Hypoten

1 tabl. powl. zawiera 6,25 mg, 12,5 mg lub 25 mg karwedylolu. Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Hypoten 100 szt. (10 blistrów x 10), tabl. powl. 43,40zł 2017-10-31

Działanie

Nieselektywny lek β-adrenolityczny o działaniu rozszerzającym naczynia krwionośne, który zmniejsza opór naczyniowy przez selektywną blokadę receptorów α1-adrenergicznych i hamowanie układu renina-angiotensyna przez nieselektywną blokadę receptorów β-adrenergicznych. Lek powoduje zmniejszenie aktywności reninowej osocza i, rzadko, zatrzymanie płynów. Nie ma wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej, ma działanie stabilizujące błony. Karwedylol jest mieszaniną racemiczną dwóch stereoizomerów - oba enancjomery wykazywały działanie blokujące receptory α. Nieselektywne działanie blokujące receptory β1- i β2-adrenergiczne przypisywane jest głównie enancjomerowi S(-). Wykazano przeciwutleniające działanie karwedylolu i jego metabolitów. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym obniżenie ciśnienia tętniczego krwi nie jest związane z jednoczesnym zwiększeniem oporu obwodowego. Częstość akcji serca jest nieznacznie zmniejszona, a pojemność wyrzutowa nie ulega zmianie. Przepływ krwi przez nerki i czynność nerek nie zmieniają się, podobnie jak obwodowy przepływ krwi, dzięki czemu rzadko dochodzi do ziębnięcia kończyn. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym karwedylol zwiększa stężenie noradrenaliny w osoczu. W warunkach długotrwałego leczenia pacjentów z dławicą karwedylol wykazuje działanie przeciwniedokrwienne i łagodzące ból. Lek zmniejsza obciążenie wstępne i następcze komór serca. U pacjentów z zaburzeniami czynności lewej komory lub zastoinową niewydolnością serca karwedylol korzystnie wpływa na parametry hemodynamiczne oraz frakcję wyrzutową i wymiary lewej komory. Karwedylol nie wpływa negatywnie na profil lipidowy czy zawartość elektrolitów w surowicy. Po podaniu doustnym całkowita biodostępność karwedylolu wynosi ok. 25%. Maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane w ciągu ok. 1 h po podaniu. U pacjentów z powolną hydroksylacją debryzochiny stężenie karwedylolu w osoczu przekracza 2-3-krotnie stężenie obserwowane u pacjentów o szybkim metabolizmie debryzochiny. Pokarm nie zmienia biodostępności leku, ale powoduje wydłużenie czasu potrzebnego do uzyskania maksymalnego stężenia w osoczu. Karwedylol jest związkiem o silnych właściwościach lipofilnych. Ok. 98-99% karwedylolu wiąże się z białkami osocza. Efekt pierwszego przejścia po podaniu doustnym wynosi ok. 60-75%. Średni T0,5 karwedylolu w fazie eliminacji waha się od 6 do 10 h. Karwedylol jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie głównie przez oksydację pierścienia aromatycznego i sprzęganie z kwasem glukuronowym. Lek eliminowany jest głównie z żółcią, a główną drogą wydalania jest wydalanie z kałem. Mniejsza ilość jest wydalana przez nerki w postaci metabolitów.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Nadciśnienie tętnicze samoistne: zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg raz na dobę przez pierwsze 2 dni. Następnie zaleca się kontynuowanie leczenia dawką 25 mg raz na dobę. W razie potrzeby dawka może być stopniowo zwiększana w odstępach 2-tygodniowych lub większych. Zalecana najwyższa dawka jednorazowa wynosi 25 mg, zalecana najwyższa dawka dobowa wynosi 50 mg. Preparat może być stosowany w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, szczególnie z tiazydowymi lekami moczopędnymi. U pacjentów w podeszłym wieku zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg raz na dobę, co może być dawką wystarczającą do kontynuacji leczenia. Przy braku właściwej odpowiedzi dawka może być stopniowo zwiększana w odstępach 2-tygodniowych lub większych. Przewlekła stabilna dławica piersiowa: zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg 2 razy na dobę przez pierwsze 2 dni leczenia. Następnie zaleca się kontynuowanie leczenia dawką 25 mg 2 razy na dobę. W razie potrzeby dawka może być stopniowo zwiększana w odstępach 2-tygodniowych lub większych. Zalecana najwyższa dawka dobowa wynosi 100 mg na dobę w 2 dawkach podzielonych. U pacjentów w podeszłym wieku zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg 2 razy na dobę przez 2 dni. Następnie zaleca się kontynuowanie leczenia dawką 25 mg 2 razy na dobę, co stanowi najwyższą zalecaną dawkę dobową. Niewydolność serca: preparat jest stosowany w leczeniu skojarzonym z preparatami moczopędnymi, inhibitorami ACE, preparatami naparstnicy i (lub) lekami rozszerzającymi naczynia. Pacjent powinien być w stabilnym stanie klinicznym (bez zmiany klasy NYHA, bez hospitalizacji z powodu niewydolności serca), a podstawowe leczenie musi być stałe przez co najmniej 4 tyg. przed włączeniem leczenia karwedylolem. Ponadto, pacjent powinien mieć zmniejszoną lewokomorową frakcję wyrzutową, częstość pracy serca powinna być wyższa niż 50 uderzeń/min, a skurczowe ciśnienie krwi wyższe niż 85 mm Hg. Dawka początkowa wynosi 3,125 mg 2 razy na dobę przez 2 tyg. Jeśli dawka początkowa jest dobrze tolerowana, dawka może być stopniowo zwiększana w odstępach 2-tygodniowych lub większych, najpierw do 6,25 mg 2 razy na dobę, potem do 12,5 mg 2 razy na dobę,a następnie do 25 mg 2 razy na dobę. Zaleca się, aby zwiększać dawkę do najwyższego poziomu tolerowanego przez pacjenta. Najwyższa zalecana dawka wynosi 25 mg 2 razy na dobę u pacjentów o mc. mniejszej niż 85 kg, i 50 mg 2 razy na dobę u pacjentów ważących więcej niż 85 kg, pod warunkiem, że niewydolność serca nie jest ciężka. Zwiększanie dawki do 50 mg 2 razy na dobę powinno być prowadzone ostrożnie, z dokładną obserwacją medyczną pacjenta. Na początku leczenia lub podczas zwiększania dawki może dojść do przejściowego nasilenia objawów niewydolności serca, szczególnie u pacjentów z ciężką niewydolnością serca i (lub) przyjmujących duże dawki leków moczopędnych. Zwykle nie stanowi to podstawy do przerwania leczenia, ale nie należy zwiększać dawki. Po rozpoczęciu leczenia karwedylolem lub po zwiększeniu dawki pacjent powinien być obserwowany przez lekarza/lekarza kardiologa. Przed każdym zwiększeniem dawki należy przeprowadzić badanie pacjenta pod kątem możliwych objawów pogorszenia niewydolności serca lub nadmiernego rozszerzenia naczyń (np. czynność nerek, masa ciała, ciśnienie krwi, częstość i rytm pracy serca). Pogorszenie niewydolności serca lub zatrzymanie płynów w ustroju należy leczyć bez zwiększania dawki środka moczopędnego, a dawki karwedylolu nie należy zwiększać do czasu ustabilizowania stanu pacjenta. W przypadku wystąpienia bradykardii lub wydłużenia czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego, należy monitorować stężenie digoksyny we krwi. W niektórych przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki karwedylolu lub czasowe przerwanie leczenia. Nawet w takich przypadkach często można z powodzeniem stopniowo zwiększać dawkę karwedylolu. Jeżeli leczenie karwedylolem zostanie przerwane na dłużej niż 2 tyg., leczenie należy wznowić od dawki 3,125 mg 2 razy na dobę i zwiększać stopniowo dawkę zgodnie z powyższymi zaleceniami. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie musi być ustalane indywidualnie, ale dane farmakokinetyczne nie wskazują, by dostosowanie dawkowania było konieczne. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby może być konieczne dostosowanie dawkowania. Nie ma potrzeby przyjmowania tabletek karwedylolu razem z posiłkiem. Jednakże zaleca się, aby pacjenci z niewydolnością serca przyjmowali karwedylol razem z posiłkiem, aby umożliwić spowolnienie wchłaniania i zmniejszyć ryzyko niedociśnienia ortostatycznego.

Wskazania

Nadciśnienie tętnicze samoistne. Przewlekła stabilna dławica piersiowa. Leczenie wspomagające umiarkowanej do ciężkiej stabilnej niewydolności serca.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na karwedylol lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Niestabilna/niewyrównana niewydolność serca. Klinicznie istotna niewydolność wątroby. Blok przedsionkowo-komorowy IIst. lub IIIst. (chyba że pacjent posiada rozrusznik). Ciężka bradykardia (czynność serca <50/min). Wstrząs kardiogenny. Zespół chorego węzła zatokowego (w tym blok zatokowo-przedsionkowy). Ciężkie niedociśnienie (skurczowe ciśnienie krwi poniżej 85 mmHg). Skurcz oskrzeli lub astma w wywiadzie. Kwasica metaboliczna. Nieleczony guz chromochłonny nadnerczy. Jednoczesne dożylne leczenie werapamilem lub diltiazemem.

Środki ostrożności

Pacjenci z ciężką niewydolnością serca, utratą elektrolitów i hipowolemią, w podeszłym wieku i pacjenci z niskim początkowym ciśnieniem krwi powinni być obserwowani przez ok. 2 h po podaniu pierwszej dawki lub po zwiększeniu dawki, z uwagi na możliwość wystąpienia niedociśnienia. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, podczas zwiększania dawki karwedylolu może wystąpić nasilenie niewydolności serca lub zatrzymanie płynów. Jeśli wystąpią takie objawy należy zwiększyć dawkę leków moczopędnych i nie należy zwiększać dawki karwedylolu do czasu odzyskania stabilności klinicznej. Sporadycznie, może być konieczne zmniejszenie dawki karwedylolu lub, w rzadkich przypadkach, czasowe zaprzestanie przyjmowania. Takie przypadki nie wykluczają kolejnego udanego dawkowania karwedylolu. Ze względu na ryzyko przejściowego pogorszenia czynności nerek podczas leczenia pacjentów z niewydolnością serca i niskim ciśnieniem krwi (ciśnienie skurczowe 1 lub α2. Pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na działanie karwedylolu - powinni być szczególnie starannie obserwowani. Brak jest wystarczających danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania karwedylolu u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Preparat zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadkimi zaburzeniami dziedzicznymi, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy typu Lapp lub zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: ból i zawroty głowy, niewydolność serca, niedociśnienie, astenia (zmęczenie). Często: zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, infekcje górnych dróg oddechowych, infekcje przewodu pokarmowego, anemia, zwiększenie masy ciała, hipercholesterolemia, zaburzenia kontroli stężenia glukozy we krwi (hiperglikemia, hipoglikemia) u pacjentów z wcześniej istniejącą cukrzycą, hiperwolemia, przeciążenie płynami, depresja, obniżony nastrój, zaburzenia widzenia, zmniejszenie wydzielania łez (suche oko), podrażnienie oka, bradykardia, niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia krążenia obwodowego (zimne kończyny, choroba naczyń obwodowych, zaostrzenie objawów u pacjentów cierpiących na chromanie przestankowe lub zespół Raynauda), duszność, astma (u podatnych pacjentów), obrzęk płuc, nudności, biegunka, wymioty, niestrawność, bóle brzucha, bóle kończyn, niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek u pacjentów z twardnieniem tętniczym i (lub) upośledzoną czynnością nerek, zaburzenia mikcji, obrzęk ból. Niezbyt często: zaburzenia snu, blok przedsionkowo-komorowy, dławica piersiowa, reakcje skórne (np. osutka alergiczna, zapalenie skóry, pokrzywka, świąd, zmiany skórne podobne do łuszczycy lub liszaja płaskiego), łysienie, zaburzenia erekcji. Rzadko: małopłytkowość, omdlenie, parestezja, osłabienie kurczliwości serca (w okresie dostosowywania dawki), niedrożność nosa, zaparcie. Bardzo rzadko: leukopenia, nadwrażliwość, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zwiększone stężenie transaminaz w surowicy, nietrzymanie moczu u kobiet. β-adrenolityki mogą powodować ujawnienie się utajonej cukrzycy, pogorszenie się ujawnionej cukrzycy i zahamowanie przeciwregulacji stężenia glukozy we krwi.

Ciąża i laktacja

Nie ma odpowiednich doświadczeń klinicznych dotyczących stosowania karwedylolu u kobiet w ciąży. Karwedylol nie powinien być stosowany podczas ciąży, chyba że potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko. Leki β-adrenolityczne zmniejszają perfuzję łożyskową, co może doprowadzić do obumarcia płodu w macicy oraz niewczesnych i przedwczesnych porodów. Ponadto mogą wystąpić działania niepożądane (zwłaszcza hipoglikemia, bradykardia, upośledzenie czynności oddechowej i hipotermia) u płodu lub noworodka. Istnieje podwyższone ryzyko powikłań sercowych i płucnych noworodka w okresie poporodowym. Leczenie powinno być przerwane na 2-3 dni przed oczekiwanym terminem porodu. Jeżeli nie jest to możliwe, noworodek musi być monitorowany przez pierwsze 2-3 dni życia. Karmienie piersią nie jest zalecane podczas stosowania karwedylolu.

Uwagi

Leczenie karwedylolem nie powinno być przerywane nagle, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Leczenie karwedylolem powinno być odstawiane stopniowo w ciągu 2 tyg., np. przez zmniejszanie dawki o połowę co 3 dni. W razie potrzeby, w tym samym czasie należy rozpocząć leczenie zastępcze, aby zapobiec zaostrzeniu dławicy piersiowej. Należy uprzedzić pacjentów noszących soczewki kontaktowe o możliwości zmniejszenia wydzielania łez. Ze względu na indywidualnie zróżnicowane przyczyny (np. zawroty głowy, zmęczenie) zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych, obsługiwania maszyn lub sprawność psychofizyczna może być upośledzona.

Interakcje

Przy jednoczesnym stosowaniu leków β-adrenolitycznych oraz leków mogących obniżać poziom katecholamin (np. rezerpiny i inhibitory MAO) pacjenci powinni być dokładnie obserwowani pod kątem objawów niedociśnienia i (lub) ciężkiej bradykardii. Podczas jednoczesnego stosowania digoksyny i karwedylolu stężenie digoksyny zwiększa się o ok. 15% - zaleca się wzmożoną obserwację poziomu digoksyny podczas rozpoczynania stosowania, dostosowywania dawki lub odstawiania karwedylolu. Zaobserwowano niewielki wzrost średnich stężeń minimalnych cyklosporyny po rozpoczęciu leczenia karwedylolem. U ok. 30% pacjentów, dawka cyklosporyny musiała zostać zmniejszona (o średnio 20%) w celu utrzymania stężenia cyklosporyny w zakresie terapeutycznym, natomiast u pozostałych dostosowanie dawki nie było potrzebne. Zaleca się ścisłe monitorowanie stężeń cyklosporyny po rozpoczęciu leczenia karwedylolem oraz odpowiednie dostosowywanie dawki cyklosporyny. Leki β-adrenolityczne mogą zwiększać działanie insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych. Objawy hipoglikemii mogą być maskowane lub tłumione (szczególnie tachykardia) - zaleca się regularne monitorowanie stężenia glukozy we krwi. Pacjenci przyjmujący leki indukujące (np. ryfampicyna i barbiturany) lub hamujące (np. cymetydyna, ketokonazol, fluoksetyna, haloperydol, werapamil, erytromycyna) enzymy cytochromu P450 wymagają dokładnego kontrolowania podczas jednoczesnego leczenia karwedylolem. Ryfampicyna obniża stężenie karwedylolu w osoczu o ok. 70%. Cymetydyna zwiększa AUC o ok. 30%, jednak nie spowodowała zmian w stężeniu maksymalnym. Ostrożność zachować u pacjentów otrzymujących induktory monooksygenaz, np. ryfampicynę, które mogą obniżać stężenie karwedylolu w surowicy lub otrzymujących inhibitory monooksygenaz, np. cymetydynę, które mogą zwiększać stężenie karwedylolu w surowicy - prawdopodobieństwo jakiejkolwiek klinicznie istotnej interakcji jest minimalne. Przy jednoczesnym stosowaniu karwedylolu z blokerami kanału wapniowego, jak werapamil czy diltiazem, należy dokładnie monitorować ciśnienie krwi i EKG pacjenta z uwagi na zwiększone ryzyko zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego lub niewydolności serca (działanie synergistyczne). Należy również wdrożyć dokładną obserwację podczas jednoczesnego stosowania karwedylolu i któregokolwiek z leków przeciwarytmicznych klasy I lub amiodaronu (doustnie). Zgłaszano występowanie bradykardii, zatrzymanie akcji serca i migotanie komór bezpośrednio po rozpoczęciu leczenia β-blokerem pacjentów przyjmujących amiodaron. Istnieje ryzyko wystąpienia niewydolności serca w przypadku jednoczesnego dożylnego podawania leków przeciwarytmicznych klasy Ia lub Ic. Jednoczesne podawanie pochodnych dihydropirydyny i karwedylolu powinno być prowadzone pod ścisłą obserwacją w związku ze zgłaszanymi przypadkami niewydolności serca i ciężkiego niedociśnienia. Karwedylol może nasilić działanie innych jednocześnie stosowanych leków przeciwnadciśnieniowych (np. antagoniści receptora α1) i leków o ubocznym działaniu obniżającym ciśnienie, jak barbiturany, pochodne fenotiazyny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki rozszerzające naczynia, oraz alkoholu. Jednoczesne podawanie klonidyny i β-adrenolityków może nasilać działanie obniżające ciśnienie krwi oraz tętno. W przypadku zakończenia leczenia karwedylolem i klonidyną, karwedylol należy odstawić na kilka dni przed stopniowym zmniejszaniem dawki klonidyny. Należy zwrócić uwagę na możliwe synergistyczne działanie inotropowe ujemne i hipotensyjne karwedylolu i leków znieczulających podczas znieczulenia. NLPZ, estrogeny i kortykosteroidy - przeciwnadciśnieniowe działanie karwedylolu jest osłabione przez zatrzymanie wody i sodu w ustroju. Sympatykomimetyki o działaniu α-sympatykomimetycznym i β-sympatykomimetycznym - ryzyko nadciśnienia tętniczego i nadmiernej bradykardii. Ergotamina - nasilenie działania zwężającego naczynia. Leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe - nasilenie blokady nerwowo-mięśniowej.

Preparat zawiera substancję Carvedilol.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 6,25 mg, 12,5 mg lub 25 mg karwedylolu. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 6,25 mg, 12,5 mg lub 25 mg karwedylolu; tabletki zawierają laktozę oraz sacharozę.

1 tabl. powl. zawiera 6,25 mg, 12,5 mg lub 25 mg karwedylolu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 3,125 mg, 6,25 mg, 12,5 mg lub 25 mg karwedylolu. Tabletki zawierają laktozę i sacharozę.

1 tabl. powl. zawiera 6,25 mg, 12,5 mg lub 25 mg karwedylolu; tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 6,25 mg, 12,5 mg lub 25 mg karwedylolu; tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 6,25 mg, 12,5 mg lub 25 mg karwedylolu. Tabletki zawierają laktozę i sacharozę.

1 tabl. zawiera 3,125 mg, 6,25 mg, 12,5 mg lub 25 mg karwedylolu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 6,25 mg, 12,5 mg lub 25 mg karwedilolu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 6,25 mg, 12,5 mg lub 25 mg karwedilolu.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

100 g preparatu zawiera: 50 g nalewki z ziela konwalii mianowanej, 25 g nalewki z kwiatostanu głogu i 25 g nalewki z korzenia kozłka lekarskiego. Preparat zawiera etanol.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę

HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę lub małopłytkowość poheparynowa, to jeden z niepożądanych skutków ubocznych, który jest charakterystycznych dla tego leku przeciwkrzepliwego. ...

więcej

SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.