Ibandronat Apotex

1 tabl. powl. zawiera 150 mg kwasu ibandronowego w postaci ibandrononianu sodu solwatowanego glikolem propylenowym.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
  10. Cena
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Ibandronat Apotex 3 szt., tabl. powl. 49,16 zł 2018-01-25

Działanie

Lek z grupy bisfosfonianów. Działa wybiórczo na tkankę kostną i selektywnie hamuje aktywność osteoklastów, nie wywierając bezpośredniego wpływu na proces syntezy kostnej. Nie wpływa również na mobilizację osteoklastów. U kobiet po menopauzie kwas ibandronowy powoduje stopniowy przyrost masy kostnej i zmniejszenie częstości złamań, dzięki zahamowaniu kostnego obrotu metabolicznego do poziomu sprzed menopauzy. Wchłanianie kwasu ibandronowego w górnym odcinku przewodu pokarmowego po podaniu doustnym jest szybkie. Największe stężenie kwasu ibandronowego w surowicy osiągnięto w czasie 0,5-2 h (mediana - 1 h) po podaniu na czczo; całkowita biodostępność wynosiła ok. 0,6%. Wchłanianie jest zmniejszone w przypadku, gdy kwas ibandronowy podawany jest razem z posiłkami lub napojami (innymi, niż woda). Jeśli kwas ibandronowy przyjmowany jest podczas standardowego śniadania, to wówczas, w porównaniu z jego przyjęciem na czczo, biodostępność zmniejszona jest do ok. 90%. W przypadku, gdy kwas ibandronowy przyjmowany jest na czczo, na 60 min przed pierwszym posiłkiem w danym dniu, nie stwierdza się istotnego zmniejszenia jego biodostępności. Po pierwszym podaniu ogólnoustrojowym, kwas ibandronowy ulega szybkiemu wiązaniu przez kości lub jest wydalany do moczu. Odsetek krążącej dawki kwasu ibandronowego, który dociera do tkanki kostnej szacowany jest na 40-50%. Kwas ibandronowy wiąże się z białkami osocza w 85-87%. Brak dowodów, że kwas ibandronowy jest metabolizowany u zwierząt i ludzi. Wchłonięta frakcja kwasu ibandronowego jest usuwana z układu krążenia poprzez wbudowanie do tkanki kostnej (szacunkowo 40-50% u kobiet po menopauzie), zaś pozostała część jest w stanie nie zmienionym wydalana przez nerki. Kwas ibandronowy, który nie został wchłonięty, jest wydalany w stanie nie zmienionym z kałem. Pozorny końcowy T0,5 mieści się z reguły w przedziale 10-72 h. Prawdopodobnie prawdziwy końcowy T0,5 jest znacznie dłuższy.

Dawkowanie

Doustnie. Zalecana dawka to 1 tabl. powl. 150 mg raz na miesiąc. Tabletkę należy przyjmować tego samego dnia każdego miesiąca. Lek należy przyjmować po całonocnym okresie niejedzenia (co najmniej 6 h od ostatniego posiłku), na 1 h przed pierwszym tego dnia posiłkiem lub napojem (innym niż woda) lub jakimkolwiek innym doustnym lekiem lub suplementem diety (w tym preparaty wapnia). W przypadku pominięcia dawki należy przyjąć 1 tabl. preparatu następnego dnia rano po dniu, w którym przypomną sobie o pominiętej dawce, jeśli do następnej dawki zgodnie ze schematem dawkowania zostało więcej niż 7 dni. Następnie należy powrócić do stosowania leku raz na miesiąc zgodnie z dotychczasowym schematem dawkowania. Jeśli do następnej zaplanowanej dawki zostało mniej niż 7 dni, pacjentki powinny zaczekać do dnia przyjęcia tej dawki, a następnie kontynuować stosowanie 1 tabl. raz na miesiąc zgodnie z dotychczasowym schematem. Nie należy przyjmować 2 tabletek w tym samym tygodniu. Pacjentki powinny stosować suplementację wapnia i (lub) witaminy D, jeśli ich podaż w zawartość jest niewystarczająca. Nie ustalono optymalnego czasu trwania leczenia bisfosfonianami u pacjentek z osteoporozą. Należy okresowo oceniać konieczność dalszego leczenia u każdej pacjentki indywidualnie, z uwzględnieniem korzyści i potencjalnego ryzyka, wynikającego ze stosowania leku, zwłaszcza po co najmniej 5 i więcej latach terapii. Szczególne grupy pacjentek. Nie zaleca się stosowania leku u pacjentek z CCr mniejszym niż 30 ml/min. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentek z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek, u których CCr jest równy lub większy niż 30 ml/min. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentek z zaburzeniami czynności wątroby oraz u pacjentek w podeszłym wieku (>65 lat). Leku nie stosuje się u dzieci poniżej 18 lat. Sposób podania. Tabletki należy połykać w całości, popijając szklanką wody (180-240 ml), w pozycji wyprostowanej siedzącej lub stojącej. Nie należy popijać wodą o wysokiej zawartości wapnia. Jeśli istnieje obawa, że w wodzie z kranu występuje wysokie stężenie wapnia (tzw. twarda woda), zaleca się stosowanie wody butelkowanej o niskiej zawartości soli mineralnych. Po przyjęciu leku nie należy kłaść się przez 1h. Woda jest jedynym napojem, którym należy popić lek. Pacjenci nie powinni żuć ani ssać tabletek, ze względu na potencjalne ryzyko owrzodzeń jamy ustnej i gardła.

Wskazania

Leczenie osteoporozy u kobiet po menopauzie, ze zwiększonym ryzykiem złamań. Wykazano zmniejszenie ryzyka złamań kręgów; skuteczność w zapobieganiu złamaniom szyjki kości udowej nie została ustalona.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na kwas ibandronowy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Hipokalcemia. Nieprawidłowość w obrębie przełyku, prowadząca do opóźnienia jego opróżniania, taka jak zwężenie lub skurcz dolnej części przełyku. Niezdolność do utrzymania pozycji stojącej lub siedzącej przez co najmniej 60 minut.

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku należy wyrównać istniejący niedobór wapnia we krwi. Powinny zostać również wyleczone inne zaburzenia metabolizmu kostnego i mineralnego. U wszystkich pacjentek ważna jest odpowiednia podaż wapnia i witaminy D. Doustne podawanie bisfosfonianów może powodować miejscowe podrażnienie błony śluzowej górnego odcinka przewodu pokarmowego. Z powodu możliwości działania drażniącego i potencjalnego pogorszenia choroby podstawowej, kwas ibandronowy powinien być stosowany z ostrożnością u pacjentów z czynną chorobą górnego odcinka przewodu pokarmowego (np. przełyk Barreta, dysfagia, inne choroby przełyku, zapalenie błony śluzowej żołądka, dwunastnicy lub owrzodzenie). Ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych dotyczących przełyku pacjenci powinni przywiązywać szczególną uwagę do przestrzegania instrukcji przyjmowania leku. Ryzyko wystąpienia tych działań jest większe u pacjentów, którzy nie stosowali się do instrukcji przyjmowania leku i (lub) którzy kontynuowali przyjmowanie doustnych bisfosfonianów po pojawieniu się objawów wskazujących na podrażnienie przełyku. Lekarze powinni zwracać szczególną uwagę na jakiekolwiek dolegliwości i objawy mogące dotyczyć przełyku i poinstruować pacjentów, by przerwali stosowanie leku i zgłosili się w celu uzyskania pomocy medycznej, jeśli rozwinie się dysfagia, bolesne przełykanie, ból zamostkowy lub wystąpi zgaga czy też jej nasilenie. Stosowanie zarówno NLPZ, jak i bisfosfonianów wiąże się z podrażnieniem przewodu pokarmowego, dlatego w przypadku jednoczesnego podawania należy zachować ostrożność. Ze względu na ryzyko wystąpienia martwicy kości szczęki i (lub) żuchwy (ONJ) należy odroczyć rozpoczęcie leczenia lub rozpoczęcie nowego cyklu leczenia u pacjentów z niewyleczonymi, otwartymi zmianami tkanek miękkich w jamie ustnej. U pacjentów z jednocześnie występującymi czynnikami ryzyka, przed rozpoczęciem stosowania kwasu ibandronowego zaleca się przeprowadzenie badania stomatologicznego i stomatologicznego leczenia zapobiegawczego oraz indywidualnej oceny korzyści i ryzyka.Dokonując oceny ryzyka wystąpienia ONJ u pacjenta powinny zostać uwzględnione następujące czynniki ryzyka: siła działania leku, który hamuje resorpcję kości (większe ryzyko występuje po zastosowaniu leków o dużej sile działania), droga podania (większe ryzyko w przypadku podania pozajelitowego) oraz skumulowana dawka leków stosowanych w terapii antyresorpcyjnej; rozpoznanie choroby nowotworowej, choroby współistniejące (np. niedokrwistość, zaburzenia krzepnięcia, zakażenie), palenie tytoniu; jednocześnie stosowane: kortykosteroidy, chemioterapia, inhibitory angiogenezy, radioterapia głowy i szyi; nieprawidłowa higiena jamy ustnej, choroba przyzębia, niewłaściwie dopasowane protezy dentystyczne, choroby zębów w wywiadzie, inwazyjne zabiegi stomatologiczne, np. ekstrakcje zębów. Należy zachęcać wszystkich pacjentów do należytego dbania o higienę jamy ustnej, rutynowych kontrolnych badań stomatologicznych i natychmiastowego zgłaszania wszelkich objawów w obrębie jamy ustnej, takich jak ruchomość zębów, ból lub obrzęk, lub niegojące się owrzodzenia lub obecność wydzieliny podczas leczenia. W czasie leczenia inwazyjne zabiegi stomatologiczne należy wykonywać jedynie po starannym rozważeniu wskazań i unikać ich przeprowadzania w terminie bliskim podania leku. Plan postępowania z pacjentami, u których wystąpi martwica kości szczęki i (lub) żuchwy, należy ustalić w ścisłej współpracy pomiędzy lekarzem prowadzącym a stomatologiem lub chirurgiem szczękowym posiadającym doświadczenie w leczeniu ONJ. Należy rozważyć czasowe przerwanie stosowania kwasu ibandronowego, aż do ustąpienia ONJ oraz zminimalizować czynniki ryzyka ONJ, o ile jest to możliwe. U pacjentów przyjmujących bisfosfoniany, u których występują objawy ze strony ucha, w tym przewlekłe infekcje ucha należy rozważyć możliwość wystąpienia martwicy kości przewodu słuchowego zewnętrznego. Możliwe czynniki ryzyka martwicy kości przewodu słuchowego zewnętrznego to stosowanie sterydów i chemioterapii i (lub) lokalne czynniki ryzyka, takie jak infekcje lub uraz. Ze względu na ryzyko wystąpienia nietypowych złamań podkrętarzowych i trzonu kości udowej należy zalecić pacjentom, żeby zgłaszali pojawienie się jakiegokolwiek bólu w obrębie uda, biodra lub pachwiny występującego w trakcie leczenia bisfosfonianami, a każdy pacjent zgłaszający się z takimi objawami powinien być zbadany pod względem obecności niecałkowitego złamania kości udowej. Do tego typu złamań dochodzi po minimalnym urazie lub bez urazu. Złamania często występują obustronnie, dlatego u leczonych bisfosfonianami pacjentów, u których stwierdzono złamanie trzonu kości udowej, należy zbadać kość udową w drugiej kończynie. Zgłaszano również słabe gojenie się tych złamań. Na podstawie indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka u pacjentów, u których podejrzewa się nietypowe złamanie kości udowej, należy rozważyć odstawienie bisfosfonianów do czasu przeprowadzenia oceny. Ze względu na ograniczoną ilość danych klinicznych nie zaleca się stosowania leku u pacjentek z CCr mniejszym niż 30 ml/min.

Niepożądane działanie

Często: ból głowy, zapalenie błony śluzowej przełyku, zapalenie błony śluzowej żołądka, refluks żołądkowo-przełykowy, dyspepsja, biegunka, ból brzucha, nudności, wysypka, ból stawów, ból mięśni, ból mięśniowo-szkieletowy, skurcze mięśni, sztywność mięśniowo-szkieletowa, objawy grypopodobne (reakcje ostrej fazy lub objawy takie jak bóle mięśni, bóle stawów, gorączka, dreszcze, zmęczenie, nudności, utrata apetytu lub bóle kości). Niezbyt często: nasilenie astmy oskrzelowej, zawroty głowy, zapalenie błony śluzowej przełyku (w tym owrzodzenia i zwężenia oraz zaburzenia połykania), wymioty, wzdęcia z oddawaniem gazów, ból pleców, zmęczenie. Rzadko: reakcje nadwrażliwości, zapalenie oka (zapalenie błony naczyniowej oka, nadtwardówki i twardówki), zapalenie błony śluzowej dwunastnicy, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, pokrzywka, nietypowe złamania podkrętarzowe i trzonu kości udowej. Bardzo rzadko: reakcja anafilaktyczna/wstrząs, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, pęcherzowe zapalenie skóry, martwica kości szczęki (przede wszystkim u pacjentów z rozpoznaniem choroby nowotworowej), martwica kości przewodu słuchowego zewnętrznego (działanie niepożądane wynikające ze stosowania bisfosfonianów).

Ciąża i laktacja

Lek jest przeznaczony do stosowania wyłącznie u kobiet po menopauzie i nie wolno go stosować u kobiet w wieku rozrodczym. Leku nie należy stosować w czasie ciąży oraz u kobiet karmiących piersią. W badaniach kwasu ibandronowego podawanego doustnie, dotyczących rozrodczości szczurów, wykazano zmniejszenie płodności.

Uwagi

Lek nie ma lub ma nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługę maszyn.

Interakcje

Biodostępność kwasu ibandronowego podanego doustnie zmniejsza się zazwyczaj w obecności pokarmu. Na wchłanianie kwasu ibandronowego mogą wpływać zwłaszcza produkty zawierające wapń, w tym mleko i inne wielowartościowe kationy (takie jak glin, magnez, żelazo). Z tego względu przed zastosowaniem leku pacjentki powinny być na czczo (nie jeść co najmniej przez 6 h) oraz powstrzymać się od jedzenia przez 1 h po zastosowaniu leku. Interakcje metaboliczne kwasu ibandronowego uważa się za mało prawdopodobne, ponieważ kwas ibandronowy nie wpływa hamująco na większość wątrobowych izoenzymów P-450 u ludzi; wykazano również, że nie indukuje wątrobowego układu cytochromu P-450 u szczurów. Kwas ibandronowy jest wydalany wyłącznie przez nerki i nie ulega jakiejkolwiek biotransformacji w organizmie. Preparaty zawierające wapń, leki zobojętniające sok żołądkowy i niektóre inne leki doustne zawierające wielowartościowe kationy (takie jak glin, magnez, żelazo) mogą wpływać na wchłanianie kwasu ibandronowego. Z tego powodu nie należy przyjmować innych doustnych leków przez co najmniej 6 h przed i 1 h po zastosowaniu leku. Ponieważ stosowanie kwasu acetylosalicylowego, leków z grupy NLPZ i bisfosfonianów powoduje podrażnienie przewodu pokarmowego, należy zachować ostrożność podczas ich jednoczesnego stosowania z kwasem ibandronowym. W grupie ponad 1500 pacjentek włączonych do badania, porównującego miesięczny z dobowym sposób dawkowania kwasu ibandronowego, 14% i 18% pacjentek stosowało jednocześnie leki z grupy antagonistów receptora H2 lub inhibitory pompy protonowej, odpowiednio po roku i po 2 latach. U tych pacjentek częstość zdarzeń niepożądanych dotyczących górnego odcinka przewodu pokarmowego była podobna zarówno w grupie stosującej kwas ibandronowy w dawce 150 mg raz na miesiąc, jak i u pacjentów leczonych kwasem ibandronowym 2,5 mg raz na dobę. U zdrowych ochotników płci męskiej oraz u kobiet po menopauzie dożylne stosowanie ranitydyny zwiększało biodostępność kwasu ibandronowego o ok. 20%, prawdopodobnie z powodu zmniejszenia kwaśności soku żołądkowego. Ponieważ jednak działanie to mieści się w przyjętych granicach dla prawidłowej zmienności biodostępności kwasu ibandronowego, nie ma konieczności zmiany dawkowania kwasu ibandronowego, gdy jest on stosowany z antagonistami receptora H2 lub innymi substancjami czynnymi zwiększającymi pH soku żołądkowego.

Cena

Ibandronat Apotex, cena 100% 49,16 zł

Preparat zawiera substancję Ibandronic acid.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ampułko-strzykawka zawiera w 3 ml roztworu 3 mg kwasu ibandronowego (w postaci jednowodnej soli sodowej). Stężenie kwasu ibandronowego w roztworze do wstrzykiwań wynosi 1 mg w 1 ml.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg kwasu ibandronowego w postaci jednowodnej soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg kwasu ibandronowego w postaci jednowodnej soli sodowej. Preparat zawiera laktozę.

1 ampułkostrzykawka zawiera w 3 ml roztworu 3 mg kwasu ibandronowego w postaci jednowodnej soli sodowej.

1 tabl. zawiera 150 mg kwasu ibandronowego w postaci jednowodnej soli sodowej. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg kwasu ibandronowego w postaci ibandrononianu sodu solwatowanego glikolem propylenowym.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg kwasu ibandronowego w postaci jednowodnej soli jednosodowej. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka z 2 ml (6 ml) koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 2 mg (6 mg) kwasu ibandronowego (w postaci jednowodnej soli sodowej).

1 tabl. powl. zawiera 150 mg kwasu ibandronowego. Preparat zawiera laktozę.

1 ampułka 3 ml zawiera 3 mg kwasu ibandronowego w postaci jednowodnej soli sodowej.

Najczęściej wyszukiwane

1 kaps. o przedł. uwalnianiu zawiera 100 mg soli sodowej diklofenaku. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 30, 60 lub 90 etorykoksybu.

1 kaps. zawiera: 50 mg diklofenaku sodowego, 50 mg chlorowodorku tiaminy (witamina B1), 50 mg chlorowodorku pirydoksyny (witamina B6), 0,25 mg cyjanokobalaminy (witamina B12).

1 tabl. zawiera 10 mg lub 25 mg baklofenu. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 100 mg diklofenaku sodowego. Preparat zawiera sacharozę.

1 tabl. powl. zawiera 100 mg aceklofenaku.

1 tabl. powl. zawiera 275 mg lub 550 mg naproksenu sodowego, co odpowiada odpowiednio 250 mg lub 500 mg naproksenu.

1 kaps. zawiera 500 mg siarczanu chondroityny w postaci soli sodowej.

5 ml zawiesiny doustnej zawiera 100 mg ibuprofenu i 125 mg paracetamolu. Zawiesina zawiera sacharozę i rycynooleinian makrogologlicerolu.

1 czopek zawiera 50 mg lub 100 mg diklofenaku sodowego.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Nie istnieje jeden materac dobry dla wszystkich Nie istnieje jeden materac dobry dla wszystkich

Każda z nas marzy, żeby codziennie rano budzić się z dawką energii potrzebną na cały dzień. Jeśli jednak nie mamy możliwości się ...

więcej

Wady stóp: poznaj ich pierwsze i nietypowe objawy

Wady stóp mogą się początkowo objawiać w postaci... bólu kręgosłupa, głowy czy nawet stawu skroniowo-żuchwowego. Dowiedz się więc, jak rozpoznać nietypowe objawy ...

więcej

Zmagasz się z chorobą reumatyczną? PORUSZYĆ ŚWIAT to platforma internetowa dla ciebie! Zmagasz się z chorobą reumatyczną? PORUSZYĆ ŚWIAT to platforma ...

Poruszyć Świat jest nową odsłoną strony internetowej skierowanej do osób cierpiących na choroby reumatyczne. Platforma edukacyjna dostarcza pacjentom, lekarzom reumatologom i pielęgniarkom ...

więcej

Zasady radzenia sobie z urazami w sporcie Zasady radzenia sobie z urazami w sporcie

W ostatnich latach znacznie wzrosła liczba osób amatorsko uprawiających sport. Wraz z rosnącym zainteresowaniem aktywnym spędzaniem wolnego czasu uległa zwiększeniu częstotliwość występowania ...

więcej

Ciesz się sportem bez kontuzji i bólu Ciesz się sportem bez kontuzji i bólu

Czy sport to samo zdrowie? Medycyna coraz wyraźniej mówi nam, że nie zawsze i nie w każdym przypadku. Uprawienie sportu wiąże się ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.