Lansoprazole Genoptim

1 kaps. dojelitowa zawiera 15 mg lub 30 mg lanzoprazolu. Kapsułki zawierają sacharozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Lansoprazole Genoptim 28 szt., kaps. dojelitowe, twarde 16,78zł 2017-10-31

Działanie

Lek hamujący ostatni etap wytwarzania kwasu żołądkowego w komórkach okładzinowych żołądka w wyniku hamowania aktywności H+/K+-ATP-azy. Działanie leku jest odwracalne, zależne od dawki i wpływa zarówno na podstawowe, jaki i stymulowane wydzielanie kwasu solnego. Po doustnym podaniu Cmax we krwi występuje po 1,5-2 h. Biodostępność po podaniu pojedynczej dawki wynosi 80-90%, pokarm spowalnia wchłanianie i zmniejsza dostępność biologiczną o ok. 50%. Lanzoprazol wiąże się z białkami osocza w ok. 97%. Jest metabolizowany w dużym stopniu w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP2C19 oraz częściowo przez izoenzym CYP3A4. T0,5 wynosi około 1-2 h, ok. 1/3 podanej dawki wydalane jest z moczem, pozostała część z kałem.

Dawkowanie

Doustnie. Choroba wrzodowa dwunastnicy: 30 mg raz na dobę, przez 2-4 tyg. Choroba wrzodowa żołądka: 30 mg raz na dobę przez 4-8 tyg. Refluksowe zapalenie przełyku: 30 mg raz na dobę przez 4-8 tyg. Zapobieganie refluksowemu zapaleniu przełyku: 15 mg raz na dobę, w razie konieczności dawkę można zwiększyć do 30 mg na dobę. Eradykacja Helicobacter pylori (należy uwzględnić obowiązujące lokalne wytyczne dotyczące oporności bakterii, czasu trwania leczenia (najczęściej 7 dni, jednak niekiedy do 14 dni) oraz właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych): lanzoprazol 30 mg + klarytromycyna 250-500 mg + amoksycylina 1 g 2 razy na dobę przez tydzień; lanzoprazol 30 mg + klarytromycyna 250 mg + metronidazol 400-500 mg 2 razy na dobę przez tydzień. Odsetek eradykacji H. pylori po kuracji klarytromycyną w skojarzeniu z lanzoprazolem i amoksycyliną lub metronidazolem wynosi do 90%. Po upływie 6 miesięcy od zakończenia skutecznej eradykacji ryzyko ponownego zakażenia jest niewielkie, a zatem prawdopodobieństwo nawrotu jest również małe. Stosowano również następujący schemat leczenia: lanzoprazol 30 mg + amoksycylina 1 g + metronidazol 400-500 mg 2 razy na dobę - uzyskano niższe wskaźniki eradykacji w porównaniu ze schematami zawierającymi klarytromycynę. Ten schemat leczenia może być odpowiedni dla pacjentów, u których istnieją przeciwwskazania do eradykacji z użyciem klarytromycyny, kiedy lokalny odsetek odporności na metronidazol jest niski. Łagodne wrzody żołądka i dwunastnicy u pacjentów wymagających stałego leczenia NLPZ: 30 mg raz na dobę przez 4-8 tyg. U pacjentów obciążonych wysokim ryzykiem choroby wrzodowej lub w przypadku trudno gojących się owrzodzeń, należy prawdopodobnie zastosować dłuższy cykl leczenia i (lub) większą dawkę. Profilaktyka owrzodzeń żołądka i dwunastnicy towarzyszących leczeniu NLPZ u pacjentów z grupy ryzyka (np. wiek >65 lat lub choroba wrzodowa żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie), wymagających stałego leczenia NLPZ: 15 mg raz na dobę, jeżeli leczenie jest nieskuteczne, należy zastosować dawkę 30 mg raz na dobę. Objawowa choroba refluksowa przełyku: 15 mg lub 30 mg na dobę. Jeżeli nie uzyskano złagodzenia objawów po 4 tyg. leczenia dawką 30 mg raz na dobę, zaleca się przeprowadzenie dodatkowych badań. Zespół Zollingera i Ellisona: dawka początkowa wynosi 60 mg na dobę; dawkę należy dostosowywać indywidualnie, a leczenie należy kontynuować tak długo, jak to jest konieczne; stosowane były dawki do 180 mg na dobę, jeżeli wymagana dawka dobowa przekracza 120 mg, należy ją podawać w 2 dawkach podzielonych. Szczególne grupy pacjentów.  Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką chorobą wątroby zaleca się regularne kontrole oraz zmniejszenie dawki dobowej o 50%. U pacjentów w podeszłym wieku może być konieczny indywidualny dobór dawkowania, u tych pacjentów nie należy stosować dawki >30 mg na dobę, chyba że istnieją istotne wskazania kliniczne. Nie zaleca się stosowania preparatu u małych dzieci. Należy unikać stosowania u dzieci Sposób podania. Kapsułki należy przyjmować co najmniej 30 min przed posiłkiem, raz na dobę, rano, z wyjątkiem sytuacji, w której lanzoprazol jest stosowany w eradykacji zakażenia H. pylori (stosować 2 razy na dobę). Połykać w całości, popijając płynem.

Wskazania

Leczenie choroby wrzodowej dwunastnicy i żołądka. Leczenie refluksowego zapalenia przełyku. Zapobieganie refluksowemu zapaleniu przełyku. Eradykacja zakażenia Helicobacter pylori w połączeniu z odpowiednią terapią antybiotykową w leczeniu choroby wrzodowej związanej z zakażeniem H. pylori. Leczenie łagodnych owrzodzeń żołądka i dwunastnicy towarzyszących leczeniu NLPZ u pacjentów wymagających stałego leczenia NLPZ. Zapobieganie owrzodzeniom żołądka i dwunastnicy związanych z leczeniem NLPZ u pacjentów z ryzykiem choroby wrzodowej, wymagających stałego leczenia. Objawowa choroba refluksowa przełyku. Zespół Zollingera i Ellisona.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Nie należy stosować lanzoprazolu w połączeniu z atazanawirem.

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem leczenia choroby wrzodowej żołądka lanzoprazolem należy wykluczyć możliwość występowania złośliwego nowotworu żołądka, ponieważ lanzoprazol może maskować objawy choroby i opóźniać rozpoznanie. Ostrożnie stosować u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem czynności wątroby. Zmniejszenie kwaśności soku żołądkowego wywołane działaniem lanzoprazolu może zwiększać liczbę bakterii normalnie występujących w przewodzie pokarmowym. Leczenie lanzoprazolem może prowadzić do niewielkiego zwiększenia ryzyka zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie z rodzajów Salmonella i Campylobacter. U pacjentów z chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy należy brać pod uwagę zakażenie H. pylori jako możliwy czynnik etiologiczny. W przypadku leczenia podtrzymującego trwającego dłużej niż rok, należy regularnie i dokładnie oceniać stosunek korzyści do ryzyka. U pacjentów leczonych lanzoprazolem bardzo rzadko opisywano przypadki zapalenia okrężnicy; w razie wystąpienia ciężkiej i (lub) uporczywej biegunki, należy rozważyć przerwanie leczenia. Zastosowanie w celu zapobiegania owrzodzeniom trawiennym u pacjentów wymagających długotrwałego leczenia NLPZ powinno być ograniczone wyłącznie do pacjentów z grup wysokiego ryzyka (np. przebyte krwawienie z przewodu pokarmowego, perforacja lub owrzodzenie w wywiadzie, zaawansowany wiek, łączne stosowanie leków zwiększających ryzyko działań niepożądanych ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego [np. kortykosteroidy lub leki przeciwzakrzepowe], współwystępowanie ciężkich chorób lub długotrwałe stosowanie NLPZ w największych zalecanych dawkach). Inhibitory pompy protonowej, w szczególności w przypadku stosowania ich w dużych dawkach i przez długi okres (>1 rok), mogą nieznacznie zwiększać ryzyko złamania w okolicy biodrowej, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób w podeszłym wieku lub w przypadku obecności innych znanych czynników ryzyka. Badania obserwacyjne sugerują, że inhibitory pompy protonowej mogą zwiększać ogólne ryzyko złamań o 10-40 %. Częściowo wzrost może być spowodowany innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z grupy ryzyka osteoporozy powinni otrzymać opiekę zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi oraz powinni przyjmować odpowiednie ilości witaminy D i wapnia. U pacjentów leczonych omeprazolem przez co najmniej 3 mies. (w większości przypadków przez rok) notowano ciężką hipomagnezemię, która u większości pacjentów ustepowała po suplementacji magnezu i odstawieniu inhibitora pompy protonowej. Jeśli przewiduje się długotrwałe leczenie lub podczas jednoczesnego podawania digoksyny lub leków, które mogą powodować hipomagnezemię (np. leki moczopędne), należy rozważyć pomiar stężenia magnezu przed rozpoczęciem leczenia oraz okresowo w trakcie leczenia lanzoprazolem. Stosowanie inhibitorów pompy protonowej jest związane ze sporadycznym występowaniem podostrej postaci skórnej tocznia rumieniowatego (SCLE). Jeśli pojawią się zmiany skórne, zwłaszcza w miejscach narażonych na działanie promieni słonecznych, z jednoczesnym bólem stawów, pacjent powinien niezwłocznie poszukać pomocy medycznej, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania preparatu. Wystąpienie SCLE w przeszłości po zastosowaniu inhibitora pompy protonowej może zwiększyć ryzyko SCLE w wyniku leczenia innymi inhibitorami pompy protonowej. Ze względu na zawartość sacharozy, pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami metabolicznymi związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy oraz niedoborem sacharazy-izomaltazy nie powinni przyjmować tego leku.

Niepożądane działanie

Często: ból i zawroty głowy, nudności, biegunka, ból brzucha, zaparcia, wymioty, wzdęcia z oddawaniem gazów, suchość błony śluzowej jamy ustnej lub gardła, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, pokrzywka, świąd, osutka, zmęczenie. Niezbyt często: trombocytopenia, eozynofilia, leukopenia, depresja, bóle stawów, bóle mięśni, złamanie w okolicy stawu biodrowego, nadgarstka lub kręgosłupa, obrzęki. Rzadko: niedokrwistość, bezsenność, halucynacje, splątanie, niepokój, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, parestezje, senność, drżenia mięśniowe, zaburzenia widzenia, zapalenie języka, kandydoza przełyku, zapalenie trzustki, zaburzenia smaku, zapalenie wątroby, żółtaczka, wybroczyny, plamica, utrata owłosienia, rumień wielopostaciowy, nadwrażliwość na światło, śródmiąższowe zapalenie nerek, ginekomastia, gorączka, nadmierna potliwość, obrzęk naczynioruchowy, jadłowstręt, impotencja. Bardzo rzadko: agranulocytoza, pancytopenia, zapalenie okrężnicy, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zwiększenie stężenia cholesterolu i triglicerydów, hiponatremia. Częstość nieznana: hipomagnezemia, podostra postać skórna tocznia rumieniowatego.

Ciąża i laktacja

Nie zaleca się stosowania lanzoprazolu u kobiet w ciąży. Nie wiadomo, czy lanzoprazol przenika do mleka matek karmiących. W badaniach na zwierzętach wykazano przenikanie lanzoprazolu do mleka. Przy podejmowaniu decyzji o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią, bądź kontynuowaniu lub przerwaniu leczenia lanzoprazolem, należy rozważyć korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści ze stosowania lanzoprazolu dla matki.

Uwagi

Ze względu na to, że mogą wystąpić zawroty głowy, zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia i senność, zdolność reagowania może ulec pogorszeniu.

Interakcje

Lanzoprazol może zaburzać wchłanianie leków, których dostępność biologiczna zależy od pH kwasu żołądkowego. Łączne stosowanie lanzoprazolu w dawce 60 mg raz na dobę i atazanawiru w dawce 400 mg u zdrowych ochotników prowadziło do zmniejszenia układowej ekspozycji na atazanawir (zmniejszenie AUC i Cmax o około 90%) - lanzoprazol nie powinien być stosowany jednocześnie z atazanawirem. Wchłanianie ketokonazolu i itrakonazolu z przewodu pokarmowego zwiększa się w obecności kwasu żołądkowego. Ponieważ stosowanie lanzoprazolu może prowadzić do zmniejszenia stężeń ketokonazolu i itrakonazolu do wartości mniejszych niż terapeutyczne, należy unikać skojarzonego stosowania tych leków. Jednoczesne podawanie lanzoprazolu i digoksyny może powodować zwiększenie stężenia digoksyny w osoczu - należy monitorować stężenie digoksyny w osoczu, a w razie konieczności dostosować jej dawkę na początku i na końcu leczenia lanzoprazolem. Lanzoprazol może powodować zwiększenie osoczowego stężenia leków metabolizowanych przez izoenzym CYP3A4. Należy zachować ostrożność w przypadku łącznego stosowania lanzoprazolu z lekami o wąskim oknie terapeutycznym, które są metabolizowane przez ten izoenzym. Lanzoprazol powoduje zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu, przez co może osłabiać jej skuteczność kliniczną - zaleca się ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania. Jednoczesne stosowanie lanzoprazolu i takrolimusu powoduje zwiększenie osoczowego stężenia takrolimusu (takrolimus jest substratem izoenzymu CYP3A i glikoproteiny P [P-gp]). Podanie lanzoprazolu zwiększa średnią układową ekspozycję na takrolimus do 81%. Zaleca się kontrolę stężenia takrolimusu w osoczu na początku lub pod koniec leczenia lanzoprazolem. W warunkach in vitro obserwowano zahamowanie aktywności P-gp przez lanzoprazol - nie jest znane znaczenie kliniczne tego zjawiska. Można rozważyć zmniejszenie dawki lanzoprazolu w przypadku łącznego stosowania lanzoprazolu i fluwoksaminy, która jest inhibitorem izoenzymu CYP2C19, stężenie lanzoprazolu w osoczu wzrasta nawet 4-krotnie. Leki indukujące aktywność izoenzymów CYP2C19 i CYP3A4, np. ryfampicyna oraz preparaty zawierające ziele dziurawca zwyczajnego mogą znacznie zmniejszać stężenie lanzoprazolu w osoczu. Sukralfat/leki zobojętniające kwas żołądkowy mogą zmniejszać dostępność biologiczną lanzoprazolu, dlatego lanzoprazol należy zażywać po upływie co najmniej 1 h od przyjęcia leków z tej grupy. Nie przeprowadzono badań interakcji, jednak brak jest dowodów na klinicznie istotne interakcje lanzoprazolu i NLPZ.

Preparat zawiera substancję Lansoprazole.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 kaps. zawiera 15 mg lub 30 mg lanzoprazolu. Lek zawiera sacharozę.

1 kaps. zawiera 15 mg lansoprazolu. Preparat zawiera sacharozę.

1 kaps. zawiera 15 mg lub 30 mg lanzoprazolu. Lek zawiera sacharozę.

1 kaps. dojelitowa zawiera 15 mg lub 30 mg lanzoprazolu. Kapsułki zawierają sacharozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp. (2 ml) zawiera 100 mg chlorowodorku tiaminy, 100 mg chlorowodorku pirydoksyny, 1 mg cyjanokobalaminy i 20 mg chlorowodorku lidokainy.

1 ml zawiera 100 j. (około 0,58 mg) laronidazy. 1 fiolka (5 ml) zawiera 500 j. laronidazy (oraz 1,29 mmol sodu).

1 kaps. zawiera 100 mg DL-metioniny, 50 mg L-cystyny, 50 mg pantotenianu wapnia, 1,5 mg witaminy B1, 10 mg witaminy B6, 20 mg kwasu p-aminobenzoesowego, 50 mg wyciągu z prosa, 50 mg wyciągu z kiełków pszenicy, 50 mg drożdży piwnych oraz składniki mineralne w postaci chelatów: 2 mg żelaza, 2 mg cynku i 0,5 mg miedzi.

1 tabl. zawiera 52 mg jonów magnezowych w postaci 200 mg ciężkiego węglanu magnezu. Preparat zawiera sorbitol.

1 tabl. drażowana zawiera 50 mg (Sylimarol 35 mg) lub 100 mg (Sylimarol 70 mg) wyciągu suchego z łuski ostropestu plamistego. Preparat zawiera benzoesan sodu, sacharozę. Ponadto Sylimarol 35 mg zawiera indygotynę E 132 i żółcień chinolinową E 104.

1 ml (ok. 30 kropli) roztworu zawiera 15 000 j.m. cholecalcyferolu (1 kropla zawiera ok. 500 IU cholecalcyferolu). Preparat zawiera sacharozę i alkohol benzylowy.

1 g roztw. zawiera 1,11 mg octanu deksametazonu i 50 mg tymolu.

1 kaps. zawiera 70 mg sylimaryny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg ranitydyny.

1 kaps. zawiera 2x109 CFU bakterii kwasu mlekowego: Lactobacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Zapalenie otrzewnej – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania po zapaleniu otrzewnej Zapalenie otrzewnej – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania po ...

Zapalenie otrzewnej to stan bezpośredniego zagrożenia życia. W związku z tym gdy pojawią się objawy zapalenia otrzewnej, nie należy podejmować prób samodzielnego ...

więcej

Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak leczyć przewlekłe zaparcia u dorosłych? Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak ...

Zaparcia nawykowe u dorosłych zazwyczaj są efektem błędów dietetycznych. Stosowanie ubogoresztkowej diety, która zawiera bardzo niewielkie ilości błonnika, powoduje osłabienie ruchów perystaltycznych ...

więcej

Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i dorosłych Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i ...

Przyczyny braku apetytu są różne. Zaburzenia łaknienia u dzieci często są efektem błędów żywieniowych rodziców, którym zdarza się zmuszać dzieci do jedzenia. ...

więcej

Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy? Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy?

Szkorbut, zwany chorobą żeglarzy , jest chorobą spowodowaną niedoborem witaminy C (kwasu askorbinowego). Szkorbut został opisany przez Hipokratesa (ok. 460 p.n.e. - ...

więcej

Niedrożność jelit - objawy, przyczyny i leczenie Niedrożność jelit - objawy, przyczyny i leczenie

Niedrożność jelit oznacza upośledzenie pasażu treści pokarmowej przez jelito cienkie i grube w następstwie zahamowania ich perystaltyki. Niedrożność jelit często stanowi przyczynę ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.