Ketanest® 50

1 fiolka 20 ml zawiera 200 mg chlorowodorku ketaminy (1 ml = 10 mg ketaminy); 1 fiolka 10 ml zawiera 500 mg chlorowodorku ketaminy (1 ml = 50 mg ketaminy). Ketanest 10 zawiera sód.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
  10. Cena
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Ketanest® 50 5 fiolek 10 ml, roztw. do wstrz. 200,40 zł 2018-01-25

Działanie

Ketamina jest szybko działającym ogólnym lekiem znieczulającym do podawania dożylnego lub domięśniowego. Wywołuje sedację, unieruchomienie, niepamięć oraz efekt przeciwbólowy. Stan wywołany ketaminą nosi nazwę "znieczulenia dysocjacyjnego"; lek ten wybiórczo przerywa przewodzenie w obrębie asocjacyjnych szlaków mózgowych przed wywołaniem blokady czucia somatycznego. Ketamina charakteryzuje się aktywnością sympatykomimetyczną, która skutkuje tachykardią, zwiększeniem ciśnienia tętniczego, zwiększeniem zapotrzebowania na tlen w obrębie mięśnia sercowego i mózgu, zwiększenie mózgowego przepływu krwi oraz zwiększenie ciśnienia śródczaszkowego i wewnątrzgałkowego. Ma również silne działanie rozszerzające oskrzela. Ketamina jest szybko wchłaniana po podaniu pozajelitowym. Faza dystrybucji trwa ok. 45 min, a T 0,5 10-15 min. Cmax w surowicy po godzinie od podania wynosi 0,75 µg/ml, a wpłynie mózgowo-rdzeniowym ok. 0,2 µg/ml. Średnio 91% podanej dawki wydalane jest z moczem, a 3% z kałem.

Dawkowanie

Dożylnie, domięśniowo. Wszystkie dawki podane są w przeliczeniu na ketaminę - zasadę. Dorośli, osoby w podeszłym wieku (>65 lat) oraz dzieci. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku ketamina może być stosowana sama lub w skojarzeniu z innymi środkami znieczulającymi. U pacjentów z marskością wątroby lub innymi zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć zmniejszenie dawki. Przygotowanie do zabiegu. 1. Preparat jest bezpieczny podczas podawania jako jedyny środek znieczulający u pacjentów będących na czczo. Pacjent powinien być na czczo przynajmniej przez 6 h przed podaniem znieczulenia. Stosowanie ketaminy jest możliwe u pacjentów niebędących na czczo, jeśli według oceny lekarza korzyści z zastosowania produktu przewyższają potencjalne ryzyko. 2. Ketamina zwiększa wydzielanie śliny; przed podaniem znieczulenia z odpowiednim wyprzedzeniem należy podać atropinę, hioscynę lub glikopyrrolat, lub inny lek zmniejszający wydzielanie śliny. 3. Midazolam, diazepam, lorazepam lub flunitrazepam stosowane jako premedykacja, lub środki wspomagające ketaminę zmniejszają częstość negatywnych objawów wybudzania z narkozy. Początek i czas trwania znieczulenia. Dawkę należy dostosować do potrzeb danego pacjenta. Ze względu na szybki początek działania leku po podaniu dożylnym, pacjent powinien znajdować się w pozycji podpartej. Dawka dożylna 1-2 mg/kg mc. zazwyczaj powoduje znieczulenie do operacji w czasie 0,5-1 min po wstrzyknięciu, a działanie znieczulające utrzymuje się najczęściej przez 5-10 min. Dawka domięśniowa 10 mg/kg mc. zazwyczaj powoduje znieczulenie do operacji w czasie 3-4 min po wstrzyknięciu, a działanie znieczulające utrzymuje się najczęściej przez 12-25 min. Odzyskiwanie świadomości następuje stopniowo. Preparat stosowany jako jedyny środek znieczulający. Infuzja dożylna. Ketanest 10: nie zaleca się rozcieńczania preparatu . Ketanest 50: do infuzji stosuje się zazwyczaj roztwór zawierający 1 mg katminy/ml w 5% roztworze glukozy lub w 0,9% roztworze chlorku sodu. W przypadku, gdy konieczne jest ograniczenie płynów, zawartość 1 fiolki preparatu Ketanest 50 można dodać do 250 ml płynu do infuzji, otrzymując stężenia ok. 2 mg ketaminy/ml. Całkowita dawka wprowadzająca do znieczulenia w postaci do infuzji wynosi 0,5-2 mg/kg mc. Znieczulenie można podtrzymać poprzez podawanie powolnego wlewu tj. 10-40 µg/kg mc./min (ok. 1-3 mg/min). Szybkość infuzji zależy od reakcji pacjenta  oraz odpowiedzi na znieczulenie. Dawka może zostać zmniejszona w przypadku stosowania środka blokującego przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe o długim czasie działania. Podawanie przerywane. Podawanie dożylne. Początkowa dawka ketaminy podawana dożylnie może wynosić 1-4,5 mg/kg mc. Przeciętna dawka konieczna do uzyskania znieczulenia do zabiegu chirurgicznego trwającego 5-10 min wynosi 2,0 mg/kg mc. Zaleca się, by dożylne podawanie roztworu ketaminy wykonywać powoli (przez 60-120 s). Szybsze podanie preparatu może spowodować depresję oddechową oraz zwiększenie ciśnienia tętniczego. Podawanie domięśniowe. Początkowa dawka może wynosić 6,5-13 mg/kg mc., najczęściej 10 mg/kg mc. Niska początkowa dawka domięśniowa 4 mg/kg mc. była stosowana w mniej bolesnych zabiegach diagnostycznych. Dawka 10 mg/kg mc. zapewnia zazwyczaj 12 do 25 min okresu znieczulenia do zabiegu chirurgicznego. Podtrzymywanie znieczulenia. Zmniejszenie głębokości znieczulenia objawia się oczopląsem, ruchami w odpowiedzi na bodziec oraz wydawaniem dźwięków. Znieczulenie podtrzymuje się poprzez podawanie dodatkowych dawek ketaminy dożylnie lub domięśniowo. Każda dodatkowa dawka podtrzymująca wynosi dla wybranej drogi podtrzymywania od 1/2 do całej dawki zalecanej przy wprowadzeniu do znieczulenia tą drogą, niezależnie od drogi podania dawki wprowadzającej. Im wyższa była całkowita podana dawka preparatu, tym dłużej potrwa odzyskiwanie świadomości po znieczuleniu. Preparat jako środek wprowadzający do znieczulenia przed zastosowaniem innych leków ogólnie znieczulających. Wprowadzenie do znieczulenia uzyskuje się przez dożylne lub domięśniowe podanie pełnej dawki ketaminy określonej powyżej. Jeśli ketaminę podano dożylnie a główny lek znieczulający charakteryzuje powolne działanie, konieczne może być podanie drugiej dawki ketaminy w ciągu 5 do 8 minut po dawce początkowej. Jeśli ketaminę podano domięśniowo a główny lek znieczulający charakteryzuje szybkie działanie, podanie głównego leku znieczulającego można opóźnić do 15 min po wstrzyknięciu ketaminy. Preparat stosowany z innymi środkami znieczulającymi. Ketaminę można kojarzyć z powszechnie stosowanymi lekami znieczulającymi o działaniu ogólnym i miejscowym pod warunkiem utrzymania odpowiedniej wymiany oddechowej. Zakres dawek ketaminy stosowanej jednocześnie z innymi lekami znieczulającymi jest na ogół podobny do podanego powyżej; drugi lek znieczulający może jednak niekiedy pozwolić na zmniejszenie dawki ketaminy. Postępowanie podczas wybudzania pacjenta ze znieczulenia. Po zakończeniu zabiegu należy pacjenta obserwować i w razie potrzeby  monitorować parametry życiowe. Jeśli podczas wybudzania u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy majaczenia przy odzyskiwaniu świadomości, należy rozważyć podanie diazepamu (5 do 10 mg iv. u dorosłych). W celu przerwania ciężkich reakcji podczas wychodzenia ze znieczulenia można podać nasenną dawkę tiobarbitalu (50 do 100 mg iv.). W razie zastosowania któregokolwiek z tych leków okres wybudzania pacjenta może ulec wydłużeniu.

Wskazania

Jako pojedynczy środek znieczulenia ogólnego do krótkotrwałych zabiegów diagnostycznych i chirurgicznych, niewymagających zwiotczenia mięśni szkieletowych. Wprowadzenie do znieczulenia ogólnego przed zastosowaniem innych środków znieczulających. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami znieczulającymi. Szczególne rodzaje zastosowań lub typy zabiegów: jeżeli bardziej wskazane jest podanie domięśniowe; chirurgiczne opracowanie ran, bolesne opatrunki, przeszczepy skóry u pacjentów poparzonych i i inne zabiegi chirurgiczne obejmujące powłoki ciała; niektóre zabiegi neurologiczne, radiodiagnostyczne i leczenie u dzieci, wymagające unieruchomienia; jeżeli kontrola drożności dróg oddechowych jest trudna.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na ketaminę lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Pacjenci w wieku <3 mż. Pacjenci, u których zwiększenie ciśnienia tętniczego może stanowić poważne ryzyko. Rzucawka lub zagrażająca rzucawka. Ciężka choroba wieńcowa lub inna choroba mięśnia sercowego. Uraz mózgu. Zdarzenie naczyniowo - mózgowe (C.V.A) w wywiadzie. Zaburzenia psychiczne w wywiadzie. Pacjenci, u których podejrzewa się lub rozpoznano schizofrenię (nawet jeśli jest dobrze kontrolowana farmakologicznie).

Środki ostrożności

Preparat powinien być stosowany wyłącznie w warunkach szpitalnych przez lub pod nadzorem doświadczonych anestezjologów (chyba, że jest to konieczność zastosowania w nagłym przypadku). Należy zapewnić dostęp do sprzętu reanimacyjnego. Przed zastosowaniem preparatu należy podać odpowiednią dawkę atropiny, hioscyny lub innego środka zmniejszającego wydzielanie śliny. Ponieważ podczas znieczulenia odruchy gardłowe i krtaniowe na ogół pozostają zachowane, ketaminy nie należy stosować jako pojedynczego leku znieczulającego w zabiegach chirurgicznych lub diagnostycznych w obrębie gardła, krtani lub drzewa oskrzelowego. W przypadku zastosowania ketaminy jako pojedynczego środka znieczulającego, należy unikać mechanicznego drażnienia gardła. W wymienionych przypadkach niezbędne może być zastosowanie leków zwiotczających mięśnie, przy zachowaniu odpowiedniej kontroli czynności oddechowej. Do kilku godzin po znieczuleniu mogą wystąpić wymioty. Podczas zabiegu należy monitorować czynność serca u pacjentów ze stwierdzonym nadciśnieniem tętniczym lub zaburzeniem czynności serca. W razie przedawkowania ketaminy może wystąpić depresja oddechowa; konieczne jest zastosowanie wspomaganie oddychania (preferowane jest mechaniczne wspomaganie oddychania zamiast stosowania anałeptyków). Dawkę dożylną należy podawać w czasie 60 do 120 s; szybsze podanie może spowodować wystąpienie przejściowej depresji oddechowej lub bezdechu, oraz zwiększenie ciśnienia tętniczego. W zabiegach chirurgicznych powodujących ból trzewny ketaminę należy uzupełniać środkiem, który hamuje przewodzenie bólu trzewnego. Pacjent może być wypisany do domu dopiero po całkowitym odzyskaniu świadomości; powinien pozostać pod opieką osoby dorosłej i przez 24h po znieczuleniu nie powinien wykonywać ryzykownych czynności. Ciśnienie tętnicze tuż po podaniu znieczulenia ulega zwiększeniu, w ciągu kilku minut osiąga Cmax i powraca do wartości sprzed podania w ciągu 15 min. Podczas ustępowania znieczulenia mogą występować wystąpić zaburzenia psychiczne, różniące się stopniem nasilenia, od przyjemnego stanu przypominającego marzenia senne, poprzez żywe obrazy, halucynacje, koszmary nocne, po majaczenie wymagające natychmiastowej pomocy (obejmujące często uczucie dysocjacji lub unoszenia się). W niektórych przypadkach stanom tym towarzyszą splątanie, pobudzenie i irracjonalne zachowania, które raportowano jako nieprzyjemne doznania. Czas utrzymywania się takich zaburzeń wynosi zazwyczaj do kilku godzin; jednak w niektórych przypadkach obserwowano nawroty do 24 h po operacji. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów: ze zwiększonym ciśnieniem płynu mózgowo-rdzeniowego; przewlekle nadużywających alkoholu oraz z zatruciem alkoholowym; marskością wątroby lub z innymi rodzajami zaburzeń czynności wątroby; ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym (no. jaskrą) - ciśnienie może się istotnie zwiększyć po podaniu pojedynczej dawki ketaminy; ze skłonnościami neurotycznymi lub chorobami psychicznymi (np. schizofrenia, ostre psychozy). Należy zachować ostrożność przy ostrej nawracającej porfirii oraz pacjentów z drgawkami. U pacjentów z nadczynnością tarczycy i pacjentów leczonych hormonami tarczycy występuje zwiększone ryzyko nadciśnienia tętniczego i tachykardii. Ketamina nasila odruch kaszlowy, u pacjentów  z infekcjami płuc lub infekcjami górnych dróg oddechowych, może wywołać skurcz krtani. Stosować ostrożnie u pacjentów: z litymi zmianami śródczaszkowymi, po urazie głowy, stłuczeniu mózgu lub wodogłowiu; hipowolemią, odwodnieniem lub chorobami serca, szczególnie naczyń wieńcowych (np. zastoinowa niewydolność krążenia, niedokrwienie mięśnia sercowego, zawał serca); nadciśnieniem tętniczym o stopniu łagodnym do umiarkowanego i tachyarytmią. U pacjentów z rozpoznanym nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością serca należy podczas zabiegu stałe monitorować czynność serca. Ketanest 10 zawiera 0,11 mmol (lub 2,6 mg) sodu/ml; należy brać to pod uwagę u pacjentów na diecie niskosodowej.

Niepożądane działanie

Często: halucynacje, marzenia senne, koszmary nocne, stan splątania, pobudzenie, irracjonalne zachowania, oczopląs, hipertonia, ruchy toniczno-kloniczne, podwójne widzenie, zwiększenie ciśnienia krwi, zwiększenie częstości pracy serca, zwiększona częstość oddechów, nudności, wymioty, rumień, wysypka odropodobna. Niezbyt często: jadłowstręt, lęk, bradykardia, arytmia, niedociśnienie tętnicze, depresja układu oddechowego, skurcz krtani, ból w miejscu wstrzyknięcia, wysypka w miejscu wstrzyknięcia. Rzadko: reakcje anafilaktyczne, majaczenie, epizody typu flashback (powracanie przebytych doznań psychotycznych), dysforia, bezsenność, dezorientacja, niedrożność układu oddechowego, bezdech, nadmierne wydzielanie śliny, zapalenie pęcherza moczowego, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego. Częstość nieznana: zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby.

Ciąża i laktacja

Ketamina przenika przez łożysko, co należy brać pod uwagę przy zabiegach operacyjnych w okresie ciąży. Nie prowadzono kontrolowanych badań klinicznych u kobiet ciężarnych, z wyjątkiem podawania preparatu podczas cesarskiego cięcia lub porodu naturalnego. Ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa, nie zaleca się stosowania preparatu u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią.

Uwagi

Należy poinformować pacjentów, że nie powinni prowadzić pojazdów, obsługiwać maszyn ani wykonywać niebezpiecznych czynności przez co najmniej 24 h po znieczuleniu.

Interakcje

Stosowanie barbituranów lub środków narkotycznych jednocześnie z ketaminą może wydłużać czas wychodzenia ze znieczulenia, podobnie jak stosowanie premedykacji przy użyciu leków z grupy benzodiazepin. Barbiturany oraz diazepam, jako chemicznie niezgodne z tym preperatem z powodu wytrącania się osadu, nie powinny być podawane z tej samej strzykawki. Inne leki znieczulające ogólnie blokują pobudzanie przez ketaminę układu sercowo- naczyniowego zależne od OUN. Po jednoczesnym zastosowaniu znieczulenia halotanem lub enfluranem występowała istotna depresja układu sercowo- naczyniowego. Jednoczesne zastosowanie halotanu spowalnia dystrybucję i redystrybucję ketaminy i hamuje jej metabolizm wątrobowy. Jednoczesne stosowanie diazepamu lub innych benzodiazepin powoduje zwiększenie stężenia leku w osoczu i zmniejsza klirens ketaminy. Jednoczesne stosowanie podtlenku azotu zmniejsza zapotrzebowanie na ketaminę. Jednoczesne stosowanie ketaminy z gallaminą prowadzi do tachykardii, stosowanie z pankuronium zaś do nadciśnienia tętniczego; żadnego z tych środków zwiotczających mięśnie nie należy stosować jednocześnie z ketaminą. Należy zachować ostrożność podczas stosowania ketaminy u pacjentów przyjmujących hormony tarczycy, ze względu na zwiększone ryzyko nadciśnienia tętniczego i tachykardii. Lek wydłuża czas trwania blokady nerwowo-mięśniowej przez atrakurium oraz tubokurarynę i przyspiesza wystąpienie depresji oddechowej z bezdechem. Jednoczesne stosowanie ketaminy (szczególnie w dużych dawkach lub przy szybkim podawaniu) wraz z wziewnymi lekami znieczulającymi może zwiększać ryzyko bradykardii, zmniejszenia ciśnienia tętniczego lub zmniejszenia pojemności minutowej serca. Stosowanie ketaminy z innymi środkami powodującymi depresję OUN (jak alkohol, fenotiazyny, blokery receptora Hi o działaniu uspokajającym, leki zwiotczające mięśnie szkieletowe) może nasilać zahamowanie OUN i (lub) zwiększać ryzyko wystąpienia depresji oddechowej. może być konieczne zmniejszenie dawki ketaminy przy jednoczesnym stosowaniu innych środków o działaniu przeciwlękowym, uspokajającym lub nasennym. Ketamina może zmniejszać nasenne działanie tiopentalu. Jednoczesne podanie leków przeciw nadciśnieniu tętniczemu oraz ketaminy zwiększa ryzyko wystąpienia niedociśnienia. Podczas przyjmowania ketaminy z teofiliną obserwuje się klinicznie istotne zmniejszenie progu drgawkowego; zgłaszano nieoczekiwane napady drgawek o typie wyprostnym.

Cena

Ketanest® 50, cena 100% 200,40 zł

Preparat zawiera substancję Ketamine hydrochloride.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka 20 ml zawiera 200 mg chlorowodorku ketaminy (1 ml = 10 mg ketaminy); 1 fiolka 10 ml zawiera 500 mg chlorowodorku ketaminy (1 ml = 50 mg ketaminy). Ketanest 10 zawiera sód.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 200 mg karbamazepiny.

1 tabl. zawiera 20 mg cynaryzyny i 40 mg dimenhydraminy.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

1 tabl. do ssania zawiera 60 mg mieszaniny mentolu i izowalerianianu mentylu. Preparat zawiera sacharozę.

1 tabl. powl. zawiera 37,5 mg chlorowodorku tramadolu i 325 mg paracetamolu. 1 tabl. powl. forte zawiera 75 mg chlorowodorku tramadolu i 650 mg paracetamolu; tabl. powl. forte zawierają laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 75 mg, 150 mg lub 300 mg pregabaliny.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1200 mg piracetamu; lek zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 8 mg, 16 mg lub 24 mg dichlorowodorku betahistyny. Preparat zawiera laktozę.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 kaps. zawiera 30 mg lub 60 mg duloksetyny (w postaci chlorowodorku); kapsułki zawierają laktozę oraz czerwień Allura (E129), ponadto kaps. 60 mg zawierają żółcień pomarańczową (E110).

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Paraliż kleszczowy: objawy, przyczyny i leczenie Paraliż kleszczowy: objawy, przyczyny i leczenie

Paraliż kleszczowy może wystąpić po ukąszeniu przez kleszcza. Paraliż kleszczowy może pojawić się u każdego, jednak najczęściej na jego objawy narażone są ...

więcej

Autyzm u dorosłych. Jak wygląda życie dorosłego autysty Autyzm u dorosłych. Jak wygląda życie dorosłego autysty

Autyzm u dorosłych ma wiele obliczy. Trudno opisać dorosłego autyka, tak jak trudno sklasyfikować samą chorobę. Ania z diagnozy: "autyzm" właściwie się ...

więcej

Autyzm wysokofunkcjonujący Autyzm wysokofunkcjonujący

Autyzm wysokofunkcjonujący nie widnieje w medycznych klasyfikacjach, a mimo tego dość często można się natknąć na ten termin w różnych źródłach. Określa ...

więcej

Autyzm (zaburzenia ze spektrum autyzmu) - przyczyny, rodzaje, objawy, terapia Autyzm (zaburzenia ze spektrum autyzmu) - przyczyny, rodzaje, objawy, ...

Autyzm (a mówiąc poprawnie, zaburzenia ze spektrum autyzmu) to problem, którego obawia się wielu rodziców małych dzieci. Czym spowodowane są, związane z ...

więcej

Czym grozi nieprzespana noc? Co się dzieje w mózgu po bezsennej nocy? Czym grozi nieprzespana noc? Co się dzieje w mózgu ...

Podobno małe zaburzenia snu jeszcze nikomu krzywdy nie wyrządziły. Jednak wyobraźcie sobie, jak wiele wypadków drogowych było spowodowanych tym, że kierowcy byli ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.