Irinotecan-Ebewe

1 fiolka zawiera 40 mg, 100 mg, 150 mg, 300 mg lub 500 mg trójwodnego chlorowodorku irynotekanu. Preparat zawiera sorbitol.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Irinotecan-Ebewe 1 fiolka 25 ml, konc. do sporz. roztw. do inf. 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwnowotworowy, wybiórczo hamujący aktywność topoizomerazy I DNA, półsyntetyczna pochodna kamptotecyny. W większości tkanek jest metabolizowany do SN-38, związku o większej aktywności niż irynotekan w stosunku do oczyszczonej topoizomerazy I i wykazującego silniejsze działanie cytotoksyczne wobec licznych linii komórek nowotworowych mysich i ludzkich. Hamowanie aktywności topoizomerazy I DNA przez irynotekan lub SN-38 powoduje powstawanie jednoniciowych odcinków DNA, blokujących widełki replikacyjne DNA i odpowiedzialnych za cytotoksyczne właściwości leku. Działanie cytotoksyczne jest zależne od czasu i specyficzne dla fazy S. Poza działaniem przeciwnowotworowym lek hamuje acetylocholinoesterazę. Irynotekan i SN-38 wiążą się z białkami osocza odpowiednio w 65% i 95%. Scharakteryzowano dwa szlaki metaboliczne, z których każdy dotyczy co najmniej 12% podanej dawki leku: hydroliza przy udziale karboksyloesterazy do czynnego metabolitu SN-38; procesy utleniania z udziałem enzymów cytochromu P450 3A. Ponad 50% dawki leku jest wydalane w postaci niezmienionej, z czego 33% z kałem poprzez żółć a 22% z moczem. Średni T0,5 we krwi w I fazie modelu trójfazowego wynosi 12 min, w II fazie - 2,5 h, a końcowej fazie eliminacji 14,2 h.

Dawkowanie

Wyłącznie u dorosłych. Roztwór do wlewu, po rozcieńczeniu, należy podawać do żyły obwodowej lub centralnej. Monoterapia (u pacjentów wcześniej leczonych): zalecana dawka wynosi 350 mg/m2 pc. co 3 tyg., we wlewie dożylnym trwającym 30-90 min. Leczenie skojarzone (u pacjentów wcześniej nieleczonych): irynotekan z 5 FU/FA w schemacie co 2 tyg. - 180 mg/m2 pc. irynotekanu raz na 2 tyg. we wlewie dożylnym trwającym 30-90 min, po którym podaje się we wlewie FA i 5FU. Dawkowanie i sposób podawania jednocześnie stosowanego cetuksymabu znajduje się w Charakterystyce Produktu Leczniczego (ChPL). Zazwyczaj stosuje się tę samą dawkę irynotekanu co w ostatnich cyklach wcześniejszego schematu leczenia zawierającego irynotekan. Irynotekan nie może być podawany wcześniej niż 1 h od zakończeniu wlewu cytuksymabu. Dawkowanie i sposób podawania jednocześnie stosowanego bewacyzumabu znajduje się w ChPL. Dawkowanie i sposób podawania jednocześnie stosowanej kapecytabiny znajdują się poniżej oraz ChPL. Dane z randomizowanego, kontrolowanego badania III fazy potwierdzają zasadność stosowania kapecytabiny w dawce początkowej 1000 mg/m2 pc. przez 2 tyg. w cyklach trzytygodniowych w skojarzeniu z irynotekanem, w leczeniu pierwszej linii pacjentów z rakiem jelita grubego z przerzutami. Dane z analizy przejściowej wieloośrodkowego, randomizowanego, kontrolowanego badania II fazy potwierdzają zasadność stosowania kapecytabiny w dawce początkowej 800 mg/m2 pc. przez 2 tyg. w cyklach co 3 tyg., w skojarzeniu z irynotekanem i bewacyzumabem, w leczeniu pierwszej linii pacjentów z rakiem jelita grubego z przerzutami. Modyfikacje dawkowania. Preparat można podać po zmniejszeniu się nasilenia działań niepożądanych do stopnia 0 lub 1 wg skali toksyczności NCI-CTC i całkowitym ustąpieniu biegunki, związanej z leczeniem. Na początku kolejnego kursu leczenia dawkę irynotekanu i, jeśli to wskazane, 5FU należy zmniejszyć, zależnie od najcięższych działań niepożądanych, które wystąpiły podczas poprzedniego cyklu leczenia. Leczenie należy opóźnić o 1-2 tyg. w celu ustąpienia działań niepożądanych związanych z leczeniem. Dawkę irynotekanu i (lub) 5FU należy zmniejszyć o 15-20% w przypadku wystąpienia: toksyczności hematologicznej (neutropenia stopień 4, gorączka neutropeniczna/neutropenia stopień 3-4 i gorączka stopień 2-4, trombocytopenia i leukopenia stopień 4) lub toksyczności niehematologicznej - stopień 3-4. Należy przestrzegać zaleceń dotyczących modyfikacji dawki cetuksymabu podawanego w skojarzeniu z irynotekanem oraz bewacyzumabu podawanego w skojarzeniu z irynotekanem/5FU/FA zawartych w ChPL. Jeśli leczenie skojarzone z kapecytabiną stosowane jest u pacjentów ≥65 lat, zaleca się zmniejszenie dawki początkowej kapecytabiny do 800 mg/m2 pc., podawanej 2 razy na dobę. Leczenie irynotekanem należy kontynuować do wystąpienia obiektywnej progresji choroby lub nietolerowanego nasilenia działań toksycznych. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w stanie czynnościowym ≤2 parametrem określającym dawkę początkową irynotekanu powinno być stężenie bilirubiny we krwi (do 3 razy większe od GGN). U takich pacjentów z hiperbilirubinemią i czasem protrombinowym >50% klirens irynotekanu jest zmniejszony, a w związku z tym ryzyko toksyczności hematologicznej zwiększone. Z tego względu u tych pacjentów należy raz w tyg. wykonywać pełną morfologię krwi. U pacjentów, u których stężenie bilirubiny jest do 1,5 razy większe niż GGN, zalecana dawka irynotekanu wynosi 350 mg/m2 pc.; u pacjentów, u których stężenie bilirubiny jest od 1,5 do 3 razy większe niż GGN, zalecana dawka irynotekanu wynosi 200 mg/m2 pc. Nie należy stosować irynotekanu u pacjentów, u których stężenie bilirubiny wynosi >3-krotnej wartość GGN. Nie ma danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby leczonych irynotekanem w chemioterapii skojarzonej. Nie zaleca się stosowania irynotekanu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ze względu na brak badań. U pacjentów w podeszłym wieku należy ostrożnie ustalać dawkę i poddawać ich szczególnie uważnej kontroli.

Wskazania

Leczenie pacjentów z zaawansowanym rakiem jelita grubego: w skojarzeniu z 5-fluorouracylem i kwasem folinowym u pacjentów, którzy nie otrzymywali wcześniej chemioterapii w leczeniu zaawansowanego stadium choroby; w monoterapii u pacjentów, u których leczenie ustalonym schematem z 5-fluorouracylem zakończyło się niepowodzeniem. Irinotekan w skojarzeniu z cetuksymabem jest wskazany do leczenia pacjentów z rakiem jelita grubego z przerzutami, z ekspresją receptora dla naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR), bez mutacji genu KRAS, którzy nie byli wcześniej leczeni z powodu raka z przerzutami lub po niepowodzeniu leczenia cytotoksycznego z zastosowaniem irynotekanu. Irinotekan w skojarzeniu z 5-fluorouracylem, kwasem folinowym i bewacyzumabem jest wskazany w leczeniu pierwszej linii u pacjentów z rakiem okrężnicy lub odbytnicy z przerzutami. Irinotekan w skojarzeniu z kapecytabiną oraz bewacyzumabem lub bez niego jest wskazany w leczeniu pierwszej linii u pacjentów z rakiem jelita grubego z przerzutami.

Przeciwwskazania

Ciężka nadwrażliwość na irynotekan lub na którąkolwiek substancję pomocniczą w wywiadzie. Przewlekła choroba zapalna jelit i (lub) niedrożność jelit. Stężenie bilirubiny ponad 3-krotnie większe niż GGN. Ciężka niewydolność szpiku kostnego. Stan czynnościowy pacjenta wg klasyfikacji WHO >2. Jednoczesne stosowanie preparatów dziurawca zwyczajnego. Ciąża i okres karmienia piersią. Dodatkowe przeciwwskazania do stosowania cetuksymabu, bewacyzumabu lub kapecytabiny znajdują się w materiałach informacyjnych tych preparatów.

Środki ostrożności

Lek należy podawać wyłącznie na oddziałach wyspecjalizowanych w stosowaniu chemioterapii cytotoksycznej i pod kontrolą lekarza mającego odpowiednie kwalifikacje do stosowania chemioterapii przeciwnowotworowej. Ze względu na rodzaj i częstość działań niepożądanych, irynotekan należy przepisywać wyłącznie w następujących przypadkach, po dokonaniu oceny spodziewanych korzyści wobec możliwego ryzyka: u pacjentów obarczonych ryzykiem, zwłaszcza znajdujących się w stanie czynnościowym w stopniu 2 wg klasyfikacji WHO; w rzadkich przypadkach, gdy pacjenci nie są w stanie stosować się do zaleceń dotyczących leczenia działań niepożądanych (konieczność natychmiastowego i długotrwałego leczenia przeciwbiegunkowego połączonego z piciem dużych ilości płynów po wystąpieniu opóźnionej biegunki). W takich przypadkach zaleca się umieszczenie pacjentów w szpitalu i objęcie ścisłą obserwacją. Irynotekan w monoterapii jest zwykle stosowany w schemacie dawkowania raz na 3 tyg., jednak u pacjentów, u których konieczna jest dokładniejsza obserwacja lub szczególnie zagrożonych ciężką neutropenią, można rozważyć schemat podawania raz na tydzień. Pacjenci powinni być poinformowani o możliwości wystąpienia biegunki, która może pojawić się po upływie ponad 24 h od podania leku lub w dowolnym momencie przed rozpoczęciem kolejnego kursu terapii. Pacjenci powinni szybko poinformować lekarza prowadzącego o wystąpieniu biegunki i natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie. Do pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia biegunki należą: osoby po uprzedniej radioterapii okolic brzucha lub miednicy, pacjenci ze zwiększoną leukocytozą przed rozpoczęciem leczenia, pacjenci w stanie czynnościowym ≥2 wg WHO oraz kobiety. Natychmiast po wystąpieniu biegunki chorzy powinni rozpocząć picie dużych ilości napojów zawierających elektrolity i zastosować terapię przeciwbiegunkową (stosowanie dużych dawek loperamidu: pierwsza dawka 4 mg, następnie 2 mg co 2 h), która powinna być kontynuowana przez 12 h od wystąpienia ostatniego płynnego stolca. Nie wolno modyfikować dawki. Terapia przeciwbiegunkowa nie powinna być w żadnym przypadku stosowana dłużej niż przez 48 h ze względu na niebezpieczeństwo wystąpienia niedrożności porażennej jelit, jak i przez okres krótszy niż 12 h. Nie należy podawać loperamidu profilaktycznie, nawet u tych pacjentów, u których opóźnione biegunki występowały w czasie poprzednich kursów leczenia irynotekanem. W przypadkach, gdy występuje biegunka i ciężka neutropenia (liczba neutrofilów 3), oprócz leczenia przeciwbiegunkowego, stosuje się profilaktycznie antybiotyki o szerokim spektrum działania. Pacjent powinien być poddany leczeniu szpitalnemu w następujących przypadkach: biegunka z towarzyszącą gorączką, ciężka biegunka (konieczne jest dożylne nawodnienie pacjenta), biegunka nieustępująca w ciągu 48 h od rozpoczęcia terapii loperamidem w dużych dawkach. U pacjentów, u których wystąpiła ciężka biegunka zaleca się zmniejszenie dawki irynotekanu w kolejnych kursach leczenia. Podczas leczenia irynotekanem zaleca się cotygodniowe pełne badanie krwi. Pacjentów należy poinformować o ryzyku neutropenii i znaczeniu gorączki. Gorączkę neutropeniczną (temp. >38st.C i liczba neutrofilów ≤1000/mm3) należy natychmiast leczyć w warunkach szpitalnych, podając dożylnie antybiotyki o szerokim zakresie działania. U pacjentów, u których wystąpiły ciężkie hematologiczne działania niepożądane, zaleca się zmniejszenie dawki w kolejnych kursach leczenia. U pacjentów z ciężką biegunką istnieje zwiększone ryzyko zakażenia i toksyczności hematologicznej, u tych pacjentów należy wykonać pełne badanie morfologiczne krwi. Badania parametrów czynności wątroby należy wykonywać przed rozpoczęciem leczenia oraz przed każdym kolejnym kursem terapii. U pacjentów ze stężeniem bilirubiny 1,5-3 razy większym niż GGN należy co tydzień przeprowadzać pełne badanie morfologii krwi, ponieważ u tych pacjentów klirens irynotekanu jest zmniejszony (ryzyko uszkodzenia układu krwiotwórczego). Przed każdym podaniem irynotekanu zaleca się zapobiegawcze podanie leku przeciwwymiotnego. Pacjenci, u których wystąpią wymioty i opóźniona biegunka powinni być natychmiast hospitalizowani. W przypadkach wystąpienia ostrego zespołu cholinergicznego należy podać siarczan atropiny (0,25 mg podskórnie), o ile nie istnieją przeciwwskazania. Ostrożnie stosować u pacjentów z astmą. U pacjentów, u których wystąpi ostry i ciężki zespół cholinergiczny, zalecane jest profilaktyczne stosowanie siarczanu atropiny podczas podawania kolejnych dawek irynotekanu. Pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju śródmiąższowej choroby płuc (stosowanie leków toksycznych dla płuc, radioterapia i czynniki stymulujące wzrost kolonii) należy ściśle monitorować czy nie występują u nich objawy ze strony układu oddechowego przed terapią i podczas stosowania irynotekanu. Ze względu na częstsze występowanie zaburzeń czynności biologicznych u pacjentów w podeszłym wieku, a zwłaszcza czynności wątroby, należy zachować ostrożność dobierając wielkość dawki leku. Pacjentów z niedrożnością jelit nie wolno leczyć irynotekanem przed ustąpieniem niedrożności. Nie przeprowadzono badań u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Jeśli irynotekan podawany jest w dawce 20 mg/ml pacjentom będącym homozygotami w odniesieniu do polimorfizmu UGT1A1*28, należy zastosować zwykłą dawkę początkową. Jednak ze względu na związek między genotypem a toksycznością hematologiczną pacjentów takich należy uważnie obserwować, czy nie występują u nich zmiany hematologiczne. U pacjentów, u których podczas wcześniejszego leczenia toksyczność hematologiczna była nie do zaakceptowania, należy rozważyć zmniejszenie dawki. Nie wiadomo, o ile dokładnie należy zmniejszyć dawkę w tej grupie pacjentów, ale kolejne modyfikacje dawki należy ustalać na podstawie indywidualnej tolerancji leczenia. Ze względu na zawartość sorbitolu, preparatu nie należy stosować w przypadku wrodzonej nietolerancji fruktozy. Należy unikać jednoczesnego stosowania irynotekanu z silnymi inhibitorami lub induktorami cytochromu CYP3A4. Irynotekanu nie należy stosować u dzieci.

Niepożądane działanie

Bardzo często: przemijające łysienie, gorączka bez zakażenia i bez ciężkiej neutropenii (podczas monoterapii), ciężka biegunka, nudności i wymioty o ciężkim przebiegu (podczas monoterapii u pacjentów leczonych przeciwwymiotnie), przemijające zwiększenie aktywności AspAT, AlAT, fosfatazy zasadowej lub bilirubiny w surowicy bez progresji przerzutów do wątroby (podczas leczenia skojarzonego), neutropenia, niedokrwistość, zakażenia (w monoterapii), małopłytkowość (w terapii skojarzonej). Często: odwodnienie w wyniku biegunki i wymiotów, ostry zespół cholinergiczny, ciężkie nudności i wymioty podczas leczenia skojarzonego, zaparcia związane ze stosowaniem irynotekanu i loperamidu, w monoterapii - przemijające, łagodne do umiarkowanego zwiększenie aktywności aminotransferaz, fosfatazy zasadowej lub stężenia bilirubiny (bez progresji przerzutów do wątroby) oraz przemijające, łagodne do umiarkowanego zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, gorączka z ciężką neutropenią, zakażenia związane z ciężką neutropenią (w monoterapii w 2 przypadkach zakończyły się zgonem; podczas leczenia skojarzonego w 1 przypadku nastąpił zgon), w monoterapii - małopłytkowość. Niezbyt często: niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze lub niewydolność sercowo-naczyniowa u pacjentów z posocznicą, łagodne reakcje alergiczne, śródmiąższowe zapalenie płuc i zapalenie płuc z naciekami płucnymi (opisywano wczesne objawy w postaci duszności), u pacjentów z odwodnieniem związanym z biegunką i (lub) wymiotami - niewydolność nerek, niedociśnienie lub niewydolność sercowo-krążeniowa, niedrożność jelit, krwawienie z przewodu pokarmowego, łagodne reakcje skórne, łagodne odczyny w miejscu infuzji, podczas leczenia skojarzonego przypadki rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy. Rzadko: reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne, nadciśnienie tętnicze w trakcie lub po podaniu infuzji, zapalenie okrężnicy (w tym kątnicy, niedokrwienne lub wrzodziejące zapalenie okrężnicy), perforacja jelita, objawowe lub bezobjawowe zapalenie trzustki, brak łaknienia, ból brzucha, zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, kurcze mięśni, parestezje, hipokaliemia, hiponatremia. Bardzo rzadko: przemijające zaburzenia mowy podczas infuzji, zwiększenie aktywności amylazy i (lub) lipazy, podczas leczenia skojarzonego - przypadek obwodowej trombocytopenii z obecnością przeciwciał przeciwpłytkowych.Często obserwowano ostry zespół cholinergiczny - głównymi objawami były: wczesna biegunka, bóle brzucha, zapalenie spojówek, zapalenie błony śluzowej nosa, niedociśnienie tętnicze, rozszerzenie naczyń krwionośnych, nadmierne pocenie, dreszcze, złe samopoczucie, zawroty głowy, zaburzenia widzenia, zwężenie źrenic, łzawienie, wzmożone wydzielanie śliny podczas podawania leku lub w ciągu 24 h po infuzji irynotekanu. Astenia miała ciężki przebieg u mniej niż 10% pacjentów podczas monoterapią oraz u 6,2% pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone (nie ustalono jednoznacznego związku przyczynowego ze stosowaniem irynotekanu). W przypadku skojarzonego leczenia z cetuksymabem zgłaszano dodatkowe działania niepożądane, związane z tym lekiem (np. wysypka trądzikowa w 88%). Do działań niepożądanych występujących u pacjentów leczonych kapecytabiną w skojarzeniu z irynotekanem, oprócz obserwowanych podczas monoterapii kapecytabiną (lub zgłaszanych częściej niż podczas stosowania samej kapecytabiny) należą: bardzo często - zakrzepica/zator; często - reakcja nadwrażliwości, niedokrwienie mięśnia sercowego/zawał mięśnia sercowego, gorączka neutropeniczna. Do działań niepożądanych 3. i 4. stopnia opisywanych u pacjentów leczonych kapecytabiną w skojarzeniu z irynotekanem i bewacyzumabem, oprócz obserwowanych podczas monoterapii bewacyzumabem lub zgłaszanych częściej niż podczas monoterapii kapecytabiną, należą: neutropenia, zakrzepica/zator, nadciśnienie tętnicze i niedokrwienie mięśnia sercowego/zawał mięśnia sercowego. Wczesna i opóźniona biegunka, potencjalnie ciężka i oporna na leczenie neutropenia, nudności i (lub) wymioty oraz trudności w oddychaniu są objawami działania toksycznego ograniczającego dawkę leku oraz ciężkimi działaniami niepożądanymi, które wymagają natychmiastowej pomocy lekarza.

Ciąża i laktacja

Preparat jest przeciwwskazany w ciąży i okresie karmienia piersią. Kobiety w wieku rozrodczym oraz mężczyźni muszą stosować metody zapobiegania ciąży w trakcie leczenia i przez co najmniej 3 miesiące po jego zakończeniu.

Uwagi

Preparat zawiera

Interakcje

Nie można wykluczyć interakcji irynotekanu z lekami blokującymi przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Irynotekan wykazuje aktywność esterazy cholinowej, a leki tego typu mogą wydłużać blokadę nerwowo-mięśniową wywołaną przez suksametonium i znosić blokadę mięśniowo-nerwową po niedepolaryzujących lekach zwiotczających mięśnie. Jednoczesne stosowanie leków przeciwdrgawkowych indukujących cytochrom CYP3A (np. karbamazepina, fenobarbital lub fenytoina) prowadzi do zmniejszenia ekspozycji na irynotekan, SN-38 i glukuronid SN-38 oraz osłabienia działania farmakodynamicznego. Poza indukcją enzymów 3A cytochromu P450, nasilona glukuronidacja i zwiększone wydzielanie z żółcią może odgrywać rolę w osłabieniu działania irynotekanu oraz jego metabolitów. Jednoczesne podawanie ketokonazolu prowadziło do zmniejszenia AUC pochodnej kwasu aminowalerianowego o 87% oraz zwiększenia AUC SN-38 o 109% w porównaniu z monoterapią irynotekanem. Należy zachować ostrożność u pacjentów stosujących jednocześnie inhibitory cytochromu CYP3A4 (np. ketokonazol) lub induktory cytochromu CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina lub fenytoina). Dziurawiec powoduje zmniejszenie stężenia SN-38 we krwi - nie należy jednocześnie stosować. Jednoczesne podawanie 5-fluorouracylu i kwasu folinowego w schemacie chemioterapii skojarzonej, nie wpływa na parametry farmakokinetyczne irynotekanu. Nie dowiedziono, aby cetuksymab i irynotekan wpływały na swoje profile bezpieczeństwa. U pacjentów otrzymujących irynotekan/5-fluorouracyl (5FU)/kwas folinowy (FA) w skojarzeniu z bewacyzumabem odnotowano więcej przypadków zmniejszenia dawki irynotekanu. U pacjentów, u których wystąpi ciężka biegunka, leukopenia lub neutropenia podczas leczenia skojarzonego bewacyzumabem z irynotekanem należy zmodyfikować dawkę irynotekanu.

Preparat zawiera substancję Irinotecan hydrochloride.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka zawiera 40 mg, 100 mg, 150 mg, 300 mg lub 500 mg trójwodnego chlorowodorku irynotekanu. Preparat zawiera sorbitol.

1 fiolka zawiera 40 mg, 100 mg lub 300 mg trójwodnego chlorowodorku irynotekanu. Preparat zawiera sorbitol.

1 ml zawiera 20 mg chlorowodorku irynotekanu.

1 fiolka zawiera 40 mg lub 100 mg trójwodnego chlorowodorku irynotekanu. Preparat zawiera sorbitol.

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 20 mg trójwodnego chlorowodorku irynotekanu, co odpowiada 17,33 mg irynotekanu. Preparat zawiera sorbitol.

1 fiolka 2 ml (5 ml, 15 ml, 25 ml) zawiera 40 mg (100 mg, 300 mg, 500 mg) trójwodnego chlorowodorku irynotekanu. Preparat zawiera sorbitol.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.