Injectio Glucosi 20% Baxter

1 ml roztworu 10% zawiera 100 mg glukozy.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Injectio Glucosi 20% Baxter pojemnik 500 ml, roztw. do inf. 2017-10-31

Działanie

Glukoza - podstawowy substrat energetyczny - jest zużywana przez wszystkie tkanki organizmu. Jest stosowana jako źródło węglowodanów w monoterapii lub w razie potrzeby w żywieniu pozajelitowym. Umożliwia nawodnienie bez suplementacji jonów. Jest metabolizowana w tkankach i częściowo odkładana w postaci glikogenu w wątrobie. 10% roztwór glukozy jest płynem hipertonicznymi w stosunku do krwi. 100 ml roztworu 10% dostarcza 40 kcal (168 kJ), osmolarność wynosi 555 mOsmol/l.

Dawkowanie

Dożylnie, w zależności od wskazań, wieku pacjenta, masy ciała i stanu klinicznego oraz współistniejącego leczenia, przez żyłę obwodową lub centralną. Pacjenci dorośli i podeszłym wieku ze średnią masą ciała 70kg; zwykle 500 - 3000ml/dobę (7 - 40 ml/kg/dobę) w dożylnym wlewie kroplowym z szybkością 5mg/kg mc./min (3 ml/kg mc./h). Rozcieńczanie produktów leczniczych wykazujących zgodność: 50 - 250 ml/dawkę. Czas trwania leczenia - bez ograniczenia czasu, zależnie od stanu klinicznego pacjenta. Dzieci i młodzież: o mc. 0 - 10 kg 100ml/kg/dobę; o mc. 10 - 20 kg 1000ml + 50ml/kg ponad 10 kg/dobę; o mc.>20kg 1500ml + 20ml/kg ponad 20 kg/dobę. Szybkość podawania: noworodki urodzone przed terminem i w terminie: 6 - 11 ml/kg/h (10 - 18 mg/kg/min); niemowlęta i małe dzieci (1 - 23mies.): 5 - 11 ml/kg/h (9 - 18 mg/kg/min); dzieci 2-11 lat: 4 - 8 ml/kg/h (7 - 14 mg/kg/min); dzieci i młodzież 12 - 18 lat: 4 ml/kg/h (7 - 8,5 mg/kg/min). Rozcieńczanie produktów leczniczych wykazujących zgodność: 50 - 100 ml/dawkę. Szybkość podawania (niezależnie od wieku) - w zależności od właściwości dodawanego leku. Duże objętości w zakresie zalecanej dawki należy podać w ciągu 24 godzin w celu uniknięcia hemodylucji. Maksymalna prędkość podawania nie powinna przekraczać zdolności pacjenta do utleniania glukozy, ponieważ może to powodować wystąpienie hiperglikemii. W zależności od stanu klinicznego pacjenta, można zmniejszyć zalecaną prędkość podawania, w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia niepożądanej diurezy osmotycznej. Może być wskazana suplementacja elektrolitów, w zależności od klinicznych potrzeb pacjenta.

Wskazania

Roztwór 10%: jako źródło węglowodanów w monoterapii lub, jeśli wymagane, w żywieniu pozajelitowym; w zapobieganiu i leczeniu hipoglikemii; w nawadnianiu w stanach utraty wody i odwodnienia u pacjentów z dużym zapotrzebowaniem na węglowodany; do rozcieńczania produktów leczniczych wykazujących zgodność. 

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynną. Alergia na kukurydzę. Niewyrównana cukrzyca i moczówka prosta, śpiączka hiperosmolarna, hemodylucja i przewodnienie zewnątrzkomórkowe lub hiperwolemia, hiperglikemia i podwyższone stężenie mleczanu we krwi, ciężka niewydolność nerek (ze skąpomoczem/bezmoczem), niewyrównana niewydolność serca, uogólnione obrzęki (obejmujące obrzęk płuc i mózgu) i marskość wątroby z wodobrzuszem, inne znane stany nietolerancji glukozy (takie jak sytuacje stresu metabolicznego). Należy wziąć pod uwagę przeciwwskazania związane z każdym preparatem leczniczym dodawanym do roztworu glukozy.

Środki ostrożności

Szczególna obserwacja kliniczna jest wymagana na początku każdej infuzji dożylnej. W zależności od objętości, szybkości infuzji oraz stanu klinicznego pacjenta i zdolności do metabolizowania glukozy, podawanie dożylne glukozy może powodować: hiperosmolalność, diurezę osmotyczną i odwodnienie, hipoosmolalność, zaburzenia elektrolitowe (hiponatremia, hipokaliemia, hipofosfatemia, hipomagnezemia), przewodnienie/ hiperwolemia (w tym przekrwienie i obrzęk płuc). Działania nie są jedynie wynikiem podania płynu niezawierającego elektrolitów, ale także podania glukozy. Szczególnie narażone na wystąpienie hiponatremii są dzieci, kobiety, pacjenci w podeszłym wieku, po operacji, z hipoksją, z chorobą OUN lub z polidypsją psychogenną. Należy przeprowadzać regularną ocenę kliniczną i okresowo kontrolować stężenia elektrolitów oraz równowagi kwasowo-zasadowej w trakcie długotrwałego leczenia pozajelitowego, również gdy stan pacjenta lub szybkość podawania wymaga takiej oceny. Zaleca się szczególną ostrożność u pacjentów z grupy zwiększonego ryzyka z powodu zaburzeń wodno-elektrolitowych, które mogą być nasilone przez zwiększone obciążenie wodą niezwiązaną, hiperglikemię lub ewentualne wymagane podanie insuliny. W przypadku przedłużonego podawania lub podawania dużych dawek glukozy, należy zachować ostrożność w celu uniknięcia wystąpienia hipokaliemii (zaleca się kontrolę stężenia potasu w surowicy i w razie potrzeby podanie soli potasu).    Szybkie podawanie roztworów glukozy może powodować znaczną hiperglikemię i zespół hiperosmolarny. W celu zmniejszenia ryzyka należy dostosować szybkość infuzji i (lub) podać insulinę. Należy zachować ostrożność przy dożylnym podawaniu glukozy u noworodków, pacjentów z zaburzeniami tolerancji glukozy (w niewydolności nerek, cukrzycy lub w posocznicy, urazie czy wstrząsie); z ciężkim niedożywieniem (ryzyko wytrącania w zespole ponownego odżywienia - przemieszczenie potasu, fosforu i magnezu do przestrzeni wewnątrzkomórkowej, gdy pacjent staje się anaboliczny); z niedoborem tiaminy (np. u pacjentów z przewlekłym alkoholizmem - ryzyko ciężkiej kwasicy mleczanowej z powodu upośledzenia metabolizmu oksydacyjnego pirogronianu); z udarem niedokrwiennym lub z ciężkim uszkodzeniem mózgu w wyniku urazu (unikać infuzji w pierwszych 24 godzinach po urazach głowy)- w tej grupie pacjentów kontrolować stężenia glukozy, ponieważ wczesna hiperglikemia była związana z niekorzystnymi wynikami u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem mózgu w wyniku urazu. Przedłużone podawanie dożylne glukozy i związana z tym hiperglikemia mogą powodować zmniejszenie szybkości wydzielania insuliny stymulowanego glukozą. Przy stosowaniu roztworów glukozy odnotowano reakcje nadwrażliwości/ reakcje na infuzję obejmujące reakcje anafilaktyczne/ anafilaktoidalne. Infuzję należy natychmiast przerwać, jeżeli wystąpią jakiekolwiek objawy przedmiotowe lub podmiotowe podejrzewanej reakcji nadwrażliwości i zastosować odpowiednie leczenie. U dzieci i młodzieży szybkość oraz objętość wlewu zależą od wieku, masy ciała, stanu klinicznego i metabolicznego pacjenta oraz od współistniejącego leczenia i powinny być określone przez lekarza doświadczonego w leczeniu dzieci i młodzieży płynami dożylnymi. Należy zwrócić szczególną uwagę na sposób podawania, w celu uniknięcia wlewu nadmiernej ilości płynów dożylnych u noworodka, co potencjalnie może być śmiertelne. Noworodki, szczególnie urodzone przed terminem oraz z małą urodzeniową masą ciała są bardziej narażone na wystąpienie hipo-lub hiperglikemii i dlatego należy je szczególnie monitorować w trakcie leczenia celem zapewnienia odpowiedniej kontroli glikemii oraz uniknięcia możliwych długotrwałych działań niepożądanych. Dzieci (w tym noworodki i starsze dzieci) są w grupie zwiększonego ryzyka rozwoju hipoosmotycznej hiponatremii, jak również encefalopatii hiponatremicznej. Należy dokładnie monitorować stężenie elektrolitów w surowicy. Przy dokonywaniu wyboru roztworu do infuzji i objętości/ szybkości infuzji u pacjentów w podeszłym wieku, należy wziąć pod uwagę obecność choroby serca, nerek, wątroby oraz innych chorób i równocześnie stosowanych leków. Ze względu na możliwość wystąpienia hemolizy oraz pseudoaglutynacji, roztworu glukozy (wodnego, tj. roztworu glukozy bez elektrolitów) nie należy podawać równocześnie, przed ani po przetoczeniu krwi przy użyciu tego samego zestawu do infuzji. Ze względu na ryzyko zatoru powietrznego nie należy podłączać plastikowych pojemników seryjnie, wywierać dodatkowego ciśnienia na dożylne roztwory zawarte w elastycznych pojemnikach z tworzywa sztucznego w celu zwiększenia szybkości przepływu (jeśli przed podaniem z pojemnika nie usunięto całkowicie resztek powietrza), stosować zestawów do podawania dożylnego z zaworem odpowietrzenia w pozycji otwartej.

Niepożądane działanie

Podawanie 10% roztworu glukozy może prowadzić do wystąpienia: hiperglikemii, zaburzeń równowagi płynów (hiperwolemii), zaburzeń elektrolitowych (hipokaliemii, hipomagnezemii i hipofosfatemii). Po wprowadzeniu preparatu do obrotu obserwowano z częstością nieznaną: reakcje anafilaktyczne i nadwrażliwość (u pacjentów z alergią na kukurydzę), zaburzenia elektrolitowe, hiperglikemię, hemodylucję, hiperwolemię, pocenie się, wysypkę, dreszcze, reakcje gorączkowe, zakażenie w miejscu wstrzyknięcia, zakrzepowe zapalenie żył, reakcje w miejscu podania (zapalenie żył, rumień), glikozurię, hiponatremię (również objawową). Przy stosowaniu glukozy w żywieniu pozajelitowym obserwowano: niewydolność wątroby, marskość wątroby, zwłóknienie wątroby, cholestazę, stłuszczenie wątroby, wzrost stężenia bilirubiny we krwi, zwiększoną aktywność enzymów wątrobowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamicę żółciową, wytrącanie się osadów w naczyniach płucnych.

Ciąża i laktacja

Roztwór glukozy może być stosowany w trakcie ciąży. Należy zachować ostrożność w przypadku stosowania roztworu glukozy w trakcie porodu. Dożylna infuzja roztworu glukozy w trakcie porodu może prowadzić do wytwarzania insuliny przez płód oraz związanego z tym ryzyka hiperglikemii i kwasicy metabolicznej u płodu, a także ryzyka wystąpienia hipoglikemii „z odbicia” u noworodka. Brak odpowiednich danych dotyczących wpływu glukozy podczas laktacji. Nie oczekuje się jednak wpływu na kobiety karmiące piersią - roztwór glukozy może być stosowany. W przypadku dodawania leku do roztworu, należy oddzielnie rozważyć jego rodzaj i stosowanie w trakcie ciąży i laktacji.

Interakcje

Podczas stosowania roztworu glukozy u pacjentów leczonych innymi substancjami, które mogą wpływać na kontrolę glikemii oraz równowagę płynów i(lub) elektrolitów, należy wziąć pod uwagę zarówno wpływ roztworu glukozy na glikemię, jak i na równowagę wodno-elektrolitową. Jednoczesne podawanie katecholamin i steroidów zmniejsza przyswajanie glukozy.

Preparat zawiera substancję Dextrose.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1000 ml roztworu zawiera 100 g lub 200 g glukozy postaci glukozy jednowodnej.

1 worek 1000 ml zawiera 400 ml 20% roztworu glukozy, 400 ml 5,5% roztworu aminokwasów, 200 ml 10% emulsji tłuszczowej. 1 worek 1500 ml zawiera 600 ml 20% roztworu glukozy, 600 ml 5,5% roztworu aminokwasów, 300 ml 10% emulsji tłuszczowej. 1 worek 2000 ml zawiera 800 ml 20% roztworu glukozy, 800 ml 5,5% roztworu aminokwasów, 400 ml 10% emulsji tłuszczowej. 1000 ml emulsji zawiera: komora z aminokwasami (400 ml) - 8,28 g alaniny, 4,6 g argininy, 4,12 glicyny, 1,92 g histydyny, 2,4 g izoleucyny, 2,92 g leucyny, 2,9 g chlorowodorku lizyny (co odpowiada 2,32 g lizyny), 1,6 g metioniny, 2,24 g fenyloalaniny, 2,72 g proliny, 2 g seryny, 1,68 g treoniny, 0,72 g tryptofanu, 0,16 g tyrozyny, 2,32 g waliny, 2,45 g trójwodnego octanu sodu, 2,14 g pięciowodnego glicerofosforanu sodu, 1,79 g chlorku potasu, 0,45 g sześciowodnego chlorku magnezu; komora z glukozą (400 ml) - 176 g jednowodnej glukozy (co odpowiada 160 g bezwodnej glukozy) i 0,3 g dwuwodnego chlorku wapnia; komora z lipidami zawiera 40 g oczyszczonego oleju z oliwek (ok. 80%) i oczyszczonego oleju sojowego (ok. 20%). Wartość energetyczna: 1200 kcal. Osmolarność: 1450 mOsmol/l.

Preparat dostarczany jest jako trzykomorowy worek - 20% roztwór glukozy (400 ml), 5,5% roztwór aminokwasów (400 ml), 10% emulsja tłuszczowa (200 ml). Komora z aminokwasami zawiera: 4,56 g alaniny, 2,53 g argininy, 2,27 glicyny, 1,06 g histydyny, 1,32 g izoleucyny, 1,61 g leucyny, 1,6 g chlorowodorku lizyny (co odpowiada 1,28 g lizyny), 0,88 g metioniny, 1,23 g fenyloalaniny, 1,5 g proliny, 1,1 g seryny, 0,92 g treoniny, 0,4 g tryptofanu, 0,09 g tyrozyny, 1,28 g waliny, 0,98 g trójwodnego octanu sodu, 2,14 g pięciowodnego glicerofosforanu sodu, 1,19 g chlorku potasu, 0,45 g sześciowodnego chlorku magnezu. Komora z glukozą zawiera 88 g jednowodnej glukozy (co odpowiada 80 g bezwodnej glukozy) i 0,3 g dwuwodnego chlorku wapnia. Komora z lipidami zawiera 20 g oczyszczonego oleju z oliwek (ok. 80%) i oczyszczonego oleju sojowego (ok. 20%). Wartość energetyczna: 610 kcal. Osmolarność: 750 mOsmol/l.

Produkt zawiera glukozę.

100 ml płynu zawiera 2,5 g glukozy i 450 mg chlorku sodu.

Roztwór zawierający 2 mmol/l potasu. Mniejsza komora (555 ml). Roztwór elektrolitów zawiera: 2,34 g chlorku sodu, 0,74 g chlorku potasu, 1,10 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,51 g sześciowodnego chlorku magnezu, 5,49 g glukozy jednowodnej (co odpowiada 5,0 g glukozy bezwodnej). Większa komora (4445 ml). Roztwór wodorowęglanu zawiera: 27,47 g chlorku sodu, 15,96 g wodorowęglanu sodu. 1000 ml gotowego (po zmieszaniu) do użycia roztworu do hemofiltracji zawiera: 140 mmol/l Na+, 2,0 mmol/l K+, 1,5 mmol/l Ca2+, 0,5 mmol/l Mg2+, 111 mmol/l Cl-, 35,0 mmol/l HCO3-, 5,6 mmol/l (co odp. 1,0 g) glukozy bezwodnej. Roztwór zawierający 4 mmol/l potasu. Mniejsza komora (555 ml). Roztwór elektrolitów zawiera: 2,34 g chlorku sodu, 1,49 g chlorku potasu, 1,10 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,51 g sześciowodnego chlorku magnezu, 5,49 g glukozy jednowodnej (co odpowiada 5,0 g glukozy bezwodnej). Większa komora (4445 ml). Roztwór wodorowęglanu zawiera: 27,47 g chlorku sodu, 15,96 g wodorowęglanu sodu. 1000 ml gotowego (po zmieszaniu) do użycia roztworu do hemofiltracji zawiera: 140 mmol/l Na+, 4,0 mmol/l K+, 1,5 mmol/l Ca2+, 0,5 mmol/l Mg2+, 113 mmol/l Cl-, 35,0 mmol/l HCO3-, 5,6 mmol/l (co odp. 1,0 g) glukozy bezwodnej.

100 ml płynu zawiera 2,5 g glukozy i 450 mg chlorku sodu.

100 ml roztworu zawiera 5 g glukozy.

1 worek 1000 ml gotowej do użycia emulsji do infuzji zawiera: 400 ml roztworu glukozy - 154 g glukozy jednowodnej (równoważnej 140 g glukozy bezwodnej), 0,52 dwuwodnego chlorku wapnia; 200 ml emulsji tłuszczowej - 40 g oleju sojowego i oleju z oliwek; 400 ml roztworu aminokwasów - 2,21 g izoleucyny, 3,07 g leucyny, 3,48 g lizyny, 2,21 g metioniny, 3,07 g fenyloalaniny, 2,21 g treoniny, 0,74 g tryptofanu, 2,83 g waliny, 4,34 g argininy, 2,64 g histydyny, 6,41 g alaniny, 1,28 g kwasu asparaginowego, 2,21 g kwasu glutaminowego, 3,07 g glicyny, 2,64 g proliny, 1,75 g seryny, 0,11 g tyrozyny, 2,24 g chlorku potasu, 1,5 g trójwodnego octanu sodu, 0,81 g sześciowodny chlorek magnezu, 3,67 uwodnionego glicerofosforanu sodu. Wartość energetyczna: 1140 kcal. Osmolarność: 1360 mOsmol/kg. pH 6,4. Całkowita zawartość w 1000 ml - 44,3 g aminokwasów, 7 g azotu, 140 g glukozy, 40 g tłuszczów oraz elektrolity: 35 mmol sodu, 30 mmol potasu, 4 mmol magnezu, 3,5 mmol wapnia, 45 mmol octanów, 45 mmol chlorków, 15 mmol fosforanów.

Produkt zawiera glukozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 1 mg lub 4 mg acenokumarolu. Tabletki zawierają laktozę.

1 ml roztworu zawiera 200 mg mannitolu. Osmolarność roztworu wynosi 1098 mOsm/l.

500 ml roztworu zawiera: 2,775 g chlorku sodu, ok. 1,635 g trójwodnego octanu sodu, 0,15 g chlorku potasu, ok. 0,075 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,1 g sześciowodnego chlorek magnezu oraz 20 g żelatyny (w postaci żelatyny zmodyfikowanej płynnej). Osmolarność teoretyczna: 284 mOsmol/l. pH 7,4±0,3. Stężenie elektrolitów: 151 mmol/l sodu, 103 mmol/l chlorków, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l wapnia, 1 mmol/l magnezu, 24 mmol/l octanów.

1 tabl. powl. zawiera 75 mg klopidogrelu w postaci wodorosiarczanu. Preparat zawiera laktozę i lecytynę.

1000 ml roztworu do infuzji zawiera 6,8 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,2 g sześciowodnego chlorku magnezu, 0,37 g dwuwodnego chlorku wapnia, 3,27 g trójwodnego octanu sodu, 0,67 g kwasu L-jabłkowego; stężenia elektrolitów - 145 mmol/l sodu, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l magnezu, 2,5 mmol/l wapnia, 127 mmol/l chloru, 24 mmol/l octanu, 5 mmol/l jabłczanu. Osmolarność teoretyczna: 309 mOsmol/l. pH 5,1-5,9

1 ml roztworu 20% zawiera 200 mg glukozy.

1 ml roztworu do infuzji zawiera: 6,429 mg chlorku sodu, 0,298 mg chlorku potasu, 0,147 mg dwuwodnego chlorku wapnia, 0,203 mg sześciowodnego chlorku magnezu, 4,082 mg trójwodnego octanu sodu, 11,0 mg jednowodnej glukozy (równowartość 10,0 mg glukozy), co odpowiada 140 mmol/l Na+, 4 mmol/l K+, 1 mmol/l Ca2+,  1 mmol/l Mg2+, 118 mmol/l Cl–, 30 mmol/l jonów octanowych, 55,5 mmol/l glukozy.

1 tabl. dojelitowa zawiera 75 mg lub 150 mg kwasu acetylosalicylowego.

1 tabl. powl. zawiera 75 mg klopidogrelu (w postaci wodorosiarczanu) i 75 mg kwasy acetylosalicylowego. Preparat zawiera laktozę i olej rycynowy uwodorniony.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg chlorowodorku tyklopidyny. Preparat zawiera laktozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę

HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę lub małopłytkowość poheparynowa, to jeden z niepożądanych skutków ubocznych, który jest charakterystycznych dla tego leku przeciwkrzepliwego. ...

więcej

SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.