Komboglyze

1 tabl. zawiera 2,5 mg saksagliptyny (w postaci chlorowodorku) i 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Komboglyze 60 szt., tabl. powl. 2017-10-31

Działanie

Preparat zawiera dwie substancje czynne zmniejszające stężenie glukozy we krwi o uzupełniających się mechanizmach działania: saksagliptynę - inhibitor dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) i chlorowodorek metforminy - pochodną biguanidu. Saksagliptyna po podaniu doustnym na czczo jest szybko wchłaniana, a maksymalne stężenie leku i głównego metabolitu jest osiągane odpowiednio, w ciągu 2 h i 4 h. Hamowanie aktywności receptora DPP-4 w surowicy krwi przez 24 h, wynika z siły działania, dużego powinowactwa i przedłużonego wiązania z miejscem czynnym receptora. Wiązanie z białkami saksagliptyny i jej głównego metabolitu w surowicy krwi jest nieistotne. Biotransformacja zachodzi przede wszystkim z udziałem CYP3A4/5. Główny metabolit jest także wybiórczym, odwracalnym, kompetycyjnym inhibitorem DPP-4, wykazującym połowę mocy saksagliptyny. Średni końcowy T0,5 w osoczu saksagliptyny i jej głównego metabolitu wynosi odpowiednio 2,5 h i 3,1 h, a średni czas T0,5 hamowania receptora DPP-4 wynosi 26,9 h. Saksagliptyna jest wydalana przez nerki i wątrobę. 75% dawki wydala się z moczem, przy czym 24% jako saksagliptyna a 36% jako jej metabolit; 22% wydala się z kałem. Po doustnym podaniu metforminy maksymalne stężenie w osoczu występuje po 2,5 h. Całkowita biodostępność po podaniu tabletek zawierających 500 mg metforminy u zdrowych osób wynosi w przybliżeniu 50-60%; ok. 20-30% nie wchłoniętej frakcji metforminy jest wydalane z kałem. Wchłanianie metforminy po doustnym podaniu jest wysycone i niecałkowite. Stan stacjonarny w osoczu osiągany jest w ciągu 24-48 h po podaniu. Wiązanie z białkami osocza jest nieznaczne. Metformina przenika do erytrocytów. Wydalana jest z moczem w postaci niezmienionej. Nie zidentyfikowano u ludzi metabolitów metforminy. Lek jest wydalany na drodze przesączania kłębuszkowego i wydzielania kanalikowego. Po podaniu doustnym T0,5 w fazie eliminacji wynosi ok. 6,5 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli z prawidłową czynnością nerek (GFR ≥90 ml/min). Pacjenci z glikemią nieodpowiednio kontrolowaną największymi tolerowanymi dawkami metforminy w monoterapii: preparat stosować w dawce odpowiadającej całkowitej dawce dobowej saksagliptyny wynoszącej 5 mg, podawanej w dawkach 2,5 mg 2 razy na dobę, jak również wcześniej stosowanej dawce metforminy. Pacjenci stosujący wcześniej oddzielnie tabletki saksagliptyny i metforminy: przyjmować lek w dawkach odpowiadających wcześniej stosowanym. Pacjenci z glikemią nieodpowiednio kontrolowaną 2-lekową terapią skojarzoną - insuliną i metforminą, lub pacjenci z glikemią kontrolowaną 3-lekową terapią skojarzoną - insuliną, metforminą i saksagliptyną, przyjmowanymi w osobnych tabletkach: dawka preparatu powinna dostarczyć 2,5 mg saksagliptyny 2 razy na dobę oraz dawkę metforminy podobną do aktualnie stosowanej dawki. W przypadku, gdy preparat jest stosowany w skojarzeniu z insuliną, może być konieczne zmniejszenie dawki insuliny, aby zmniejszyć ryzyko hipoglikemii. Pacjenci z glikemią nieodpowiednio kontrolowaną 2-lekową terapią skojarzoną – pochodną sulfonylomocznika i metforminą lub pacjenci zmieniający 3-lekową terapię skojarzoną - saksagliptyną, metforminą i pochodną sulfonylomocznika, przyjmowanymi w osobnych tabletkach: dawka preparatu powinna dostarczyć 2,5 mg saksagliptyny 2 razy na dobę oraz dawkę metforminy podobną do aktualnie stosowanej dawki. W przypadku, gdy preparat jest stosowany w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika, może być konieczne zastosowanie mniejszej dawki pochodnej sulfonylomocznika aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia hipoglikemii. Szczególne grupy pacjentów. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek nie jest zalecane dostosowywanie dawek (GFR 60-89 ml/min). Wartość GFR należy oznaczyć przed rozpoczęciem leczenia preparatem zawierającym metforminę, a następnie co najmniej raz na rok. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem dalszego pogorszenia czynności nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku czynność nerek należy oceniać częściej, np. co 3-6 mies. Maksymalna dawka dobowa metforminy powinna być optymalnie podzielona na 2-3 dawki na dobę. Przed rozważeniem rozpoczęcia leczenia metforminą u pacjentów z wartością GFR Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby. Nie należy stosować leku u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Pacjenci w podeszłym wieku (≥65 lat). Lek należy stosować ostrożnie w tej grupie pacjentów; konieczne jest kontrolowanie czynności nerek. Dzieci i młodzież. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci w wieku od urodzenia do poniżej 18 lat. Sposób podania. Lek stosować 2 razy na dobę, podczas posiłków.

Wskazania

Lek jest wskazany jako terapia dodana do diety i wysiłku fizycznego w celu poprawy kontroli glikemii u dorosłych pacjentów (w wieku ≥18 lat) z cukrzycą typu 2, u których stosowanie największych tolerowanych dawek metforminy w monoterapii nie zapewniło odpowiedniej kontroli glikemii, lub którzy wcześniej stosowali saksagliptynę i metforminę w skojarzeniu, w oddzielnych tabletkach. Lek jest również wskazany do stosowania w skojarzeniu z insuliną (np. w 3-lekowej terapii skojarzonej) jako terapia dodana do diety i wysiłku fizycznego w celu poprawy kontroli glikemii u dorosłych pacjentów (w wieku ≥18 lat) z cukrzycą typu 2, u których stosowanie insuliny i metforminy w monoterapii nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii. Lek jest także wskazany do stosowania w skojarzeniu z pochodnymi sulfonylomocznika (tj. w 3-lekowej terapii skojarzonej) jako terapia dodana do diety i wysiłku fizycznego w celu poprawy kontroli glikemii u dorosłych pacjentów (w wieku ≥18 lat) z cukrzycą typu 2, u których stosowanie maksymalnych tolerowanych dawek, zarówno metforminy jak i pochodnej sulfonylomocznika, nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą lub ciężkie reakcje nadwrażliwości w wywiadzie z reakcjami anafilaktycznymi włącznie, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy z powodu stosowania leków z grupy inhibitorów dipeptydylopeptydazy 4 (DPP4). Każdy rodzaj ostrej kwasicy metabolicznej (takiej jak kwasica mleczanowa, cukrzycowa kwasica ketonowa). Stan przedśpiączkowy w cukrzycy. Ciężka niewydolność nerek (GFR <30 ml/min). Ostre stany mogące zaburzać czynność nerek, takie jak: odwodnienie, ciężkie zakażenia, wstrząs. Ostre i przewlekłe choroby mogące powodować niedotlenienie tkanek, takie jak: niewydolność serca lub układu oddechowego, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs. Zaburzenia czynności wątroby. Ostre zatrucie alkoholowe, choroba alkoholowa. Karmienie piersią.

Środki ostrożności

Preparatu nie należy stosować u pacjentów z cukrzycą typu 1 ani w leczeniu kwasicy ketonowej w przebiegu cukrzycy. Jeśli podejrzewa się zapalenie trzustki, należy zaprzestać stosowania leku; w przypadku potwierdzenia rozpoznania zapalenia trzustki, nie należy wznawiać leczenia preparatem. Należy zachować szczególną ostrożnośću pacjentów z zapaleniem trzustki w wywiadzie. W przypadkach nagłego pogorszenia czynności nerek dochodzi do kumulacji metforminy, co zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej. W przypadku odwodnienia (ciężka biegunka lub wymioty, gorączka lub zmniejszona podaż płynów) należy tymczasowo wstrzymać stosowanie preparatu i zalecane jest zwrócenie się do lekarza. U pacjentów leczonych metforminą należy ostrożnie rozpoczynać leczenie lekami, które mogą ciężko zaburzyć czynność nerek (takimi jak leki przeciwnadciśnieniowe, moczopędne lub NLPZ). Inne czynniki ryzyka kwasicy mleczanowej to nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność wątroby, źle kontrolowana cukrzyca, ketoza, długotrwałe głodzenie i wszelkie stany związane z niedotlenieniem, jak również jednoczesne stosowanie leków mogących wywołać kwasicę mleczanową. Pacjentów i (lub) ich opiekunów należy poinformować o ryzyku wystąpienia kwasicy mleczanowej. W razie wystąpienia objawów kwasicy mleczanowej pacjent powinien odstawić metforminę i szukać natychmiastowej pomocy medycznej. Odchylenia od wartości prawidłowych w wynikach badań laboratoryjnych obejmują zmniejszenie wartości pH krwi ( 5 mmol/l) oraz zwiększenie luki anionowej istosunku mleczanów do pirogronianów. Należy badać czynność nerek: przed rozpoczęciem leczenia, a następnie w regularnych odstępach czasu; w przypadku czynności nerek z wielkością GFR bliską umiarkowanym zaburzeniom czynności nerek oraz u pacjentów w wieku podeszłym co najmniej 2-4 razy w roku; u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek, z wielkością GFR 59-30 ml/min, przy braku innych stanów, które mogą zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej, dawka wynosi 2,5 mg/1000 mg lub 2,5 mg/850 mg na dobę. Nie zaleca się rozpoczynania leczenia u tych pacjentów. Już stosowane leczenie może być kontynuowane u pacjentów dobrze poinformowanych, którzy podlegają ścisłej kontroli. Metforminę należy tymczasowo odstawić w razie występowania stanów wpływających na czynność nerek. Pogorszenie czynności nerek u pacjentów w podeszłym wieku występuje często i przebiega bezobjawowo. Szczególną ostrożność należy zachować w przypadkach, w których może dojść do zaburzenia czynności nerek, np. w przypadku rozpoczęcia stosowania leków obniżających ciśnienie krwi, leków moczopędnych lub NLPZ. Podawanie leku musi być przerwane bezpośrednio przed zabiegiem chirurgicznym w znieczuleniu ogólnym, podpajęczynówkowym lub zewnątrzoponowym. Leczenie można wznowić nie wcześniej niż po 48 h po zabiegu chirurgicznym lub wznowieniu odżywiania doustnego oraz dopiero po ponownej ocenie czynności nerek i stwierdzeniu, że jest stabilna. Donaczyniowe podanie środków kontrastowych zawierających jod może doprowadzić do nefropatii wywołanej środkiem kontrastowym, powodując kumulację metforminy i zwiększenie ryzyka kwasicy mleczanowej. Należy przerwać stosowanie leku przed badaniem lub podczas badania obrazowego i nie stosować jej przez co najmniej 48 h po badaniu, po czym można wznowić podawanie metforminy pod warunkiem ponownej oceny czynności nerek i stwierdzeniu, że jest ona stabilna. Jako jeden z elementów rutynowej kontroli pacjentów z cukrzycą zaleca się monitorowanie zaburzeń skóry, jak zmiany pęcherzowe, owrzodzenia lub wysypka. Jeśli podejrzewa się reakcję nadwrażliwości na saksagliptynę lek należy odstawić, wykluczyć inne potencjalne przyczyny i włączyć alternatywne leczenie cukrzycy. Ze względu na to, że preparat zawiera metforminę, pacjenci z cukrzycą typu 2 właściwie kontrolowaną preparatem Komboglyze, u których wystąpiły nieprawidłowości w wynikach badań laboratoryjnych i objawy kliniczne choroby (szczególnie niewyraźne i słabo zdefiniowane schorzenia) powinni być natychmiast zbadani pod względem kwasicy ketonowej lub mleczanowej. Ocena stanu pacjenta powinna dotyczyć stężenia elektrolitów i ketonów w surowicy, glukozy we krwi, i jeśli wskazane, wartości pH, stężenia mleczanów, pirogronianów i metforminy we krwi. Jeśli wystąpi jakakolwiek postać kwasicy, należy natychmiast przerwać stosowanie preparatu i podjąć odpowiednie leczenie. Ze względu na ryzyko niewydolności serca należy zachować ostrożność podczas stosowania saksagliptyny u pacjentów ze stwierdzonymi czynnikami ryzyka hospitalizacji z powodu niewydolności serca, takimi jak rozpoznana niewydolność serca lub umiarkowana i ciężka niewydolność nerek. Pacjentów należy poinformować, jakie sącharakterystyczne objawy niewydolności serca oraz pouczyć o konieczności natychmiastowego zgłaszania wystąpienia tych objawów. Jeśli pacjent odczuwa intensywne bóle stawów (związane ze stosowaniem inhibitorów DPP-4), należy indywidualnie ocenić zasadność kontynuacji terapii. Nie ustalono skuteczności i profilu bezpieczeństwa saksagliptyny u pacjentów z zaburzeniami odporności, np. po przeszczepach narządów lub pacjenci z ludzkim zespołem zaburzeń odporności. Stosowanie leków indukujących CYP3A4 takich, jak karbamazepina, deksametazon, fenobarbital, fenytoina i ryfampicyna może zmniejszać działanie hipoglikemizujące saksagliptyny. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii, podczas stosowania insuliny w skojarzeniu z preparatem, może być konieczne zastosowanie mniejszej dawki insuliny lub pochodnej sulfonylomocznika.

Niepożądane działanie

Leczenie saksagliptyną i metforminą (saksagliptyna po jej dodaniu do wcześniejszej terapii metforminą oraz rozpoczynanie leczenia saksagliptyną w skojarzeniu z metforminą). Często: zakażenia górnych dróg oddechowych, zakażenia układu moczowego, zakażenia błony śluzowej żołądka i jelit, zakażenia zatok nosa, zakażenia nosa i gardła (tylko podczas leczenia rozpoczynającego, skojarzonego), ból głowy, wymioty. Saksagliptyna. Działania niepożądane zgłaszane podczas stosowania saksagliptyny po jej wprowadzeniu do obrotu (saksagliptyna w monoterapii, saksagliptyny po jej dodaniu do leczenia metforminą, leczenia początkowego saksagliptyną w skojarzeniu z metforminą, saksagliptyny po jej dodaniu do terapii pochodnymi sulfonylomocznika oraz saksagliptyny po jej dodaniu do leczenia tiazolidynodionami): często: nudności, wysypka; niezbyt często: zapalenie trzustki, reakcje nadwrażliwości, zapalenie skóry, świąd, pokrzywka; rzadko: reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), obrzęk naczynioruchowy. Zdarzenia niepożądane ocenione jako przynajmniej prawdopodobnie związane z lekiem i zgłoszone u przynajmniej 2 pacjentów w grupie stosującej saksagliptynę w dawce 5 mg w porównaniu do grupy kontrolnej. Monoterapia: często: zawroty głowy i zmęczenie. W skojarzeniu z metforminą: często: dyspepsja i bóle mięśni. Rozpoczynanie leczenia w skojarzeniu z metforminą: często: zapalenie błony śluzowej żołądka, niezbyt często: bóle stawów, bóle mięśni i zaburzenia erekcji. W skojarzeniu z metforminą i pochodnymi sulfonylomocznika: często: zawroty głowy, zmęczenie, wzdęcia. Po dodaniu saksagliptyny do leczenia metforminą oraz pochodnymi sulfonylomocznika, całkowita częstość występowania zgłaszanych przypadków hipoglikemii wynosiła 10,2% dla saksagliptyny w dawce 5 mg i 6,3% dla placebo. Obserwowano niewielkie zmniejszenie bezwzględnej liczby limfocytów, które nie było związane z klinicznie istotnymi działaniami niepożądanymi. Metformina. Bardzo często: objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha i zmniejszenie łaknienia, częściej na początku leczenia, w większości przypadków ustępują samoistnie). Często: metaliczny posmak w ustach. Bardzo rzadko: kwasica mleczanowa, niedobór witaminy B12 (długotrwałe stosowanie metforminy związane było ze zmniejszeniem wchłaniania witaminy B12, co bardzo rzadko skutkuje klinicznie znaczącym niedoborem, np. anemia megaloblastyczna), zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby, pokrzywka, rumień, świąd.

Ciąża i laktacja

Preparatu nie należy stosować podczas ciąży. Jeśli pacjentka chce zajść w ciążę lub gdy zajdzie w ciążę podczas leczenia preparatem, należy zaprzestać jego stosowania i zmienić leczenie na stosowanie insuliny najszybciej jak to jest możliwe. Preparatu nie należy stosować u kobiet karmiących piersią. W badaniach metforminy na zwierzętach nie wykazano toksycznego wpływu na reprodukcję.

Uwagi

Saksagliptyna lub metformina mają nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę, że podczas badań dotyczących stosowania saksagliptyny obserwowano zawroty głowy. Ponadto należy ostrzec pacjentów o ryzyku wystąpienia hipoglikemii podczas stosowania preparatu w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, o których wiadomo, że powodują hipoglikemię (np. insulina, pochodne sulfonylomocznika).

Interakcje

Jednoczesne stosowanie wielokrotnych dawek saksagliptyny (2,5 mg 2 razy na dobę) i metforminy (1000 mg 2 razy na dobę) nie zmieniało znacząco farmakokinetyki zarówno saksagliptyny jak i metforminy u pacjentów z cukrzycą typu 2. Nie prowadzono formalnych badań dotyczących interakcji preparatu. Poniższe informacje dotyczą danych dostępnych dla poszczególnych substancji czynnych. Saksagliptyna. Ryzyko wystąpienia istotnych klinicznie interakcji podczas stosowania z innymi lekami jest małe. Metabolizm saksagliptyny zachodzi przede wszystkim z udziałem CYP3A4/5. W przeprowadzonych badaniach in vitro saksagliptyna i jej główny metabolit nie hamowały aktywności CYP1A2, 2A6, 2B6, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 lub 3A4, ani nie pobudzały enzymów CYP1A2, 2B6, 2C9 lub 3A4. W badaniach przeprowadzonych z udziałem zdrowych ochotników farmakokinetyka saksagliptyny i jej głównego metabolitu nie była istotnie zmieniona przez metforminę, glibenklamid, pioglitazon, digoksynę, symwastatynę, omeprazol, leki zobojętniające lub famotydynę. Dodatkowo, saksagliptyna nie zmieniała znacząco farmakokinetyki metforminy, glibenklamidu, pioglitazonu, digoksyny, symwastatyny, substancji czynnych złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiolu i norgestymatu), diltiazemu lub ketokonazolu. Jednoczesne stosowanie saksagliptyny i diltiazemu, umiarkowanie hamującego CYP3A4/5, zwiększa Cmax i AUC saksagliptyny odpowiednio o 63% i 2,1 raza, a wartości aktywnego metabolitu były zmniejszone odpowiednio o 44% i 34%. Jednoczesne stosowanie saksagliptyny i ketokonazolu, silnego inhibitora CYP3A4/5, zwiększa Cmax i AUC dla saksagliptyny odpowiednio o 62% i 2,5 raza, a wartości aktywnego metabolitu były zmniejszone odpowiednio o 95% i 88%. Jednoczesne stosowanie saksagliptyny i ryfampicyny, silnie pobudzającej CYP3A4/5, zmniejsza Cmax i AUC dla saksagliptyny odpowiednio o 53% i 76%. Ryfampicyna nie wpływa na ekspozycję na aktywny metabolit i jego działanie hamujące aktywność DPP4 w osoczu, w okresie pomiędzy podaniem dawek. Jednoczesne stosowanie saksagliptyny i leków indukujących CYP3A4/5 innych niż ryfampicyna (takich, jak karbamazepina, deksametazon, fenobarbital i fenytoina) nie było badane i może powodować zmniejszenie stężenia saksagliptyny i zwiększenie stężenia jej głównego metabolitu. Należy uważnie kontrolować glikemię, jeśli saksagliptyna jest stosowana jednocześnie z silnym induktorem CYP3A4. Nie przeprowadzono szczegółowych badań nad wpływem palenia tytoniu, diety, leków roślinnych i alkoholu na farmakokinetykę saksagliptyny. Metformina. Substancje kationowe wydalane za pomocą wydzielania kanalikowego (np. cymetydyna), mogą wchodzić w interakcje z metforminą jako substancje konkurencyjne dla wspólnego układu transportującego kanalikowego. Cymetydyna, stosowana w dawkach 400 mg 2 razy na dobę, zwiększa AUC metforminy o 50% i Cmax o 81%. Dlatego należy rozważyć dokładną kontrolę glikemiczną, dostosowanie dawki w zakresie zalecanych dawek i zmiany w leczeniu cukrzycy, kiedy jednocześnie z metforminą stosowane są leki zawierające substancje kationowe eliminowane poprzez wydzielanie kanalikowe. Zatrucie alkoholem związane jest ze zwiększonym ryzykiem kwasicy mleczanowej, szczególnie w przypadkach głodzenia, niedożywienia lub zaburzeń czynności wątroby z powodu metforminy. Należy unikać spożywania alkoholu i leków zawierających alkohol. Donaczyniowe podawanie środków kontrastowych zawierających jod może prowadzić do nefropatii pokontrastowej, skutkującej kumulacją metforminy i zwiększeniem ryzyka kwasicy mleczanowej. Stosowanie preparatu musi być przerwane przed badaniem lub podczas badania obrazowego; nie wolno wznawiać jego stosowania przez co najmniej 48 h po badaniu, po czym można wznowić podawanie metforminy pod warunkiem ponownej oceny czynności nerek i stwierdzeniu, że jest ona stabilna. Glikokortykosteroidy (do podawania ogólnego i miejscowego), leki β2-adrenomimetyczne i leki moczopędne wykazują wewnętrzną aktywność hiperglikemiczną. Należy poinformować pacjenta o konieczności częstego kontrolowania stężenia glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia takimi lekami. Jeżeli to konieczne, należy dostosować dawkę leków obniżających stężenie glukozy w trakcie jednoczesnej terapii tymi lekami i po ich odstawieniu. Niektóre leki mogą wywierać niekorzystne działanie na czynność nerek, co może zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej, np. NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-2, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II i leki moczopędne, w szczególności pętlowe. W razie rozpoczynania stosowania lub stosowania takich leków w skojarzeniu z metforminą konieczne jest dokładne monitorowanie czynności nerek.

Preparat zawiera substancje Metformin hydrochloride, Saxagliptin.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 2,5 mg saksagliptyny (w postaci chlorowodorku) i 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg wildagliptyny i 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy.

1 tabl. zawiera 5 mg saksagliptyny (w postaci chlorowodorku). Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 500 mg, 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy.

1 tabl. powl. zawiera 500 mg, 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy.

1 tabl. zawiera 500 mg chlorowodorku metforminy.

1 tabl. zawiera 500 mg lub 850 mg chlorowodorku metforminy.

1 tabl. zawiera 500 mg, 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy. 1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 500 mg chlorowodorku metforminy.

1 tabl. zawiera 50 mg sitagliptyny (w postaci jednowodnego fosforanu) i 1000 mg chlorowodorku metforminy.

1 tabl. powl. zawiera 500 mg lub 850 mg chlorowodorku metforminy.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp. (2 ml) zawiera 100 mg chlorowodorku tiaminy, 100 mg chlorowodorku pirydoksyny, 1 mg cyjanokobalaminy i 20 mg chlorowodorku lidokainy.

1 ml zawiera 100 j. (około 0,58 mg) laronidazy. 1 fiolka (5 ml) zawiera 500 j. laronidazy (oraz 1,29 mmol sodu).

1 kaps. zawiera 100 mg DL-metioniny, 50 mg L-cystyny, 50 mg pantotenianu wapnia, 1,5 mg witaminy B1, 10 mg witaminy B6, 20 mg kwasu p-aminobenzoesowego, 50 mg wyciągu z prosa, 50 mg wyciągu z kiełków pszenicy, 50 mg drożdży piwnych oraz składniki mineralne w postaci chelatów: 2 mg żelaza, 2 mg cynku i 0,5 mg miedzi.

1 tabl. drażowana zawiera 50 mg (Sylimarol 35 mg) lub 100 mg (Sylimarol 70 mg) wyciągu suchego z łuski ostropestu plamistego. Preparat zawiera benzoesan sodu, sacharozę. Ponadto Sylimarol 35 mg zawiera indygotynę E 132 i żółcień chinolinową E 104.

1 tabl. zawiera 52 mg jonów magnezowych w postaci 200 mg ciężkiego węglanu magnezu. Preparat zawiera sorbitol.

1 g roztw. zawiera 1,11 mg octanu deksametazonu i 50 mg tymolu.

1 kaps. zawiera 2x109 CFU bakterii kwasu mlekowego: Lactobacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052.

1 draż. zawiera 100 mg benfotiaminy i 100 mg chlorowodorku pirydoksyny. Preparat zawiera sacharozę.

1 ml (ok. 30 kropli) roztworu zawiera 15 000 j.m. cholecalcyferolu (1 kropla zawiera ok. 500 IU cholecalcyferolu). Preparat zawiera sacharozę i alkohol benzylowy.

1 kaps. zawiera 70 mg sylimaryny. Preparat zawiera laktozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Przepuklina udowa: przyczyny i objawy. Jak wygląda leczenie przepukliny udowej? Przepuklina udowa: przyczyny i objawy. Jak wygląda leczenie przepukliny ...

Przepuklina udowa to schorzenie diagnozowane głównie u kobiet, zwłaszcza tych, które już rodziły. Jeśli więc odczuwasz przewlekły dyskomfort w okolicy pachwiny, górnej ...

więcej

Zapalenie otrzewnej – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania po zapaleniu otrzewnej Zapalenie otrzewnej – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania po ...

Zapalenie otrzewnej to stan bezpośredniego zagrożenia życia. W związku z tym gdy pojawią się objawy zapalenia otrzewnej, nie należy podejmować prób samodzielnego ...

więcej

Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak leczyć przewlekłe zaparcia u dorosłych? Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak ...

Zaparcia nawykowe u dorosłych zazwyczaj są efektem błędów dietetycznych. Stosowanie ubogoresztkowej diety, która zawiera bardzo niewielkie ilości błonnika, powoduje osłabienie ruchów perystaltycznych ...

więcej

Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i dorosłych Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i ...

Przyczyny braku apetytu są różne. Zaburzenia łaknienia u dzieci często są efektem błędów żywieniowych rodziców, którym zdarza się zmuszać dzieci do jedzenia. ...

więcej

Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy? Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy?

Szkorbut, zwany chorobą żeglarzy , jest chorobą spowodowaną niedoborem witaminy C (kwasu askorbinowego). Szkorbut został opisany przez Hipokratesa (ok. 460 p.n.e. - ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.