Klimicin®

1 kaps. zawiera 300 mg klindamycyny (w postaci chlorowodorku). Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Klimicin® 16 szt., kaps. 18,63zł 2017-10-31

Działanie

Antybiotyk linkozamidowy. W zależności od stężenia i rodzaju drobnoustroju działa silnie bakteriostatycznie lub bakteriobójczo. Drobnoustroje wrażliwe na klindamycynę: tlenowe bakterie Gram-dodatnie (Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis - szczepy wytwarzające penicylinazę i szczepy niewytwarzające penicylinazy, Streptococcus spp. - zwłaszcza S. pneumoniae, S. pyogenes grupa A); beztlenowe bakterie Gram-dodatnie (Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp.); beztlenowe bakterie Gram-ujemne (Fusobacterium spp., Bacteroides spp. - w tym B. fragilis, B. melaninogenicus). Bakterie Clostridium difficile, Bacteroides gravilis, Flavobacterium spp. mogą być wrażliwe lub oporne. Nie działa na Enterococcus spp. i Gram-ujemne bakterie tlenowe. Klindamycyna działa także na: Toxoplasma gondii, Plasmodium falciparum, Plasmodium vivax i Babesia spp. oraz na Pneumocystis jiroveci (carinii) w połączeniu z prymachiną. Lek szybko i niemal całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając Cmax w ciągu 1-2 h. Jednoczesne przyjęcie pokarmu wydłuża czas wchłaniania. W 60-94% wiąże się z białkami osocza. Dobrze przenika do tkanek (w tym do kości, dziąseł, tkanek otaczających odleżyny, błony śluzowej żołądka), płynów ustrojowych (śliny, wydzieliny oskrzeli, soku żołądkowego, płynu puchlinowego w przypadku zapalenia otrzewnej, żółci; w przypadku niedrożności przewodów żółciowych antybiotyk nie przenika do żółci). Przenika przez barierę łożyska i do mleka kobiecego. Nie przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego. Klindamycyna jest metabolizowana w wątrobie; niektóre z jej metabolitów są aktywne. Metabolity są wydalane są głównie z żółcią i częściowo z moczem. Około 13% dawki jest wydalane z moczem w postaci aktywnej - częściowo jako klindamycyna i częściowo jako jej aktywne metabolity. Tylko 5% aktywnej postaci jest wydalane z kałem. Hemodializa nie usuwa klindamycyny z organizmu. T0,5 w fazie eliminacji wynosi 2-4 h. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub z niewydolnością wątroby T0,5 jest dłuższy.  U wcześniaków T0,5 jest wyraźnie dłuższy, wynosi ok. 8,7 h. U pacjentów z celiakią, uchyłkowatością jelita lub chorobą Crohna wchłanianie klindamycyny jest zwiększone. U pacjentów chorych na AIDS biodostępność klindamycyny jest 1,5 razy większa niż u osób zdrowych.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: umiarkowane zakażenia - 150 mg co 6 h; ciężkie zakażenia 300-450 mg co 6 h. Dzieci o mc. >10 kg: 8-25 mg kg/mc./dobę w 3-4 dawkach podzielonych. W zakażeniach wywołanych przez paciorkowce ß-hemolizujące lek podaje się przez co najmniej 10 dni. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagane zmniejszenie dawki, jeśli lek podawany jest co 8 h. Jednakże u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy monitorować stężenie klindamycyny we krwi i zależnie od wyników może być konieczne zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępów między dawkami. U pacjentów z lekką lub umiarkowaną niewydolnością nerek nie ma konieczności zmniejszenia dawki, jeśli lek podawany jest co 8 h. Jednakże u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub bezmoczem należy monitorować stężenie klindamycyny we krwi i zależnie od wyników może być konieczne zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępów między dawkami do 8 lub nawet 12 h. Klindamycyna nie jest eliminowana z organizmu podczas hemodializy, dlatego nie ma konieczności podawania dodatkowej dawki leku przed dializą ani po dializie. U osób w podeszłym wieku dostosowanie dawki nie jest konieczne. Preparat można przyjmować niezależnie od posiłku. Kapsułkę należy połknąć popijając płynem (np. szklanką wody).

Wskazania

Ciężkie zakażenia wywołane przez bakterie wrażliwe na klindamycynę: zakażenia układu oddechowego wywołane przez bakterie beztlenowe, Streptococcus pneumoniae i inne paciorkowce, Staphylococcus aureus; zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez Streptococcus pyogenes, Staphylococcus aureus i bakterie beztlenowe; zakażenia kości i stawów wywołane przez Staphylococcus aureus; posocznica wywołana przez Staphylococcus aureus; zakażenia w obrębie jamy brzusznej wywołane przez bakterie beztlenowe; zakażenia żeńskich narządów płciowych wywołane przez bakterie beztlenowe. W przypadku ciężkiego przebiegu choroby wskazane jest zastosowanie preparatu w postaci dożylnej. U chorych z posocznicą zaleca się rozpoczynanie leczenia od dożylnego podania klindamycyny. Klindamycynę należy stosować wyłącznie w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych. Planując zastosowanie klindamycyny lekarz powinien wziąć pod uwagę rodzaj zakażenia oraz rozważyć ryzyko biegunki. Notowano bowiem przypadki zapalenia okrężnicy, występującego nawet 2 lub 3 tyg. po podaniu preparatu. Podejmując decyzję o leczeniu należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na klindamycynę, linkomycynę lub substancje pomocnicze preparatu.

Środki ostrożności

Nie stosować w zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych z powodu niewystarczającego stężenia leku w płynie mózgowo-rdzeniowym. Ostrożnie stosować u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego (takimi jak celiakia, uchyłkowatość jelit, choroba Leśniowskiego-Crohna), zwłaszcza u pacjentów z chorobami żołądka i jelit w wywiadzie (np. przebytym zapaleniem jelita grubego), ze względu na możliwość zwiększonego wchłaniania klindamycyny; z alergią (atopią) w wywiadzie; z nadwrażliwością na penicylinę; z zaburzeniami czynności wątroby (okresowo kontrolować aktywność enzymów wątrobowych); z zaburzeniami czynności nerek; z zaburzeniami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (miastenia, choroba Parkinsona). U każdego pacjenta, u którego wystąpiła biegunka po zastosowaniu antybiotyku, należy rozważyć możliwość wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy - po ustaleniu rozpoznania tej choroby należy odstawić antybiotyk i wdrożyć odpowiednie leczenie. Wystąpienie wstrząsu anafilaktycznego, zespołu Stevensa-Johnsona lub innych reakcji nadwrażliwości jest wskazaniem do odstawienia preparatu. Ze względu na zawartość laktozy, nie stosować preparatu u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: reakcje nadwrażliwości z wysypką. Często: biegunka, ból brzucha, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątroby. Niezbyt często: blokada nerwowo-mięśniowa, nudności, wymioty, wysypka plamisto-grudkowa, pokrzywka. Rzadko: gorączka, obrzęk (Quinckego, obrzęki stawów). Bardzo rzadko: ciężkie, ostre reakcje nadwrażliwości, wstrząs anafilaktyczny, przemijające zapalenie wątroby. Ponadto: zapalenie pochwy, agranulocytoza, leukopenia, eozynofilia, neutropenia, małopłytkowość, reakcje rzekomoanafilaktyczne, osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS), zaburzenia smaku, jadłowstręt, wzdęcia, gazy, zapalenie przełyku, owrzodzenie przełyku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, żółtaczka, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, ostra uogólniona osutka krostkowa, rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry, pęcherzowe zapalenie skóry, wysypka odropodobna, świąd. Długotrwale leczenie może prowadzić do nadkażeń wywołanych przez oporne drobnoustroje, najczęściej grzyby.

Ciąża i laktacja

W ciąży stosować tylko w przypadku zdecydowanej konieczności. Nie należy karmić piersią podczas stosowania klindamycyny.

Uwagi

Podczas długotrwałego stosowania (ponad 3 tyg.) należy regularnie kontrolować morfologię krwi oraz czynność wątroby i nerek. W trakcie leczenia należy obserwować pacjenta pod kątem nadkażenia (np. opornymi bakteriami lub grzybami).

Interakcje

Klindamycyna może nasilać działanie leków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe (np. eteru, tubokuraryny, bromku pankuronium) - w przypadku jednoczesnego stosowania może być konieczne zmniejszenie ich dawki. Może osłabiać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych - zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji podczas leczenia klindamycyną. Jednoczesne stosowanie z preparatami hamującymi perystaltykę zwiększa ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy, gdyż może nasilać się wchłanianie toksyn uwalnianych przez Clostridium difficile. Klindamycyna działa antagonistycznie z antybiotykami makrolidowymi (np. erytromycyną) lub chloramfenikolem - nie stosować łącznie. Działa synergistycznie z gentamycyną w stosunku do wielu szczepów Enterobacteriacae i Pseudomonas aeruginosa; z prymachiną w stosunku do Pneumocystis jiroveci (carinii); z trowafloksacyną lub lewofloksacyną w stosunku do bakterii beztlenowych. Drobnoustroje oporne na linkomycynę wykazują również oporność na klindamycynę (tzw. oporność krzyżowa). U pacjentów otrzymujących klindamycynę razem z antagonistą witaminy K (tj. warfaryna, acenokumarol i fluindion) notowano zwiększenie wartości wskaźników krzepnięcia: czasu protrombinowego (PT), międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) i (lub) czasu krwawienia. U pacjentów leczonych antagonistami witaminy K należy często kontrolować parametry krzepnięcia.

Preparat zawiera substancję Clindamycin.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml roztworu zawiera 150 mg klindamycyny (w postaci fosforanu); roztwór zawiera alkohol benzylowy.

1 tabl. powl. zawiera 300 mg lub 600 mg klindamycyny (w postaci chlorowodorku).

1 g żelu zawiera 10 mg (1%) klindamycyny (w postaci fosforanu) i 0,25 mg (0,025%) tretynoiny; żel zawiera p-hydroksybenzoesany metylu i propylu, butylohydroksytoluen.

1 ml płynu i emulsji oraz 1 g żelu zawiera 10 mg klindamycyny w postaci fosforanu.

1 kaps. zawiera 75 mg, 150 mg lub 300 mg klindamycyny (w postaci chlorowodorku); tabl. zawierają laktozę. Po sporządzeniu - 5 ml syropu zawiera 75 mg klindamycyny (w postaci chlorowodorku palmitynianu); granulat zawiera sacharozę.

1 g żelu zawiera 10 mg klindamycyny w postaci fosforanu klindamycyny. Preparat zawiera glikol propylenowy.

1 g żelu zawiera 10 mg klindamycyny w postaci fosforanu. Preparat zawiera glikol propylenowy i parahydroksybenzoesan metylu.

1 g żelu zawiera 10 mg klindamycyny w postaci fosforanu. Preparat zawiera glikol propylenowy i parahydroksybenzoesan metylu.

5 g kremu (zawartość aplikatora) zawiera 100 mg klindamycyny w postaci fosforanu. Preparat zawiera glikol propylenowy i alkohol cetostearylowy.

1 amp. 2 ml i 4 ml zawiera odpowiednio 300 mg i 600 mg klindamycyny w postaci fosforanu. 1 amp. 2 ml i 4 ml zawiera odpowiednio 18 mg i 36 mg alkoholu benzylowego.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.