Irinotecan medac

1 fiolka zawiera 40 mg, 100 mg lub 300 mg trójwodnego chlorowodorku irynotekanu. Preparat zawiera sorbitol.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Irinotecan medac 1 fiolka 15 ml, konc. do sporz. roztw. do inf. 202,23zł 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwnowotworowy, wybiórczo hamujący aktywność topoizomerazy I DNA, półsyntetyczna pochodna kamptotecyny. W większości tkanek jest metabolizowany do SN-38, związku o większej aktywności niż irynotekan w stosunku do oczyszczonej topoizomerazy I i wykazującego silniejsze działanie cytotoksyczne wobec licznych linii komórek nowotworowych mysich i ludzkich. Hamowanie aktywności topoizomerazy I DNA przez irynotekan lub SN-38 powoduje powstawanie jednoniciowych odcinków DNA, blokujących widełki replikacyjne DNA i odpowiedzialnych za cytotoksyczne właściwości leku. Działanie cytotoksyczne jest zależne od czasu i specyficzne dla fazy S. Poza działaniem przeciwnowotworowym lek hamuje acetylocholinoesterazę. Irynotekan i SN-38 wiążą się z białkami osocza odpowiednio w 65% i 95%. Scharakteryzowano dwa szlaki metaboliczne, z których każdy dotyczy co najmniej 12% podanej dawki leku: hydroliza przy udziale karboksyloesterazy do czynnego metabolitu SN-38; procesy utleniania z udziałem enzymów cytochromu P450 3A. Ponad 50% dawki leku jest wydalane w postaci niezmienionej, z czego 33% z kałem poprzez żółć a 22% z moczem. Średni T0,5 we krwi w I fazie modelu trójfazowego wynosi 12 min, w II fazie - 2,5 h, a końcowej fazie eliminacji 14,2 h.

Dawkowanie

Wyłącznie u dorosłych. Roztwór do wlewu, po rozcieńczeniu, należy podawać do żyły obwodowej lub centralnej. Monoterapia (u pacjentów wcześniej leczonych): zalecana dawka wynosi 350 mg/m2 pc. raz na 3 tyg., we wlewie dożylnym trwającym 30-90 min. Leczenie skojarzone (u pacjentów wcześniej nieleczonych): irynotekan z 5 FU/FA w schemacie co 2 tyg. - 180 mg/m2 pc. irynotekanu raz na 2 tyg. we wlewie dożylnym trwającym 30-90 min, po którym podaje się we wlewie FA i 5FU. Dawkowanie i sposób podawania jednocześnie stosowanego cetuksymabu znajduje się w Charakterystyce Produktu Leczniczego (ChPL). Zazwyczaj stosuje się tę samą dawkę irynotekanu co w ostatnich cyklach wcześniejszego schematu leczenia zawierającego irynotekan. Irynotekan nie może być podawany wcześniej niż 1 h od zakończeniu wlewu cytuksymabu. Dawkowanie i sposób podawania jednocześnie stosowanego bewacyzumabu znajduje się w ChPL. Modyfikacje dawkowania. Preparat można podać po zmniejszeniu się nasilenia działań niepożądanych do stopnia 0 lub 1 wg skali toksyczności NCI-CTC i całkowitym ustąpieniu biegunki, związanej z leczeniem. Na początku kolejnego kursu leczenia dawkę irynotekanu i 5FU należy zmniejszyć i dostosować do stopnia działań niepożądanych, które wystąpiły podczas poprzedniego cyklu leczenia. Leczenie należy opóźnić o 1-2 tyg. w celu ustąpienia działań niepożądanych związanych z leczeniem. Dawkę irynotekanu i (lub) 5-FU należy zmniejszyć o 15-20% w przypadku wystąpienia: toksyczności hematologicznej (neutropenia stopień 4, gorączka neutropeniczna/neutropenia stopień 3-4 i gorączka stopień 2-4, trombocytopenia i leukopenia stopień 4) lub toksyczności niehematologicznej - stopień 3-4. Należy przestrzegać zaleceń dotyczących modyfikacji dawki cetuksymabu podawanego w skojarzeniu z irynotekanem oraz bewacyzumabu podawanego w skojarzeniu z irynotekanem/5FU/FA zawartych w ChPL. Leczenie irynotekanem należy kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub niedopuszczalnej toksyczności. Szczególne grupy pacjentów. Dawkę początkową irynotekanu należy dostosować do stężenia bilirubiny we krwi (do 3-krotnej wartości GGN) u pacjentów w stanie ogólnym ≤2 wg WHO. U pacjentów z hiperbilirubinemią i czasem protrombinowym >50% klirens irynotekanu jest zmniejszony, a w związku z tym ryzyko toksyczności hematologicznej zwiększone. Z tego względu u tych pacjentów raz w tyg. należy wykonywać pełną morfologię krwi. U pacjentów, u których stężenie bilirubiny jest 1,5-krotnie większe niż GGN, zalecana dawka irynotekanu wynosi 350 mg/m2 pc.; u pacjentów, u których stężenie bilirubiny jest od 1,5 do 3 razy większe niż GGN, zalecana dawka irynotekanu wynosi 200 mg/m2 pc. Nie należy stosować irynotekanu u pacjentów, u których stężenie bilirubiny wynosi >3-krotnej wartość GGN. Nie ma danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby leczonych irynotekanem w chemioterapii skojarzonej. Nie zaleca się stosowania irynotekanu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ze względu na brak badań. U pacjentów w podeszłym wieku należy szczególnie ostrożnie ustalać dawkę i poddawać ich szczególnie uważnej kontroli.

Wskazania

Leczenie pacjentów z zaawansowanym stadium raka jelita grubego i odbytnicy: w monoterapii, u pacjentów po niepowodzeniu terapii 5-fluorouracylem; w terapii skojarzonej z 5-fluorouracylem i kwasem folinowym, u pacjentów nieleczonych uprzednio chemioterapią w zaawansowanym stadium choroby. Irinotekan w skojarzeniu z cetuksymabem jest stosowany w leczeniu pacjentów z rozsianą postacią raka jelita grubego i odbytnicy, którego komórki wykazują ekspresję receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR), po niepowodzeniu leczenia cytotoksycznego z zastosowaniem irynotekanu. Irinotekan w skojarzeniu z 5-fluorouracylem, kwasem folinowym i bewacyzumabem jest stosowany w leczeniu pierwszego rzutu w leczeniu pacjentów z rozsianą postacią raka jelita grubego lub odbytnicy.

Przeciwwskazania

Ciężka nadwrażliwość na irynotekan lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Przewlekłe zapalenie jelit i (lub) niedrożność jelit. Stężenie bilirubiny większe niż 3-krotna wartość GGN. Ciężka niewydolność szpiku kostnego. Stan sprawności wg klasyfikacji WHO >2. Jednoczesne stosowanie preparatów dziurawca zwyczajnego. Ciąża i okres karmienia piersią. Dodatkowe przeciwwskazania dla cetuksymabu lub bewacyzumabu znajdują się w materiałach informacyjnych tych preparatów.

Środki ostrożności

Lek należy podawać wyłącznie na oddziałach wyspecjalizowanych w stosowaniu chemioterapii cytotoksycznej i pod kontrolą lekarza mającego odpowiednie kwalifikacje do stosowania chemioterapii przeciwnowotworowej. Ze względu na rodzaj i częstość działań niepożądanych, irynotekan należy przepisywać wyłącznie w następujących przypadkach, po dokonaniu oceny spodziewanych korzyści wobec możliwego ryzyka: u pacjentów obarczonych ryzykiem powikłań, których stan sprawności wg WHO=2; w rzadkich przypadkach, gdy pacjenci nie są w stanie stosować się do zaleceń dotyczących leczenia działań niepożądanych (konieczność natychmiastowego i długotrwałego leczenia przeciwbiegunkowego połączonego z piciem dużych ilości płynów po wystąpieniu opóźnionej biegunki). W takich przypadkach zaleca się ścisły nadzór szpitalny. Irynotekan w monoterapii jest zwykle stosowany w schemacie dawkowania raz na 3 tyg., jednak u pacjentów, u których konieczna jest dokładniejsza obserwacja lub szczególnie zagrożonych ciężką neutropenią, można rozważyć schemat podawania raz na tydzień. Pacjenci powinni być poinformowani o możliwości wystąpienia biegunki, która może pojawić się po upływie ponad 24 h od podania leku lub w dowolnym momencie przed rozpoczęciem kolejnego kursu terapii. Pacjenci powinni szybko poinformować lekarza prowadzącego o wystąpieniu biegunki i natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie. Do pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia biegunki należą osoby po uprzedniej radioterapii okolic brzucha lub miednicy, pacjenci ze zwiększoną leukocytozą, pacjenci w stanie czynnościowym >2 wg WHO oraz kobiety. Natychmiast po wystąpieniu biegunki chorzy powinni rozpocząć picie dużych ilości napojów zawierających sole mineralne i zastosować terapię przeciwbiegunkową (stosowanie dużych dawek loperamidu: pierwsza dawka 4 mg, następnie 2 mg co 2 h), która powinna być kontynuowana przez 12 h od wystąpienia ostatniego płynnego stolca. Nie wolno modyfikować dawki. Terapia przeciwbiegunkowa nie powinna być w żadnym przypadku stosowana dłużej niż przez 48 h ze względu na niebezpieczeństwo wystąpienia niedrożności porażennej jelit, jak i przez okres krótszy niż 12 h. Nie należy podawać loperamidu profilaktycznie, nawet u tych pacjentów, u których opóźnione biegunki występowały w czasie poprzednich kursów leczenia irynotekanem. Oprócz leczenia przeciwbiegunkowego, profilaktycznie powinno się stosować antybiotyki o szerokim zakresie działania, zwłaszcza gdy biegunce towarzyszy ciężka neutropenia (liczba neutrofilów 3). Poza zastosowaniem antybiotyków, w leczeniu biegunki zaleca się hospitalizację w następujących przypadkach: biegunka z towarzyszącą gorączką, ciężka biegunka (konieczne jest dożylne nawodnienie pacjenta), biegunka nieustępująca w ciągu 48 h od rozpoczęcia terapii loperamidem w dużych dawkach. U pacjentów, u których wystąpiła ciężka biegunka zaleca się zmniejszenie dawki irynotekanu w kolejnych kursach leczenia. U pacjentów, u których wystąpiła ciężka biegunka zalecane jest zmniejszenie dawki w kolejnych cyklach leczenia. Podczas leczenia irynotekanem zaleca się cotygodniowe pełne badanie krwi. Pacjentów należy poinformować o ryzyku neutropenii i znaczeniu gorączki. Gorączkę neutropeniczną (temp. >38st.C i liczba neutrofilów ≤1000/mm3) należy natychmiast leczyć w warunkach szpitalnych, podając dożylnie antybiotyki o szerokim zakresie działania. U pacjentów, u których wystąpiły ciężkie hematologiczne działania niepożądane, zaleca się zmniejszenie dawki w kolejnych kursach leczenia. U pacjentów z ciężką biegunką istnieje zwiększone ryzyko zakażenia i toksyczności hematologicznej, u tych pacjentów należy wykonać pełne badanie morfologiczne krwi. Badania parametrów czynności wątroby należy wykonywać przed rozpoczęciem leczenia oraz przed każdym kolejnym kursem terapii. U pacjentów ze stężeniem bilirubiny 1,5-3 razy większym niż GGN należy co tydzień przeprowadzać pełne badanie morfologii krwi, ponieważ u tych pacjentów klirens irynotekanu jest zmniejszony (ryzyko uszkodzenia układu krwiotwórczego). Przed każdym podaniem irynotekanu zaleca się zapobiegawcze podanie leku przeciwwymiotnego. Pacjenci, u których wystąpią wymioty i opóźniona biegunka powinni być natychmiast hospitalizowani. W przypadkach wystąpienia ostrego zespołu cholinergicznego należy podać siarczan atropiny (0,25 mg podskórnie), o ile nie istnieją przeciwwskazania. Ostrożnie stosować u pacjentów z astmą. U pacjentów, u których wystąpi ostry i ciężki zespół cholinergiczny, zalecane jest profilaktyczne stosowanie siarczanu atropiny podczas podawania kolejnych dawek irynotekanu. Pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju śródmiąższowego zapalenia płuc (stosowanie leków toksycznych dla płuc, radioterapia i czynniki stymulujące wzrost kolonii) należy ściśle monitorować czy nie występują u nich objawy ze strony układu oddechowego przed terapią i podczas stosowania irynotekanu. Ze względu na częstsze występowanie zaburzeń narządów u pacjentów w podeszłym wieku, a zwłaszcza czynności wątroby, należy zachować ostrożność dobierając wielkość dawki leku. Pacjentów z niedrożnością jelit nie wolno leczyć irynotekanem przed ustąpieniem niedrożności. Nie przeprowadzono badań u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. SN-38 jest poddawany detoksykacji do glukuronidu SN-38 za pośrednictwem genu UGT1A1. U osób z wrodzonym niskim stopniem ekspresji UGT1A1 (zespół Criglera Najjara typ I i typ II oraz u osób homozygotycznych dla allelu UGT1A1*28 [zespół Gilberta]) zwiększa się ryzyko toksycznego działania irynotekanu - u tych pacjentów zalecane jest zmniejszenie dawki początkowej. Ze względu na zawartość sorbitolu, preparatu nie należy stosować w przypadku wrodzonej nietolerancji fruktozy. Należy unikać jednoczesnego stosowania irynotekanu z silnymi inhibitorami lub induktorami cytochromu CYP3A4.

Niepożądane działanie

Bardzo często: ciężka opóźniona biegunka, ciężkie nudności i wymioty (w monoterapi)i, neutropenia (odwracalna i nienasilająca się wraz z dawką), anemia, trombocytopenia (w terapii skojarzonej), infekcje (podczas monoterapii), przemijające wyłysienie, gorączka bez infekcji oraz bez towarzyszącej jej ciężkiej neutropenii (w monoterapii), w terapii skojarzonej - przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej lub stężenia bilirubiny bez przerzutów do wątroby. Często: ciężkie nudności i wymioty (w terapii skojarzonej), odwodnienie (zwykle związane z biegunką i (lub) wymiotami), zaparcie związane z podawaniem irynotekanu i (lub) loperamidu, neutropenia z gorączką, infekcje (podczas terapii skojarzonej), infekcje spowodowane ciężką neutropenią (w 3 przypadkach zakończone śmiercią), trombocytopenia (podczas monoterapii), gorączka bez infekcji oraz bez towarzyszącej jej ciężkiej neutropenii (w terapii skojarzonej), ciężki przemijający zespół cholinergiczny, osłabienie, w monoterapii - przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej lub stężenia bilirubiny bez przerzutów do wątroby, w terapii skojarzonej - przemijające zwiększenie stężenia bilirubiny stopnia 3., przemijające, łagodne lub umiarkowane zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy. Niezbyt często: rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, niewydolność nerek, niedociśnienie lub niewydolność sercowo-krążeniowa na skutek odwodnienia spowodowanego biegunką i (lub) wymiotami, niedrożność jelit, krwawienie z żołądka i (lub) jelit, łagodne reakcje skórne, reakcje wokół miejsca podania, śródmiąższowe zapalenie płuc objawiające się jako nacieki płucne, duszność, łagodne reakcje alergiczne, u pacjentów z posocznicą - niewydolność nerek, niedociśnienie krwi lub niewydolność sercowo-krążeniową. Rzadko: zapalenie okrężnicy (łącznie z zapaleniem jelita ślepego oraz niedokrwiennym lub wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy), perforacja jelita, brak łaknienia, bóle brzucha, zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, objawowe lub bezobjawowe zapalenie trzustki, hipokaliemia, hiponatremia, reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidalne, nadciśnienie podczas wlewu lub po jego zakończeniu, skurcze mięśni, parestezje. Bardzo rzadko: przypadek obwodowej trombocytopenii, w której występowały przeciwciała przeciwpłytkowe, zwiększenie aktywności amylazy i (lub) lipazy, przemijające zaburzenia mowy, zespół rozpadu guza. W przypadku skojarzonego leczenia z cetuksymabem zgłaszano dodatkowe działania niepożądane, związane z tym lekiem (np. wysypka trądzikowa w 88%). Najczęstsze działania niepożądane ograniczające wielkość podawanej dawki irynotekanu to: opóźniona biegunka (występująca po ponad 24 h od podania leku) oraz zaburzenia krwi, takie jak: neutropenia, anemia czy trombocytopenia. Często obserwowano ciężki, przemijający, ostry zespół cholinergiczny. Główne objawy określono jako wczesną biegunkę oraz zespół objawów, takich jak: bóle brzucha, zapalenie spojówek, katar sienny, niedociśnienie, rozszerzenie naczyń, pocenie się, dreszcze, złe ogólne samopoczucie, zawroty głowy, zaburzenia wzroku, zwężenie źrenic, łzawienie oczu i nadmierne ślinienie się, które pojawiają się w ciągu 24h od podania pierwszej infuzji irynotekanu.

Ciąża i laktacja

Preparat jest przeciwwskazany w ciąży i okresie karmienia piersią. Kobiety w wieku rozrodczym oraz mężczyźni muszą stosować metody zapobiegania ciąży w trakcie leczenia i przez co najmniej 3 miesiące po jego zakończeniu.

Uwagi

W przypadku zawrotów głowy lub zaburzeń widzenia, które mogą wystąpić w ciągu 24 h od podania irynotekanu, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów i obsługiwać urządzeń mechanicznych.

Interakcje

Nie można wykluczyć interakcji irynotekanu z lekami blokującymi przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Irynotekan wykazuje aktywność esterazy cholinowej, a leki tego typu mogą wydłużać blokadę nerwowo-mięśniową wywołaną przez suksametonium i znosić blokadę mięśniowo-nerwową po niedepolaryzujących lekach zwiotczających mięśnie. Jednoczesne stosowanie leków przeciwdrgawkowych indukujących cytochrom CYP3A (np. karbamazepina, fenobarbital lub fenytoina) prowadzi do zmniejszenia ekspozycji na irynotekan, SN-38 i glukuronid SN-38 oraz osłabienia działania farmakodynamicznego. Poza indukcją enzymów 3A cytochromu P450, nasilona glukuronidacja i zwiększone wydzielanie z żółcią może odgrywać rolę w osłabieniu działania irynotekanu oraz jego metabolitów. Jednoczesne podawanie ketokonazolu prowadziło do zmniejszenia AUC pochodnej kwasu aminowalerianowego 87% oraz zwiększenia AUC SN-38 o 109% w porównaniu z monoterapią irynotekanem. Należy zachować ostrożność u pacjentów stosujących jednocześnie inhibitory cytochromu CYP3A4 (np. ketokonazol) lub induktory cytochromu CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina lub fenytoina). Dziurawiec powoduje zmniejszenie stężenia SN-38 we krwi - nie należy jednocześnie stosować. Jednoczesne podawanie 5-fluorouracylu i kwasu folinowego w schemacie chemioterapii skojarzonej, nie wpływa na parametry farmakokinetyczne irynotekanu. Nie dowiedziono, aby cetuksymab i irynotekan wpływały na swoje profile bezpieczeństwa. U pacjentów otrzymujących irynotekan/5-fluorouracyl (5FU)/kwas folinowy (FA) w skojarzeniu z bewacyzumabem odnotowano więcej przypadków zmniejszenia dawki irynotekanu. U pacjentów, u których wystąpi ciężka biegunka, leukopenia lub neutropenia podczas leczenia skojarzonego bewacyzumabem z irynotekanem należy zmodyfikować dawkę irynotekanu.

Preparat zawiera substancję Irinotecan hydrochloride.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 20 mg trójwodnego chlorowodorku irynotekanu, co odpowiada 17,33 mg irynotekanu. Preparat zawiera sorbitol.

1 ml zawiera 20 mg chlorowodorku irynotekanu.

1 fiolka zawiera 40 mg, 100 mg, 150 mg, 300 mg lub 500 mg trójwodnego chlorowodorku irynotekanu. Preparat zawiera sorbitol.

1 fiolka zawiera 40 mg, 100 mg lub 300 mg trójwodnego chlorowodorku irynotekanu. Preparat zawiera sorbitol.

1 fiolka zawiera 40 mg lub 100 mg trójwodnego chlorowodorku irynotekanu. Preparat zawiera sorbitol.

1 fiolka 2 ml (5 ml, 15 ml, 25 ml) zawiera 40 mg (100 mg, 300 mg, 500 mg) trójwodnego chlorowodorku irynotekanu. Preparat zawiera sorbitol.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.