Kalium chloratum 15% Kabi

1 ml roztworu zawiera 150 mg chlorku potasu, co odpowiada 2 mmol jonów potasu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Kalium chloratum 15% Kabi 20 amp. 5 ml, konc. do sporz. roztw. do inf. 148,42zł 2017-10-31

Działanie

Potas jest głównym kationem płynu komórkowego i bierze udział w wielu procesach komórkowych oraz metabolicznych. Ma on istotne znaczenie w metabolizmie węglowodanów oraz bierze udział w procesie magazynowania glikogenu, a także jest niezbędny podczas syntezy białek. Potas wpływa na potencjał błon komórkowych i oddziałuje na mięśnie, w tym na mięsień sercowy. Stężenie wewnątrzkomórkowe wynosi około 150 mmol/l, stężenie w osoczu wynosi 3,5 do 5,5 mmol/l. Dobowe zapotrzebowanie na chlorek potasu wynosi ok. 1 do 1,5 mmol/kg masy ciała. Ubytek potasu może być spowodowany zwiększeniem wydalania przez nerki, utratą przez przewód pokarmowy (wymioty, biegunka, przetoka), zwiększeniem wychwytu wewnątrzkomórkowego (leczenie kwasicy, terapia glukoza-insulina) lub niedostatecznym spożyciem. Objawami hipokaliemii (poniżej 3,5 mmol/l) są: osłabienie mięśni, zasadowica metaboliczna, zaburzone stężenie w nerkach, atonia jelit z zaparciem aż do niedrożności porażennej jelit, zmiany w zapisie EKG i arytmie serca. Po podaniu dożylnym jony chlorku i potasu dostają się bezpośrednio do krwi, a następnie wydalane są z organizmu wraz z moczem (90%), kałem (10%), potem, łzami.

Dawkowanie

Dożylnie. Dorośli. Dożylnie, wyłącznie po rozcieńczeniu w odpowiednim roztworze do maksymalnego stężenia 3 g/l (40 mmol/l potasu). W leczeniu ciężkiej hipokaliemii lub kwasicy ketonowej w cukrzycy konieczne mogą być wyższe stężenia; w takim przypadku należy podać infuzję do dużej żyły oraz zaleca się monitorowanie zapisu EKG pacjenta. 1 g KCl odpowiada 524 mg (13,4 mmol) potasu. Dawka zależy od stężenia elektrolitów w surowicy oraz od gospodarki kwasowo-zasadowej. Niedobór potasu należy obliczyć za pomocą wzoru: mc. (kg) x 0,2 x 2 x (4,5 mmol/l – stężenie potasu w surowicy). Objętość zewnątrzkomórkową oblicza się na podstawie mc. w kg x 0,2. Standardowa dawka dobowa wynosi około 0,8-2 mmol potasu/kg mc. Szybkość infuzji nie powinna być zbyt duża, uważa się, że bezpieczna szybkość infuzji to 10 mmol/godz. Zazwyczaj, maksymalna dawka stosowana u dorosłych pacjentów nie powinna przekraczać 150 mmol/dobę. Dzieci i młodzież. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania chlorku potasu u dzieci i młodzieży nie zostało ustalone. Zaleca się dożylne podanie leku po rozcieńczeniu w odpowiednim roztworze do maksymalnej dawki 3 mmol potasu/kg mc. lub 40 mmol/m2 pc. U dzieci ważących 25 kg i więcej, należy stosować dawki jak u dorosłych pacjentów. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawka powinna być zmniejszona. Sposób podania. Zaleca się podawanie za pomocą pompy infuzyjnej, szczególnie w przypadku roztworów o wyższym stężeniu. Przed zastosowaniem preparat należy rozcieńczyć w nie mniejszej niż 50-krotnej objętości izotonicznego 0,9% roztworu chlorku sodu do infuzji dożylnej lub w innym odpowiednim roztworze do infuzji.

Wskazania

Leczenie niedoboru potasu u pacjentów, u których metody dietetyczne lub doustne leczenie są nieodpowiednie.

Przeciwwskazania

Hiperkaliemia.

Środki ostrożności

Bezpośrednie wstrzyknięcie stężonych roztworów chlorku potasu bez odpowiedniego rozcieńczenia może spowodować natychmiastową śmierć. Preparat należy podawać powoli (zazwyczaj 10 mmol/godz., nie przekraczając 20 mmol/godz.). Należy monitorować oddawanie moczu u pacjenta, w celu zapewnienia jego prawidłowego przepływu. Należy zachować ostrożność u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca, leczonych glikozydami naparstnicy i z ciężkim lub całkowitym blokiem przedsionkowo-komorowym serca. Należy monitorować u pacjenta stężenie elektrolitów w surowicy i gospodarkę kwasowo-zasadową, a dawkowanie należy dostosować do indywidualnych potrzeb pacjenta. Podczas leczenia, stężenie potasu w osoczu musi być regularnie monitorowane, aby uniknąć rozwoju hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i innymi chorobami często związanymi z hiperkaliemią. Podczas leczenia powinny być dostępne urządzenia do wykonania EKG oraz zaleca się częste monitorowanie stanu zdrowia pacjentów. Należy zachować ostrożność u pacjentów z chorobami często związanymi z hiperkaliemią, jak np. niewydolność nadnerczy, osłabiona czynność nerek, pooperacyjny skąpomocz, wstrząs z reakcjami hemolitycznymi i (lub) odwodnieniem, kwasica metaboliczna, u pacjentów leczonych lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, hiperchloremia, hiperkaliemiczne porażenie okresowe, niedokrwistość sierpowatokomórkowa. Należy zachować ostrożność podczas dożylnego podawania, gdyż wynaczynienie może powodować martwicze uszkodzenie tkanek. Na początku terapii zastępczej potasem nie należy wstrzykiwać glukozy, ponieważ może ona powodować zmniejszenie stężenia potasu w osoczu. Należy uważnie monitorować pacjentów z chorobami serca, ciężkim odwodnieniem, kurczem mięśni wywołanym odwodnieniem i utratą soli pod wpływem gorąca, rozległym uszkodzeniem tkanek występującym w przypadku ciężkich oparzeń oraz pacjentów w podeszłym wieku z uwagi na możliwość występowania zaburzeń czynności nerek lub innych czynników predysponujących do hiperkaliemii.

Niepożądane działanie

Zwiększone podawanie potasu może powodować zaburzenia nerwowo-mięśniowe i choroby serca, szczególnie arytmie i nawet może wystąpić zatrzymanie pracy serca. Ponadto może wystąpić: kwasica, hiperchloremia, zakrzepica żylna, nudności, ból w miejscu podania, martwica w miejscu wynaczynienia, zapalenie żył w przypadku miejscowego, zbyt wysokiego stężenia roztworu.

Ciąża i laktacja

Brak danych lub istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania chlorku potasu u kobiet w okresie ciąży. Można rozważyć stosowanie preparatu w okresie ciąży, jeśli jest to klinicznie uzasadnione. Chlorek potasu przenika do mleka ludzkiego w takiej ilości, że istnieje prawdopodobny jego wpływ na organizm noworodków/niemowląt karmionych piersią. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/niemowląt. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu (wstrzymaniu) stosowania leku po ocenie korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety.

Interakcje

Nie zaleca się leczenia skojarzonego (z wyjątkiem przypadków ciężkiej hipokaliemii) z: lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (preparaty proste lub złożone) tj: amiloryd, spironolakton, triamteren, kankreonian potasu, eplerenon (ryzyko wystąpienia zagrażającej życiu hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek); inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE), antagonistami receptora angiotensyny II, NLPZ, cyklosporyną, takrolimusem, suksametonium (ryzyko wystąpienia zagrażającej życiu hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek); lekami krwiopochodnymi, penicyliną potasową (ryzyko wystąpienia hiperkaliemii). Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu chlorku potasu z: chinidyną (potas może nasilić działanie przeciwarytmiczne chinidyny); tiazydami, adrenokortykosteroidami, glikokortykosteroidami, mineralokortykosteroidami (działanie uzupełniające potasu może być zmniejszone); digoksyną (hiperkaliemia może być niebezpieczna u pacjentów, u których wykonywane jest nasycanie organizmu glikozydami naparstnicy); żywicami wymiennymi (stężenie potasu w surowicy jest zmniejszone w wyniku zastąpienia potasu przez sód).

Preparat zawiera substancję Potassium chloride.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

100 ml przygotowanego roztworu zawiera: 1,55 g glukozy, 0,14 g sodu, 0,08 g potasu, 0,18 g chlorków, 0,19 g cytrynianu. Osmolarność 225 mOsm/l.

1000 ml roztworu zawiera 3 g chlorku potasu i 9 g chlorku sodu (stężenie potasu 40 mmol/l, stężenie sodu 154 mmol/l, stężenie chlorku 194 mmol/l). Osmolarność teoretyczna 348 mOsmol/l (w przybliżeniu 388 mOsmol/l). pH 4,5-7.

100 ml roztworu zawiera 0,54 g chlorku sodu, 0,03 g sześciowodnego chlorku magnezu, 0,04 g chlorku potasu, 0,34 g mleczanu sodu i 3 g żelatyny (w postaci żelatyny zmodyfikowanej płynnej). Całkowita osmolalność : 295 mOsmol/kg. pH:5,8 do 7,0. Zawartość jonów: sód 150 mmol/l; potas 5 mmol/l; magnez 1,5 mmol/l; chlorek 100 mmol/l; mleczan 30 mmol/l.

1 ml roztworu do infuzji zawiera: 6,429 mg chlorku sodu, 0,298 mg chlorku potasu, 0,147 mg dwuwodnego chlorku wapnia, 0,203 mg sześciowodnego chlorku magnezu, 4,082 mg trójwodnego octanu sodu, 11,0 mg jednowodnej glukozy (równowartość 10,0 mg glukozy), co odpowiada 140 mmol/l Na+, 4 mmol/l K+, 1 mmol/l Ca2+,  1 mmol/l Mg2+, 118 mmol/l Cl–, 30 mmol/l jonów octanowych, 55,5 mmol/l glukozy.

1000 ml roztworu zawiera 5,55 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,37 g chlorku wapnia (dwuwodnego), 0,2 g chlorku magnezu (sześciowodnego), 5,05 g mleczanu sodu. Stężenie jonów: 140 mmol/l sodowych, 4 mmol/l potasowych, 2,5 mmol/l wapniowych, 1 mmol/l magnezowych, 106 mmol/l chlorkowych, 45 mmol/l mleczanowych. Teoretyczna osmolarność roztworu wynosi 299mOsm/l, pH 4,5-7,5.

1 l roztworu zawiera: 3,68 g chlorku sodu, 1,27 g chlorku potasu, 3,74 g chlorku amonu. Stężenie jonów: 62,97 mmol/l Na+, 17,03 mmol/l K+, 69,91 mmol/l NH4+, 149,91 mmol/l Cl-.

1000 ml roztworu zawiera 1,5 g chlorku potasu i 9 g chlorku sodu (stężenie potasu 20 mmol/l, stężenie sodu 154 mmol/l, stężenie chlorku 174 mmol/l). Osmolarność teoretyczna 348 mOsmol/l (w przybliżeniu 388 mOsmol/l). pH 4,5-7.

10 ml syropu zawiera 782 mg potasu w postaci chlorku.

1000 ml roztworu zawiera 3 g chlorku potasu i 55 g glukozy jednowodnej (stężenie potasu 40 mmol/l, stężenie chlorku 40 mmol/l). Osmolarność teoretyczna 318 mOsmol/l (w przybliżeniu 358 mOsmol/l). pH 3,5-6,5. Kaloryczność 200 kcal.

Roztwór 2 mmol/l. Skład (na 1000 ml): komora duża A: 0,343 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,136 g sześciowodnego chlorku magnezu, 7,52 g chlorku sodu, 0,199 g chlorku potasu, 1,47 g glukozy jednowodnej; komora mała B: 13,4 g wodorowęglanu sodu. Końcowy roztwór po zmieszaniu (na 1000 ml): 0,257 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,102 g sześciowodnego chlorku magnezu, 6,12 g chlorku sodu, 0,149 g chlorku potasu, 1 g glukozy bezwodnej, 2,94 g wodorowęglanu sodu. Skład jonowy końcowego roztworu (na 1000 ml): 1,75 mmol wapnia, 0,5 mmol magnezu, 140 mmol sodu, 2 mmol potasu, 111,3 mmol chlorków, 5,55 mmol glukozy bezwodnej, 35 mmol wodorowęglanów. Osmolarność teoretyczna 296 mOsm/l. pH: 7,0-7,5. Roztwór 4 mmol/l. Skład (na 1000 ml): komora duża A: 0,343 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,136 g sześciowodnego chlorku magnezu, 7,52 g chlorku sodu, 0,398 g chlorku potasu, 1,47 g glukozy jednowodnej; komora mała B: 13,4 g wodorowęglanu sodu. Końcowy roztwór po zmieszaniu (na 1000 ml): 0,257 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,102 g sześciowodnego chlorku magnezu, 6,12 g chlorku sodu, 0,298 g chlorku potasu, 1 g glukozy bezwodnej, 2,94 g wodorowęglanu sodu. Skład jonowy końcowego roztworu (na 1000 ml): 1,75 mmol wapnia, 0,5 mmol magnezu, 140 mmol sodu, 4 mmol potasu, 113,3 mmol chlorków, 5,55 mmol glukozy bezwodnej, 35 mmol wodorowęglanów. Osmolarność teoretyczna 300 mOsm/l. pH: 7,0-7,5.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 1 mg lub 4 mg acenokumarolu. Tabletki zawierają laktozę.

1 ml roztworu zawiera 200 mg mannitolu. Osmolarność roztworu wynosi 1098 mOsm/l.

1 tabl. powl. zawiera 75 mg klopidogrelu w postaci wodorosiarczanu. Preparat zawiera laktozę i lecytynę.

1 ml roztworu 20% zawiera 200 mg glukozy.

1000 ml roztworu do infuzji zawiera 6,8 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,2 g sześciowodnego chlorku magnezu, 0,37 g dwuwodnego chlorku wapnia, 3,27 g trójwodnego octanu sodu, 0,67 g kwasu L-jabłkowego; stężenia elektrolitów - 145 mmol/l sodu, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l magnezu, 2,5 mmol/l wapnia, 127 mmol/l chloru, 24 mmol/l octanu, 5 mmol/l jabłczanu. Osmolarność teoretyczna: 309 mOsmol/l. pH 5,1-5,9

500 ml roztworu zawiera: 2,775 g chlorku sodu, ok. 1,635 g trójwodnego octanu sodu, 0,15 g chlorku potasu, ok. 0,075 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,1 g sześciowodnego chlorek magnezu oraz 20 g żelatyny (w postaci żelatyny zmodyfikowanej płynnej). Osmolarność teoretyczna: 284 mOsmol/l. pH 7,4±0,3. Stężenie elektrolitów: 151 mmol/l sodu, 103 mmol/l chlorków, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l wapnia, 1 mmol/l magnezu, 24 mmol/l octanów.

1 tabl. powl. zawiera 75 mg klopidogrelu (w postaci wodorosiarczanu) i 75 mg kwasy acetylosalicylowego. Preparat zawiera laktozę i olej rycynowy uwodorniony.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg chlorowodorku tyklopidyny. Preparat zawiera laktozę.

100 ml emulsji zawiera 20 g mieszaniny oczyszczonych olejów: z oliwek (ok. 80%) i sojowego (ok. 20%); w tym 4 g (20%) niezbędnych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Wartość energetyczna: 8,36 MJ/l (2000 kcal/l), osmolarność: 270 mOsm/l, pH 7-8.

1 tabl. dojelitowa zawiera 75 mg lub 150 mg kwasu acetylosalicylowego.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.