydzieliny nabłonka dróg oddechowych, tkanki płucnej, płynu wysiękowego, tkanki gruczołu krokowego), słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego. Metabolizowana jest w niewielkim stopniu. Wydalana jest z moczem, w którym osiąga duże stężenia. T0,5 wynosi 6-8 h. Na farmakokinetykę lewofloksacyny wpływa zaburzenie czynności nerek - wraz z pogarszaniem się czynności nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a T0,5 zwiększa się.

Dawkowanie

Dożylnie. Dorośli. Pozaszpitalne zapalenie płuc: 500 mg 1- 2 razy na dobę przez 7-14 dni; odmiedniczkowe zapalenie nerek: 500 mg raz na dobę przez 7-10 dni; powikłane zakażenia układu moczowego: 500 mg raz na dobę przez 7-14 dni; przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego: 500 mg raz na dobę przez 28 dni; powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich: 500 mg 1- 2 razy na dobę przez 7-14 dni; płucna postać wąglika: 500 mg raz na dobę przez 8 tyg. Czas trwania leczenia obejmuje leczenie dożylne i doustne. Czas do zmiany leczenia z dożylnego na doustne zależy od sytuacji klinicznej, ale zwykle wynosi 2-4 dni. Pacjenci z zaburzoną czynnością nerek - dawkowanie należy modyfikować w zależności od stopnia niewydolności nerek. Klirens kreatyniny (CCr) 50-20 ml/min: dla dawki 250 mg/24 h - pierwsza dawka 250 mg, następnie 125 mg/24 h; dla dawki 500 mg/24 h: pierwsza dawka 500 mg, następnie 250 mg/24h; dla dawki 500 mg/12 h - pierwsza dawka 500 mg, następnie 250 mg/12 h. CCr 19-10 ml/min: dla dawki 250 mg/24 h - pierwsza dawka 250 mg, następnie 125 mg/48 h; dla dawki 500 mg/24 h - pierwsza dawka 500 mg, następnie 125 mg/24 h; dla dawki 500 mg/12 h - pierwsza dawka 500 mg, następnie 125 mg/12 h. CCr Sposób podania. Lek podaje się w powolnej infuzji dożylnej, dawki 250 mg należy podawać przez co najmniej 30 min, dawki 500 mg przez co najmniej 60 min.

Wskazania

Leczenie wymienionych poniżej zakażeń u osób dorosłych: pozaszpitalne zapalenie płuc; powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich. W wymienionych powyżej zakażeniach lek należy stosować tylko wtedy, gdy użycie leków przeciwbakteryjnych powszechnie zalecanych do leczenia początkowego tych zakażeń uzna się za niewłaściwe. Ponadto: odmiedniczkowe zapalenie nerek i powikłane zakażenia układu moczowego; przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego; płucna postać wąglika (zapobieganie zakażeniom po kontakcie z bakteriami i leczenie). Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na lewofloksacynę lub inne chinolony, lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Padaczka. Zapalenie ścięgna w wywiadzie, które związane było ze stosowaniem fluorochinolonów. Ciąża i okres karmienia piersią. Nie stosować u dzieci i młodzieży w okresie wzrostu.

Środki ostrożności

Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny w leczeniu zakażeń wywołanych lub prawdopodobnie wywołanych przez metycylinooporne szczepy Staphylococcus aureus (MRSA), chyba że wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość drobnoustrojów na lewofloksacynę (i zwykle stosowane leki przeciwbakteryjne w leczeniu zakażeń MRSA są uważane za niewłaściwe). Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny u pacjentów z miastenią w wywiadzie (ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym śmiertelnych). Należy kontrolować zalecany czas infuzji leku; jeśli podczas infuzji wystąpi znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, należy natychmiast przerwać infuzję. Należy przerwać leczenie i zastosować odpowiednie postępowanie jeśli wystąpi(ą) lub podejrzewa się: zapalenie ścięgna (ryzyko zapalenia ścięgna i zerwania ścięgna zwiększa się u osób w podeszłym wieku i u pacjentów stosujących kortykosteroidy); choroby związanej z Clostridium difficile (biegunka, zwłaszcza o ciężkim przebiegu, utrzymująca się i (lub) krwawa, występująca podczas lub po zakończeniu stosowania lewofloksacyny, może być objawem choroby związanej z Clostridium difficile, a najcięższą jej postacią jest rzekomobłoniaste zapalenie jelit; w tej sytuacji klinicznej przeciwwskazane jest podawanie leków hamujących perystaltykę jelit); drgawki padaczkowe; reakcje nadwrażliwości; reakcje psychotyczne oraz objawy neuropatii. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z padaczką w wywiadzie i, tak jak inne chinolony, należy ją stosować szczególnie ostrożnie u pacjentów ze skłonnością do napadów padaczkowych lub stosujących jednocześnie substancje czynne obniżające próg drgawkowy (tj. teofilina). Należy zachować ostrożność u pacjentów z utajonym lub jawnym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (skłonność do reakcji hemolitycznych w trakcie leczenia przeciwbakteryjnymi pochodnymi chinolonu), pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (należy zmodyfikować dawkę leku), pacjentów z cukrzycą (ryzyko wystąpienia hipoglikemii i hiperglikemii; należy kontrolować stężenie glukozy we krwi), pacjentów z psychozą lub z chorobą psychiczną w wywiadzie oraz u pacjentów ze stwierdzonym ryzykiem wydłużenia odstępu QT tj. wrodzony zespół długiego odstępu QT, jednoczesne stosowanie leków, o których wiadomo, że wydłużają odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne należące do grupy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne), nieskorygowane zaburzenia elektrolitowe (np. hipokaliemia, hipomagnezemia), choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia), pacjenci w podeszłym wieku i kobiety. W trakcie leczenia lewofloksacyną obserwowano przypadki nadwrażliwości na światło - zaleca się, aby pacjenci unikali zbędnego narażania się na działanie silnego światła słonecznego lub sztucznego promieniowania UV (np. lampy słoneczne, solarium) podczas leczenia i przez 48 h po zakończeniu leczenia lewofloksacyną. U pacjentów leczonych lewofloksacyną oraz antagonistami witaminy K (np. warfaryna) może wydłużyć się czas protrombinowy (PT/INR) i (lub) mogą nasilić się krwawienia; podczas jednoczesnego stosowania tych leków należy regularnie wykonywać badania krzepliwości krwi. Podczas leczenia obserwowano przypadki martwicy wątroby, aż do zagrażającej życiu niewydolności wątroby, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, np. posocznicą; należy zachować ostrożność, jeśli wystąpią takie objawy przedmiotowe i podmiotowe, jak brak łaknienia, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub tkliwość brzucha. W przypadku wystąpienia zaburzeń widzenia lub zmian dotyczących oczu, należy skonsultować pacjenta z okulistą. Stosowanie lewofloksacyny, zwłaszcza długotrwałe, może prowadzić do nadmiernego wzrostu niewrażliwych drobnoustrojów. Lek zawiera sód (15,4 mmola (354,2 mg) sodu/100 ml), co należy wziąć to pod uwagę u pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek i u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

Niepożądane działanie

Często: bezsenność; ból głowy, zawroty głowy; zapalenie żył; biegunka, wymioty, nudności, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfatazy zasadowej, GGT); reakcje w miejscu wkłucia (ból, zaczerwienienie). Niezbyt często: zakażenia grzybicze w tym zakażenia Candida, oporność drobnoustrojów; leukopenia, eozynofilia; jadłowstręt; niepokój, stan splątania, nerwowość; senność, drżenia mięśniowe, zaburzenia smaku; zawroty głowy pochodzenia błędnikowego; duszność; ból brzucha, niestrawność, wzdęcia, zaparcia; zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi; wysypka, świąd, pokrzywka, nadmierna potliwość; ból stawów, ból mięśni; zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi; osłabienie. Rzadko: trombocytopenia, neutropenia; obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość; hipoglikemia, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą; reakcje psychotyczne (z np. omamami, paranoją), depresja, pobudzenie, niezwykłe sny, koszmary senne; drgawki, parestezja; zaburzenia widzenia (tj. nieostre widzenie); szumy uszne; tachykardia, kołatanie serca; niedociśnienie; zaburzenia dotyczące ścięgna, w tym zapalenie ścięgna (np. ścięgna Achillesa), osłabienie siły mięśni (co może być szczególnie ważne u pacjentów z miastenią); ostra niewydolność nerek (np. z powodu śródmiąższowego zapalenia nerek); gorączka. Częstość nieznana: pancytopenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna; wstrząs anafilaktyczny, wstrząs rzekomoanafilaktyczny; hiperglikemia, śpiączka hipoglikemiczna; zaburzenia psychotyczne z zachowaniami zagrażającymi bezpieczeństwu pacjenta, w tym myśli lub próby samobójcze; obwodowa neuropatia czuciowa, obwodowa neuropatia czuciowo-ruchowa, zaburzenia węchu, w tym utrata węchu, dyskineza, zaburzenia pozapiramidowe, brak smaku, omdlenie, łagodne nadciśnienie śródczaszkowe; przemijająca utrata widzenia; utrata słuchu, zaburzenia słuchu; częstoskurcz komorowy, który może prowadzić do zatrzymania akcji serca, arytmia komorowa i zaburzenia typu torsade de pointes (notowane głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QT w zapisie EKG); skurcz oskrzeli, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych; biegunka (krwawa, bardzo rzadko może być objawem zapalenie jelit, w tym rzekomobłoniastego zapalenia jelit), zapalenie trzustki; żółtaczka i ciężkie uszkodzenie wątroby (włączając przypadki zakończone zgonem z ostrą niewydolnością wątroby, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi), zapalenie wątroby; martwica toksyczno-rozpływna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, nadwrażliwość na światło, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, zapalenie błon śluzowych, rabdomioliza, zerwanie ścięgna (np. ścięgna Achillesa), zerwanie więzadła, zerwanie mięśnia, zapalenie stawów; ból (w tym ból pleców, ból w klatce piersiowej i kończynach). Inne działania niepożądane związane ze stosowaniem fluorochinolonów obejmują napady porfirii u pacjentów z porfirią.

Ciąża i laktacja

Stosowanie lewofloksacyny u kobiet w okresie ciąży jest przeciwwskazane, z powodu braku danych dotyczących stosowania u ludzi oraz ze względu na dane doświadczalne, świadczące o ryzyku uszkadzania przez fluorochinolony obciążonych chrząstek organizmów w okresie wzrostu. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. Lek jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią. Dane dotyczące przenikania lewofloksacyny do mleka ludzkiego są niewystarczające; jednakże inne fluorochinolony przenikają do mleka ludzkiego. Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności ani zdolności rozrodczych u szczurów.

Uwagi

U pacjentów leczonych lewofloksacyną wynik testu wykrywającego opioidy w moczu może być fałszywie dodatni; konieczne może być potwierdzenie dodatniego wyniku za pomocą bardziej swoistej metody. Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis, dlatego też może wystąpić fałszywie ujemny wynik w diagnostyce bakteriologicznej gruźlicy. Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego lub obwodowego, senność, zaburzenia widzenia) mogą zaburzać zdolność koncentracji i szybkość reakcji pacjenta, dlatego mogą stanowić ryzyko w sytuacjach, w których te zdolności są szczególnie ważne (np. prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn).

Interakcje

W badaniu klinicznym nie stwierdzono żadnych interakcji farmakokinetycznych pomiędzy lewofloksacyną i teofiliną. Jednak podczas jednoczesnego stosowania chinolonów z teofiliną, NLPZ lub innymi preparatami obniżającymi próg drgawkowy, może dojść do znacznego obniżenia progu drgawkowego. Stężenie lewofloksacyny podczas stosowania razem z fenbufenem było o ok. 13% większe niż podczas podawania samej lewofloksacyny. Probenecyd i cymetydyna miały statystycznie istotny wpływ na eliminację lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny był zmniejszony przez cymetydynę (o 24%) i probenecyd (o 34%). Przyczyną tego jest zdolność blokowania przez oba preparaty wydzielania lewofloksacyny do światła kanalików nerkowych. Jednakże, podczas stosowania dawek ocenianych w tym badaniu, statystycznie znamienne różnice w kinetyce nie mają prawdopodobnie znaczenia klinicznego. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania lewofloksacyny z preparatami wpływającymi na wydzielanie do kanalików nerkowych, takimi jak probenecyd i cymetydyna, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Kliniczne badania farmakologiczne wykazały, że farmakokinetyka lewofloksacyny nie ulega istotnej klinicznie zmianie podczas podawania lewofloksacyny razem z następującymi lekami: węglan wapnia, digoksyna, glibenklamid, ranitydyna. T0,5 cyklosporyny zwiększał się o 33% podczas jednoczesnego stosowania lewofloksacyny. Donoszono o zwiększeniu się wartości parametrów krzepliwości krwi (PT, INR) i (lub) częstości występowania krwawień, które mogą mieć ciężki przebieg, u pacjentów leczonych jednocześnie lewofloksacyną i antagonistami witaminy K (np. warfaryna). Dlatego u pacjentów leczonych antagonistami witaminy K należy regularnie kontrolować krzepliwość krwi. Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki wpływające na wydłużenie odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne należące do grupy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne). W badaniu interakcji farmakokinetycznych, lewofloksacyna nie wpływała na farmakokinetykę teofiliny (która jest wskaźnikowym substratem CYP1A2), co świadczy o tym, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Preparat zawiera substancję Levofloxacin.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 250 mg lub 500 mg lewofloksacyny w postaci półwodzianu.

100 ml roztworu do infuzji zawiera 500 mg lewofloksacyny, w postaci półwodzianu. Lek zawiera sód (stężenie sodu: 154 mmol/l).

1 tabl. powl. zawiera 250 mg lub 500 mg lewofloksacyny w postaci półwodzianu; tabletki zawierają laktozę.

1 ml kropli do oczu, roztwór, zawiera 5,12 mg lewofloksacyny półwodnej, co odpowiada 5 mg lewofloksacyny. 1 poj. jednodawkowy (0,5 ml) zawiera 2,5 mg lewofloksacyny.

1 ml kropli do oczu zawiera 5,12 mg półwodzianu lewofloksacyny, co odpowiada 5 mg lewofloksacyny. Preparat zawiera chlorek benzalkoniowy.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg lub 500 mg lewofloksacyny w postaci półwodzianu.

1 ml roztworu zawiera 5 mg lewofloksacyny w postaci lewofloksacyny półwodnej. 1 ml roztworu zawiera 3,5 mg sodu.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg lub 500 mg lewofloksacyny w postaci półwodzianu. Lek zawiera laktozę.

1 ml roztworu do infuzji zawiera 5 mg lewofloksacyny w postaci lewofloksacyny półwodnej. Lek zawiera sód (0,15 mmola (3,54 mg) sodu/ml).

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.