Invanz

1 fiolka zawiera 1 g ertapenemu. Każda dawka (1 g) ertapenemu zawiera około 6 mEq sodu (ok. 137 mg).

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Invanz 1 fiolka, proszek do przyg. konc. do sporz. roztw. do inf. 290,79zł 2017-10-31

Działanie

Antybiotyk β-laktamowy z grupy karbapenemów. Ertapenem jest wystarczająco odporny na hydrolizę powodowaną przez większość enzymów z grupy β-laktamaz, w tym penicylinaz, cefalosporynaz oraz β-laktamaz o rozszerzonym spektrum substratowym (z wyjątkiem metalo-β-laktamaz). Szczepy zwykle wrażliwe na ertapenem - bakterie tlenowe Gram-dodatnie: gronkowce wrażliwe na metycylinę (w tym Staphylococcus aureus), Streptococcus agalactiae, S. pyogenes, S. pneumoniae; bakterie tlenowe Gram-ujemne: Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, E. cloacae, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, H. parainfluenzae, Klebsiella oxytoca, K. pneumoniae, Moraxella catarrhalis, Morganella morganii, Proteus mirabilis, P. vulgaris, Serratia marcescens; bakterie beztlenowe: Clostridium spp. (z wyjątkiem C. difficile), Eubacterium spp., Fusobaterium spp., Peptostreptococcus spp., Porphyromonas asaccharolytica, Prevotella spp. Szczepy, u których może wystąpić oporność nabyta - Bacteroides fragilis oraz gatunki z grupy B. fragilis. Drobnoustroje z opornością naturalną – Corynebactrium jeikeium, bakterie z rodzaju Enterococcus (w tym E. faecalis i E. faecium), Aeromonas spp., Acinetobacter spp., Burkholderia cepacia, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia, Lactobacillus spp., Chlamydia spp., Mycoplasma spp., Rickettsia spp., Legionella spp. Wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są zawsze oporne na betalaktamy. Nie określono skuteczności preparatu w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc wywołanego przez szczepy Streptococcus pneumoniae oporne na penicylinę. Ertapenem wiąże się z białkami osocza w 92-95%. Jest wydalany w 80% z moczem w postaci niezmienionej (około 38%) i w postaci metabolitów (około 37%) oraz z kałem (około 10%). T0,5 we krwi wynosi około 4 h (u dzieci około 2,5 h).

Dawkowanie

Dożylnie. Leczenie. Dorośli i młodzież (13-17 lat): 1 g raz na dobę. Niemowlęta i dzieci (od 3 mies. do 12 lat): 15 mg/kg mc. 2 razy na dobę (maksymalna dawka dobowa - 1 g/dobę). Zapobieganie. Dorośli: 1 g przed zabiegiem (infuzję należy zakończyć w ciągu 1 h przed cięciem chirurgicznym). Szczególne grupy pacjentów. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności u dzieci 30 ml/min/1,73 m2 pc. nie ma konieczności zmiany dawkowania. Ertapenemu nie należy stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów hemodializowanych. Brak danych dotyczących stosowania u dzieci i młodzieży z zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z upośledzeniem czynności wątroby oraz u pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności zmiany dawkowania. Sposób podawania. Lek należy podawać we wlewie dożylnym trwającym 30 min. Terapia trwa zazwyczaj 3-14 dni. O ile jest to wskazane, po stwierdzeniu poprawy klinicznej, lek można zmienić na odpowiedni preparat przeciwbakteryjny przyjmowany doustnie.

Wskazania

Leczenie. Lek jest wskazany do stosowania u dzieci i młodzieży (od 3 mies. do 17 lat) oraz u osób dorosłych w leczeniu wymienionych poniżej zakażeń, jeśli wywołane zostały przez bakterie wrażliwe lub bardzo prawdopodobnie wrażliwe na ertapenem i jeśli konieczne jest leczenie preparatem podawanym pozajelitowo: zakażenia w obrębie jamy brzusznej, pozaszpitalne zapalenie płuc, ostre zakażenia ginekologiczne, zakażenia skóry i tkanek miękkich w przypadku stopy cukrzycowej. Zapobieganie. Lek wskazany jest w zapobieganiu zakażeniu miejsca operowanego po planowym zabiegu chirurgicznym okrężnicy lub odbytnicy. Należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Nadwrażliwość na którykolwiek lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna, ciężka reakcja skórna) na inny lek przeciwbakteryjny z grupy β-laktamów (np. penicylin lub cefalosporyn).

Środki ostrożności

U pacjentów przyjmujących antybiotyki z grupy β-laktamów opisywano ciężkie reakcje nadwrażliwości (anafilaktyczne), niekiedy prowadzące do zgonu. Ryzyko wystąpienia takich reakcji jest większe u osób z nadwrażliwością na liczne alergeny w wywiadzie. Przed rozpoczęciem leczenia ertapenemem należy zebrać szczegółowy wywiad dotyczący występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny i inne antybiotyki β-laktamowe oraz na inne alergeny. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej na ertapenem należy natychmiast przerwać podawanie leku. Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagają podjęcia natychmiastowego leczenia. Podczas długotrwałego stosowania ertapenemu może dojść do nadmiernego namnożenia drobnoustrojów niewrażliwych na lek. Ważne jest regularne ocenianie stanu pacjenta. Jeśli podczas terapii wystąpi zakażenie innym drobnoustrojem, należy podjąć odpowiednie leczenie. U pacjentów, u których po podaniu antybiotyku wystąpi biegunka, należy rozważyć wystąpienie związanego z przyjmowaniem antybiotyku zapalenia jelita grubego i rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego o stopniu nasilenia od łagodnego do zagrażającego życiu. W takim przypadku należy rozważyć przerwanie terapii preparatem i zastosowanie swoistego leczenia przeciwko Clostridium difficile; nie należy podawać leków, które hamują perystaltykę jelit. U dorosłych pacjentów obserwowano napady drgawek w czasie leczenia lub w okresie 14 dni dalszej obserwacji (1 g raz na dobę), najczęściej u pacjentów w wieku podeszłym oraz z wcześniejszymi zaburzeniami OUN (np. zmiany chorobowe mózgu lub przebyte napady drgawek) i (lub) z zaburzoną czynnością nerek. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania ertapenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodowego. Na podstawie dostępnych danych nie można wykluczyć, że podczas zabiegów chirurgicznych trwających dłużej niż 4 h, pacjenci mogli być narażeni na suboptymalne stężenie ertapenemu i w konsekwencji na ryzyko ewentualnego niepowodzenia leczenia - należy zachować ostrożność w tak wyjątkowych przypadkach. Doświadczenie kliniczne w zakresie stosowania ertapenemu w leczeniu ciężkich zakażeń jest ograniczone. Nie określono skuteczności stosowania preparatu w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc wywołanego przez penicylinooporne szczepy Streptococcus pneumoniae oraz w leczeniu zakażeń rozwijających się w przypadku stopy cukrzycowej z jednoczesnym zapaleniem szpiku kostnego. Jest stosunkowo mało doświadczeń dotyczących stosowania ertapenemu u dzieci <2 lat; w tej grupie wiekowej wskazana jest szczególna ostrożność podczas określania wrażliwości organizmów chorobotwórczych na ertapenem. Brak dostępnych danych dotyczących stosowania u dzieci <3 miesięcy. Każda dawka (1 g) ertapenemu zawiera około 6 mEq sodu (ok. 137 mg), co należy wziąć pod uwagę u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

Niepożądane działanie

Dorośli. Często: ból głowy, powikłania żylne po podaniu wlewu, zapalenie żył/zakrzepowe zapalenie żył, biegunka, nudności, wymioty, wysypka, świąd, zwiększenie aktywności AlAT, AspAT i ALP, zwiększenie liczby płytek. Niezbyt często: zakażenia grzybicze (w tym kandydoza jamy ustnej), rzekomobłoniaste zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, stan zapalny pochwy, jadłowstręt, bezsenność, splątanie, zawroty głowy, senność, zaburzenia smaku, drgawki, bradykardia zatokowa, niedociśnienie, duszność, dolegliwości w obrębie przełyku, zaparcie, zarzucanie soku żołądkowego, suchość błony śluzowej jamy ustnej, niestrawność, ból brzucha, rumień, pokrzywka, wynaczynienie, osłabienie/zmęczenie, gorączka, obrzęk/opuchlizna, ból w klatce piersiowej, zwiększenie stężenia bilirubiny całkowitej, bezpośredniej i pośredniej, kreatyniny, mocznika i glukozy we krwi, zmniejszenie liczby białych krwinek, liczby płytek krwi, granulocytów podzielonych, stężenia hemoglobiny, hematokrytu, zwiększenie liczby granulocytów kwasochłonnych, czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji, czasu protrombinowego, liczby granulocytów podzielonych i krwinek białych, zwiększenie liczby bakterii, białych krwinek, komórek nabłonka i krwinek czerwonych w moczu, występowanie drożdżaków w moczu, dodatni wynik wykrywający toksyny Clostridium difficile. Rzadko: zapalenie płuc, grzybica skóry, zakażenie rany pooperacyjnej, zakażenie dróg moczowych, neutropenia, małopłytkowość, alergia, hipoglikemia, pobudzenie, stany lękowe, depresja, drżenia, omamy, zaburzenia twardówki, arytmia, częstoskurcz, krwotok, podwyższone ciśnienie tętnicze, obrzęk błony śluzowej nosa, kaszel, krwawienie z nosa, rzężenia, świszczący oddech, dysfagia, nietrzymanie stolca, zapalenie otrzewnej w obrębie miednicy mniejszej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, żółtaczka, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie skóry, złuszczanie skóry, skurcze mięśni, ból barku, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, poronienie, krwawienie z dróg rodnych, stwardnienie w miejscu wstrzyknięcia, złe samopoczucie, zmniejszenie stężenia wodorowęglanów, kreatyniny i potasu w surowicy, zwiększenie aktywności LDH, zwiększenie stężenia fosforu, potasu w surowicy, zmniejszenie liczby limfocytów, zwiększenie liczby granulocytów z jądrem pałeczkowatym, limfocytów, metamielocytów, monocytów, mielocytów, występowanie limfocytów atypowych, zwiększenie stężenia urobilinogenu. Częstość nieznana: anafilaksja (w tym reakcje anafilaktoidalne), zmiany stanu psychicznego (w tym zachowania agresywne, majaczenie, dezorientacja, inne zmiany psychiczne), omamy, obniżony poziom świadomości, dyskineza, mioklonie, zaburzenia chodu, przebarwienia zębów, wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespół DRESS), osłabienie mięśni. Dzieci i młodzież (od 3 mies. do 17 lat). Często: biegunka, pieluszkowe zapalenie skóry, ból w miejscu wlewu, zwiększenie aktywności AlAT i AspAT, zmniejszenie liczby białych krwinek obojętnochłonnych. Niezbyt często: ból głowy, nagłe zaczerwienienie twarzy, nadciśnienie, odbarwione stolce, smoliste stolce, rumień, wysypka, wybroczyny, reakcje w miejscu wlewu (pieczenie, świąd, rumień, nadmierne ocieplenie), zwiększenie liczby płytek krwi, czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji, czasu protrombinowego, zmniejszenie stężenia hemoglobiny. Częstość nieznana: zmiany stanu psychicznego (w tym zachowania agresywne), omamy.

Ciąża i laktacja

Preparatu nie należy stosować w ciąży, chyba że potencjalne korzyści przeważają nad ewentualnym zagrożeniem dla płodu. Ertapenem przenika do mleka ludzkiego. Kobiety nie powinny karmić piersią w okresie przyjmowania leku. Brak odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań klinicznych dotyczących wpływu ertapenemu na płodność u mężczyzn i kobiet. W badaniach przedklinicznych nie stwierdzono występowania jakiegokolwiek bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na płodność.

Uwagi

Preparat może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (zgłaszano przypadki zawrotów głowy i senności).

Interakcje

Stężenie kwasu walproinowego może obniżyć się poniżej zakresu wartości terapeutycznych podczas jednoczesnego stosowania z karbapenami - nie zaleca się łącznego stosowania ertapenemu i kwasu walproinowego/walproinianiu sodowego, należy rozważyć podanie innego leku przeciwbakteryjnego lub przeciwdrgawkowego. Interakcje z innymi lekami będące wynikiem hamowania klirensu zależnego od glikoproteiny P lub cytochromu P (CYP) są mało prawdopodobne.

Preparat zawiera substancję Ertapenem.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka zawiera 1 g ertapenemu. Każda dawka (1 g) ertapenemu zawiera około 6 mEq sodu (ok. 137 mg).

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.