Javlor

1 ml koncentratu zawiera 25 mg winfluniny (w postaci wodorowinianu).

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Javlor 1 fiolka 10 ml, konc. do sporz. roztw. do inf. 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwnowotworowy. Winflunina, wiążąc się z tubuliną w miejscu lub blisko miejsc wiązania alkaloidów Vinca, hamuje jej polimeryzację w mikrotubule, zaburza dynamikę mikrotubuli, powoduje postępujące hamowanie tworzenia wrzeciona mitotycznego i w efekcie zatrzymanie mitozy komórek oraz obumarcie komórki przez apoptozę. In vivo winflunina wykazuje silne działanie przeciwnowotworowe na różnych mysich modelach ludzkiego raka, zarówno w zakresie wydłużenia czasu przeżycia, jak również zahamowania rozwoju nowotworu. Farmakokinetyka winfluniny jest liniowa w zakresie stosowanych dawek (od 30 mg/m2 do 400 mg/m2) u pacjentów z rakiem. Stężenie winfluniny we krwi w znacznym stopniu koreluje z nasileniem leukopenii, neutropenii i zmęczenia. W około 67% wiąże się z białkami osocza. Objętość dystrybucji w fazie końcowej jest duża, wynosi około 35 l/kg, co sugeruje znaczne rozmieszczenie w tkankach. Jest metabolizowana przy udziale wielofunkcyjnych esteraz do 4-O-deacetylwinfluniny (DVFL) - aktywnego metabolitu i głównego metabolitu we krwi, jak również przy udziale CYP3A4 do pozostałych, nieaktywnych metabolitów. T0,5 winfluniny w fazie końcowej wynosi ok. 40 h. DVFL powstaje wolniej i jest wolniej eliminowana (T0,5 ok. 120 h). Winflunina i jej metabolity wydalane są w kale (2/3) i moczu (1/3).

Dawkowanie

Dożylnie. Leczenie powinno być rozpoczynane wyłącznie przez lekarza doświadczonego w stosowaniu leków przeciwnowotworowych i być ograniczone do ośrodków wyspecjalizowanych w podawaniu cytotoksycznej chemioterapii. Przed rozpoczęciem każdego cyklu leczenia należy przeprowadzić pełne badanie morfologiczne krwi. Aby rozpocząć leczenie (pierwsze podanie) początkowa ANC musi wynosić ≥ 1 500/mm3, liczba płytek krwi ≥ 100 000/mm3. Zalecana dawka winfluniny wynosi 320 mg/m2 pc. co 3 tyg. W przypadku kiedy stan sprawności (PS) wg WHO/ECOG wynosi 1 lub wynosi 0 i wcześniej naświetlano miednicę, leczenie należy rozpocząć od dawki 280 mg/m2 pc. W przypadku niewystępowania jakiejkolwiek toksyczności hematologicznej w 1. cyklu leczenia powodującej opóźnienie leczenia lub zmniejszenie dawki, dawkę można zwiększyć do 320 mg/m2 co 3 tyg. w kolejnych cyklach. Opóźnienie podawania dawki w kolejnych cyklach z powodu toksyczności. U pacjentów z ANC 3 lub płytkami krwi 3 w dniu infuzji, leczenie należy odroczyć do czasu uzyskania poprawy (ANC ≥ 1 000/mm3 oraz płytki krwi ≥ 100 000/mm3) oraz dostosować dawkę w razie konieczności; jeśli poprawa nie nastąpiła w ciągu 2 tygodni, leczenie należy przerwać. Jeśli w dniu przewidzianej infuzji występuje toksyczność narządowa umiarkowana, ciężka lub zagrażająca życiu, leczenie należy odroczyć do czasu odzyskania umiarkowanej toksyczności lub jej braku lub do uzyskania początkowego stanu pacjenta oraz w razie konieczności dostosować dawkę; jeśli poprawa nie nastąpiła w ciągu 2 tygodni, leczenie należy przerwać. Jeżeli wystąpi niedokrwienie mięśnia sercowego u pacjentów z zawałem serca lub dławicą piersiową w wywiadzie, należy przerwać leczenie. Dostosowanie dawki w zależności od toksyczności. Jeśli u pacjenta wystąpi: neutropenia stopnia 4. (ANC 3) > 7 dni lub gorączka neutropeniczna (ANC 3 i gorączka ≥ 38,5 st.C) lub zapalenie błon śluzowych lub zaparcie stopnia 2. ≥ 5 dni lub ≥ stopnia 3. trwające dowolnie długo lub inny rodzaj toksyczności stopnia ≥ 3. (z wyjątkiem wymiotów lub nudności stopnia 3.), przy pierwszym takim zdarzeniu niepożądanym dawkę winfluniny należy zmniejszyć do 280 mg/m2 pc. (w przypadku dawki początkowej 320 mg/m2 pc) lub do 250 mg/m2 pc. (w przypadku dawki początkowej 280 mg/m2 pc.); przy 2. zdarzeniu, dawkę winfluniny należy zmniejszyć do 250 mg/m2 pc. (w przypadku dawki początkowej 320 mg/m2 pc.) lub definitywnie odstawić leczenie (w przypadku dawki początkowej 280 mg/m2 pc.); przy 3. zdarzeniu, należy definitywnie odstawić leczenie (w przypadku dawki początkowej 320 mg/m2 pc.). Dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z czasem protrombinowym > 70% prawidłowej wartości (PW) oraz wykazujących przynajmniej jedno z następujących kryteriów: [Górna Granica Normy (GGN) 2 pc. raz na 3 tyg. jest zalecana u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (A wg Child-Pugh) lub u pacjentów z czasem protrombinowym ≥ 60% PW oraz 1,5 x GGN GGN i (lub) GGT > 5 x GGN]. Dawka 200 mg/m2 pc. raz na 3 tyg. jest zalecana u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (B wg Child-Pugh) lub u pacjentów z czasem protrombinowym ≥ 50% PW oraz stężeniem bilirubiny > 3 x GGN i z aminotransferazami > GGN oraz GGT > GGN. Winflunina nie była badana u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (C wg Child-Pugh), ani u pacjentów z czasem protrombinowym 5 x GGN, ani z wyizolowanymi aminotransferazami > 2,5 x GGN (≥ 5 x GGN wyłącznie w przypadku wystąpienia przerzutów do wątroby) lub z aktywnością GGT > 15 x GGN. Dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. CCr (klirens kreatyniny) >60 ml/min - nie jest konieczne dostosowanie dawki. Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (40 ml/min ≤ CCr ≤ 60 ml/min) - 280 mg/m2 pc. raz na 3 tyg. Ciężkie zaburzenia czynności nerek (20 ml/min ≤ CCr ≤ 40 ml/min) - 250 mg/m2 pc. co 3 tyg. W przypadku wystąpienia toksyczności, w dalszych cyklach leczenia dawkę należy dostosować, jak podano poniżej. Dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku. Nie ma potrzeby dostosowywania dawek u pacjentów w wieku 2 co 3 tyg. U pacjentów w wieku ≥ 80 lat - 250 mg/m2 co 3 tyg. W przypadku wystąpienia toksyczności, w dalszych cyklach leczenia dawkę należy dostosować, jak podano poniżej. Dostosowanie dawki w zależności od toksyczności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub w podeszłym wieku. Neutropenia stopnia 4. (ANC 3) > 7 dni lub gorączka neutropeniczna (ANC 3 i gorączka ≥ 38,5 st.C) lub zapalenie błon śluzowych lub zaparcie stopnia 2. ≥ 5 dni lub ≥ stopnia 3. trwające dowolnie długo lub inny rodzaj toksyczności stopnia ≥ 3. (z wyjątkiem wymiotów lub nudności stopnia 3.), przy pierwszym takim zdarzeniu niepożądanym dawkę winfluniny należy zmniejszyć do 250 mg/m2 pc. (w przypadku dawki początkowej 280 mg/m2 pc) lub do 225 mg/m2 pc. (w przypadku dawki początkowej 250 mg/m2 pc.); przy 2. zdarzeniu, należy definitywnie odstawić leczenie (niezależnie od dawki początkowej winfluniny). Sposób podania. Koncentrat należy rozcieńczyć przed podaniem (używając 0,9% roztwór NaCl do infuzji lub 5% roztwór glukozy do infuzji). Podawać wyłącznie dożylnie, w 20-minutowym wlewie. Nie podawać w szybkim bolusie dożylnym. Podanie dokanałowe może prowadzić do zgonu. Lek można podawać zarówno z wkłucia do żył obwodowych, jak i z dostępu centralnego. W przypadku podawania wlewu do żyły obwodowej, winflunina może powodować podrażnienie żyły; w przypadku drobnych lub stwardniałych żył, obrzęku limfatycznego lub ostatnio wykonywanego nakłucia tej samej żyły, korzystniejsze może być podawanie leku przy użyciu centralnego cewnika żylnego. Aby zapobiec wynaczynieniu, przed rozpoczęciem podawania wlewu, należy upewnić się, że igła została prawidłowo umieszczona w świetle żyły. W celu przepłukania żyły, po podaniu leku w postaci rozcieńczonej należy zawsze podać co najmniej taką samą objętość 0,9% roztworu NaCl do infuzji lub 5% roztworu glukozy do infuzji.

Wskazania

Monoterapia w leczeniu dorosłych pacjentów z zaawansowanym lub z przerzutami rakiem przejściowokomórkowym dróg moczowych, po niepowodzeniu wcześniejszej terapii pochodnymi platyny; skuteczność i bezpieczeństwo winfluniny nie zostało określone u pacjentów ze stanem sprawności (PS) ≥2.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na winfluninę, inne alkaloidy Vinca lub którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. Ostatnio przebyte (w ciągu ostatnich 2 tyg.) lub obecne ciężkie zakażenie. Początkowa bezwzględna liczba neutrofilów (ANC) 3 dla pierwszego podania, początkowa ANC 3 dla kolejnych podań. Liczna płytek krwi 3. Karmienie piersią.

Środki ostrożności

Nie ma wskazań do zastosowania winfluniny u dzieci. Przed każdym wlewem winfluniny należy wykonać badanie morfologiczne krwi w celu oznaczenia ANC, płytek krwi oraz stężenia hemoglobiny. Zalecana dawka powinna być zredukowana u pacjentów z toksycznością hematologiczną. Ostrożnie stosować u pacjentów z ryzykiem wystąpienia arytmii (m.in. z zastoinową niewydolnością serca, wydłużeniem odcinka QT w wywiadzie, hipokalemią) oraz u pacjentów z chorobą serca w wywiadzie (szczególnie u pacjentów, u których w przeszłości wystąpił zawał mięśnia sercowego, niedokrwienie lub dławica piersiowa). Pacjenci otrzymujący lek powinni być starannie monitorowani pod kątem wystąpienia działań niepożądanych ze strony serca. W przypadku wystąpienia niedokrwienia mięśnia sercowego podawanie winfluniny należy przerwać. Ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiej hiponatremii, w trakcie leczenia winfluniną zaleca się systematyczną kontrolę stężenia sodu we krwi. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek, u pacjentów w wieku ≥75 lat dawkę leku należy zmniejszyć. U pacjentów z objawami zespołu tylnej odwracalnej encefalopatii - PRES (takimi jak: ból głowy, splątanie, drgawki, zaburzenia widzenia, nadciśnienie, nudności, wymioty) należy przerwać leczenie winfluniną. U pacjentów, u których rozwijają się objawy PRES należy monitorować ciśnienie krwi. W celu potwierdzenia diagnozy zaleca się wykonać badanie obrazowe mózgu. Po przerwaniu leczenia objawy kliniczne i radiologiczne zazwyczaj szybko ustępują bez następstw. Ze względu na możliwość wywoływania zaparć przez winfluninę, pacjentom należy zalecić odpowiednią dietę, w tym doustne nawadnianie, spożycie błonnika oraz stosowanie leków przeczyszczających od 1. do 5. lub 7. dnia cyklu leczenia. Pacjentom ze zwiększonym ryzykiem zaparcia (np. równocześnie stosujących opioidowe leki przeciwbólowe, z rakiem otrzewnej, oporem w jamie brzusznej, wcześniejszą dużą operacją w obrębie jamy brzusznej) należy podawać od 1. do 7. dnia osmotyczne środki przeczyszczające raz na dobę, rano przed śniadaniem. W przypadku występowania toksyczności żołądkowo-jelitowej lub zapalenia błon śluzowych należy dostosować dawkę winfluniny.

Niepożądane działanie

Bardzo często: neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia, hiponatremia, zmniejszony apetyt, obwodowa neuropatia czuciowa, zaparcia, ból brzucha, wymioty, nudności, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, biegunka, łysienie, bóle mięśni, astenia, zmęczenie, reakcje w miejscu podania, gorączka, zmniejszenie masy ciała. Często: zakażenie z neutropenią, zakażenia (wirusowe, bakteryjne, grzybicze), gorączka neutropeniczna, nadwrażliwość, odwodnienie, bezsenność, omdlenie, ból głowy, zawroty głowy, nerwoból, zaburzenia smaku, neuropatia, ból uszu, tachykardia, nadciśnienie, zakrzepica żył, zapalenie żył, niedociśnienie, duszność, kaszel, niedrożność jelit, zaburzenia połykania, zmiany w części policzkowej jamy ustnej, niestrawność, wysypka, pokrzywka, świąd, nadmierna potliwość, osłabienie siły mięśniowej, ból stawów, pleców, szczęki, kończyn, kości, bóle mięśniowo-szkieletowe, ból w klatce piersiowej, dreszcze, ból, obrzęk. Niezbyt często: posocznica z neutropenią, ból guza (raportowano po wprowadzeniu leku do obrotu), zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) (raportowano po wprowadzeniu leku do obrotu), obwodowa neuropatia ruchowa, zaburzenia widzenia, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, szumy uszne, niedokrwienie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego, ostry zespół niewydolności oddechowej (ARDS), ból gardła i krtani, bolesne połykanie, zaburzenia żołądka, zapalenie przełyku, zmiany w obrębie dziąseł, suchość skóry, rumień, niewydolność nerek, wynaczynienie, podwyższenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie masy ciała. Rzadko: zespół odwracalnej tylnej encefalopatii (raportowano po wprowadzeniu leku do obrotu).

Ciąża i laktacja

Badania na zwierzętach wykazały, że winflunina działa teratogenne i embriotoksyczne; istnieje potencjalne ryzyko rozwoju wad zarodka i płodu u ludzi. Winfluniny nie należy stosować w ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. Mężczyźni i kobiety w wieku rozrodczym powinni stosować skuteczną metodę antykoncepcyjną w trakcie leczenia oraz 3 mies. po ostatnim podaniu winfluniny. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas leczenia, powinna zostać poinformowana o ryzyku dla nienarodzonego dziecka i być dokładnie monitorowana. Należy rozważyć poradę genetyczną. Zaleca się również doradztwo genetyczne w przypadku pacjentek pragnących mieć dzieci po terapii. Przeciwwskazane jest karmienie piersią podczas leczenia winfluniną. Ze względu na możliwość wystąpienia nieodwracalnej niepłodności związanej z leczeniem winfluniną, należy doradzać przechowanie próbki nasienia przed rozpoczęciem leczenia.

Uwagi

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych wpływających na zdolność koncentracji i reagowania (np. zmęczenie, zawroty głowy, omdlenia) nie zaleca się prowadzenia pojazdów ani obsługiwania maszyn. Lek należy przechowywać w temp. 2-8st.C.

Interakcje

Winflunina nie ma właściwości induktora CYP1A2, CYP2B6 i CYP3A4, ani właściwości inhibitora CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6 i CYP3A4. Nie obserwowano interakcji farmakokinetycznych z cisplatyną, karboplatyną, kapecytabiną, gemcytabiną i doksorubicyną (jakkolwiek skojarzone stosowanie z doksorubicyną wiąże się ze szczególnie dużym ryzykiem toksyczności hematologicznej). Winflunina jest substratem Pgp, tak jak inne alkaloidy Vinca, lecz z mniejszym powinowactwem - ryzyko znaczących klinicznie interakcji w tym mechanizmie powinno być niewielkie. Silne inhibitory CYP3A4 (np. rytonawir, ketokonazol, itrakonazol i sok grejpfrutowy) oraz silne induktory (np. ryfampicyna i ziele dziurawca zwyczajnego - Hypericum perforatum) mogą odpowiednio zwiększać lub zmniejszać stężenie winfluniny oraz DVFL we krwi - należy unikać skojarzonego stosowania winfluniny z tymi lekami. Paklitaksel i docetaksel (substraty CYP3) mogą nieznacznie spowalniać metabolizm winfluniny. Równoczesne stosowanie winfluniny i innych leków wydłużających odstęp QT/QTc jest niewskazane, ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia arytmii. Stosowanie winfluniny z pegylowaną/liposomalną doksorubicyną prowadziło do 15-30% pozornego zwiększenia stężenia oraz 2 do 3-krotnego pozornego zmniejszenia AUC doksorubicyny, podczas gdy nie dotyczyło to stężenia metabolitu doksorubicynolu (takie zmiany mogą być związane z adsorpcją winfluniny na liposomach i zmianą rozmieszczenia obydwu składników we krwi) - należy zachować ostrożność stosując tego typu skojarzenie leków. Jednoczesne stosowanie z winfluniną opioidowych leków przeciwbólowych może zwiększać ryzyko zaparcia.

Preparat zawiera substancję Vinflunine.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml koncentratu zawiera 25 mg winfluniny (w postaci wodorowinianu).

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.