Lakea®

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Lakea® 30 szt., tabl. powl. 16,16zł 2017-10-31

Działanie

Antagonista receptorów angiotensyny II (typu AT1). Losartan oraz jego czynny metabolit (kwas karboksylowy) blokują fizjologiczne działanie angiotensyny II, niezależnie od źródła i drogi jej syntezy, m.in. działanie wazopresyjne i pobudzające uwalnianie aldosteronu. W efekcie dochodzi do zmniejszenia naczyniowego oporu obwodowego i obniżenia ciśnienia tętniczego. Po podaniu doustnym losartan dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, niezależnie od spożywanego pokarmu. Biodostępność wynosi 33%. Maksymalne stężenia losartanu i jego czynnego metabolitu uzyskuje się odpowiednio, 1 h i 3-4 h po podaniu. Losartan i kwas karboksylowy wiążą się z białkami osocza w co najmniej 99%. Około 14% dawki leku ulega przekształceniu do czynnego metabolitu. Losartan i jego metabolity są wydalane z kałem (58%) i z moczem (35%). T0,5 losartanu wynosi ok. 2 h, a czynnego metabolitu 6-9 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Nadciśnienie tętnicze: U większości pacjentów zwykle stosowana dawka początkowa i podtrzymująca wynosi 50 mg losartanu raz na dobę. U niektórych pacjentów korzystne może być zwiększenie dawki do 100 mg raz na dobę (rano). Maksymalne działanie lecznicze uzyskuje się po upływie 3 do 6 tygodni od rozpoczęcia leczenia.  Losartan można stosować w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, zwłaszcza z lekami moczopędnymi (np. hydrochlorotiazydem Niewydolność serca: Zwykle stosowana dawka początkowa wynosi 12,5 mg* raz na dobę. Dawkę tę należy na ogół zwiększać stopniowo w odstępach tygodniowych (tj. 12,5 mg/dobę, 25 mg/dobę, 50 mg/dobę) aż do uzyskania zwykle stosowanej dawki podtrzymującej 50 mg raz na dobę, jeśli jest ona tolerowana przez pacjenta. Zmniejszenie ryzyka udaru mózgu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory serca, udokumentowanym w badaniu EKG Dawka początkowa wynosi zazwyczaj 50 mg losartanu raz na dobę. Na podstawie wartości ciśnienia tętniczego krwi można zadecydować o dodaniu hydrochlorotiazydu w małej dawce i (lub) dawkę losartanu zwiększyć do 100 mg raz na dobę. Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą typu II i białkomoczem >0,5 g/dobę: zwykle stosowana dawka początkowa wynosi 50 mg na dobę. Dawkę tę można zwiększyć do 100 mg raz na dobę w zależności od reakcji ciśnienia tętniczego, począwszy od miesiąca po rozpoczęciu leczenia. Preparat można podawać razem z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (np. lekami moczopędnymi, antagonistami wapnia, α-lub β- adrenolitykami oraz z lekami przeciwnadciśnieniowymi o działaniu ośrodkowym), a także z insuliną lub innymi zwykle stosowanymi lekami przeciwcukrzycowymi (np. pochodnymi sulfonylomocznika, glitazonami i inhibitorami glukozydazy). U pacjentów ze zmniejszoną objętością krwi krążącej (np. leczonych dużymi dawkami leków moczopędnych) zalecana dawka początkowa wynosi 25 mg raz na dobę. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i pacjentów poddawanych hemodializie dostosowanie dawki początkowej nie jest konieczne. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki. Brak doświadczenia terapeutycznego dotyczącego stosowania losartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, dlatego jego podawanie pacjentom z tej grupy jest przeciwwskazane. U pacjentów w podeszłym wieku poniżej 75 lat dostosowanie dawki początkowej nie jest konieczne; u pacjentów powyżej 75 lat zaleca się zastosowanie mniejszej dawki początkowej (25 mg raz na dobę). Dzieci i młodzież. Dla pacjentów o mc. większej niż 20 kg, ale mniejszej niż 50 kg, którzy są w stanie połknąć tabletkę, zalecana dawka wynosi 25 mg raz na dobę. W wyjątkowych przypadkach dawkę można zwiększyć maksymalnie do 50 mg raz na dobę. Dawkowanie należy dostosować do uzyskanej reakcji ciśnienia tętniczego. Dla pacjentów o mc. większej niż 50 kg dawka początkowa wynosi 50 mg raz na dobę. W wyjątkowych przypadkach dawkę można zwiększyć maksymalnie do 100 mg raz na dobę. U dzieci nie badano dawek dobowych większych niż 1,4 mg/kg mc. (lub większych niż 100 mg). Nie zaleca się stosowania losartanu u dzieci w wieku poniżej 6 lat, u dzieci ze wskaźnikiem przesączania kłębuszkowego 2 pc. oraz u dzieci z zaburzeniami czynności wątroby. Losartan można podawać jednocześnie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Tabletki można stosować niezależnie od posiłków.

Wskazania

Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego. Zmniejszenie ryzyka udaru mózgu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory serca, udokumentowanym w badaniu EKG. Leczenie chorób nerek u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2, z białkomoczem ≥0,5 g/dobę, jako jeden z elementów leczenia przeciwnadciśnieniowego. Leczenie przewlekłej niewydolności serca (u pacjentów w wieku co najmniej 60 lat), jeśli leczenie inhibitorami ACE zostało uznane za nieodpowiednie ze względu na działania niepożądane lub przeciwwskazania; u pacjentów z niewydolnością serca, których stan ustabilizował się podczas leczenia inhibitorem konwertazy angiotensyny, nie należy zmieniać leczenia na losartan; frakcja wyrzutowa lewej komory serca powinna wynosić u tych pacjentów co najmniej 40% i pozostawać stabilna podczas leczenia przewlekłej niewydolności serca; należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania losartanu i β-adrenolityku.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na losartan lub którąkolwiek substancję pomocniczą. II i III trymestr ciąży. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR 2).

Środki ostrożności

Pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie należy uważnie monitorować. Brak wystarczających danych dotyczących stosowania preparatu u pacjentów z istotnym hemodynamicznie zwężeniem zastawki serca lub z kardiomiopatią. U pacjentów ze zmniejszoną objętością krwi krążącej i (lub) ubytkiem soli na skutek intensywnego leczenia lekami moczopędnymi, ograniczeniem soli w diecie, w wyniku biegunki lub wymiotów, może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze, zwłaszcza po podaniu pierwszej dawki leku lub po zwiększeniu dawki. Niedobory soli i (lub) płynów należy uzupełnić przed podaniem preparatu lub zastosować mniejszą dawkę początkową. Zalecenia te dotyczą również stosowania u dzieci. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, z cukrzycą lub bez cukrzycy, często stwierdza się zaburzenia elektrolitowe, które wymagają odpowiedniego postępowania. Należy ściśle kontrolować stężenie potasu i kreatyniny w osoczu, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca i klirensem kreatyniny 30-50 ml/min. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania losartanu i leków moczopędnych oszczędzających potas, preparatów potasu i zamienników soli kuchennej zawierających potas. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby w wywiadzie należy rozważyć stosowanie mniejszej dawki. Stosowanie losartanu nie jest zalecane u dzieci z zaburzeniami czynności wątroby. Opisywano zaburzenia czynności nerek, w tym ostrą niewydolność nerek (zwłaszcza u pacjentów, u których czynność nerek zależy od układu renina-angiotensyna-aldosteron, np. z ciężką niewydolnością serca lub wcześniejszymi zaburzeniami czynności nerek), powstałe na skutek zahamowania układu renina-angiotensyna-aldosteron. U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej nerki opisywano zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi. U pacjentów z ciężką chorobą nerek i u pacjentów po przeszczepieniu nerki konieczne jest zachowanie ostrożności, ze względu na ryzyko wystąpienia niedokrwistości. Stosowanie losartanu u dzieci ze wskaźnikiem przesączania kłębuszkowego 2 pc. nie jest zalecane ze względu na brak dostępnych danych. Podczas leczenia losartanem należy systematycznie kontrolować czynność nerek. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy lek stosowany jest przy współistnieniu innych stanów (takich jak gorączka lub odwodnienie), które mogą zaburzać czynność nerek. Jednoczesne stosowanie losartanu i inhibitorów ACE upośledza czynność nerek - nie zaleca się jednoczesnego stosowania. Nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z pierwotnym aldosteronizmem. Nadmierne zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i chorobą naczyń mózgowych może spowodować zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu. Ze względu na brak dostatecznego doświadczenia dotyczącego leczenia losartanem pacjentów z niewydolnością serca i jednoczesnymi ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa IV wg NYHA), a także pacjentów z niewydolnością serca i istotnymi klinicznie, zagrażającymi życiu zaburzeniami rytmu serca, losartan należy stosować ostrożnie u tych pacjentów. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania losartanu i β-adrenolityku. Szczególna ostrożność jest wskazana u pacjentów ze zwężeniem zastawki dwudzielnej lub aortalnej, lub ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory serca. Brak dowodów, że preparat zmniejsza ryzyko udaru u pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) - w związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu. Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Doświadczenie dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży 6-16 lat w leczeniu nadciśnienia tętniczego jest ograniczone. Dostępne są ograniczone dane farmakokinetyczne, dotyczące dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku powyżej 1 miesiąca. Nie zaleca się stosowania losartanu u dzieci poniżej 6 lat ze względu na ograniczoną ilość danych dostępnych dla tej grupy wiekowej. Preparat zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy.

Niepożądane działanie

Często: bezsenność, ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, kaszel, zakażenia górnych dróg oddechowych, przekrwienie błony śluzowej nosa, zapalenie zatok, choroby zatok, ból brzucha, nudności, biegunka, niestrawność, kurcz mięśni, ból pleców, ból nóg, ból mięśni, moczenie nocne, częstsze oddawanie moczu, zakażenia układu moczowego, astenia, zmęczenie, ból w klatce piersiowej, hiperkaliemia, niewielkie zmniejszenie wartości hematokrytu i stężenia hemoglobiny. Niezbyt często: niedokrwistość, plamica Schonleina-Henocha, wybroczyny, hemoliza, jadłowstręt, dna moczanowa, niepokój, zaburzenia lękowe, napady lęku, splątanie, depresja, niezwykłe sny, zaburzenia snu, senność, osłabienie pamięci, nerwowość, parestezje, neuropatia obwodowa, drżenie, migrena, omdlenie, niewyraźne widzenie, pieczenie i (lub) kłucie w oku, zapalenie spojówek, zmniejszenie ostrości widzenia, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, szumy uszne, niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, ból mostka, dławica piersiowa, blok przedsionkowo-komorowy IIst., zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zawał mięśnia sercowego, kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca (migotanie przedsionków, bradykardia zatokowa, tachykardia, tachykardia komorowa, migotanie komór), zapalenie naczyń, uczucie dyskomfortu w gardle, zapalenie gardła, zapalenie krtani, duszność, zapalenie oskrzeli, krwawienie z nosa, zapalenie błony śluzowej nosa, niedrożność dróg oddechowych, zaparcie, ból zęba, suchość błony śluzowej w jamie ustnej, wzdęcie, zapalenie błony śluzowej żołądka, wymioty, łysienie, zapalenie skóry, suchość skóry, rumień, nagłe zaczerwienienie skóry, nadwrażliwość na światło, świąd, wysypka, pokrzywka, pocenie się, ból ramion, obrzęk stawów, ból kolan, bóle mięśniowo-szkieletowe, bóle barków, sztywność, ból stawów, zapalenie stawów, ból biodra, fibromialgia, osłabienie siły mięśniowej, zmniejszone libido, impotencja, obrzęk twarzy, gorączka, niewielkie zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy. Rzadko: reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk krtani i głośni (powodujące niedrożność dróg oddechowych) i (lub) obrzęk twarzy, gardła, warg i (lub) języka), pokrzywka. Bardzo rzadko: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny. Częstość nieznana: zaburzenia czynności wątroby. Profil działań niepożądanych u dzieci jest podobny do obserwowanego u dorosłych pacjentów; ilość danych uzyskanych w populacji pediatrycznej jest ograniczona.

Ciąża i laktacja

Nie zaleca się stosowania losartanu w I trymestrze ciąży. Stosowanie w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Podawanie antagonistów receptora angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży wywołuje toksyczne działania u płodu ludzkiego (osłabienie czynności nerek, małowodzie, opóźnione kostnienie czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia). Jeśli ekspozycja na antagonistę receptora angiotensyny II miała miejsce od II trymestru ciąży, zaleca się ultrasonograficzną kontrolę nerek i czaszki. Noworodki matek leczonych antagonistami receptora angiotensyny II należy ściśle obserwować, czy nie wystąpi u nich niedociśnienie tętnicze. Ze względu na brak odpowiednich danych nie zaleca się stosowania preparatu w okresie karmienia piersią.

Uwagi

Podczas leczenia mogą wystąpić zawroty głowy (szczególnie na początku leczenia lub podczas zwiększania dawki), co należy uwzględnić podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych.

Interakcje

W badaniach farmakokinetycznych nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji z hydrochlorotiazydem, digoksyną, warfaryną, cymetydyną, ketokonazolem i fenobarbitalem. Stwierdzono, że ryfampicyna i flukonazol zmniejszają stężenie czynnego metabolitu losartanu. Nie oceniano znaczenia klinicznego tej interakcji. Stosowanie losartanu w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi nasila działanie zmniejszające ciśnienie tętnicze krwi. W przypadku jednoczesnego stosowania z tiazydowymi lekami moczopędnymi działanie zmniejszające ciśnienie tętnicze w przybliżeniu sumuje się. Jednoczesne stosowanie losartanu i leków zatrzymujących potas lub zwiększających jego stężenie (np. leków moczopędnych oszczędzających potas, preparatów potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas) może powodować zwiększenie stężenia potasu w surowicy - skojarzone stosowanie nie jest zalecane. W przypadku jednoczesnego stosowania antagonistów angiotensyny II i NLPZ (takich jak inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy w dawce >3 g/dobę i niewybiórcze NLPZ) może nastąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NLPZ może powodować zwiększone ryzyko pogorszenia czynności nerek, w tym również ostrej niewydolności nerek i zwiększenia stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszym osłabieniem czynności nerek - leczenie skojarzone wymaga ostrożności, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku (powinni być odpowiednio nawodnieni i należy rozważyć kontrolowanie czynności nerek po rozpoczęciu leczenia skojarzonego oraz w systematycznie w trakcie jego trwania). Przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy i zwiększenie jego toksyczności opisywano podczas jednoczesnego stosowania litu i inhibitorów ACE, a także bardzo rzadko po zastosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II. Należy zachować ostrożność w przypadku skojarzonego podawania litu i losartanu. Jeśli jednoczesne stosowanie jest niezbędne, podczas leczenia zaleca się kontrolowanie stężenia litu w surowicy. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu renina-angiotensyna-aldosteron w monoterapii.

Preparat zawiera substancję Losartan potassium.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 100 mg losartanu potasu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg lub 100 mg losartanu potasu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu (oraz 102 mg laktozy).

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 100 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu. 1 tabl. powl. forte zawiera 100 mg losartanu potasu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg lub 100 mg losartanu potasowego; tabletki zawierają laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

1 g żelu zawiera 250 j.m. lub 1000 j.m. heparyny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.