INOmax

Każda butla zawiera tlenek azotu 400 ppm mol/mol. Z butli gazowych napełnianych pod ciśnieniem bezwzględnym 155 barów uzyskuje się: z 2-litrowej butli gazowej - 307 litrów gazu pod ciśnieniem 1 bara w temperaturze 15st.C; z 10-litrowej butli gazowej - 1535 litrów gazu pod ciśnieniem 1 bara w temperaturze 15st.C.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
INOmax butla 10 l, gaz do inh. 2017-10-31

Działanie

Gaz rozszerzający naczynia płucne. Tlenek azotu zwiększa ciśnienie parcjalne tlenu we krwi tętniczej prawdopodobnie poprzez rozszerzenie naczyń płucnych w lepiej wentylowanych obszarach płuc, przez co powoduje przemieszczanie przepływu krwi z obszarów o małym współczynniku wentylacji do perfuzji (V/Q) do obszarów o normalnym współczynniku V/Q. Po inhalacji wchłania się do krwiobiegu, większa część przenika przez naczynia włosowate w płucach, gdzie wiąże z oksyhemoglobiną. Może również wiązać się z tlenem i wodą lub w przypadku małego nasycenia tlenem z deoksyhemoglobiną. Końcowe produkty przemian tlenku azotu, które dostają się do krążenia dużego to methemoglobina i azotan. Azotan stanowi >70% podanej wziewnie dawki tlenku azotu, jest wydalany z moczem.

Dawkowanie

Przetrwałe nadciśnienie płucne u noworodków (PPHN). Leczenie należy prowadzić wyłącznie na oddziałach neonatologicznych pod nadzorem doświadczonego neonatologa. Lek należy stosować u wentylowanych noworodków, u których przewiduje się wspomaganie oddychania dłużej niż 24 h i tylko wtedy, gdy zastosowano optymalne metody wspomagania oddechowego, tj. optymalizację objętości oddechowej/ciśnienia oddechowego i upowietrzenia płuca (surfaktant, wentylacja z dużą częstotliwością i dodatnie ciśnienie końcowo-oddechowe). Maksymalna zalecana dawka wynosi 20 ppm. W głównych badaniach klinicznych dawka początkowa wynosiła 20 ppm. Rozpoczynając możliwie jak najwcześniej, w ciągu pierwszych 4-24 h leczenia, dawkę należy stopniowo zmniejszać do 5 ppm, pod warunkiem, że w przypadku zastosowania mniejszej dawki utlenowanie krwi tętniczej jest odpowiednie. Terapię należy utrzymywać na poziomie 5 ppm, aż do uzyskania takiej poprawy utlenowania, że FiO2 (stężenie tlenu w mieszaninie oddechowej) będzie 2 o 10%, przerwać podawanie tlenku azotu i dokładnie obserwować, czy nie pojawią się objawy niedotlenienia. Jeżeli utlenowanie zmniejszy się >20%, należy wznowić terapię tlenkiem azotu w dawce 5 ppm, a przerwanie leczenia należy rozważyć ponownie po 12 - 24 h. Noworodki, u których nie udaje się odstawić tlenku azotu po 4 dniach, należy poddać dokładnym badaniom diagnostycznym w celu wykrycia innych schorzeń. Nadciśnienie płucne związane z operacją serca. Leczenie powinno odbywać się pod nadzorem lekarza posiadającego odpowiednie doświadczenie w zakresie anestezjologii i intensywnej opieki medycznej po zabiegach kardiotorakochirurgicznych, wyłącznie na oddziałach kardiotorakochirurgii. Tlenek azotu należy stosować wyłącznie po zoptymalizowaniu leczenia konserwatywnego. W badaniach klinicznych tlenek azotu podawano jako dodatek do standardowych schematów leczenia w warunkach okołooperacyjnych, w tym leków inotropowych i wazoaktywnych. Podawać wyłącznie ściśle obserwując hemodynamikę i oksygenację. Noworodki, niemowlęta, dzieci i młodzież do 17 lat: dawka początkowa wynosi 10 ppm i może być zwiększona do 20 ppm, jeśli mniejsza dawka nie pozwoliła na osiągnięcie wystarczających efektów klinicznych. Należy podawać najmniejszą skuteczną dawkę i należy ją zmniejszyć do 5 ppm pod warunkiem, że ciśnienie w tętnicy płucnej oraz ustrojowa oksygenacja tętnicza pozostaną właściwe przy mniejszej dawce. Dane kliniczne uzasadniające sugerowaną dawkę w przedziale wiekowym wynoszącym 12-17 lat są ograniczone. Dorośli: dawka początkowa wynosi 20 ppm i może być zwiększona do 40 ppm, jeśli mniejsza dawka nie pozwoliła na osiągnięcie wystarczających efektów klinicznych. Należy podawać najmniejszą skuteczną dawkę i należy ją zmniejszyć do 5 ppm pod warunkiem, że ciśnienie w tętnicy płucnej oraz ustrojowa oksygenacja tętnicza pozostaną właściwe przy mniejszej dawce. Zmniejszenie ciśnienia w tętnicy płucnej i poprawa oksygenacji są widoczne w ciągu 5-20 min. Jeśli odpowiedź jest niewystarczająca, dawkę można zwiększyć najwcześniej po 10 min. Należy rozważyć przerwanie leczenia, jeśli po 30-minutowej terapii próbnej nie zostaną zaobserwowane korzystne efekty fizjologiczne. Leczenie można rozpocząć w dowolnym momencie w okresie okołooperacyjnym. W badaniach klinicznych było zwykle rozpoczynane przed odłączeniem krążenia pozaustrojowego. Wdychany tlenek azotu podawano przez okres do 7 dni w warunkach okołooperacyjnych, ale często czas leczenia wynosił 24-48 h. Próbę odstawienia leku należy podjąć niezwłocznie po ustaleniu się hemodynamiki w połączeniu z odłączeniem od wentylatora i odstawieniem leków inotropowych. Wycofywanie terapii wziewnej z zastosowaniem tlenku azotu należy przeprowadzać stopniowo. Dawkę należy stopniowo zmniejszać do 1 ppm przez 30 min przy ścisłej obserwacji ciśnienia ustrojowego i centralnego, a następnie odstawić ją. Próby odstawienia należy ponawiać co najmniej co 12 h, kiedy stan pacjenta jest stabilny przy małej dawce tlenku azotu. Zbyt gwałtowne odstawienie niesie ze sobą ryzyko ponownego zwiększenia ciśnienia w tętnicy płucnej z następczą niestabilnością krążeniową. Sposób podawania. Do podania dotchawiczo-dopłucnego. Tlenek azotu podaje się drogą mechanicznej wentylacji po rozcieńczeniu mieszaniną tlenu i powietrza, przy użyciu zestawu inhalacyjnego do tlenku azotu. Zestaw inhalacyjny musi zapewniać stałe stężenie wdychanego leku, niezależnie od respiratora. W przypadku zastosowania respiratora noworodkowego o stałym przepływie, można to osiągnąć wprowadzając tlenek azotu o niewielkim natężeniu przepływu do wdechowego ramienia układu okrężnego respiratora. Wentylacja z przerywanym przepływem stosowana u noworodków może wiązać się z występowaniem gwałtownych skoków stężenia tlenku azotu. Zestaw inhalacyjny do tlenku azotu stosowany do wentylacji z przepływem przerywanym powinien być tak skonstruowany, aby nie dopuścić do gwałtownych skoków stężenia tlenku azotu. Stężenie wdychanego leku musi być stale mierzone w ramieniu wdechowym układu okrężnego blisko pacjenta. W tym samym miejscu musi być mierzone stężenie NO2 i FiO2. Ze względu na bezpieczeństwo pacjenta system alarmowy należy nastawić na odpowiednie parametry dla tlenku azotu (+/- 2 ppm od zaleconej dawki), NO2 (1 ppm) oraz FiO2 (+/-0,05). Monitorowanie tworzenia się methemoglobiny (MetHb). Pomiar stężenia MetHb należy wykonać w ciągu 1 h od rozpoczęcia leczenia tlenkiem azotu (u noworodków i niemowląt stosując analizator, który potrafi odróżnić MetHb od hemoglobiny płodowej). Dawkę tlenku azotu należy zmniejszyć oraz rozważyć zastosowanie preparatów redukujących (np. błękit metylenowy), jeżeli stężenie MetHb u noworodków i niemowląt wynosi >2,5%, a u dorosłych, jeśli stężenie MetHb wzrośnie do poziomu, który potencjalnie wywiera niekorzystny wpływ na dostarczanie tlenu. U noworodków i niemowląt zaleca się przeprowadzać pomiar stężenia MetHb raz na dobę lub co 2 dni. Monitorowanie wytwarzania się dwutlenku azotu (NO2). Bezpośrednio przed rozpoczęciem stosowania wymagane jest zastosowanie odpowiedniej procedury opróżniającej instalację z NO2 Stężenie NO2 należy utrzymywać na możliwie najniższym poziomie i zawsze 2 wynosi >0,5 ppm, należy sprawdzić, czy instalacja działa prawidłowo, ponownie wykalibrować analizator NO2 oraz w miarę możliwości zmniejszyć dawkę tlenku azotu i (lub) FiO2.

Wskazania

Razem ze wspomaganiem oddychania i innymi odpowiednimi substancjami czynnymi: w leczeniu noworodków urodzonych ≥34. tygodnia ciąży z hipoksyjną niewydolnością oddechową, związaną ze stwierdzonym klinicznie lub echokardiograficznie nadciśnieniem płucnym, w celu poprawy utlenowania i zmniejszenia potrzeby zastosowania pozaustrojowej oksygenacji membranowej; jako część terapii okołooperacyjnego i pooperacyjnego nadciśnienia płucnego u noworodków, niemowląt, dzieci, młodzieży oraz dorosłych, poddanych operacji serca, w celu selektywnego zmniejszenia ciśnienia w tętnicy płucnej i poprawienia czynności prawej komory serca oraz utlenowania.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Lek jest przeciwwskazany u noworodków uzależnionych od prawo-lewego przecieku krwi lub znacznego stopnia przecieku lewo-prawego.

Środki ostrożności

Bezpieczeństwo i skuteczność leku u wcześniaków urodzonych przed 34. tyg. ciąży nie zostały dotychczas ustalone. Badania kliniczne nie wykazały skuteczności leczenia tlenkiem azotu stosowanym wziewnie u pacjentów z wrodzoną przepukliną przeponową. Stosować ostrożnie u pacjentów ze złożonymi wadami serca, kiedy wysokie ciśnienie w tętnicy płucnej ma znaczenie dla podtrzymania krążenia; u pacjentów z upośledzoną czynnością lewej komory oraz zwiększonym podczas wizyty początkowej ciśnieniem zaklinowania (PCWP), ponieważ mogą być oni bardziej narażeni na ryzyko rozwoju niewydolności serca (np. obrzęku płuc). Przed podaniem tlenku azotu należy przeprowadzić cewnikowanie tętnicy płucnej lub badanie echokardiograficzne hemodynamiki krążenia dużego. W przypadku podawania leku przez dłużej niż 24 h u pacjentów z zaburzeniami czynności lub liczebności płytek krwi, małym stężeniem czynnika krzepnięcia oraz u pacjentów otrzymujących leki przeciwzakrzepowe należy regularnie monitorować hemostazę i czas krwawienia. Leczenia tlenkiem azotu nie należy przerywać nagle, gdyż może to prowadzić do zwiększenia ciśnienia w tętnicy płucnej (PAP) i (lub) pogorszenia się utlenowania krwi (PaO2). Pogorszenie się utlenowania krwi i zwiększenie PAP mogą wystąpić także u noworodków niewykazujących wyraźnej odpowiedzi na preparat. Odstawianie stosowanego wziewnie tlenku azotu należy przeprowadzać ostrożnie. Podczas transportu pacjentów należy zapewnić ciągłość podawania leku. W razie stałego pogarszania się stanu pacjenta lub braku poprawy, należy wziąć pod uwagę środki ratowania życia, takie jak pozaustrojowa oksygenacja membranowa (ECMO).

Niepożądane działanie

Bardzo często: trombocytopenia. Często: niedociśnienie, niedodma. Niezbyt często: methemoglobinemia. Częstość nieznana: bradykardia (po nagłym przerwaniu terapii), hipoksja, duszność, dyskomfort w klatce piersiowej, suchość w gardle, ból i zawroty głowy. Po wprowadzeniu leku do obrotu opisywano gwałtowne reakcje nawrotowe, takie jak nasilone zwężenie naczyń krwionośnych płuc i hipoksja po nagłym przerwaniu terapii wziewnym tlenkiem azotu, prowadzące do zapaści sercowo-naczyniowej.

Ciąża i laktacja

Nie stosować w ciąży i okresie karmienia piersią. Brak wystarczających danych dotyczących stosowania tlenku azotu u kobiet w ciąży.

Uwagi

Górna granica narażenia personelu na działanie tlenku azotu (średnie narażenie) wynosi w większości krajów 25 ppm w ciągu 8 h (30 mg/m3), a dla NO2 odpowiednio 2-3 ppm (4-6 mg/m3). Personel medyczny musi zostać dokładnie przeszkolony w zakresie podawania leku. Butle należy przechowywać w dobrze wentylowanym miejscu i zabezpieczyć przed przewracaniem się. Chronić przed możliwymi źródłami zapłonu, substancjami utleniającymi i wilgocią.

Interakcje

Stosowany z substancjami zwiększającymi stężenie methemoglobiny (np. azotany alkilowe, sulfonamidy, nitrogliceryna, nitroprusydek sodowy) zwiększa ryzyko methemoglobinemii - zachować ostrożność. Prylokaina podana doustnie, parenteralnie lub miejscowo może powodować methemoglobinemię - zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania. Lek stosowano bezpiecznie z tolazoliną, dopaminą, dobutaminą, steroidami, surfaktantem oraz wentylacją wysokiej częstotliwości. Stosowanie z innymi lekami rozszerzającymi naczynia (np. syldenafilem) nie było obszernie badane. Dostępne dane sugerują addytywny wpływ na krążenie centralne, ciśnienie w tętnicy płucnej oraz pracę prawej komory serca. Podczas podawania z innymi lekami rozszerzającymi naczynia, działającymi za pośrednictwem układów cGMP lub cAMP, należy zachować ostrożność. W obecności tlenu, tlenek azotu szybko utlenia się, tworząc pochodne działające toksycznie na nabłonek oskrzeli i błonę pęcherzykowo-włośniczkową. Podczas terapii tlenkiem azotu stężenie NO2 powinno wynosić 2 w jakimkolwiek czasie będzie większe niż 1 ppm, dawkę NO należy natychmiast zmniejszyć.

Preparat zawiera substancję Nitric oxide.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

Tlenek azotu (NO) 800 ppm (V/V) w azocie. Z butli gazowych napełnianych pod ciśnieniem bezwzględnym 200 barów uzyskuje się: z dwulitrowej butli gazowej - 381 l gazu pod ciśnieniem 1 bara w temp. 15st.C; z dziesięciolitrowej butli gazowej - 1535 l gazu pod ciśnieniem 1 bara w temp. 15st.C.

Każda butla zawiera tlenek azotu 400 ppm mol/mol. Z butli gazowych napełnianych pod ciśnieniem bezwzględnym 155 barów uzyskuje się: z 2-litrowej butli gazowej - 307 litrów gazu pod ciśnieniem 1 bara w temperaturze 15st.C; z 10-litrowej butli gazowej - 1535 litrów gazu pod ciśnieniem 1 bara w temperaturze 15st.C.

Najczęściej wyszukiwane

2 ml roztw. do nebulizacji zawierają 15 mg chlorowodorku ambroksolu. Preparat zawiera chlorek benzalkoniowy.

1 tabl. zawiera 5 mg desloratadyny.

1 tabl. zawiera 60 mg chlorowodorku pseudoefedryny i 2,5 mg chlorowodorku triprolidyny.

100 g preparatu zawiera: 40 g soku z ziela babki lancetowatej, 15 g nalewki z kwiatostanu lipy, 15 g nalewki z korzenia lukrecji, 10 g nalewki z liści mięty, 20 g wyciągu z ziela tymianku. Preparat zawiera etanol.

1 dawka odmierzona zawiera 25 µg salmeterolu (w postaci ksynafonianu) i 125 µg propionianu flutykazonu, co odpowiada 21 µg salmeterolu i 110 µg propionianu flutykazonu dostarczanym przez dozownik (dawka dostarczana) lub 1 dawka odmierzona zawiera 25 µg salmeterolu (w postaci ksynafonianu) i 250 µg propionianu flutykazonu, co odpowiada 21 µg salmeterolu i 220 µg propionianu flutykazonu dostarczanym przez dozownik (dawka dostarczana).

100 g syropu zawiera 36 g wodnego maceratu z 5 g korzenia prawoślazu lekarskiego. Preparat zawiera etanol, sacharozę i kwas benzoesowy.

5 ml syropu Junior zawiera 7,5 mg bromowodorku dekstrometorfanu oraz 50 mg dekspantenolu; 5 ml syropu Duo zawiera 15 mg bromowodorku dekstrometorfanu oraz 50 mg dekspantenolu. Lek zawiera sacharozę.

1 ml roztworu (ok. 20 kropli) zawiera 250 mg niketamidu.

1 ml roztworu zawiera 0,5 mg chlorowodorku oksymetazoliny.

1 dawka (1 plastikowy pojemnik) zawiera 400 µg propionianu flutykazonu mikronizowanego.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Oczyszczanie płuc po rzuceniu palenia - dieta i ćwiczenia oddechowe Oczyszczanie płuc po rzuceniu palenia - dieta i ćwiczenia ...

Oczyszczenie płuc po rzuceniu palenia jest procesem długotrwałym i zależy od ilości toksyn zalegających w płucach i upośledzenia funkcji rzęsek, które odpowiadają ...

więcej

Leki przeciwgorączkowe (na gorączkę) - działanie, dawkowanie Leki przeciwgorączkowe (na gorączkę) - działanie, dawkowanie

Leki przeciwgorączkowe (na gorączkę) to leki obniżające niefizjologicznie podwyższoną temperaturę ciała. Leki przeciwgorączkowe najczęściej zawierają takie substancje, jak paracetamol czy ibuprofen. Jak ...

więcej

Tracheostomia Tracheostomia

TRACHEOSTOMIA to otwór w przedniej ścianie tchawicy, przez który wprowadza się rurkę tracheostomijną. Pozwala ona na swobodne oddychanie z pominięciem górnych dróg ...

więcej

Suchość i drapanie w gardle. Domowe sposoby na chore gardło Suchość i drapanie w gardle. Domowe sposoby na chore ...

Suchość i drapanie w gardle oraz męcząca chrypka to dolegliwości, które najczęściej pojawiają się zimą i jesienią. Aby je zlikwidować lub choć ...

więcej

Układ oddechowy: budowa i działanie Układ oddechowy: budowa i działanie

Układ oddechowy człowieka składa się z dróg oddechowych (górnych i dolnych) oraz z płuc. Zadaniem układu oddechowego jest wymiana gazowa pomiędzy organizmem ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.