Kaletra

1 tabl. powl. zawiera 100 mg lopinawiru i 25 mg rytonawiru lub 200 mg lopinawiru i 50 mg rytonawiru. 5 ml roztworu zawiera 400 mg lopinawiru i 100 mg rytonawiru.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Kaletra 5 but. 60 ml + 5 strzyk., roztwór doustny 2658,81zł 2017-10-31

Działanie

Przeciwwirusowy efekt preparatu jest wynikiem działania lopinawiru. Lopinawir jest inhibitorem proteazy HIV-1 i HIV-2 i zapobiega rozszczepieniu kompleksu poliproteinowego gag-pol, wskutek czego dochodzi do powstawania niedojrzałych cząstek wirusa, które nie są zdolne do zapoczątkowania kolejnego zakażenia. Rytonawir nasila właściwości farmakokinetyczne lopinawiru. Średnie maksymalne stężenie (Cmax) lopinawiru we krwi jest osiągane około 4 h po podaniu. Lopinawir wiąże się z białkami osocza w 98-99%. Jest metabolizowany przede wszystkim w wyniku reakcji oksydacji. Lopinawir jest głównie metabolizowany w wątrobie z udziałem systemu cytochromu P-450, prawie całkowicie przez izoenzym CYP3A4. Rytonawir jest bardzo silnym inhibitorem CYP3A4, hamuje metabolizm lopinawiru, zwiększając jego stężenie we krwi. Do głównych metabolitów lopinawiru należy para epimerów o działaniu przeciwwirusowym - 4-oksometabolit i 4-hydroksymetabolit. Około 2,2% i 19,8% podanej dawki jest wydalane w niezmienionej postaci odpowiednio z moczem i kałem. Efektywny T0,5 (oznaczony w okresie między wystąpieniem stężenia maksymalnego i minimalnego) lopinawiru w czasie trwającej 12 h przerwy w dawkowaniu wynosi 5-6 h.

Dawkowanie

Preparat powinien być przepisywany przez lekarzy mających doświadczenie w leczeniu zakażeń HIV. Doustnie. Dorośli i młodzież. Zalecana dawka wynosi 400/100 mg 2 razy na dobę. U dorosłych pacjentów, gdy podczas leczenia konieczne jest podawanie pacjentowi leku raz na dobę, tabletki można stosować w dawce 800/200 mg (4 tabl. po 200/50) raz na dobę z jedzeniem lub bez. Podawanie preparatu raz na dobę należy ograniczyć tylko do dorosłych pacjentów z bardzo małą liczbą mutacji opornych na inhibitor proteazy (PI) (tzn. mniej niż 3 mutacje oporne na PI oraz należy liczyć się z ryzykiem słabszego utrzymywania się zahamowania replikacji wirusa oraz większym ryzykiem wystąpienia biegunki). Pacjenci, którzy mają trudności w połykaniu, mogą stosować preparat w postaci roztworu doustnego. W okresie ciąży i po porodzie nie ma konieczności zmiany dawkowania lopinawiru z rytonawirem. Kobietom w ciąży nie zaleca się podawania lopinawiru z rytonawirem raz na dobę ze względu na brak danych farmakokinetycznych i klinicznych. Dzieci ≥2 lat. U dzieci zaleca się stosowanie roztworu doustnego w celu jak najdokładniejszego ustalenia dawki wyliczonej na podstawie wielkości powierzchni ciała. Tabletki. Dzieci (które są zdolne do połykania tabletek) o mc. 15-25 kg i pc. ≥0,5 do 2 200/50 mg 2 razy na dobę; mc. >25 do 35 kg pc. i ≥0,9 do 2 300/75 mg 2 razy na dobę, >35 kg i pc. ≥1,4 m2 400/100 mg 2 razy na dobę. Dzieci o mc. ≥40 kg lub o pc. >1,4 m2 400/100 mg 2 razy na dobę. Jednoczesne stosowanie efawirenzu lub newirapiny u dzieci o pc. ≥0,5 do 2 200/50 mg 2 razy na dobę; ≥0,8 do 2 300/75 mg 2 razy na dobę; ≥1,2 do 2 400/100 mg 2 razy na dobę; ≥1,4 m2 500/125 mg 2 razy na dobę. Roztwór doustny: zalecana dawka wynosi 230/57,5 mg/m2 pc. 2 razy na dobę z jedzeniem tj. tj. dla dzieci o pc. równej 0,25 m2 dawka wynosi 0,7 ml 2 razy na dobę; 0,4 m2 1,2 ml 2 razy na dobę; 0,5 m2 1,4 ml 2 razy na dobę; 0,75 m2 2,2 ml 2 razy na dobę; 0,8 m2 2,3 ml 2 razy na dobę; 1 m2 2,9 ml 2 razy na dobę; 1,25 m2 3,6 ml 2 razy na dobę; 1,3 m2 3,7 ml 2 razy na dobę; 1,4 m2 4 ml 2 razy na dobę; 1,5 m2 4,3 ml 2 razy na dobę; 1,7 m2 5 ml 2 razy na dobę; dawka maksymalna wynosi 400/100 mg 2 razy na dobę; dawka 230/57,5 mg/m2 pc. może okazać się niewystarczająca u niektórych pacjentów leczonych preparatem w skojarzeniu z newirapiną lub efawirenzem, u tych pacjentów należy rozważyć zwiększenie dawki do 300/75 mg/m2 pc. Gdy dawkowanie ustalane jest na podstawie masy ciała, dawkowanie u pacjentów o mc. ≥15 kg do 40 kg wynosi 10/2,5 mg/kg mc. 2 razy na dobę, gdy preparat nie jest podawany w skojarzeniu z newirapiną lub efawirenzem. Tabletki należy połykać w całości, nie należy ich żuć, łamać lub rozkruszać. Roztwór doustny należy przyjmować podczas posiłków, tabletki niezależnie od posiłków.

Wskazania

W skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi w leczeniu zakażeń ludzkim wirusem upośledzenia odporności (HIV-1) u dorosłych, młodzieży i dzieci  powyżej 2 lat. Wybór preparatu do leczenia pacjentów zakażonych HIV-1, leczonych uprzednio inhibitorami proteazy, powinien opierać się na indywidualnych badaniach oporności wirusa oraz analizie prowadzonego w przeszłości leczenia. 

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciężka niewydolność wątroby. Preparat zawiera lopinawir i rytonawir, które są inhibitorami izoenzymu CYP3A cytochromu P450. Preparatu nie należy podawać jednocześnie z lekami, których klirens w znacznym stopniu zależy od izoenzymu CYP3A, a podwyższenie stężenia tych leków w osoczu może spowodować poważne i (lub) zagrażające życiu zdarzenia niepożądane: alfuzosyna (ryzyko niedociśnienia tętniczego, jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane), amiodaron (ryzyko zaburzeń rytmu serca lub innych ciężkich działań niepożądanych), kwas fusydowy (jednoczesne stosowanie z preparatem jest przeciwwskazane z zakażeniach dermatologicznych), astemizol, terfenadyna (ryzyko ciężkich zaburzeń rytmu serca), pimozyd (ryzyko ciężkich zaburzeń hematologicznych lub ciężkich działań niepożądanych), kwetiapina (ryzyko śpiączki, jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane), dihydroergotamina, ergonowina, ergotamina, metyloergonowina (ryzyko ostrego zatrucia pochodnymi sporyszu, w tym skurczu naczyń i niedokrwienia), cyzapryd (ryzyko ciężkich zaburzeń rytmu serca), lowastatyna, symwastatyna (ryzyko miopatii, w tym rabfomiolizy), syldenafil (ryzyko działań niepożądanych syldenafilu, w tym niedociśnienia tętniczego i omdlenia, przeciwwskazany wyłącznie w przypadku leczenia nadciśnienia płucnego), midazolam podawany doustnie, triazolam (ryzyko skrajnej sedacji i depresji oddechowej, należy zachować ostrożność podczas podawania pozajelitowego midazolamu), dziurawiec zwyczajny (osłabienie działania lopinawiru i rytonawiru), wardenafil i awanafil. Stosowanie roztworu doustnego jest przeciwwskazane u dzieci poniżej 2 lat, kobiet w ciąży, pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek oraz pacjentów leczonych disulfiramem lub metronidazolem ze względu na możliwość działania toksycznego glikolu propylenowego, występującego w preparacie jako substancja pomocnicza.

Środki ostrożności

Należy zachować ostrożność podczas stosowania preparatu u pacjentów z niewielkim lub umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby, niewydolnością nerek, przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C, hemofilią typu A i B, podstawową organiczną chorobą serca, zaburzeniami układu przewodzenia w wywiadzie, otrzymujących leki wydłużające odstęp PR (takie jak werapamil lub atazanawir). Podawanie preparatu należy przerwać w przypadku rozpoznania zapalenia trzustki. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów ze zwiększonymi stężeniami cholesterolu i triglicerydów przed rozpoczęciem leczenia oraz z zaburzeniami przemiany lipidowej w wywiadzie. Preparat nie jest zalecany do stosowania u dzieci w wieku poniżej 2 lat ze względu na ograniczone dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania. Preparat w postaci roztworu doustnego zawiera alkohol (42% v/v), który może być szkodliwy u osób z chorobą wątroby, alkoholizmem, padaczką, uszkodzeniem lub chorobą mózgu oraz u kobiet w ciąży i u dzieci. Pacjenci stosujący roztwór doustny, zwłaszcza osoby z zaburzeniem czynności nerek lub zmniejszoną zdolnością metabolizowania glikolu propylenowego (np. osoby pochodzenia azjatyckiego), powinni być poddani stałej obserwacji w celu wykrycia działań niepożądanych związanych z toksycznym działaniem glikolu propylenowego (tzn. drgawki, osłupienie, tachykardia, hiperosmolarność, kwasica mleczanowa, toksyczne działanie na nerki, hemoliza). W zalecanym dawkowaniu roztwór doustny zawiera w 1 dawce do 0,8 g fruktozy, co może być istotne u pacjentów z dziedziczną nietolerancją fruktozy. Roztwór zawiera potas.

Niepożądane działanie

Bardzo często (≥1/10): zakażenia górnych dróg oddechowych; biegunka, nudności. Często (≥1/100, <1/10): zakażenia dolnych dróg oddechowych, zakażenia skóry, w tym zapalenie tkanki podskórnej, zapalenie mieszków włosowych i czyrak; wymioty; niedokrwistość, leukopenia i uogólnione powiększenie węzłów chłonnych; nadwrażliwość, w tym pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy; zaburzenia związane z nieprawidłowym stężeniem glukozy we krwi, w tym cukrzyca, hipertriglicerydemia, hipercholesterolemia, zmniejszenie masy ciała, zmniejszenie łaknienia; niepokój; ból głowy, w tym migrena, neuropatia (w tym neuropatia obwodowa), zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, bezsenność; nadciśnienie tętnicze; zapalenie trzustki, wymioty, choroba refluksowa przełyku, zapalenie żołądka i jelit oraz zapalenie jelita grubego, bóle brzucha (w nadbrzuszu i dole brzucha), poszerzenie obwodu brzucha, niestrawność, żylaki odbytu, wzdęcia z oddawaniem gazów; zapalenie wątroby, w tym zwiększenie aktywności AspAT, AlAT i GGT; nabyta lipodystrofia, w tym zanik tkanki tłuszczowej podskórnej twarzy, wysypka, w tym wysypka plamkowo-grudkowa, zapalenie skóry z wysypką, w tym wyprysk i łojotokowe zapalenie skóry, poty nocne, świąd; bóle mięśni, bóle mięśniowo-stawowe, w tym ból stawów i ból pleców, zaburzenia mięśni, takie jak osłabienie siły mięśni i skurcze; zaburzenia erekcji, zaburzenia miesiączkowania - brak miesiączki, krwotok miesiączkowy; uczucie zmęczenia, w tym astenia. Niezbyt często (≥1/1 000, <100): zespół reaktywacji immunologicznej; hipogonadyzm; zwiększenie masy ciała, zwiększenie łaknienia; niezwykłe sny, osłabienie popędu płciowego; udar mózgu, drgawki, zaburzenia smaku, brak smaku, drżenia mięśniowe; niedowidzenie; szumy uszne, zawroty głowy pochodzenia obwodowego; zaburzenia spowodowane zmianami miażdżycowymi, takie jak zawał mięśnia sercowego, blok przedsionkowo-komorowy, niedomykalność zastawki trójdzielnej; zakrzepica żył głębokich; krwotok z przewodu pokarmowego, w tym wrzód żołądka i dwunastnicy, zapalenie dwunastnicy, zapalenie żołądka i krwotok z odbytnicy, zapalenie jamy ustnej i owrzodzenie w jamie ustnej, nietrzymanie kału, zaparcia, suchość w jamie ustnej; stłuszczenie wątroby, hepatomegalia, zapalenie dróg żółciowych, hiperbilirubinemia; łysienie, zapalenie naczyń włosowatych, zapalenie naczyń krwionośnych; rabdomioliza, martwica kości; zmniejszenie klirensu kreatyniny, zapalenie nerek, krwiomocz. Częstość nieznana: żółtaczka; zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy. U pacjentów otrzymujących rytonawir oraz propionian flutykazonu podawany drogą wziewną lub donosowo lub podczas podawania innych kortykosteroidów metabolizowanych z udziałem izoenzymu CYP3A, np. budezonidu notowano zespół Cushinga. Podczas leczenia inhibitorami proteazy, zwłaszcza w skojarzeniu z nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy, informowano o zwiększaniu się aktywności fosfokinazy kreatynowej (CPK), bólach mięśni, zapaleniu mięśni oraz, rzadko, o rabdomiolizie. U pacjentów zakażonych HIV skojarzone leczenie przeciwretrowirusowe wiązało się ze zmianami rozmieszczenia tkanki tłuszczowej (lipodystrofia), w tym z zanikiem podskórnej tkanki tłuszczowej obwodowej i twarzy, zwiększeniem masy tłuszczu w jamie brzusznej i otłuszczeniem narządów trzewnych, rozrostem piersi oraz nagromadzeniem tkanki tłuszczowej w okolicy grzbietowo-szyjnej (bawoli kark). Skojarzone leczenie przeciwretrowirusowe wiązało się z zaburzeniami metabolicznymi takimi, jak hipertriglicerydemia, hipercholesterolemia, insulinooporność, hiperglikemia i zwiększenie się stężenia mleczanów we krwi U pacjentów zakażonych HIV z ciężkim niedoborem immunologicznym w czasie rozpoczynania skojarzonego leczenia przeciwretrowirusowego (CART), wystąpić może reakcja zapalna na niewywołujące objawów lub śladowe patogeny oportunistyczne. Odnotowano przypadki martwicy kości, zwłaszcza u pacjentów z powszechnie znanymi czynnikami ryzyka, zaawansowaną chorobą spowodowaną przez HIV lub poddawanych długotrwałemu skojarzonemu leczeniu przeciwretrowirusowemu (CART).

Ciąża i laktacja

Preparatu nie należy stosować w okresie ciąży, o ile nie jest to bezwzględnie konieczne. Preparat wykazuje interakcje ze środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi etynyloestradiol (niezależnie od postaci farmaceutycznej), dlatego należy zastosować inne metody zapobiegania ciąży. Matki zakażone HIV w żadnym wypadku nie powinny karmić dzieci piersią, aby uniknąć przeniesienia zakażenia HIV.

Uwagi

Przed rozpoczęciem leczenia preparatem oraz w regularnych odstępach czasu w trakcie leczenia należy oznaczać stężenie triglicerydów, cholesterolu i glukozy we krwi. Podczas stosowania preparatu wciąż istnieje ryzyko przeniesienia zakażenia HIV na inne osoby podczas kontaktów seksualnych lub poprzez zakażoną krew. Preparat w postaci roztworu doustnego zawiera około 42% (v/v) alkoholu. Preparat w postaci roztworu doustnego należy przechowywać w temp. 2-8st.C (w lodówce). W okresie stosowania przez pacjenta, kiedy preparat nie jest przechowywany w lodówce, nie należy przechowywać go w temp. powyżej 25st.C, a pozostałość leku niewykorzystaną w ciągu 42 dni należy wyrzucić.

Interakcje

Preparat zawiera lopinawir i rytonawir, które in vitro są inhibitorami izoenzymu CYP3A cytochromu P450. Podawanie preparatu razem z lekami metabolizowanymi głównie przez izoenzym CYP3A może powodować zwiększenie w osoczu stężeń tych leków, co może nasilić lub wydłużyć ich działania lecznicze i niepożądane. W stężeniach mających znaczenie kliniczne, preparat nie hamuje izoenzymów CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2E1, CYP2B6 lub CYP1A2. Wykazano, że in vivo preparat indukuje swój własny metabolizm oraz zwiększa biotransformację niektórych leków metabolizowanych przez izoenzymy cytochromu P450 (w tym CYP2C9 i CYP2C19) oraz w wyniku sprzęgania z kwasem glukuronowym. Może to spowodować zmniejszenie we krwi stężeń leków podawanych jednocześnie i zmniejszenie ich skuteczności. Preparatu nie należy podawać jednocześnie z astemizolem, terfenadyną, midazolamem (podawanym doustnie), triazolamem, cyzaprydem, pimozydem, amiodaronem, alkaloidami sporyszu (np. ergotamina, dihydroergotamina, ergonowina i metyloergonowina) i wardenafilem. Nie stwierdzono zmian we właściwościach farmakokinetycznych lopinawiru, gdy w badaniach klinicznych preparat stosowano w monoterapii lub w skojarzeniu ze stawudyną i lamiwudyną. Preparat indukuje reakcję sprzęgania z kwasem glukuronowym i dlatego może zmniejszać stężenie zydowudyny i abakawiru w osoczu (znaczenie kliniczne tej potencjalnej interakcji nie jest znane). Podczas jednoczesnego stosowania stężenia tenofowiru zwiększyły bez stwierdzonych zmian w stężeniach lopinawiru; zwiększone stężenia tenofowiru mogły nasilać działania niepożądane związane z jego stosowaniem, w tym zaburzenia czynności nerek. Podczas stosowania preparatu jednocześnie z efawirenzem należy zwiększyć dawkę produktu Kaletra z 400/100 mg (5 ml) 2 razy na dobę do 500/125 mg 2 razy na dobę. Podczas podawania newirapiny stężenie lopinawiru może się zmniejszyć - dawkę Kaletry należy zwiększyć do 500/125 mg 2 razy na dobę. Na ogół nie zaleca się terapii dwoma inhibitorami proteazy. W porównaniu do stosowania fozamprenawiru z rytonawirem w standardowych dawkach, podawanie zwiększonych dawek fozamprenawiru 1400 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z lopinawirem i rytonawirem, w dawkach odpowiednio 533 mg i 133 mg dwa razy na dobę pacjentom leczonym uprzednio inhibitorami proteazy, spowodowało częstsze występowanie działań niepożądanych ze strony żołądka i jelit oraz zwiększenie stężenia triglicerydów podczas leczenia skojarzonego bez zwiększenia skuteczności działania przeciwwirusowego - nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych produktów leczniczych. Podczas podawania indynawiru w dawce 600 mg 2 razy na dobę w skojarzeniu z preparatem Kaletra, AUC indynawiru było zbliżone, Cmin zwiększone, a Cmax zmniejszone w porównaniu do indynawiru stosowanego w monoterapii w dawce 800 mg 3 razy na dobę. Podczas podawania nelfinawiru w skojarzeniu z preparatem Kaletra, stężenia lopinawiru były zmniejszone. Podczas podawania sakwinawiru w dawce 1000 mg 2 razy na dobę w skojarzeniu z preparatem Kaletra, parametry sakwinawiru pozostały bez zmian. Jednoczesne stosowanie lopinawiru z typranawirem i rytonawirem (500/100 mg 2 razy na dobę) zmniejszało stężenia lopinawiru - nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych produktów. Nie jest konieczna zmiana dawkowania przy jednoczesnym podawaniu omeprazolu (40 mg na dobę) lub ranitydyny (150 mg w pojedynczej dawce). W wyniku hamowania przez Kaletrę izoenzymu CYP3A4 zwiększa się stężenie w osoczu fentanylu i ryzyko jego działań niepożądanych (depresji oddechowej, sedacji). Stężenia digoksyny w osoczu mogą zwiększyć się podczas jednoczesnego stosowania z preparatem, w przypadku jednoczesnego podawania zaleca się monitorowanie stężeń digoksyny w czasie terapii. Należy zachować szczególną ostrożność przepisując preparat pacjentom już stosującym digoksynę, ponieważ należy się spodziewać silnego, hamującego działania rytonawiru na Pgp, które istotnie zwiększy stężenia digoksyny. W miarę indukcji Pgp zwiększone stężenia digoksyny mogą z czasem ulec zmniejszeniu. Oczekuje się, że rozpoczęcie stosowania digoksyny u pacjentów już przyjmujących preparat spowoduje mniejszy wzrost stężenia digoksyny. Leki przeciwarytmiczne (beprydyl, działająca układowo lidokaina i chinidyna): stężenia tych leków mogą się zwiększyć podczas stosowania z preparatem - zaleca się zachowanie ostrożności i gdy to możliwe, monitorowanie stężeń leczniczych. Oczekuje się umiarkowanego zwiększenia AUC klarytromycyny podczas podawania z preparatem - u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 200 mg na dobę) tych leków. Jeśli ocena stosunku korzyści do ryzyka nie uzasadnia stosowania worykonazolu, należy unikać jednoczesnego podawania worykonazolu i rytonawiru w małych dawkach (100 mg 2 razy na dobę), jak w prepracie Kaletra, ze względu na możliwość zmniejszenia się stężeń worykonazolu. Zaleca się zmniejszenie dawki ryfabutyny o 75% (tzn 150 mg co drugi dzień lub 3 razy w tygodniu) w przypadku jednoczesnego podawania z preparatem; konieczne może być dalsze zmniejszenie dawki. Z uwagi na zmniejszenie stężenia lopinawiru nie zaleca się podawania preparatu w skojarzeniu z ryfampicyną. Modyfikacja dawki produktu Kaletra 400 mg/400 mg 2 razy na dobę umożliwia skompensować działanie ryfampicyny indukujące izoenzym CYP3A, jednak taka modyfikacja dawki może się wiązać ze zwiększeniem aktywności AlAT i AspAT oraz nasileniem zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Należy zatem unikać takiego leczenia skojarzonego, jeśli nie jest ono bezwzględnie konieczne. Jeśli takie leczenie skojarzone jest konieczne, zwiększoną dawkę preparatu Kaletra 400 mg/400 mg 2 razy na dobę można podawać w skojarzeniu z ryfampicyną, monitorując bezpieczeństwo stosowania i działanie lecznicze. Dawkę preparatu Kaletra można zwiększyć dopiero po rozpoczęciu stosowania ryfampicyny. Midazolam jest w znacznym stopniu metabolizowany przez izoenzym CYP3A, podawanie w skojarzeniu z preparatem Kaletra może spowodować znaczne zwiększenie stężenia tej pochodnej benzodiazepiny - preparatu nie należy stosować jednocześnie z midazolamem podawanym doustnie, a podczas stosowania z midazolamem podawanym pozajelitowo należy zachować ostrożność. Jeśli preparat Kaletra stosuje się w skojarzeniu z midazolamem podawanym pozajelitowo, leczenie należy prowadzić na oddziale intensywnej opieki medycznej lub w podobnych warunkach, umożliwiających dokładne monitorowanie stanu klinicznego oraz zastosowanie odpowiedniego postępowania w przypadku depresji oddechowej i (lub) przedłużającej się sedacji. Należy rozważyć dostosowanie dawki midazolamu zwłaszcza, jeśli podaje się więcej niż pojedynczą dawkę midazolamu. Preparat może zwiększać stężenia we krwi leków hamujących kanał wapniowy: felodypiny, nifedypiny, nikardypiny; zaleca się kliniczne monitorowanie działań leczniczych i niepożądanych tych leków. Deksametazon może indukować izoenzym CYP3A i zmniejszać stężenie lopinawiru; zaleca się monitorowanie kliniczne skuteczności działania przeciwwirusowego. Jednoczesne stosowanie z propionianem flutykazonu w postaci wziewnej lub donosowej może prowadzić do nasilenie działania flutykazonu (w tym działanie układowe: zespół Cushinga i zahamowania czynności kory nadnerczy); takie działanie może występować również w przypadku innych kortykosteroidów metabolizowanych z udziałem P450 3A, np. budezonidu. Dlatego też, nie zaleca się jednoczesnego podawania produktu Kaletra i tych glikokortykosteroidów, o ile spodziewane korzyści leczenia nie przewyższają potencjalnego ryzyka układowego działania kortykosteroidów . Należy rozważyć zmniejszenie dawki glikokortykosteroidów i podczas leczenia dokładnie kontrolować ich działania miejscowe i układowe lub zmienić glikokortykosteroid na taki, który nie jest substratem CYP3A4 (np. beklometazon). Ponadto, podczas odstawiania glikokortykosteroidów może być konieczne stopniowe zmniejszanie dawki przez dłuższy okres. Należy zachować szczególną ostrożność stosując jednocześnie syldenafil lub tadalafil, ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych (niedociśnienia, omdlenia, zaburzeń widzenia i wydłużenia czasu wzwodu). Podczas jednoczesnego stosowania z prepratem Kaletra nie należy podawać syldenafilu w dawkach większych niż 25 mg w ciągu 48 h, a tadalafilu w dawkach większych niż 10 mg co 72 h. Przeciwwskazane jest stosowanie produktu Kaletra w skojarzeniu z syldenafilem stosowanym w leczeniu nadciśnienia płucnego. W wyniku hamującego działania izoenzymu CYP3A przez produkt Kaletra AUC werdenafilu może wzrosnąć 49-krotnie; jednoczesne stosowanie tych leków jest przeciwwskazane. Preparaty ziołowe zawierające ziele dziurawca (induktora CYP3A) mogą zmniejszać stężenie lopinawiru, dlatego nie należy ich stosować łącznie. Jeśli pacjent stosuje już preparat zawierający dziurawiec zwyczajny, należy odstawić ten preparat i jeśli to możliwe, oznaczyć poziom wiremii. Stężenia lopinawiru i rytonawiru mogą się zwiększyć po zaprzestaniu stosowania dziurawca i może być konieczne ponowne dobranie dawki produktu Kaletra. Działanie indukujące może się utrzymywać przez co najmniej 2 tygodnie po zaprzestaniu stosowania dziurawca. Dlatego rozpoczęcie przyjmowania produktu Kaletra 2 tygodnie od zaprzestania stosowania dziurawca jest bezpieczne. Preparat podawany razem z cyklosporyną, syrolimusem i takrolimusem może zwiększyć ich stężenia - zaleca się częstsze monitorowanie stężeń leczniczych tych leków w osoczu, aż do ich ustabilizowania. Stężenia we krwi inhibitorów reduktazy HMG-CoA takich, jak lowastatyna i symwastatyna znacznie się zwiększa w czasie podawania z preparatem - połączenia takie są przeciwwskazane z powodu ryzyka wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy. Nie zaleca się podawania preparatu razem z atorwastatyną. Jeśli uważa się, że stosowanie atorwastatyny jest bezwzględnie konieczne, należy podawać najmniejszą możliwą dawkę atorwastatyny i dokładnie monitorować bezpieczeństwo stosowania. Należy zachować ostrożność i rozważyć podawanie zmniejszonych dawek, gdy preparat stosowany jest jednocześnie z rozuwastatyną. Jeśli wskazane jest leczenie inhibitorem reduktazy HMG-CoA, zaleca się stosowanie prawastatyny lub fluwastatyny (ich metabolizm nie jest zależny od izoenzymu CYP3A4). Nie wykazano istotnych klinicznie interakcji buprenorfiny (w dawce 16 mg na dobę) podawanej jednocześnie z lopinawirem i rytonawirem - preparat można podawać w skojarzeniu z buprenorfiną bez zmiany dawkowania. Wykazano, że preparat zmniejsza stężenie metadonu w osoczu - zaleca się monitorowanie jego stężenia we krwi. Stężenia etynyloestradiolu uległy zmniejszeniu, gdy doustne środki antykoncepcyjne stosowano jednocześnie z preparatem - w przypadku jednoczesnego podawania ze środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi etynyloestradiol (niezależnie od postaci farmaceutycznej, np. środki doustne lub plastry przezskórne), należy zastosować inne metody zapobiegania ciąży. Wartości AUC i Cmax bupropionu i jego czynnego metabolitu, hydroksybupropionu, w stanie stacjonarnym były mniejsze o około 50%, gdy bupropion podawano w skojarzeniu z preparatem; działanie to może być spowodowane indukcją metabolizmu bupropionu; jeśli podawanie w skojarzeniu lopinawiru i rytonawiru z bupropionem uzna się za konieczne, leczenie należy prowadzić dokładnie monitorując skuteczność kliniczną bupropionu, nie przekraczając zalecanego dawkowania, mimo zaobserwowanej indukcji metabolizmu. Nie oczekuje się istotnych klinicznie interakcji produktu Kaletra z dapsonem, trimetoprymem z sulfametaksazolem, azytromycyną lub flukonazolem.

Preparat zawiera substancje Ritonavir, Lopinavir.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 100 mg lopinawiru i 25 mg rytonawiru lub 200 mg lopinawiru i 50 mg rytonawiru. 5 ml roztworu zawiera 400 mg lopinawiru i 100 mg rytonawiru.

1 kaps. zawiera 100 mg rytonawiru.

1 tabl. powl. zawiera 12,5 mg ombitaswiru, 75 mg parytaprewiru i 50 mg rytonawiru.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.