Lercan

1 tabl. powl. zawiera 10 mg lub 20 mg chlorowodorku lerkanidypiny. Tabletki zawierają laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Lercan 56 szt., tabl. powl. 40,05zł 2017-10-31

Działanie

Antagonista wapnia z grupy pochodnych dihydropirydyny. Hamuje przezbłonowy transport jonów wapnia do komórek serca i mięśni gładkich. Działanie hipotensyjne jest wynikiem bezpośredniego działania rozkurczającego mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, co powoduje zmniejszenie całkowitego obwodowego oporu naczyniowego. Pomimo krótkiego okresu półtrwania w surowicy krwi, lerkanidypina charakteryzuje się długotrwałym działaniem dzięki dużemu powinowactwu i rozpuszczalności w lipidach błon komórkowych. Na skutek dużego powinowactwa do komórek mięśni gładkich naczyń, nie działa inotropowo ujemnie. Z powodu nasilonego efektu pierwszego przejścia przez wątrobę, całkowita biodostępność lerkanidypiny podawanej w trakcie posiłków wynosi 10%. Biodostępność lerkanidypiny zwiększa się 4-krotnie po zastosowaniu do 2 h po bogatym w tłuszcze posiłku. W ponad 98% wiąże się z białkami osocza. Jest metabolizowana głównie do nieaktywnych metabolitów. Ponad 50% dawki jest wydalane z moczem. T0,5 w fazie eliminacji wynosi 8-10 h. Czas działania wynosi 24 h. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub poddawanych dializie zwiększa się stężenie lerkanidypiny w osoczu (o około 70%). U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby, całkowita biodostępność lerkanidypiny jest większa.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: zalecana jednorazowa dawka dobowa wynosi 10 mg. Dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę. Należy ją zwiększać stopniowo, ponieważ pełne działanie przeciwnadciśnieniowe może wystąpić w ciągu 2 tyg. W przypadku niewystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego podczas monoterapii, preparat można stosować w skojarzeniu z lekami β-adrenolitycznymi (np. atenolol), lekami moczopędnymi (np. hydrochlorotiazyd) lub inhibitorami ACE (np. kaptopryl lub enalapryl). Nie należy stosować dawek większych niż zalecane, gdyż zwiększa się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych bez zwiększenia skuteczności leczenia. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczne dostosowanie dawkowania, jednak leczenie preparatem pacjentów w tej grupie wiekowej należy rozpoczynać z ostrożnością. U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek lub wątroby zalecana zwykle dawka dobowa może być dobrze tolerowana, jednak należy zachować szczególną ostrożność podczas zwiększania dawki do 20 mg na dobę. Przeciwnadciśnieniowe działanie lerkanidypiny może być nasilone u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby - należy rozważyć dostosowanie dawkowania. Sposób podania. Tabletki należy przyjmować co najmniej 15 min przed posiłkiem.

Wskazania

Leczenie łagodnego lub umiarkowanego nadciśnienia tętniczego samoistnego.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na lerkanidypinę, pochodne dihydropirydyny lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Zwężenie drogi odpływu krwi z lewej komory serca. Nieleczona zastoinowa niewydolność serca. Niestabilna dusznica bolesna. Ciężkie zaburzenia czynności nerek lub wątroby. Świeży zawał mięśnia sercowego i okres 1 miesiąca od jego wystąpienia. Jednoczesne stosowanie z silnym inhibitorem cytochromu CYP3A4, cyklosporyną lub sokiem grejpfrutowym. Kobiety w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji. Ciąża i okres karmienia piersią.

Środki ostrożności

Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego, którzy nie mają wszczepionego stymulatora serca oraz u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek lub wątroby. Ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności lewej komory serca. Stosowanie niektórych krótko działających pochodnych dihydropirydyny może zwiększać ryzyko wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Mimo że lerkanidypina jest długo działającym lekiem, należy stosować ją ostrożnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Brak danych dotyczących stosowania preparatu u pacjentów poniżej 18 lat - nie zaleca się podawania w tej grupie wiekowej.

Niepożądane działanie

Niezbyt często: ból i zawroty głowy, częstoskurcz, kołatanie serca, uderzenia gorąca, obrzęki obwodowe. Rzadko: senność, dławica piersiowa, nudności, niestrawność, biegunka, ból brzucha, wymioty, wysypka, bóle mięśniowe, wielomocz, osłabienie, zmęczenie. Bardzo rzadko: nadwrażliwość, omdlenia, przerost dziąseł, przemijające zwiększenie aktywności AlAT i AspAT, niedociśnienie tętnicze, zwiększona częstość oddawania moczu, bóle w klatce piersiowej. Niektóre pochodne dihydropirydyny mogą w rzadkich przypadkach spowodować wystąpienie bólu w okolicy przedsercowej lub napadów dławicy piersiowej. Bardzo rzadko, u pacjentów z wcześniej rozpoznaną dławicą piersiową może wystąpić nasilenie i zwiększenie częstości występowania napadów bólów wieńcowych, w pojedynczych przypadkach może wystąpić zawał serca.

Ciąża i laktacja

Preparat jest przeciwwskazany w ciąży i okresie karmienia piersią. Kobiety w wieku rozrodczym przyjmujące lerkanidypinę powinny stosować skuteczną antykoncepcję. Lerkanidypina może przenikać do mleka kobiecego. Płodność. Brak danych klinicznych dotyczących wpływu lerkanidypiny na płodność. U pacjentów leczonych antagonistami wapnia zaobserwowano odwracalne zmiany biochemiczne w główce plemników, które mogą mieć negatywny wpływ na zapłodnienie. W przypadku wielokrotnego nieudanego zabiegu zapłodnienia in vitro, jeśli nie znaleziono innej przyczyny niepowodzenia należy uwzględnić wpływ antagonistów wapnia.

Uwagi

Lerkanidypina nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, jednak z powodu możliwości wystąpienia zawrotów głowy, uczucia nadmiernego osłabienia, zmęczenia lub senności należy zachować ostrożność.

Interakcje

Lerkanidypina jest metabolizowana przez cytochrom CYP3A4, dlatego inhibitory i induktory cytochromu CYP3A4 mogą wpływać na metabolizm i eliminację lerkanidypiny. Należy unikać jednoczesnego podawania chlorowodorku lerkanidypiny z inhibitorami cytochromu CYP3A4 (np. ketokonazolem, itrakonazolem, rytonawirem, erytromycyną, troleandomycyną). Badanie z ketokonazolem wykazało znaczne zwiększenie stężenia lerkanidypiny w osoczu (15-krotne zwiększenie pola pod krzywą i 8-krotne zwiększenie Cmax dla enancjomeru- S-lerkanidypiny). Cyklosporyny i lerkanidypiny nie należy stosować jednocześnie - po jednoczesnym podaniu w osoczu zwiększa się stężenie obu leków. Podczas leczenia lerkanidypiną nie należy pić soku grejpfrutowego - sok grejpfrutowy spowalnia metabolizm lerkanidypiny, zwiększa jej biodostępność i nasila działanie hipotensyjne. W trakcie jednoczesnego stosowania lerkanidypiny w dawce dobowej 20 mg i midazolamu doustnie u pacjentów w podeszłym wieku stwierdzono zwiększenie wchłaniania lerkanidypiny (o około 40%) i zmniejszenie szybkości wchłaniania (wydłużenie Tmax z 1,75 do 3 h). Stężenie midazolamu nie uległo zmianie. Szczególnie ostrożnie należy stosować lerkanidypinę i inne substraty cytochromu CYP 3A4: terfenadynę, astemizol, leki przeciwarytmiczne klasy III (takie jak amiodaron, chinidyna). Podczas jednoczesnego stosowania chlorowodorku lerkanidypiny i induktorów cytochromu CYP3A4, takich jak leki przeciwdrgawkowe (np. fenytoina, karbamazepina) i ryfampicyna należy zachować ostrożność, z powodu zmniejszenia przeciwnadciśnieniowego działania lerkanidypiny. Stosując jednocześnie lerkanidypinę i leki aktywujące cytochrom CYP3A4, należy częściej niż zwykle kontrolować ciśnienie tętnicze i odpowiednio dostosować dawkę lerkanidypiny. Podawanie chlorowodorku lerkanidypiny jednocześnie z metoprololem, który jest metabolizowany głównie w wątrobie, nie wpływa na biodostępność metoprololu, ale powoduje zmniejszenie biodostępności lerkanidypiny o 50%. To działanie może być spowodowane zmniejszeniem przez β-adrenolityki przepływu krwi przez wątrobę i może występować podczas stosowania innych leków z tej grupy. Lerkanidypinę można stosować w leczeniu skojarzonym z lekami β-adrenolitycznymi, ale może być konieczne dostosowanie jej dawki. Badanie kliniczne ochotników w wieku 65 ± 7 lat, którym podawano fluoksetynę (inhibitor cytochromu CYP2D6 i CYP3A4) nie wykazało istotnej klinicznie zmiany właściwości farmakokinetycznych lerkanidypiny. Jednoczesne podawanie 800 mg cymetydyny na dobę nie powoduje istotnych zmian stężenia lerkanidypiny w osoczu krwi, ale większe dawki dobowe cymetydyny należy podawać ostrożnie, ponieważ może zwiększyć się biodostępność i nasilić działanie hipotensyjne lerkanidypiny. Jednoczesne podawanie 20 mg lerkanidypiny na dobę pacjentom długotrwale leczonym β-metylodigoksyną nie powoduje wystąpienia interakcji między tymi lekami. U zdrowych ochotników, którym podawano na czczo digoksynę a następnie 20 mg lerkanidypiny na dobę, występowało zwiększenie Cmax digoksyny średnio o 33%, a pole powierzchni pod krzywą i klirens nerkowy nie zmieniły się w sposób znaczący. Należy ściśle kontrolować stan pacjentów leczonych digoksyną i lerkanidypiną w celu wykrycia objawów zatrucia digoksyną. Jednoczesne podawanie 20 mg na dobę lerkanidypiny i 40 mg na dobę symwastatyny nie zmienia w sposób znaczący pola powierzchni pod krzywą dla lerkanidypiny, natomiast pole powierzchni pod krzywą dla symwastatyny zwiększa się o 56%, a jej czynnego metabolitu, β-hydroksykwasu o 28%. Opisane oddziaływanie prawdopodobnie nie ma znaczenia klinicznego. Ponadto interakcja między lerkanidypiną i symwastatyną nie zachodzi, gdy lerkanidypina jest podawana rano a symwastatyna wieczorem. Jednoczesne podawanie zdrowym ochotnikom na czczo 20 mg lerkanidypiny nie zmieniło właściwości farmakokinetycznych warfaryny. Lerkanidypina nie wykazuje interakcji z lekami moczopędnymi i inhibitorami ACE. W trakcie stosowania lerkanidypiny nie należy pić alkoholu z powodu możliwości nasilenia działania hipotensyjnego.

Preparat zawiera substancję Lercanidipine hydrochloride.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 10 mg maleinianu enalaprylu i 10 mg chlorowodorku lerkanidypiny lub 20 mg maleinianu enalaprylu i 10 mg chlorowodorku lerkanidypiny lub 20 mg maleinianu enalaprylu i 20 mg chlorowodorku lerkanidypiny. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 10 mg lub 20 mg chlorowodorku lerkanidypiny. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 10 mg lub 20 mg chlorowodorku lerkanidypiny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 10 mg chlorowodorku lerkanidypiny (co odpowiada 9,4 mg lerkanidypiny) lub 20 mg chlorowodorku lerkanidypiny (co odpowiada 18,8 mg lerkanidypiny).

1 tabl. powl. zawiera 10 mg lub 20 mg chlorowodorku lerkanidypiny. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 10 mg chlorowodorku lerkanidypiny (co odpowiada 9,4 mg lerkanidypiny) lub 20 mg chlorowodorku lerkanidypiny (co odpowiada 18,8 mg lerkanidypiny). Preparat zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

100 g preparatu zawiera: 50 g nalewki z ziela konwalii mianowanej, 25 g nalewki z kwiatostanu głogu i 25 g nalewki z korzenia kozłka lekarskiego. Preparat zawiera etanol.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę

HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę lub małopłytkowość poheparynowa, to jeden z niepożądanych skutków ubocznych, który jest charakterystycznych dla tego leku przeciwkrzepliwego. ...

więcej

SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.