Letrox® 150

1 tabl. zawiera 50 µg, 75 µg, 100 µg, 125 µg lub 150 µg lewotyroksyny sodowej.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Letrox® 150 84 szt., tabl. 20,19zł 2017-10-31

Działanie

Syntetyczna lewotyroksyna działa identycznie, jak naturalnie występujący hormon wytwarzany w tarczycy. Po częściowej konwersji do liotyroniny (głównie w wątrobie i nerkach) i przeniknięciu do komórek ciała, hormony tarczycy stymulują rozwój, wzrost i metabolizm organizmu. Po podaniu doustnym, na czczo, lewotyroksyna wchłania się w jelicie cienkim w 80%. Procent wchłoniętej dawki zależy od postaci galenowej. Maksymalne stężenie we krwi jest osiągane po ok. 6 h od podania. Po podaniu doustnym działanie terapeutyczne rozwija się w ciągu 3 do 5 dni. Lewotyroksyna wiąże się z białkami osocza w 99%. Jest rozkładana głównie w wątrobie, nerkach, mózgu i mięśniach. Z powodu silnego wiązania z białkami osocza, podczas hemodializy jest usuwana z organizmu w małych ilościach.

Dawkowanie

Doustnie. Indywidualna dawka dobowa powinna być ustalona na podstawie badania lekarskiego i wyników testów laboratoryjnych. U pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z chorobą wieńcową serca i pacjentów z długotrwałą lub ciężką niedoczynnością tarczycy leczenie należy zacząć od małej dawki początkowej, która następnie powinna być zwiększana powoli w dużych odstępach czasu z jednoczesnym monitorowaniem stężenie hormonów tarczycy. Małe dawki początkowe są również wystarczające w przypadku niewielkiej masy ciała oraz dużego wola guzkowego. Niedoczynność tarczycy. Dorośli: dawka początkowa - 25-50 µg na dobę, dawka podtrzymująca - 100-200 µg na dobę (dawkę należy zwiększać o 25-50 µg w 2-4 tygodniowych odstępach). Dzieci: dawka początkowa 12,5-50 µg na dobę, dawka początkowa (noworodki) 25-50 µg na dobę; dawka podtrzymująca (wielkość dawki podtrzymującej, stosowanej przez dłuższy czas, ustalana jest między innymi na podstawie wieku i wagi dziecka): 0-6 miesięcy: 25-50 µg na dobę (10-15 µg/kg mc./dobę); 6-24 miesiące: 50-75 µg na dobę (8-10 µg/kg mc./dobę); 2-10 lat: 75-125 µg na dobę (4-6 µg/kg mc./dobę); 10-16 lat: 100-200 µg na dobę (3-4 µg/kg mc./dobę); >16 lat: 100 -200 µg na dobę (2-3 µg/kg mc./dobę). W przypadku wrodzonej nadczynności tarczycy jak najszybsze rozpoczęcie leczenia jest decydujące dla osiągnięcia normalnego rozwoju psychoruchowego. Wartości standardowe stężenia T4 należy osiągnąć podczas pierwszych 3 do 4 lat życia. Podczas pierwszych 6 mies. życia ocena stężenia T4, jako parametru kontrolnego, jest bardziej wymierna, niż stężenia TSH. Pomimo odpowiedniego dostarczenia T4 normalizacja stężenia TSH może trwać, w pojedynczych przypadkach, do 2 lat. Profilaktyka nawrotu wola: 75-200 µg na dobę. Wole obojętne: 75-200 µg na dobę. Terapia wspomagająca leczenie tyreostatyczne nadczynności tarczycy: 50-100 µg na dobę. Po operacji usunięcia tarczycy z powodu złośliwego raka tarczycy: 150-300 µg na dobę. Test supresyjny w diagnostyce nadczynności tarczycy: 200 µg na dobę (przez 14 dni do momentu wykonania scyntygramu). Czas trwania leczenia: niedoczynność tarczycy - zazwyczaj przez całe życie; profilaktyka nawrotu wola - kilka miesięcy lub lat, a nawet do końca życia; wole obojętne - kilka miesięcy lub lat, a nawet do końca życia, leczenie wola obojętnego powinno trwać od 6 mies. do 2 lat, jeżeli w tym przedziale czasowym leczenie nie przynosi pożądanego efektu terapeutycznego należy rozważyć inne sposoby leczenia; terapia wspomagająca leczenie nadczynności tarczycy - czas trwania leczenia zależy od długości leczenia tyreostatycznego; po operacji usunięcia tarczycy z powodu złośliwego raka tarczycy - zazwyczaj przez całe życie. Sposób podania. Całkowitą dawkę dobową należy przyjmować rano, na czczo, co najmniej 1/2 h przed śniadaniem, popijając odpowiednią ilością wody. Niemowlęta powinny otrzymywać dawkę dobową co najmniej 1/2 h przed pierwszym karmieniem. Tabletki należy rozpuścić w niewielkiej ilości wody, a powstałą w ten sposób zawiesinę podać z odpowiednią ilością płynów. Tabl. muszą być rozpuszczane bezpośrednio przed podaniem.

Wskazania

Terapia zastępcza i uzupełniająca w niedoczynności tarczycy o różnej etiologii. Zapobieganie wznowie wola tarczycy po leczeniu operacyjnym u pacjentów z prawidłową czynnością tarczycy (eutyreoza). Leczenie wola obojętnego. Dodatkowo dawki 50-125 µg: pomocniczo w leczeniu nadczynności tarczycy w chorobie Gravesa-Basedowa w skojarzeniu z tyreostatykami po uzyskaniu eutyreozy; dawki 75-125 µg: test supresyjny w diagnostyce nadczynności tarczycy; a dawki 75-150 µg: terapia zastępcza i supresyjna złośliwego raka tarczycy, szczególnie po operacji wycięcia tarczycy.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Nieleczona nadczynność tarczycy, niezależnie od etiologii. Nieleczona niedoczynność kory nadnerczy. Nieleczona niedoczynność przysadki. Ostry zawał mięśnia sercowego. Ostre zapalenie mięśnia sercowego. Ostre zapalenie serca. Jednoczesne przyjmowanie lewotyroksyny i leku tyreostatycznego jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży.

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania hormonu tarczycy należy wykluczyć lub wprowadzić odpowiednie leczenie następujących chorób: choroba wieńcowa, dusznica bolesna, nadciśnienie, niedoczynność przysadki lub kory nadnerczy, guzek autonomiczny. Należy szczególnie ostrożnie ustalać lub zwiększać dawkę, aby uniknąć jatrogennej nadczynności tarczycy u pacjentów z chorobą wieńcową, niewydolnością serca lub zaburzeniami rytmu serca (tachyarytmia); może być konieczna częstsza kontrola stężenia hormonów tarczycy. W przypadku wtórnej niedoczynności tarczycy należy wykluczyć jednoczesną niedoczynność kory nadnerczy; jeśli niedoczynność kory nadnerczy zostanie potwierdzona, w pierwszej kolejności należy zastosować hydrokortyzon. Jeśli istnieje podejrzenie występowania guzków autonomicznych tarczycy, należy przeprowadzić test TRH lub scyntygrafię supresyjną. U kobiet z niedoczynnością tarczycy, w okresie pomenopauzalnym, ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia osteoporozy, należy częściej kontrolować czynność tarczycy, w celu uniknięcia zbyt dużych stężeń lewotyroksyny we krwi. W przypadku jednoczesnego stosowania lewotyroksyny i sewelameru należy dokładnie monitorować stężenia TSH, ze względu na ryzyko niedoczynności tarczycy.

Niepożądane działanie

Podczas prawidłowo prowadzonego i kontrolowanego stosowania leku wystąpienie działań niepożądanych jest mało prawdopodobne. Jeśli zalecana dawka nie jest tolerowana lub wystąpiło przedawkowanie leku, szczególnie w przypadku zbyt szybkiego zwiększania dawki na początku leczenia, mogą wystąpić objawy, jak w przypadku nadczynności tarczycy - należy wtedy zmniejszyć dobową dawkę lewotyroksyny lub przerwać jej podawanie na kilka dni; po ustąpieniu objawów leczenie można wznowić ostrożnie ustalając dawkowanie. W pojedynczych przypadkach obserwowano wstrząs anafilaktyczny - w takich przypadkach należy przerwać podawanie leku. Bardzo rzadko: wstrząs anafilaktyczny, zmniejszenie masy ciała, niepokój, bezsenność, drżenie, ból głowy, łagodne nadciśnienie śródczaszkowe, tachykardia, arytmia, palpitacje, dławica piersiowa, wymioty, biegunka, nadmierna potliwość, osłabienie mięśni, kurcze mięśni, zaburzenia miesiączkowania, uczucie gorąca, gorączka. Częstość nieznana: pokrzywka, skurcz oskrzeli, obrzęk krtani.

Ciąża i laktacja

Rozpoczęte wcześniej leczenie hormonami tarczycy należy nieprzerwanie prowadzić w czasie ciąży i laktacji. Pomimo szerokiego stosowania lewotyroksyny w ciąży, jej negatywny wpływ na płód pozostaje nieznany. Z powodu zwiększonego stężenia estrogenów we krwi w czasie ciąży, u kobiet z niedoczynnością tarczycy może zwiększać się zapotrzebowanie na lewotyroksynę - czynność tarczycy należy kontrolować zarówno w ciąży, jak i po jej zakończeniu i jeśli to konieczne dostosować dawkę lewotyroksyny. Jednoczesne stosowanie lewotyroksyny z lekami tyreostatycznymi w ciąży jest przeciwwskazane. Leki tyreostatyczne, w odróżnieniu od lewotyroksyny, mogą przenikać przez barierę łożyska w dawkach oddziaływujących na płód. Równoczesne stosowanie lewotyroksyny wymaga stosowania większych dawek leku tyreostatycznego, co może powodować rozwój niedoczynności tarczycy u płodu. Z tego powodu, w przypadku nadczynności tarczycy w czasie ciąży, dopuszczalne jest jedynie leczenie małymi dawkami leków tyreostatycznych. Należy unikać przeprowadzania testu supresyjnego u kobiet w ciąży. Ilość hormonów tarczycy wydzielana do mleka kobiecego, nawet w przypadku leczenia dużymi dawkami lewotyroksyny, nie stanowi dawki wystarczającej dla rozwinięcia nadczynności tarczycy lub hamowania wydzielania TSH u dziecka karmionego piersią.

Uwagi

Brak danych wskazujących, iż lek upośledza zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Lewotyroksyna może osłabiać działanie hipoglikemiczne insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych - należy kontrolować stężenie glukozy we krwi (szczególnie na początku leczenia) i jeśli to konieczne dostosować dawkę leków przeciwcukrzycowych. Wypiera leki przeciwzakrzepowe z ich połączeń z białkami osocza, przez co może nasilać ich działanie - należy regularnie kontrolować koagulogram i ewentualnie zmniejszyć dawki leków przeciwzakrzepowych. Cholestyramina i kolestypol hamują wchłanianie lewotyroksyny - nie należy ich podawać w ciągu 4-5 h od podania hormonu tarczycy. Leki zobojętniające sok żołądkowy zawierające glin, węglan wapnia lub sole żelaza mogą osłabiać wchłanianie lewotyroksyny - lewotyroksynę należy przyjmować co najmniej  2 h przed ich zastosowaniem. Sewelamer i węglan lantanu mogą obniżać biodostępność lewotyroksyny - lewotyroksynę należy przyjmować co najmniej 1 h przed lub 3 h po spożyciu sewelameru lub węglanu lantanu. Propyltiouracyl, glikokortykoidy, β-adrenolityki i środki kontrastujące zawierające jod hamują przekształcanie T4 do postaci T3. Z powodu dużej zawartości jodu, amiodaron może wywołać zarówno niedoczynność jak i nadczynność tarczycy; ze względu na ryzyko istnienia guzka autonomicznego, należy szczególnie uważnie kontrolować stan pacjenta w przypadku podejrzenia występowania wola guzkowego. Podanie fenytoiny w szybkim wlewie dożylnym może spowodować zwiększenie stężenia wolnej lewotyroksyny i liotyroniny we krwi oraz w rzadkich przypadkach może wywołać zaburzenia rytmu serca. Salicylany, dikumarol, duże dawki furosemidu (250 mg), klofibrat i inne leki mogą wypierać lewotyroksynę z połączeń z białkami, powodując wzrost stężenia wolnej tyroksyny we krwi. Sertralina, chlorochina/proguanil zmniejszają skuteczność lewotyroksyny i zwiększają stężenie TSH we krwi. Barbiturany i inne leki indukujące enzymy wątrobowe mogą przyspieszać eliminację lewotyroksyny przez wątrobę. Podczas stosowania leków antykoncepcyjnych zawierających estrogeny oraz w trakcie stosowania HTZ może się zwiększyć zapotrzebowanie na lewotyroksynę. Produkty sojowe mogą zmniejszać wchłanianie lewotyroksyny w jelitach - szczególnie na początku oraz po zakończeniu stosowania diety bogatej w produkty sojowe, może się okazać konieczne ponowne dostosowanie dawki leku.

Preparat zawiera substancję Levothyroxine sodium.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 75 µg lub 100 µg soli sodowej lewotyroksyny i odpowiednio 15 µg lub 20 µg soli sodowej liotyroniny. Tabl. zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 25 µg, 50 µg, 75 µg, 88 µg, 100 µg, 112 µg, 125 µg, 137 µg, 150 µg, 175 µg lub 200 µg soli sodowej lewotyroksyny. Tabl. zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 50 µg lub 100 µg lewotyroksyny sodowej.

1 tabl. zawiera 50 µg, 75 µg, 100 µg, 125 µg lub 150 µg lewotyroksyny sodowej.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 40 mg metyloprednizolonu w postaci octanu oraz 10 mg chlorowodorku lidokainy. Lek zawiera alkohol benzylowy.

1 tabl. zawiera 30 mg, 60 mg, 90 mg chlorowodorku cynakalcetu. Preparat zawiera laktozę.

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 5,3 mg lub 12 mg somatropiny.

1 fiolka zawiera 40 mg mekaserminy. Lek zawiera alkohol benzylowy (9 mg/ml).

1 ampułka (1 ml) zawiera 4 mg betametazonu (5,3 mg soli sodowej fosforanu betametazonu).

1 tabl. zawiera 25 µg, 50 µg, 75 µg, 88 µg, 100 µg, 112 µg, 125 µg, 137 µg, 150 µg, 175 µg lub 200 µg soli sodowej lewotyroksyny. Tabl. zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 30 mg, 60 mg, 90 mg chlorowodorku cynakalcetu. Preparat zawiera laktozę.

1 ml roztworu zawiera 6,7 mg somatropiny. 1 mg somatropiny odpowiada 3 j.m. somatropiny.

1 amp. (1 ml) zawiera 100 µg karbetocyny. Aktywność oksytocynowa wynosi ok. 50 j.m./1 ml.

1 fiolka zawiera 30 mg lanreotydu w postaci octanu lanreotydu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Nadczynność przysadki mózgowej - przyczyny, objawy i leczenie Nadczynność przysadki mózgowej - przyczyny, objawy i leczenie

Nadczynność przysadki mózgowej oznacza nadmiar hormonów przysadki. Jej najczęstszą przyczyną są guzy przysadki mózgowej (zwykle gruczolaki), które wydzielają lub uwalniają hormony przysadki ...

więcej

Kretynizm (choroba): objawy, przyczyny i leczenie kretynizmu Kretynizm (choroba): objawy, przyczyny i leczenie kretynizmu

Kretynizm to nie tylko obelga, ale i wyróżniana w medycynie jednostka chorobowa. Objawy kretynizmu obejmują zaburzenia intelektualne, ale i liczne problemy somatyczne. ...

więcej

Aldosteron: rola i normy Aldosteron: rola i normy

Aldosteron to hormon zaliczany do mineralokortykosteroidów produkowanych przez warstwę kłębkowatą nadnerczy. Zarówno zbyt niskie stężenie tego hormonu, jak i powyżej górnej granicy ...

więcej

Estradiol: jak ten ważny hormon żeński wpływa na organizm kobiety? Estradiol: jak ten ważny hormon żeński wpływa na organizm ...

Estradiol jest podstawowym kobiecym hormonem płciowym. Wywiera on oczywiście wpływ na kobiece narządy rozrodcze i zjawiska związane z rozrodczością, ale oprócz wpływa ...

więcej

Zespół oporności na hormony tarczycy Zespół oporności na hormony tarczycy

Zespół oporności na hormony tarczycy to choroba tarczycy dość nietypowa – w jej przebiegu pacjenci doświadczać mogą bowiem jednocześnie objawów nadczynności i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.